Λάθος «λύση», σε λάθος πρόβλημα, τη λάθος στιγμή

Αδιαλλαξία εν όψει μιας διαπραγμάτευσης, δείχνουν είτε αυτοί που νιώθουν υπερβολικά ισχυροί λόγω αλαζονείας, είτε αυτοί που νιώθουν απολύτως ανίσχυροι λόγω ανασφάλειας. Οι αλαζόνες δεν νιώθουν την ανάγκη να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση. Και οι απελπισμένοι δεν έχουν το παραμικρό περιθώριο να κάνουν την ελάχιστη υποχώρηση.

Για να προκύψει διαπραγματευτική λύση μιας διαμάχης, συνήθως οι δύο πλευρές πρέπει να βρίσκονται σε μιαν «ενδιάμεση» κατάσταση: να μην νιώθουν υπερβολικά ισχυροί, αλλά ούτε και υπερβολικά ανασφαλείς.

Μόνο τότε έχουν κίνητρα να κάνουν υποχωρήσεις (αφού δεν νιώθουν υπερβολικά ισχυροί) κι έχουν, ταυτόχρονα, περιθώρια να κάνουν υποχωρήσεις (αφού δεν νιώθουν υπερβολικά ανίσχυροι).

Γιʼ αυτό και δεν είναι συνηθισμένο να προκύπτει μια μόνιμη λύση μέσα από διαπραγμάτευση. Είναι η εξαίρεση μάλλον, παρά ο κανόνας. Διότι πρέπει να βρίσκονται και οι δύο πλευρές σε αυτή την «ενδιάμεση κατάσταση». Αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια.

Εδώ συχνά υπεισέρχεται και ο παράγοντας «χρόνος»: Καμιά φορά η μία πλευρά μπορεί να μη νιώθει αλαζονική, αλλά προσδοκά να κερδίσει αρκετά ακόμα, στο μέλλον. Συνεπώς δεν έχει κίνητρο να έλθει σε συμβιβασμό τώρα. Ενώ η άλλη πλευρά μπορεί να μη νιώθει απελπισμένη, αλλά φοβάται ότι αν έλθει σε συμβιβασμό, μπορεί να χάσει ακόμα περισσότερα, αργότερα. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ακόμα κι αν η διαφορά στην αίσθηση ισχύος των δεν πλευρών δεν έχει φτάσει στα άκρα (αλαζονείας κι απελπισίας), πάλι αρκούν διαφορετικές προσδοκίες για το μέλλον, για να ακυρώσουν μια διαπραγμάτευση.

Για να υπάρξει διαπραγματευτική λύση, είναι απαραίτητο αμφότερες οι πλευρές να βρίσκονται πολύ κοντά σε αίσθηση ισχύος. Κι ακόμα είναι απαραίτητο να έχουν πειστεί αμφότερες, ότι ο χρόνος κυλά υπέρ τους, αν τα βρουν – όχι αν αφήσουν σε εκκρεμότητα τη διαφορά τους.

Αυτό είναι μάλλον σπάνιο. Κι αυτός είναι ο λόγος που έχουμε πολλά διεθνή προβλήματα ανοικτά. Και σπάνια έχουμε διαπραγματευτικές λύσεις από τις οποίες προκύπτουν μόνιμες και σταθερές συμφωνίες.

Έτσι, η Τουρκία δείχνει σήμερα αδιαλλαξία έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου, γιατί νιώθει ιδιαίτερα ισχυρή, δηλαδή από αλαζονεία. Ενώ τα Σκόπια δείχνουν αδιαλλαξία έναντι της Ελλάδος, για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: γιατί νιώθουν μεγάλη ανασφάλεια.

Η ανασφάλεια των Σκοπίων

Τα Σκόπια γνώριζαν εξ αρχής ότι ήταν ένα πολυεθνικό κράτος, που προσπαθεί να υπάρξει ως «εθνικό κράτος-Μακεδόνων». Ο ψευτομακεδονισμός του ήταν η μόνη συγκολλητική ουσία ενός συνονθυλεύματος, αποτελούμενου από σλαβικούς πληθυσμούς που δηλώνουν «Μακεδόνες» και νιώθουν Βούλγαροι, από άλλους σλαβικούς πληθυσμούς που δηλώνουν «Μακεδόνες», αλλά νιώθουν ξεχωριστή εθνότητα (μη Βούλγαροι και μη Έλληνες) κι από Αλβανόφωνους που αντιμετωπίζουν τη «Μακεδονική ταυτότητα» ως σκέτο γεωγραφικό προσδιορισμό και νιώθουν Αλβανοί

Το Μακεδονικό ιδεολόγημα, μπορούσε να λειτουργήσει συγκολλητικά στο μέλλον, μόνο αν προσλάμβανε χαρακτηριστικά αλυτρωτισμού: δηλαδή αν διακήρυσσε την ύπαρξη «υπόδουλων Μακεδόνων» εκτός συνόρων και προσέβλεπε την «απελευθέρωσή» τους. Για να υπάρξει ως «ενιαίο έθνος Μακεδόνων» ένα συνονθύλευμα πληθυσμών – που δεν ήταν ούτε «ενιαίο» ούτε «έθνος Μακεδόνων» – θα ʼπρεπε να προσλάβει χαρακτηριστικά του πιο επιθετικού αλυτρωτισμού σε βάρος των γειτόνων του. Κι αυτό έκανε το νεοπαγές κράτος, ήδη από το Προοίμιο του Συντάγματός του.

Αμφισβητώντας η Ελλάδα το όνομα των Σκοπίων, αμφισβητούσε ολόκληρο το Μακεδονικό ιδεολόγημα. Και αποκρούοντας τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων, ακύρωνε τη μόνη συγκολλητική ουσία του κράτους: τη μακεδονική ταυτότητα.

Τα Σκόπια ήταν αδύνατο να διαπραγματευθούν – πολύ περισσότερο να απεμπολήσουν – τη μόνη συγκολλητική ουσία τους. Γιʼ αυτό και ουδέποτε δέχθηκαν οποιαδήποτε αλλαγή στο όνομά τους. Υπάρχει, βέβαια, η φιλολογία για το λεγόμενο «Πακέτο Πινέϊρο» που προτάθηκε, στην Ελλάδα το Μάρτιο του 1992 και απορρίφθηκε από την τότε Ελληνική Κυβέρνηση (Μητσοτάκη) κι από το Β? Συμβούλιο Αρχηγών. Η πρόταση εκείνη ήταν «Νέα Μακεδονία», αποτελούσε προσωπική εισήγηση του κ. Κουτιλιέϊρο, βοηθού του κ. Πινέϊρο, και πριν απορριφθεί από την Ελλάδα είχε ήδη απορριφθεί από τα Σκόπια. Αυτό το ομολογεί ο ίδιος ο κ. Κουτιλιέϊρο. Το επιβεβαιώνει ο κ. Πινέϊρο. Το επιβεβαιώνει και ο ίδιος ο Κ. Γκλιγκόροφ, στο βιβλίο του που εκδόθηκε πρόσφατα, όπου επισημαίνει ότι την πρόταση εκείνη Πινέϊρο-Κουτιλιέϊρο ούτε που την είχαν συζητήσει καν!

Σκεφτείτε: Εκείνοι δεν το συζήτησαν ποτέ. Εμείς ακόμα κουβεντιάζουμε μιαν ανύπαρκτη «χαμένη ευκαιρία».

Μετά το 2001 η ηγεσία των Σκοπίων νιώθει ακόμα πιο ανασφαλής. Γιατί οι Αλβανόφωνοι της FYROM ξεσηκώθηκαν, έφτασαν ως τα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου και η γενική αιματοχυσία αποφεύχθηκε με τη Συμφωνία του Οχρίδας. Η Συμφωνία εκείνη προβλέπει ότι οι Αλβανοί γίνονται πλέον «συστατική εθνότητα» της FYROM.

Από τη στιγμή που η FYROM αποτελείται από δύο συστατικές εθνότητες τους Αλβανούς και τους λεγόμενους «Μακεδόνες» – παύει να είναι πλέον ενιαίο εθνικό κράτος «Μακεδόνων». Ο ψευτομακεδονισμός, ως συγκολλητική ουσία του κράτους, υπέστη αποφασιστικό πλήγμα και μάλιστα στο εσωτερικό του.

Μετεξέλιξη η διάσπαση

Το βασικό πρόβλημα, πλέον, αφορά όχι το όνομα, αλλά την ίδια την υπόσταση της FYROM. Κι είναι πρόβλημα για τη σταθερότητα ολόκληρης της περιοχής:

– Είτε η FYROM θα μετεξελιχθεί σε Ομοσπονδία καντονίων, διαφορετικής και διαχωρισμένης εθνολογικής σύστασης – κατεύθυνση που προεξοφλεί η Συμφωνία της Οχρίδας.

– Είτε θα διαμελιστεί, με την Αλβανική περιοχή του Τετόβου να αποσχίζεται από τη FYROM και να ενώνεται με το Κόσσοβο (ή απευθείας με την Αλβανία). Η επερχόμενη ανεξαρτησία του Κοσσόβου, οδηγεί προς αυτή τη δεύτερη λύση.

Εν όψει αυτών των εξελίξεων, η κυβέρνηση των Σκοπίων νιώθει απόλυτα ανίσχυρη.

Η ύπαρξή της απειλείται από την επικείμενη ανεξαρτησία του Κοσσόβου.

Η μετεξέλιξή της προεξοφλείται από την Συμφωνία της Οχρίδας.

Η Κυβέρνηση των Σκοπίων δεν είναι σε θέση να επιτρέψει ούτε τον διαμελισμό της χώρας ούτε την μετεξέλιξη του κράτους σε Ομοσπονδία (που μπορεί να ανοίξει το δρόμο για ειρηνική απόσχιση των Αλβανών αργότερα).

Η εκκρεμότητα της ονομασίας με την Ελλάδα απλώς επιτείνει τα αδιέξοδα των Σκοπίων. Αν απεμπολήσουν το «συνταγματικό τους όνομα», απλώς επιδεινώνουν την ήδη επισφαλή – θέση τους.

Η πραγματική διαπραγμάτευση που «καίει» τα Σκόπια είναι με τους Αλβανούς του Τετόβου που επιδιώκουν απόσχιση, και με τους Δυτικούς που πιέζουν για ειρηνική μετεξέλιξη των Σκοπίων σε Ομοσπονδία, κατʼ εφαρμογή της Συμφωνίας της Οχρίδας, για να αποτραπεί η απόσχιση του Τετόβου.

Μέχρι να λυθεί αυτό το πρόβλημα τα Σκόπια δεν διαπραγματεύονται τίποτε.. Όταν θα ξεσπάσει η κρίση του Τετόβου, τα Σκόπια θα διαπραγματεύονται τα πάντα.

Συνεπώς, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο εκείνο, κάθε διαπραγμάτευση με την Ελλάδα είναι μάταιη. Και κάθε υποχώρηση της Ελλάδας, περιττή και επιζήμια. Όταν θα τεθεί το πρόβλημα μετεξέλιξης ή διαμελισμού των Σκοπίων, τότε η κυβέρνησή τους θα είναι έτοιμη να διαπραγματευθεί τα πάντα. Πολύ περισσότερα από μια «σύνθετη ονομασία».

Όποιος ενδιαφέρεται σοβαρά για διαπραγματευτική λύση, αναζητά και την κατάλληλη στιγμή, το περιβόητο timing. Η κατάλληλη στιγμή είναι όταν τα Σκόπια τεθούν έμπρακτα μπροστά το δίλημμα: Ομοσπονδιακή μετεξέλιξη ή διαμελισμός.

Τότε θα αναγκαστούν να αλλάξουν το Σύνταγμά τους, για να γίνουν Ομοσπονδία και να αποφύγουν το διαμελισμό. Και τότε θα τεθεί ζήτημα αλλαγής και του Προοιμίου του Συντάγματός τους και της «συνταγματικής τους ονομασίας». Πολύ περισσότερο που στο νέο (Ομοσπονδιακό) Σύνταγμα και στο νέο όνομα θα έχουν λόγο και οι Αλβανοί του Τετοβου, για τους οποίους ο ψευτομακεδονικό ιδεολόγημα δεν λέει τίποτε.

Συμπεράσματα

* Μπορεί στο θέμα της ονομασίας ο χρόνος να κυλά υπέρ των Σκοπίων, αλλά στο μείζον θέμα της ύπαρξής τους, ο χρόνος κυλά σε βάρος τους.

* Το βασικό που τους ενδιαφέρει είναι η ύπαρξή τους, όχι το όνομά τους.

* Το δίλημμα που τους τίθεται είναι αν θα διαμελιστούν ή θα μετεξελιχθούν σε Ομοσπονδία για να αποφύγουν το διαμελισμό.

* Μέχρι να τεθεί αυτό το δίλημμα από τα πράγματα (με την ανεξαρτησία του Κοσσόβου), τα Σκόπια δεν είναι διατεθειμένα να διαπραγματευθούν το παραμικρό. Όταν θα τεθεί από τα πράγματα αυτό το δίλημμα, τα Σκόπια θα είναι υποχρεωμένα να διαπραγματευθούν τα πάντα.

* Η κατάλληλη στιγμή για διαπραγμάτευση δεν είναι τώρα, αλλά τότε. Διότι τότε η Ελλάδα θα μπορεί να αποσπάσει πολλά, ενώ σήμερα δεν μπορεί να αποσπάσει τίποτε. Κι αν θέλουμε να δείξουμε «ευελιξία», η κατάλληλη στιγμή θα είναι τότε, όχι τώρα.

Το πρόβλημα που μπορούν να καταλάβουν όλοι οι άλλοι, αφορά τη διεθνή σταθερότητα: Ότι έχουμε δίπλα μας μια χώρα που για να παραμείνει ενωμένη η ίδια είναι υποχρεωμένη να κανοναρχεί ένα επιθετικό εθνικισμό, είναι αναγκασμένη να προσχωρεί σε ένα απροκάλυπτο αλυτρωτισμό. Κι ο εθνικισμός είναι επικίνδυνος, ανεξαρτήτως μεγέθους εκείνου που τον διακηρύσσει, διότι είναι «μεταδοτικός». Όπως κι ο αλυτρωτισμός είναι επικίνδυνος, διότι λειτουργεί αποσταθεροποιητικά.

* Το όνομα της Μακεδονίας είναι παράγωγο αυτού του γενικότερου προβλήματος. Δεν μπορούμε να το δεχθούμε, διότι απλούστατα δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα αλυτρωτισμό που στρέφεται εναντίον μας. Κι ακόμα δεν μπορούμε να απεμπολήσουμε το δικό μας δικαίωμα στην εθνική μας κληρονομιά. Διότι αν το κάνουμε σήμερα, αύριο δεν θα μπορεί η Ελληνική Μακεδονία να χρησιμοποιεί τον όρο αυτό για να αυτό-προσδιοριστεί.

* Το πρόβλημα του ονόματος θα λυθεί μόνο όταν μετεξελιχθεί η ίδια η FYROM σε Ομοσπονδία για να μη διαμελιστεί, ή αρνηθεί να μετεξελιχθεί και αναπόφευκτα διαμελιστεί. Ως τότε καμία λύση δεν είναι εφικτή. Κι αν επιχειρηθεί, θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα, δεν θα λύσει κανένα από τα ήδη υπάρχοντα.

Δεν χρειάζεται να αγωνιούμε, λοιπόν, για το πώς θα ονομάζεται αύριο, ένα κράτος που δεν ξέρει το ίδιο αν και πώς θα υπάρχει.

Δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε «να κλείσουμε, όπως-όπως», ένα πρόβλημα που ήδη το λύνει η ζωή με τη διάλυση ή τη μετεξέλιξη των Σκοπίων σε Ομοσπονδία.

Και δεν χρειάζεται να κάνουμε αβάστακτες υποχωρήσεις σήμερα, όταν η άλλη πλευρά δεν μπορεί να διαπραγματευθεί τίποτε, ενώ αύριο θα αναγκαστεί να διαπραγματευθεί τα πάντα.
 

38 Responses to “Λάθος «λύση», σε λάθος πρόβλημα, τη λάθος στιγμή”

  1. Νομίζω, πάντως, ότι ο χρόνος που κυλά είναι αρνητικός και από την εξής άποψη: κάθε χρόνο μια νέα γενιά κατοίκων του νεοσύστατου κράτους των Σκοπίων διδάσκεται ότι τάχα είναι οι πραγματικοί Μακεδόνες και ότι οι Έλληνες είναι οι δήθεν κατακτητές της Μακεδονίας. Αυτό μακροπρόθεσμα θα δημιουργήσει μια τέτοια παγιωμένη ψυχική στάση στους κατοίκους των Σκοπίων που δεν θα επιτρέπει την συνεννόηση με την Ελλάδα και τους Έλληνες, πλήττοντας ανεπανόρθωτα και την σταθερότητα στην περιοχή.

  2. Dimitris says:

    Το άρθρο του Χρύσανθου διαπράττει τα ίδια λάθη που αποδίδει στην ελληνική εξωτερική πολιτική, και γι’ αυτό καταλήγει να δικαιολογεί την ολέθρια διαχείριση του προβλήματος εκ μέρους όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων, από τον Παπάγο μέχρι τον Κώστα Καραμανλή. Αυτή η υποτελής πολιτική της “ενεργού ολιγωρίας” είναι εκείνη που πάντα ανέβαλε επ’ αόριστον την διευθέτηση του προβλήματος με το πρόσχημα οτι αυτό είτε ήταν ανύπαρκτο (1951-91) είτε πρόκειται – αργά ή γρήγορα – να σταματήσει πάλι να υπάρχει (1992-σήμερα). Στη πραγματικότητα, το πρόβλημα αφήνεται συνεχώς να κακοφορμίζει σε βάρος της εθνικής αξιοπρέπειας, της ιστορίας και του διεθνούς κύρους της Ελλάδας, επειδή οι ηγέτες της υιοθετούν οπτική “τρίτης” χώρας όταν ασχολούνται με τα Σκόπια, την Τουρκία, την Κύπρο ή την Θράκη. Οϋτε η σταθερότητα στα Βαλκάνια, ούτε η εδαφική ακεραιότητα και εθνολογική συνοχή του κρατιδίου των Σκοπίων, ούτε – σε τελική ανάλυση – η ονομασία τους, είναι πρόβλημα της Ελλάδος στο μέτρο που διακυβεύονται άλλα, πιο ζωτικά συμφέροντα της πατρίδας μας. Τέτοιο ζωτικό συμφέρον είναι το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης και αυτοπροσδιορισμού της Ελληνικής Μακεδονίας που κερδήθηκε με αίμα στα πεδία του Μακεδονικού Αγώνα, των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όσοι πιστεύουν πως αυτό το δικαίωμα μπορεί να θυσιαστεί ανέξοδα στο βωμό της νεοταξικής, Νεο-Οθωμανικής “σταθερότητας” των εκκολαπτόμενων Βαλκανικών προτεκτοράτων, ας το δηλώσουν απο τώρα χωρίς περιστροφές και ας αφήσουν επιτέλους τους Έλληνες να αποφασίσουν για τα περαιτέρω. Γιατί έτσι όπως πάμε, υπάρχει κίνδυνος να δούμε να μας “λύνει το πρόβλημα η ζωή με τη διάλυση ή μετεξέλιξη της …Ελλάδας” πριν από τη διάλυση ή μετεξέλιξη των Σκοπίων.

  3. Πατριώτης says:

    Προσυπογράφω την άποψη του Dimitris. Ειλικρινά, δεν βλέπω μέσα από την οπτιμιστική ανάλυση του Χρύσανθου κάποια σαφή οδηγία, την οποία πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάς εν όψει της εντάξεως των Σκοπίων στον ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
    Αυτό που γνωρίζω είναι ότι δίπλα μας έχουμε ένα μόρφωμα που τρέφεται με τον εις βάρος μας αλυτρωτισμό και ναι μεν σήμερα αυτό μπορεί να μην σημαίνει τίποτε ουσιαστικό, όμως δεν ξέρω τι γίνεται αύριο και γι αυτό φρονώ ότι πρέπει να του κοπεί ο βήχας μια και καλή. Βεβαίως, αυτό έπρεπε να είχε γίνει το 1991, όταν ξαναβγήκε στην επιφάνεια το πρόβλημα (και όχι “δημιουργήθηκε”, όπως πολλές φορές λέγεται και γράφεται εσφαλμένα), αλλά ποτέ δεν είναι αργά.
    Παραθέτω άρθρο των Aegean Times, με χαρακτηριστική εικόνα που δείχνει με τι είδους όνειρα τρέφονται οι αυριανοί μας εταίροι στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

  4. Σχετικά με το περίφημο χαρτονόμισμα (του άρθρου των Aegean Times), επειδή το έχω λάβει ήδη 4-5 φορές στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο αυτές τις μέρες, να θυμίσω ότι είχε βγει στην επιφάνεια το 1992, την ίδια περίοδο που εμφανίστηκε και ο Ήλιος της Βεργίνας στη σημαία της πΓΔΜ. Μετά από αντιδράσεις, αποσύρθηκαν και τα δύο. Προφανώς ανήκαν στη γνωστή τακτική της δημιουργίας τετελεσμένων με σκοπό να εμφανιστεί αργότερα μία υποχώρηση. Εν πάσει περιπτώσει, το χαρτονόμισμα δεν κυκλοφορεί εδώ και πάνω από 15 χρόνια.

  5. Πατριώτης says:

    Με την σημαία το ξέρω, αλλά με το χαρτονόμισμα όχι. Μάλιστα προσφάτως είχα διαβάσει και για νόμισμα. Να κάνω εγώ τόσο λάθος, αλλά να κάνει και ο Αδαλής, ο οποίος είναι σοβαρός δημοσιογράφος; όπως και να έχει το πράγμα, τουλάχιστον την σημαία την άλλαξαν, όπως και το πρώτο άρθρο του συντάγματός τους, μετά το embargo που τους επέβαλε η Ελλάδα το 1995 (τότε προφανώς πρέπει να άλλαξαν και το νόμισμα, αν είναι όπως το λες).
    Εν πάση περιπτώσει, ό,τι κι αν άλλαξαν, το άλλαξαν κατόπιν πιέσεως (embargo) κι αυτό έπρεπε να είχε γίνει από την πρώτη στιγμή της επανεμφανίσεως του προβλήματος. Το θέμα είναι ότι στα σχολεία διδάσκοντα τον αλυτρωτισμό και αυτό είναι απολύτως βέβαιο. Κατά τούτο, καλώς μέμφεται ο αρθρογράφος όλους αυτούς, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα λεφτά που παίρνουν από τα Σκόπια και είναι αυτοί που πιέζουν περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλο τις ελληνικές κυβερνήσεις να υποχωρούν.

  6. Dimitris says:

    Ο επίσημος αλυτρωτισμός των Σκοπίων με την ονομασία τους, το Σύνταγμά τους, τη Σημαία τους, τα βιβλία τους, το χαρτονόμισμα κλπ. συντηρείται και ενισχύεται μέσα από “ανεπίσημα” κανάλια και δίκτυα στο εξωτερικό για να δοκιμάζουν τις αντοχές της Ελληνικής πολιτικής απέναντί τους. Όλοι έχουν μάθει πλέον, από την εμπειρία της Κύπρου και του Σχεδίου Ανάν, οτι η Ελλάδα πρώτα υποχωρεί “ανεπίσημα” – επιμένοντας δημόσια στις “σαφείς και γνωστές θέσεις μας” – και μετά υποτάσσεται “επίσημα” για να φαίνεται οτι δεν είχε άλλη επιλογή. Αυτό συμβαίνει τώρα, μετά από 12 χρόνια Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Όπως και με το Σχέδιο Ανάν, το επαπειλούμενο Σχέδιο Νίμιτς πρέπει να αποτραπεί εν τη γενέσει του.

  7. Chryssanthos says:

    Από το 1992 υπάρχουν τέσσερα επιχειρήματα με τα οποια έχει κινηθεί ένας ολόκληρος προπαγανδιστικός μηχανισμός για να σπάσει το πείσμα της ελληνικής κοινής γνώμης και την αντίθεσή της να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως “Μακεδονια”:
    Τα επιχειρήματα αυτά – στα οποία έχουν “τσιμπήσει”, δυστυχως, πολλοί δικοί μας, οπως φαινεται, αλλά ΔΕΝ έχει τσιμπήσει, ευτυχώς, η πλειονότητα της Κοινής Γνώμης – είναι τα εξής:
    * Πρώτον, ότι τα Σκόπια κερδίζουν έδαφος σε ό,τι αφορά την αναγνώριση τους διεθνώς ως “Μακεδονία”. Άρα να τους αναγνωρίσουμε με σύνθετη ονομασία (που να εμπεριέχει γεωγραφικό προσδιορισμό) που είναι και το “μικρότερο κακό”, για να αποφύγουμε το χειρότερο. Αυτο μας λέει η κυρία υπουργός Εξωτερικών σήμερα. Δυστυχώς αυτό το επιχείρημα το αναμασάνε και κάποιοι δικοί μας, χωρίς να αντιλαμβάνονται που ακριβώς οδηγεί. Οδηγεί στην πλήρη συνθηκόλόγηση.
    * Δεύτερον, μας λένε, ότι ανεξαρτήτως ονόματος, η ύπαρξη των Σκοπίων λειτουργεί “σταθεροποιητικά” για την περιοχή. Διότι αν διαλύονταν τα Σκόπια, θα δημιουργείτο η “Μεγάλη Βουλγαρία” και η “Μεγάλη Αλβανία”. Πράγμα που πρωτίστως την Ελλάδα δεν συμφέρει…
    Άρα πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποτρέψουμε τη διάλυση των Σκοπίων, για να σταθεροποιηθεί η περιοχή μας, αλλά και για να αποτρέψουμε τη “Μεγάλη Βουλγαρία” και τη “Μεγάλη Αλβανία”. Κι αν αυτό σημαίνει να τους αναγνωρίσουμε κι ως “Μακεδονία” είναι το μικρότερο κακό. Και πάλι το “μικρότερο κακό”…
    Έτσι προσπαθούν να θολώσουν την κρίση και να κάμψουν το ηθικό του ελληνικού λαού. Και αυτά τα επιχειρήματα προσπαθώ να ανασκευάσω – και να αντιστρέψω ακόμα – όχι μόνο χωρίς βοήθεια από πολλούς δικούς μας, αλλά και χωρίς να αντιλαμβάνονται κάν τι συμβαίνει…
    *Πρώτον, τα Σκόπια βρίσκονται σε εξαιρετική και προΪούσα εσωτερική αστάθεια. Η Συμφωνία της Οχρίδας του 2001 έρχεται σε πλήρη αντίφαση και σε ευθεία σύγκρουση με το Σύνταγμά της. Το “εθνικό κράτος Μακεδόνων”, παραδέχεται ότι αποτελείται κατά μέγα μέρος από …Αβλανούς!
    * Δεύτερον, επισημαίνω ότι κράτος που νιώθει να διαλύεται η εσωτερική του ενότητα δεν μπορούμί να λέμε ότι “ο χρόνος κυλά υπέρ του”! Τεράστια ανασφάλεια νιώθει. Λόγω αυτής της ανασφάλειας δεν ήταν ποτέ σε θέση να διαπραγμευθεί το όνομά του. Σήμερα που αυτή η ανασφάλεια έχει κορυφωθεί, κατά μείζονα λόγο δεν είναι σε θέση να διαπραγματευθεί το παραμικρό. Συνεπώς δεν είναι ανάγκη να αναρωτιόμαστε σε ποιό όνομα θα συμβιβαστούμε μαζί τους, αφού δεν υπάρχει τώρα κανένα περιθώριο συμβιβασμού.
    Περιθώρια διαπραγμάτευσης θα υπάρξουν αν τα Σκόπια φτάσουν στο κατώφλι της διάσπασης, αν προσπαθήσουν τότε να μετεξελιχθούν σε Ομοσπονδία για να αποφύγουν τη διάσπαση έστω και την τελευταία στιγμή, οπότε τότε θα είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν και να αποδεχθούν ΠΟΛΥ περισσότερα από μια σύνθετη ονομασία. Οπότε η σύνθετη ονομασία είναι κάτι που δεν παίζει σήμερα, και αύριο θα θα μπορούμε ενδεχομένως να επιτύχουμε πολύ περισσότερα, αν το Σκόπια αντιμετωπίζουν το φάσμα της διάλυσης. Συνεπώς με ΤΙΠΟΤΕ σύνθετη ονομασία.
    * Τρίτον, τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκοπια δεν εξαρτώνται ούτε από μας, ούτε από την άρνησή μας να τους αναγνωρίσουμε με το “συνταγματικό τους όνομα” ούτε με οποιοδήποτε όνομα τους αναγνωρίσουμε. Η εσωτερική τους διάλυση οφείλεται στην εσωτερική τους ετερογένεια που πυρδοτείται από την προοπτικη απόσχισης του Κοσσόβου. Συνεπώς δεν χρειάζεται να έχουμε ούτε…τύψεις που δεν τους αναγνωρίσαμε ούτε πρεμούρα να τους αναγνωρίσουμε.
    * Τέταρτον, επειδή ακριβώς ΔΕΝ είναι “έθνος Μακεδόνων” είναι υποχρεωμένοι να προωθούν ένα επιθετικό αλυτρωτισμό σε βάρος των γειτόνων τους για να παραμείνουν ενωμένοι. Αυτός ο αλυτρωτισμός λειτουργεί αποσταθεροποιητικά. Και προσφέρουμε μεγάλη υπηρεσία στη σταθερότητα της περιοχής όταν αρνούμαστε αυτόν τον αλυτρωτισμό όχι αν τον αποδεχθούμε και τον νομιμοποιήσουμε. Ο ψευτο-Μακεδονισμός είναι φορέας αυτούς του αλυτρωτισμού. Και ηττα του ψευτο-Μακεδονισμού είναι προϋπόθεση σταθερότητας. Κι αν η ήττα του Μακεδονισμού σημαίνει διάλυση των Σκοπίων ή μετασχηματισμό τους σε χαλαρή πολυεθνική Ομοσπονδία, αυτό΄λειτουργεί σταθεροποιητικά. Γι’ αυτό και επιμενω τόσο…
    * Τέλος, το σημαντικότερο: Η Βουλγαρία των 8 εκατομμυρίω δεν θα γίνει… “Μεγάλη Βουλγαρία” αν πάρει και 500 χιλιάδες “βουλγαρίζοντες” από τα Σκόπια. Και η Αλβανία των 4 εκατομμυρίων, αν πάρει 2,5 εκατομμύρια Αλβανών από το Κόσσοβο και το Τέτοβο, θα γίνει “μεγαλύτερη”, αλλά δεν θα γίνει “Μεγάλη” σε σχέση με τους γείτονές της. Θα εξακολουθήσει να είναι αισθητά μικρότερη από τους γείτονές τους. (χώρια που μπορούν να δημιουργηθούν δύο μικρά αλβανικά κράτη στην περιοχή με μεταξύ τους ανταγωνισμούς). Ειδικά η Αλβανία, μάλιστα, αν γίνει πιο επιθετική μπορεί να ενώσει όλους τους γείτονές της ενατίον της.
    Το αντίθετο συμβαίνει. Σταθερά εθνικά κράτη με συμπαγείς πληθυσμούς αποτελούν λύση που προάγει την σταθερότητα της περιοχής και ικανοποιεί και τους πόθους των ίδιων των λαών της στην μεγάλη πλειοψηφία τους.
    Αν, αντίθετα, διατηρήσουμε ανακαταμένους πληθυσμους σε πολιτικά μορφώματα που δεν έχουν εθνική συνείδηση και προσπαθούν να τη δημιουργήσουν με ψευτοιστορικά ιδεολογήματα (Μακεδονισμός) που καταπιέζουν τις δικές τους μειονότητες και υποκινούν σε ξεσηκωμό υπαρκτές και ανύπαρκτες μειονότητες των γειτόνων τους, αυτό το θέλουν μόνο τα παπαγαλάκια της παγκοσμιοποίησης και σε αυτό προσπαθώ να αντισταθώ. Δυστυχώς, αρκετά μόνος…
    Πρίν μερικούς μήνες έγραψα ότι έχουμε τόσο “εσωερικεύσει την ήττα μας”, που αρνούμαστε σε κάθε προοπτική ότι μπορεί, έστω και ,,,κατά λάθος, να νικήσουμε!
    Στο Σχέδιο Ανάν νικήσαμε, παιδιά, κι ακόμα κάποιοι δικοί μας το αναφέρουν περίπου ως “κακό προηγούμενο”…
    Συγγνώνη που εγώ δεν προσπαθώ να εξηγήσω γιατί χάσαμε.
    Προσπαθώ να αναλύσω πώς υπάρχουν ακόμα σοβαρές προοπτικές να νικήσουμε!
    Συγγνωμη ειλικρινά αν αυτό ενοχλεί κάποιους.
    Αλλά ΑΥΤΟ θα εξακολουθήσω να κάνω.
    Και πάλι συγγνώμη…

    Χρύσανθος Λαζαρίδης

  8. Πατριώτης says:

    Κατ’ αρχάς, τα δεδομένα έχουν αλλάξει προς το παρόν, όσον αφορά στο θέμα του βέτο εκ μέρους της ελληνικής κυβερνήσεως, ώστε να μην επιτρέψει την είσοδο του μορφώματος με το συνταγματικό του όνομα στην ΕΕ, διότι η τελευταία ανέβαλε την έναρξη ενταξιακών συζητήσεων με τα Σκόπια. Με το ΝΑΤΟ δεν ξέρω τι γίνεται.
    Προσπαθώ να καταλάβω το “παράπονο” του Χρύσανθου, αλλά ομολογώ ότι δεν το καταλαβαίνω και τούτο διότι μένουν κάποια ερωτήματά μας αναπάντητα.
    Η διαφορά όλων μας με τον Χρύσανθο είναι ότι, ενώ εμείς πιστεύουμε ότι ο χρόνος κυλά εις βάρος μας, εκείνος νομίζει το αντίθετο. Αν κατάλαβα λάθος, παρακαλώ να με διορθώσετε. Εντούτοις, είναι γεγονός ότι, μέχρι σήμερα, οι Σκοπιανοί, όπως σωστά γράφει ο Δημήτρης, έχουν δαπανήσει μεγάλα ποσά σε προπαγάνδα, εν αντιθέσει με την Ελλάδα κι έχουν επιτύχει την αναγνώριση του κράτους των με την συνταγματική του ονομασία σχεδόν από το σύνολο των κρατών του ΟΗΕ. Χρησιμοποιούν τον “Μακεδονισμό” για να αποτρέψουν την διάλυσή τους (;) -έχω ξαναγράψει ότι χρόνια το ακούω αυτό, αλλά δεν το βλέπω να έρχεται-, ή διότι έχουν πιστέψει σ’ αυτόν; Όπως σωστά παρατηρεί ο Θεόδωρος, κάθε χρόνο βγαίνει μία καινούρια φουρνιά συνειδητών “Μακεδόνων” από τα σχολεία τους. Όταν προβλήθηκε στα Σκόπια η ταινία του Oliver Stone “Aλέξανδρος”, θυμάμαι που η τηλεόραση έδειχνε τον κόσμο και κυρίως τους νέους να βγαίνουν συνοφρυωμένοι από τις αίθουσες προβολής, διότι η ταινία, έλεγαν, δεν ήταν ιστορικά ακριβής: Έλεγε ότι ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνας, ενώ ήταν Μακεδόνας! Άρα το θέμα είναι όχι πώς να τους υποχρεώσουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να αλλάξουν σύμβολα, ή και όνομα ακόμη, αλλά πώς αυτοί θα πεισθούν ότι τόσα χρόνια ζούσαν μέσα στο ψέμα και ότι τα περί αλύτρωτης -γι αυτούς- Μακεδονίας του Αιγαίου είναι απλώς παραμύθια.
    Το όνομα της χώρας ήταν και πρέπει να ξαναγίνει Vardarska (Bαρδαρία στα ελληνικά), αλλά πρέπει να το κατλάβουν όχι μόνον οι ίδιοι, αλλά και ένας ολόκληρος κόσμος, που τώρα πια τους έμαθε σαν “Μακεδονία”, χάρη στη δική μας αβελτηρία. Είναι αργά πια; Ποτέ δεν είναι αργά, απλώς τώρα χρειάζεται πολύ δουλειά και προπαντός σθεναρή και ανυποχώρητη πολιτική εκ μέρους της Ελλάδας.

    Χρύσανθε, δεν κατάλαβα την τελευταία παράγραφο της παραπάνω εγγραφής σου, σχετικά με το σχέδιο Ανάν. Εκεί νίκησαν όντως οι Έλληνες της Κύπρου, οι οποίοι δεν άφησαν να πτοηθούν ούτε από τις απειλές και τα “λαδώματα” ξένων και ντόπιων, ούτε από την αμερικανόδουλη στάση του ΠαΣοΚ και ΣΥΝ, ή την νερόβραστη της ΝΔ, πλην Μητσοτάκη, ο οποίος συντάχθηκε με τους Σημίτη/Γιωργάκη, όπως κάνει και η κόρη του σήμερα στα εθνικά θέματα.
    Η συζήτηση έχει κάπου “χαθεί”, κατά την άποψή μου και δεν ξέρω αν κατάφερα να βάλω τα πράγματα σε κάποια τροχιά. Ας ελπίσω. Καλή συνέχεια.

  9. Chryssanthos says:

    Η ανάλυση είναι απαραίτητη για τα ΜΗ προφανή. Για τα προφανή αρκεί η απλή λογική…
    Το προφανές είναι ότι με την πάροδο του χρονου, τα Σκόπια επιβάλλουν τη “συνταγμτική ονομασία τους”. Όλοι το βλέοπου αυτό Δεν διαφωνεί κανείς με αυτό. Αλλά αυτό εσύ νομίζεις ότι είναι το ΠΑΝ. Εγώ σου λέω, λοιπόν, ότι είναι μόνο η μισή αλήθεια. Αν μείνουμε σε αυτό, όμως, θα έχουν δίκιο οι άλλοι που μας εισηγούντια ότι πρέπει να δεχθούμε τη σύνθετη ονομασία γιατί θα είναι το μικρότερο κακό…
    Επειδή ούτε εγώ ούτε εγώ ούτε κανείς άλλο από μας θέλει να δεχθούμε σύνθετη ονομασία, πρέπει να προχωρήσουμε στα ΜΗ προφανή: Και το μη προφανές είναι ότι μπορεί στο θέμα του ονόματος να κυλά ο χρόνος υπέρ τους, αλλά στο θέμα της ΥΠΑΡΞΗΣ τους – που είναι και πολύ σοβαρότερο – ο χρόνος κυλά εναντίον τους! Σήμερα είναι μια “εθνική πατρίδα Μακεδόνων”, με…δύο συστατικές εθνότητες εκ των οποίων η μια…Αλβανική! Έχεις ξαναδεί εσύ ένα εθνικό κράτος να αποτελείται από… δύο συστατικές εθνοτητες και μάλιστα ισοδύναμες; “Συστατική εθνότητα” σημαίνει ότι οι Αλβανοί του Τετόβου αναβαθμίστηκαν από “μειονοτητα” σε “ισοδύναμη συνιστώσα”. Κι αυτό έρχεται πλέον σε σύγκρουση με το Σύνταγμά τους. Αυτό το στοιχείο τους αποσταθεροποιεί σήμερα. Αυτό το στοιχεί ΔΕΝ υπήρχε πρίν από το 2001 και τη Συμφωνία της Οχρίδας. Αυτό το στοιχείο σε συνδυασμό με την επικείμενη απόσχιση του Κοσσόβου, επιτείνει την αστάθειά τους. Σε σημείο ώστε όλοι να μιλάνε για την εσωτερική αστάθεια της FYROM οι ίδιοι να ομολογούν ότι έχουν πρόβλημα ενότητας, περισσότερο από κάθε φορά στο παρελθόν, να υπάρχουν ήδη σποραδικά αιματηρά επεισόδια. και να έχουμε πρόβλημα να καταλάβουμε εμεί ότι τα Σκόπια έχουν σήμερα μεγαλύτερο πρόβλημα εσωτερικής ανασφάλειας και εσωτερικής αστάθειας παρά ποτέ! Και να χρειάζεται να επανέλθω με τρία-τέσσερα σημειώματα για να εξηγήσω κάτι ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ πλέον…
    Καταλαβαίνω αυτό που λές ότι κάθε χρόνι βγαίνει μια φουρνιά παιδιών που νομίζουν ότι είναι “Μακεδόνδες’. Αυτό βέβαια γίνεται εδώ κι πενήντα χρόνια. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί έχεις τόσο γραμμική αντίληψη της Ιστορίας: Επί εβδομήντα σχεδόν χρόνια έβγαιναν φουρνιές παιδιών που πίστευαν ότι είναι “Γιουγκοσλάβοι” (1922-1991). Αυτο δεν εμπόδισε να ξυπνήσουν μια μέρα και να αντιληφθούν ότι ήταν Σέρβοι και Κροάτες και Σλοβένοι κλπ. Η προπαγανδιστική “πλήση εγκεφάλου” δεν αναιρεί την εθνική αφύπνιση όταν ωριμάσει. Μήπως δεν έχεις ακούσει ότι ήδη πάνω από 120 χιλιάδες Σλαβόφωνοι των Σκοπίων έχουν πάρει βουλγαρικό διαβατήριο; Αυτό δεν σημαίνει κάτι; Τίποτε δεν σημαίνει κατά τη΄γνώμη σου. Γιατί αυτό έχει γίνει τα τελευταία δύο-τρία χρόνια…
    Κάποτε τα ίδια “ευθύγραμμα” επιχειρήματα διαπιστώνανε την “συν τω χρόνω παγίωση της Ανατολικής Γερμανίας”. Κι εδώ αποδείχθηκε ότι είχαν άδικο.
    Κάποτ τα ίδια ευθύγραμμα επιχειρήματα λέγανε για τη Σοβιετική Ένωση. Κι εκεί βγαίνανε επί εβδομήντα χρόνια φουρνιές νεαρών που πιστεύανε ότι αποτελούσαν μέλη μιας κοινωνίας “του νέου Σοβιετικού ανθρώπου, χωρίς εθνικιστικές αναφορές, χωρίς θρησκευτικές προλήψεις, χωρίς περιασμούς για τη διαφθορά της αστικής ταξικής κοινωνίας”. Τη συνέχεια την ξέρουμε επίσης…
    Κάποτε τα ίδια ευθύγφαμμα επιχειρήματα για την “αλλοτρίωση των Ελληνοκυπρίων” τα έλεγαν και κάποιοι δικοί μας. Κι ήλθε το Σχέδιο Ανάν να αφυπνίσει όλους αυτούς που κάποιοι τους θεωρούσαν “εξωνυμένους στη λογική του εύκολου κέρδους”, της “κονόμας” και τη “κομπίνας”…
    Αυτοί οι εξωνυμένοι ψήφισαν 76% κατά του Σχεδίου Ανάν και παραμιλούσαν άπαντες…
    Συγγνώμη που θα το ξαναπώ, το ψέμμα, η αντίφαση, η “τεχνητή συνείδηση” και η αλλοτρίωση δεν παγιώνονται εύκολα. Κι όταν παγιώνονται δεν αποφεύγουν την τελική κατάρρευση, όταν έρχονται σε σύγκρουση με την κίνηση της Ιστορίας, Και η Ιστορία σήμερα αμφισβητεί όλα τα δόγματα της “παγκοσμιοποίησης” με τα οποία μας έπρηξαν πριν δέκα χρόνια. Μόνο που κάποιο δικοί μας δεν έχουν καταλάβει ότι η τάση γύρισε και εξακολουθούν να έχουν εσωτερικεύσει την ήττα τους.
    Όχι ακόμα δεν νικήσαμε.
    Ούτε υποστηρίζω ότι είναι εύκολο να νικήσουμε ως το τέλος.
    Λέω απλώς ότι τώρα είναι πιθανότερο.
    Και ότι οι αντίπαλοί μας βρίσκονται πλέον σε αναδίπλωση.
    Κι εμείς, αν δεν διαβλέψουμε τη δυνατότητα της τελικής μας νίκης, κινδυνεύουμε να χάσουμε από τους ηττημένους της Ιστορίας.

    Συγγνώμη που προσπαθώ να ανασκευάσω τα επιχειρήματα όλων εκείνων που προσπαθούν να εκβιάσουν τον ελληνικό λαό σε υποχώρηση εν ονόματι του μικρότερου κακού.
    Δεν ξέρω πια τι άλλο να πώ. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να επιμένω να πείσω ότι μπορούμε να κερδίσουμε κάποιους που θέλουν να κερδίσουμε, αλλά έχουν πειστεί στο μεταξύ ότι έχουμε χάσει. Ειλικρινά δεν ξέρω αν έχει νόημα…
    Χρύσανθος

  10. Πατριώτης says:

    Το σχόλιό σου είναι σαφές, σαφέστατο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί νομίζεις ότι “Αν μείνουμε σε αυτό, όμως, θα έχουν δίκιο οι άλλοι που μας εισηγούντια ότι πρέπει να δεχθούμε τη σύνθετη ονομασία γιατί θα είναι το μικρότερο κακό…”.
    Ούτε τούτο καταλαβαίνω γιατί συνεχώς το λες: “Συγγνώμη που προσπαθώ να ανασκευάσω τα επιχειρήματα όλων εκείνων που προσπαθούν να εκβιάσουν τον ελληνικό λαό σε υποχώρηση εν ονόματι του μικρότερου κακού.”
    Κατά τ’ άλλα, δεν είναι σωστή η γνώμη αυτών (μεταξύ αυτών κι εγώ) που λένε ότι η χώρα αυτή, ολάκερη, διαλυμένη, ενωμένη, διαιρεμένη, όπως κι αν είναι, αν συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να μετονομασθεί σε Vardarska και αυτό πρέπει να είναι το όνομα που πρέπει να προσπαθήσουμε πάση θυσία να καθιερωθεί διεθνώς; Πού είναι, λοιπόν, η διαφορά μας; Εγώ δεν βλέπω καμμία ουσιαστικά. Εκτός κι αν μ’ έχεις καταλάβει λάθος, ή αντιστρόφως.

  11. Chryssanthos says:

    Ασφαλώς δεν έχω καμία αντίρρηση με το όνομα Vardarska ή κάτι παρεμφερές, τέλος πάντων. Άσε που αυτό ήταν το όνομα που είχε η περιοχή, ως διοικητική υποδιαίρεση της τότε Σερβίας (Banovina Vardaska ή Διοίκηση Βαρδαρίου). Βέβαια, υπάρχουν κι άλλα ονόματα που θα μπορούσαν να πάρουν: Κεντρική Δημοκρατία Βαρδαρίου, Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία. κλπ. ΄Δεν είμαστε εμείς που θα γίνουμε νονοί τους. Εμείς έχουμε σοβαρές αντιρρήσεις για οποιοδήποτε όνομα έχει τη λέξη Μακεδονία, γιατί δεν θέλουμε ένα μόνιμο “όχημα αλυτρωτισμού”. Από κει και ύστερα ας κάνουν ό,τι θέλουν. Βέβαια, για να πάμε την κουβέντα ένα βήμα πιο πέρα, αν δεν καταφέρουν να μετεξελιχθούν σε Ομοσπονδία και διαμελιστούν, οι Αλβανοί θα κολλήσουν με τους ομοεθνείς τους στο Κόσσοβο. οι βουλγαρίζοντες της FYROM θα κολλήσουν με τη Βουλγαρία. το πρόβλημα είναι με του Σλαβομακεδόνες που νιώθουν “Μακεδόνες” κι εννοούν ΜΗ βούλγαροι. Εκεί είναι το πρόβλημα τι θα απογίνουν. Ως αυτόνομο κράτος – υπόλοιπο είναι δύσκολο να υπάρξουν και κάπου θα θελήσουν να προσαρτηθούν. Το πρόβλημα είναι που; Δεν υπάρχουν και πολλοί υποψήφιοι τριγύρω. Έτσι δεν είναι; Εκεί είναι ένα σοβαρό πρόβλημα…
    Κατά τα άλλα νομίζω ότι η λογική του “μικρότερου κακού”. είναι κάτι που πρέπει να αποκρούσουμε, γιατί λειτουργεί εκβιαστικά σε βάρος μας. Μας οδηγεί σε συμβιβασμό-ήττας. Δεν είμαι γενικά αντίθετος σε συμβιβασμό. Η πολιτική είναι γεμάτη συμβιβασμούς. Αλλά το συμβιασμό δεν τον κάνεις όταν μπορείς να τον αποφύγεις. Δεν το κάνεις στη χειρότερη δυνατή στιγμή και με τους χειρότερους δυνατούς όρους. Κι αυτό που μας προτείνουν – να δεχθούμε σύνθετη ονομασία σήμερα – είναι ο χειρότερος δυνατός συμβιβασμός, τη χειρότερη στιγμή και τους χειρότερους όρους. Και σε λάθος πρόβλημα. Διότι πριν καταλήξουν τι θα απογίνει το κράτος τους, δεν μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τον παραμικρό συμβιβασμό στο όνομα. Κι όταν θα κρίνεται η τύχη του κράτους τους θα μπορούν να δεχθούν πολύ περισσότερα από μια σύνθετη ονομασία.
    Ασφαλώς, δεν διαφωνούμε σε όλα.
    Αλλά εκεί που διαφωνούμε – ή φαίνεται προς στιγμήν ότι διαφωνούμε – είναι χρήσιμο να το συζητάμε σε βάθος.
    Απλά επειδή εμείς μεταξύ μας είμαστε απόλυτα πεισμένοι ότι δεν πρέπει να αποδεχθούμε τον ψευτομακεδονικό αλυτρωτισμό, νομίζω ότι πρέπει να πάμε τη συζήτηση μερικά βήματα πιο πέρα για το πώς φανταζόμαστε την “αρχιτεκτονική” της περιοχής. Κι όχι να παραμείνουμε σε μια στείρα ονοματολογία. ή να επαναλαμβάνουμε τα επιχειρήματα που ουσιαστικά μας παγιδεύουν στη λογική του “μικρότερου κακού”:
    – Είτε πρόκειται για το μικρότερο κακό της “σύνθετης ονομασίας”, για να αποφύγουμε το “σκέτο” Μακεδονία.
    – Είτε πρόκειται για το μικρότερο κακό να δεχθούμε το “Μακεδονία” για να αποφύγουμε τη διάλυση των Σκοπίων και τη δημιουργία της “Μεγάλης Αλβανίας” και της “Μεγάλης Βουλγαρίας”.
    Προσπάθησα απλά να δείξω ότι ΑΥΤΑ τα επιχειρήματα – κι όχι όσα λέτε εσείς, παιδιά – είναι ανόητα και παγιδευτικά. Και δεν οδηγούν σε κάποιο “συμβιβασμό”, τέλος πάντων. Οδηγούν σε πλήρη συνθηκολόγηση από την πλευρά μας. Που δεν λύνει καν το πρόβλημα, απλά δημιουργεί πολύ μεγαλύτερα προβλήματα στο μέλλον…
    Αυτά…
    Χρύσανθος

  12. Πατριώτης says:

    Χρύσανθε,

    “Προσπάθησα απλά να δείξω ότι ΑΥΤΑ τα επιχειρήματα – κι όχι όσα λέτε εσείς, παιδιά – είναι ανόητα και παγιδευτικά.”

    Αυτή σου η φράση διαλύει την παρεξήγηση που δημιούργησε η πρώτη σου ανάρτηση. Φαίνεται ολοκάθαρα ότι δεν είναι δυνατόν να διαφωνούμε. Η κυβέρνηση όφειλε να πάει ίσως σ’ ένα δημοψήφισμα, αν δεν έχει τα κότσια να αρνηθεί από μόνη της έναν ανέντιμο συμβιβασμό, ο οποίος θα δημιουργήσει μελλοντικώς προβλήματα. Ο Άνθιμος Θεσσαλονίκης της έδωσε με τις δηλώσεις του άλλο ένα καλό όπλο. Η Μπακογιάννη έχει αναλάβει την όλη υπόθεση στα χέρια της (έχω την αίσθηση εγώ τουλάχιστον) και φοβάμαι ότι θα τα κάνει χάλια (θα προσπαθήσει για το “μικρότερο κακό”, που φοβάσαι). Το δημοψήφισμα θα τους έλυνε τα χέρια -τώρα έχουν χρόνο να το κάνουν-, διότι είναι απόλυτα βέβαιο ότι το 50+1% θα ψηφίσει μη αποδοχή οιουδήποτε ονόματος που έχει σχέση με την Μακεδονία. Κλείνουμε εδώ το ζήτημα του τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα, αφού λύθηκε η παρανόηση και θα σταθώ στο “παραπέρα βήμα”, στο οποίο προχωράς την συζήτηση και καλώς την προχωράς. Γράφεις για τους Σλαβομακεδόνες, οι οποίοι νιώθουν ΜΗ Βούλγαροι και τι μέλλει γενέσθαι μ’ αυτούς. Τελικά, τι ακριβώς είναι αυτοί; Αν είναι Σέρβοι, προφανώς θα τους αναλάβει η Σερβία, τι άλλο θα γίνουν; Ναι, είναι ένα πρόβλημα όντως.
    Σήμερα διάβαζα στο “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ” ότι τα Σκόπια προσφεύγουν κατ’ ευθείαν στον ΟΗΕ ζητώντας να αναγνωρισθούν ως “Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Εδώ φαίνονται πάλι τα αποτελέσματα της αβελτηρίας μας το 1992. Έπρεπε τελικά να το είχαμε διαλύσει το μόρφωμα. Αν ήμασταν Ισραήλ, αυτό θα είχαμε κάνει. Τώρα, όπως σωστά παρατηρεί και ο Χολέβας σ’ ένα του άρθρο, υποχωρώντας συνέχεια μπροστά στο μόρφωμα, τι μήνυμα στέλνουμε στην Τουρκία και όχι μόνο; Αποθρασύνεται και η Αλβανία, η οποία έχει επίσης αλυτρωτικές βλέψεις. Άθλια χειρίστηκε το θέμα από την αρχή η Ελλάδα με την ατολμία του Μητσοτάκη, προχώρησε η αθλιότητα με τα ρεζιλίκια στα Ίμια, Μαδρίτη κ.λπ. με τον Σημίτη και τώρα μας πήραν χαμπάρι ότι … “και πλάκωσαν κι οι γύφτοι”! Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά τ’ όνομα. Κι εμάς μας βγήκε, δυστυχώς, το όνομα.
    Να είσαι καλά.

  13. Dimitris says:

    “Κι εμάς μας βγήκε, δυστυχώς, το όνομα.”

    Δυστυχώς, αυτό είναι όλο το ζουμί της ιστορίας, όπου όλοι συμφωνούμε με τον Πατριώτη και επί του οποίου δεν διαφωνεί ούτε ο Χρύσανθος. Αλλά ενώ ο τελευταίος απευθύνεται μόνο “σ’ εμάς”, φαίνεται ταυτόχρονα να προσπαθεί να πείσει και εκείνους τους “άλλους” που βγαλανε μόνοι τους το μάτι τους και το όνομά τους. Έλα όμως που αυτοί οι “άλλοι” είναι υπερήφανοι γι’ αυτό το εθνοκτόνο έργο, και θεωρούν όλους “εμας” εσμό από εθνικιστές, ακραίους, ψυχωτικούς, αλευρομάγειρους κλπ.

    “Προσπάθησα απλά να δείξω ότι ΑΥΤΑ τα επιχειρήματα – κι όχι όσα λέτε εσείς, παιδιά – είναι ανόητα και παγιδευτικά. Και δεν οδηγούν σε κάποιο “συμβιβασμό”, τέλος πάντων. Οδηγούν σε πλήρη συνθηκολόγηση από την πλευρά μας.”

    Συμφωνούμε και επαυξάνουμε! Αλλά ποιός είναι ο ανόητος που παγιδεύεται σε ΑΥΤΑ τα επιχειρήματα; Ας τον πούμε λοιπόν με το όνομά του για να δούμε μήπως τελικά βροντάμε στου κουφού την πόρτα: Αυτός ειναι αυτή και λέγεται ΝΤΟΡΑ. Ναι ή όχι; Αν ναί, μήπως η Ντόρα είναι ανόητη; Μήπως η Ντόρα νοιώθει “παγιδευμένη”, μήπως η Ντόρα αποστρέφεται με την ίδια βδελυγμία που αποστρέφεται ο Χρύσανθος τον δρόμο που “οδηγεί σε πλήρη συνθηκολόγηση από την πλευρά μας”; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, το αντίθετο μάλλον συμβαίνει. Γι’ αυτό πιστεύω πως πρέπει να αποφεύγουμε την χρήση του πρώτου πληθυντικού όταν αναφερόμαστε σε χειρισμούς και επιχειρήματα της εν λόγω κυρίας ή του “επιτίμου” πατρός της. Γιατί αυτοί εχουν τ’ όνομα και την χάρη που τους προσέδωσε ο Κρίς Σπύρου. Αυτοί είναι σήμερα οι “Ντοπιανοί”. Αυτοί πάντα μιλάγανε για “στείρα ονοματολογία” που θα την είχαμε “ξεχάσει” σε πέντε χρόνια. Αυτοί πάντα ενδιαφέρονταν περισσότερο για την τύχη των “Σλαβομακεδόνων” άν διαλυθούν τα Σκόπια, παρά για την τύχη των Ελλήνων Μακεδόνων είτε διαλυθούν τα Σκόπια είτε μείνουν ως έχουν! Γιατί, όπως σωστά γράφει ο στρατηγός Δημήτρης Δήμου στο σημερινό ΠΑΡΟΝ, αυτοί οι “Σλαβομακεδόνες” έχουν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια, με τον πακτωλό των δολλαρίων του Σόρος, ή ένα μέρος των ναρκοδολλαρίων του Τετόβου να εξαφανίσουν την αληθινή ιστορία της Μακεδονίας, όχι μόνο από τα δικά τους σχολεία αλλα και από όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των “δικών μας” Ελληνικών. Εδω πια όταν γίνεται λόγος για τον Μακεδονικό Αγώνα, η “ιστορική επιστήμη” τον θεωρεί αγώνα Βουλγάρων, Ελλήνων και Σέρβων σε “ξένο αχυρώνα”, όπου οι “γηγενείς” στην “μαρτυρική χώρα της (τουρκοκρατούμενης) Μακεδονίας” έπρεπε να “επιλέξουν στρατόπεδο” ανάμεσα στους τρείς “εισβολείς”. Να τι εννοεί ο Πατριώτης όταν λέει οτι “μας βγήκε το όνομα” – ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!

    Καμιά ονοματολογία λοιπόν δεν είναι “στείρα”. Αν θέλουμε να κρατήσουμε την ελληνικότητα του εδάφους της Μακεδονίας πρέπει να αποκαταστήσουμε και να προασπίσουμε την ελληνικότητα του ονόματός της και των κατοίκων της. Και εδώ μιλάμε για “εμάς” τους ίδιους και όχι για την Κυρία και το Υπουργείο της.
    Αν συμφωνήσουμε σ’ αυτά, τότε πάμε παρακάτω:

    Θα διαπιστώσουμε τότε οτι κανένας Μεγάλος Σύμμαχος στην περιοχή δεν πρόκειται να αφήσει να διαλυθούν τα Σκόπια και να μείνουν μόνα, έρημα και ορφανά τα κακόμοιρα τα Σλαβομακεδονάκια, χωρίς προηγουμένως να υποκινηθεί έκρηξη “αλυτρωτισμού” Αλβανών, Ψευτομακεδόνων και Τούρκων (Θράκη) ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Αυτός εξάλλου ήταν εξαρχής ο στόχος δημιουργίας της Γιουγκοσλαβικής “Μακεδονίας” σε έδαφος που ελάχιστη σχέση είχε με την Ιστορική Μακεδονία.

    Καλή νύχτα και καλό κουράγιο σ’ όλους.

    Δημήτρης

  14. Chryssanthos says:

    Μια που η κουβέντα αρχίζει να ξεμπλοκάρει, θέλω να υπογραμμίσω τα εξής:
    Στη λογική που επιβλήθηκε τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν παγιδευτεί και πολλοί δικοί μας. Και πολλοί άνθρωποι που στις δημοσκοπίσεις απορρίπτουν κάθε ονομασία που έχει το “Μακεδόνία” – με αυτή την έννοια δικοί μας, Όχι με τη έννοια οτι συμμετέχουν στη λίστα αυτή.
    Τη λογικη του “μικρότερου κακού”, στη μία ή την άλλη μορφή της, την ασπάζονται – τελικως – και πολλοί που έχουν σωστά πατριωτικά ανακλαστικά. Κι αυτό είναι, εν μέρει τουλάχιστον, ο λόγος που ενώ η πλειονότητα του Ελληνικού λαού δεν θέλει υποχωρήσεις ούτε στο Μακεδονικό ούτε σε οποιοδήποτε άλλο ζήτημα, τελικώς κυβερνούν πολιτικοί που στην πλειονότητά τους, θέλουν ή αποδέχονται υποχωρήσεις. Πώς εξηγείται αυτό; Πώς εξηγείται αυτή η αντίφαση, η θέληση της πλειονότητας του λαού να ΜΗΝ εκπροσωπείται, όχι για μια μόνο στιγμή, αλλά εδώ και πολλά χρόνια, όχι για ένα μόνο ζήτημα, αλλά σε όλα τα ζητήματα, διεθνή, εθνικά και εσωτερικά;

    Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει ένας φορέας που να εκφράζει την πλειονότητα του λαού σε ζητήματα που τον ενδιαφέρουν και αφορούν το μέλλον του. Πώς είναι δυνατόν, για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ να μας έχει εισάγει την έννοια της “συμμετοχικής δημοκρατίας” και να είναι το ίδιο κόμμα που αρνήθηκε το δημοψήφισμα για τις ταυτότητες. Πώς είναι δυνατόν να δίνουν τη δυνατότητα να ψηφίζουν για αρχηγό του κόμματός τους πολίτες που δεν είναι μέλη τους, που δεν είναι καν ψηνφοφόροι τους, πολίτες που ψηφίζουν άλλα κόμματα. πώς είναι δυνατόν να δίνουν τη δυνατότητα και σε ανθρώπους που δεν μπορούν να ψηφίσουν στην Ελλάδα, να παίρνουν μέρος στην ψηφοφορία για τον αρχηγό ενός Κόμματος εξουσίας και ενδεχομένως και για τον μελλοντικό Πρωθυηπουργό, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι να αρνούνται στους Έλληνες να αποφασίσουν με δημοψήφισμα, αν θέλουν να αναγράφεται στο θρήσκευμα στις ταυτότητές τους, αν θέλουν η Ελλάδα να επικυρώσει το Ευρωσύνταγμα, αν θέλουν η Ελλάδα να αναγνωρίσει γειτονικό κράτος με το όνομα της Μακεδονίας;
    Πώς είναι να μιλάνε για “συμμετοχική δημοκρατία” όλοι αυτοί που πεισματικά αρνούνται στον ελληνικό λαό το δικαίωμα να έχει την τελικά γνώμη για ζητήματα που αφορούν καθοριστικά το μέλλον του;

    Απάντηση εύκολη δεν υπάρχει. Αλλά είναι βέβαιο, ότι σε μια σειρά τομείς έχουν κυριαρχήσει – για την ακρίβεια έχουν επιβληθεί άνευ αντιλόγου – μια σειρά από ιδεολογήματα, που έχουν στρεβλώσει τις επολογές της κοινής γνώμης, που έχουν εκβιάσει την ανοχή του λαού για μια σειρά από χειρισμούς που οδηγούν σε χειρότερες υποχωρήσεις στο μέλλον. Με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή η δύναμη αντίστασης του κόσμου θα σπάσει. Αν τους θολώσουμε τόσο πολύ την κρίση τους, αν τους μπερδέψουμε, αν τους διασπάσουμε, τότε θα αναγκαστούν να δεχθούν και πράγματα που δεν θέλουν καθόλου. Ή θα τα ξεχάσουν. Ή θα μάθουν να τους αρέσουν,..

    Η άποψή μου λοιπόν, είναι ότι ΑΥΤΑ τα ιδεολογήματα πρέπει, ένα-ένα, να τα αμφισβητήσουμε και να τα ανασκευάσουμε. Για αρχίσει ο κόσμος να αντιστέκεται, όχι μόνο την τελευταία στιγμή και με την ψυχή του, αλλά κάθε στιγμή και με το μυαλό του.

    Στο θέμα των ΣΚοπίων, υπογραμμίζουν συνέχεια τη λογική του “μικρότερου κακού”. Στο Σχέδιο Ανάν υπογράμμιζαν την ψευδή προοπτιική τη “Ταϊβανοποίησης”. Στο θέμα των ταυτοτήτων, μίλαγαν για το διαχωρισμό “κράτους – εκκλησίας”, τέτοιο που δεν υπήρξε πουθενά στον κόσμο, εκτός από τη ΣΟβιετική Ένωση και την Αλβανία του Εμβέρ Χότζα. Στο θέμα του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ” Δημοτικού, μίλαγαν για την ευρωπαϊκή τάση εκκαθάρισης των σχολικών βιβλίων από “εθνικιστικά στερεότυπα”. Πράγμα που πολλοί δείξαμε ότι ήταν πέρα για πέρα ψέμμα.

    Ανέφερα μερικά μόνο από τα ιδεολογήματα με τα οποια σε κάθε περίπτωση προσπαθούν να μπερδέξουν τον ελληνικό λαό, ώστε να αποδεχθεί πράγματα με τα οποία πλήρως διαφωνεί. Και αυτά τα ιδεολογήματα προσπαθώ να αντικρούσω συστηματικά.
    Τώρα μάλιστα είναι πολύ πιο εύκολο, γιατί σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε πριν από δέκα χρόνια, υπάρχει αρκετά διαδεδομένο το Ιντερνετ, και άρθρα που άλλοτε κόβονταν ή περικόπτονταν σήμερα μπορούν να αναρτώνται σε πολλαπλά sites και να τα διαβάζουν δεκέδες χιλιάδες άνθρωπου.

    Σήμερα είναι πιο εύκολο και για ένα λόγο ακόμα: Δίότι τα ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης ήδη καταρρέουν παντού στον κόσμο:
    Στην Ισπανία και την Ιταλία Κεντροαριστερές κυβερνήσεις, κάνουν σταυροφορία ΚΑΤΑ της λαθρομετανάστευσης. Εδώ στην Ελλάδα, η Κεντροδεξιά κυβέρνηση νομιμοποιεί αβέρτα όλους τους λαθρομετανάστες.
    Στη Βρετανία ο μαύρος Τρέβορ Φίλλιπς, ένα σημαντικό στέλεχος του Εργατικού Κόμματος κι υπεύθυνος για τα μειονοτικά προβλήματα, έχει καταγγείλει την πολυ-πολιτισμικότητα ότι δημιουργεί ρατσισμό και θύλακες ανεξέλεγκτης μειονοτικής εκγληματικότητας-τρομοκραστίας. Ο Φίλλιπς ήταν που κήρυξε την επιστροφή στη “βρετανικότητα΄ ως μέσο για να ενσωματωθούν ξανά οι μειονότητες στην Βρετασνική κοινωνία. Κι εδώ, στην Ελλάδα, όποιος μιλάει για “έλληνικότητα” και για ενσωμάτωση των μειονοτήτων στην ελληνικότητα, των αποκηρύσσουν ως… “εθνικιστή”.
    Η νέα Γαλλική κυβέρνηση Σαρκοζύ, έφτιαξέ υπουργείο Εθνικής ταυτότητας, και στην Ελλάδα όποιος μιλάει για εθνική ταυτότητα, τον στέλνουν τσουβαλάτο στον…Καρατζαφέρη.
    Έχουμε λοιπόν, στροφή διεθνώς στα θέματα αυτά. Κι εδω δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τίποτε.
    Ασε που όταν πάς να μιλήσεις για τις νέες τάσεις που αρχίζουν κι ευνοούν τις δικές μας απόψεις διεθνώς, έρχονται καλοπροαίρετοι άνθρωποι, δικοί μας-δικοί μας, και σε … “μαλώνουν”:
    Όταν προσπαθώ να πώ ότι οι πολυπολιτισμικές βλακείες και οι πολυεθνοτικές ανοησίες στα Βαλκάνια έχουν χρεοκοπήσει. Ότι ποτέ δεν ήταν σωστό να δημιυοργηθούν ανακατεμένα πολυεθνικά κρατίδια εκεί που μπορούν να δημιουργηθούν βιώσιμα εθνικά κράτη. Κι ότι τα κρατίδια αυτά ήδη διαλύονται κι αργά ή γρήγορα θα τελειώσουν, έχω εναντίον μου, όχι μόνο τα παπαγαλάκια τις παγκοσμιοποίησης (και είναι φυσικό αυτό), έχω εναντίον μου και τα μερικούς δικούς μας, που μου λένε, ότι όχι δεν διαλύονται τα Σκόπια (όταν ήδη ομολογούν μόνοι τους ότι είναι ένα βήμα από τη διάλυση), ότι δεν μας νιάζει αν θα διαλυθούν τα Σκόπια, εκείνο που μας νιάζει είναι να ονομαστούν Vardarska ακόμα κι όταν διαλυθούν!
    Προσπαθώ να τους πώ ότι η διαφωνία μας πια δεν είναι το όνομα που θα έχουν όταν…δοαλυθούν, αλλά να αλλάξει η αρχιτεκτονική των Βαλκανίων, να ηττηθέι το σχέδιο της παγκοσμιοποίσηης, που κατακερματίζει τα εθνικά κράτη και εθνικούς πληθυισμούς σε μη βιώσιμη μορφώματα. κι ότι αν αυτός είναι ο στόχος, αυτός κερδίζεται πια. Κι αν κερδιθεί αυτός ο στόχος τελειώνουμε και με το όνομα.
    Κι η απάντηση είναι η εξής:
    Πρώτον, ότι…υποστηρίζω την πάγια ελληνική εξωτερική πολιτική! (την οπόία καταγγέλλω εδώ και 20 χρόνια τώρα με τα επιχειρήματα αυτά ακριβώς: ότι οι υποχωρήσεις φέρνουν κι άλλες υποχωρήσεις, όι μάθαν ότι το… “κάνουμε” πλάκωσαν κι οι γύφτοι κλπ.)
    Δεύτερον, ότι προσπαθώ να πείσω τη Ντόρα…!
    Τρίτον, ότι αφήνω ανοικτό το δρόμο της υποχώρησης!
    Χρειάζεται να εξηγήσω ότι το αντίθετο ακριβώς: ότι δεν θέλω όχι απλώς καμία υποχώρηση τώρα, εγώ δεν θέλω καν καμία διαπραγμάτευση τώρα. Κι ότι αντίθετα είναι όλη αυτή η ονοματολογία που οδηγεί σε μείζονα συμβιβασμό.

    Και για να σας πώς την αλήθεια. Εμένα δεν με ενδιαφέρει πια η συζήτηση περί Ελληνιοκότητας της Μακεδονίας. Αυτή τη συζήτηση πρέπει να την κάνουμε ΈΞΩ από την Ελλάδα και με τους ξένους. Κι εγώ την έκανα!
    Το 1992 οργώσαμε όλη την Αμερική απ’ άκρου σ’ ακρο. Πήγαμε στο Κογκρέσσο, Πιάσαμε ένα -ένα όλα τα μέλη του (525 βουλευτές και 100 γερουσιαστές, πολλές φορές τους βοηθούς τους, αυτοί μας δέχθηκαν δεν έχει σημασία). Πήγαμε σε Πανεπιστήμια, συμμετείχαμε σε panels. έχοντας απέναντί μας αρκετά “διαβασμένους” οπαδούς της άποψης των Σλαβομακεδόνων. Παλαίψαμε, και πείσαμε κόσμο. (Σε κείνες τις ομηρικές μάχες στα αμφιθέαστρα βρέθηκε στο ακροατήριο και ο Oliver Stone).
    Tότε είδαμε τι πείθει και τι όχι, Που “τσιμπάνε” οι ξένοι και που όχι. Πώς μπορούν στην πράξη να ανατραπούν τα επιχειρήματα των Σλαβομκαδόνων. Και τότε σε μια τέτοια εκστρατεία που έγινε με πρωτοβουλία κι έξοδα του Ελληνισμού της Αμερικής, του Καναδά και της Αυστραλίας, είδαμε πώς μπορούμε να πάρουμε…παραμάζωμα και τους Σλαβομακεδόνες και τα όλα τα παπαγαλάκια τους.
    Κi ύστερα μας…σταμάτησαν από την Ελλάδα! Δεν μας σταμάτησαν οι Αμερικανοί, ούτε Σόρος. Από την Ελλάδα μας σταμάτησαν…
    Αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια για το τι ακριβώς έγινε τότε, ο Κρίς Σπύρου είπε το ένα χιλιοστό μόνο. Τα υπόλοιπα δεν έχουν ακουστεί ακόμα.
    Ένα σας λέω: ότι η συζήτηση που κάνουμε εδώ στη λίστα μας για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, έπρεπε να γίνεται αλλού κι αλλιώς.
    Εδώ έπρεπε να κάνουμε άλλα πράγματα. Έπρεπε να ανασκευάζουμε πολύ πιο συστηματικά τα ιδεολογήματα με τα οποία προσπαθούν να μας “πουλήσουν” ως “αναγκαστικές” τις επιλογές της “παγκοσμιοποίησης” που χρεοκοπούν παντού αλλού κι εδώ ακόμα της θεωρούμε “αναπόφευκτες”!.
    Όμως εμείς, για κάποιο λόγο, αυτό δυσκολευόμαστε να το συζητήσουμε.
    Κι αυτό δεν σας το κρύβω, σας το λέω.
    Πρόθεσή μου δεν είναι να σας καλοπιάσω ή να σας κολακέψω.
    Πρόθεσή μου είναι να σας δείξω ότι η συζήτηση που γίνεται δεν πάει μακριά.
    Ότι πρέπει να γίνει πιο πολιτική, πιο στρατηγική. πιο επικοινωνιακή. Αν θέλουμε να έχει νικηφόρο αποτέλεσμα.
    Και να ξεπεράσουμε το επίπεδο της καταγγελίας.
    Διότι ασχολούμαι με το Μακεδονικό εδώ και 20 χρόνια περίπου, έχω δώσει μάχες και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, το πλήρωσα ακριβά, δεν έκανα πίσω ούτε ένα χιλιοστό. άκουσα πολλά και φτάσατε στο σημείο να μου λέτε πράγματα, από αυτή τη λίστα, τα οποία δεν άκουσει ποτέ μου.
    Και τα οποία δεν είναι απλώς άδικα (αύτά δεν πειράζει, τα έχω συνηθίσει).
    Δεν είναι απλώς παρεξηγήσεις (αυτές τις εξηγήσαμε και λύθηκαν)
    Είναι και αποπροσανατολιστικά.
    Γιατί οι Έλληνες ψάχνουν σήμερα να μάθουν τι μπορεί να γίνει από δώ και μπρός. Κι εμείς εξακολουθούμε να τους λέμε τι έγινε ως τώρα.
    Οι Έλληνες αναζητούν να μάθουν πως θα κερδίσουμε. Κι εμείς εξαντλούμαστε να εξηγούμε πώς χάσαμε.
    Εμένα αυτή η συζήτηση με ενδιαφέρει. Κι αυτή έχει νόημα.
    Αν ενδιαφέρει και κάποιους από σάς, πολύ ευχαρίστως να την κάνουμε.
    Αν όχι, τοτε συγγνώμη και παλι.
    Φίλοι είμαστε και φίλοι παραμένουμε.
    (Ακόμα κι αν κάποιος χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο “Πατριώτης”, εγώ γνωρίζω, όμως ποιός είναί. Και εξακολουθώ να τον θεωρώ φίλο μου)
    Το ότι είμαστε φίλοι όμως, δεν σημαίει ότι πρέπει και να συζητάμε, όταν τα ενδιαφέροντά μας συμβαίνει να είναι διαφορετικά…
    Κι από το να συζητάμε μαζί και να καταλαβαίνουμε χώρια και να χρειάζονται ατελείωτες διευκρινίσεις επί διευκρινίσεων για να αποδείξω ότι δεν είμαι “ελέφας”, καλύτερα να μη συζητάμε για την ώρα.
    Η συζητηση έχει νόημα όταν καταλαβαινόμαστε κι ας μη συμφωνούμε.
    Ενώ δεν έχει νόημα όταν συμφωνούμε, αλλά δεν καταλαβαίνόμαστε…

    Χρύσανθος

  15. Πατριώτης says:

    Η «λογική» των τελευταίων 15 (και όχι 10 μόνο) χρόνων δεν είναι τυχαία. Στο Σκοπιανό, ο Μητσοτάκης λειτούργησε καταστροφικά για την χώρα, δείχνοντας απειρία πρωτάρη. Όταν έβγαινε στο βήμα της Βουλής κι έλεγε στον Παπαθεμελή «δεν θα σύρω σε πόλεμο την χώρα!», τι περίμενε ότι θα έκανε ο Γκλιγκόροφ; Δεν ήταν σαν να του έλεγε «δεν έχεις τίποτε να φοβάσαι από εμάς»; Αν τότε είχε δείξει την πρέπουσα στάση, ίσως τα Ίμια δεν θα είχαν έλθει ποτέ. Κανείς δεν τα βάζει με ένα κράτος που «δαγκώνει», όπως το Ισραήλ. Άρα, και εφ’ όσον ο Μητσοτάκης ούτε βλάκας, ούτε άπειρος είναι, μάλλον εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία. Τη ίδια «λογική» του «μικρότερου κακού» χρησιμοποίησε στην συνέχεια και ο Σημίτης. «Δεν θα κάνουμε πόλεμο για ένα κωλόπανο» είχε πει ο πληθωρικός Πάγκαλος, υπαινισσόμενος της Ελληνική Σημαία. Είναι η ενδοτική λογική του Τσάμπερλαιν έναντι του Χίτλερ και είδαμε πού οδήγησε.
    Μέσα σε μία τέτοια «λογική» μπορείς να παγιδεύσεις πολύ κόσμο, αφού του έχεις περάσει το μήνυμα της ηττοπάθειας και του καλύτερα να «τα βρούμε παρά να μαλώσομε». Ο λαός είναι ένα παιδί, μία εύπλαστη μάζα, που με τόσα ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ μπορείς εύκολα να επηρεάσεις. Υπάρχει μία μικρή μερίδα του λαού, η οποία δεν παγιδεύεται μέσα σε τέτοιες «λογικές» και αντιδρά.
    Πώς είναι δυνατόν η πλειονότητα του ελληνικού λαού να μην εισακούεται, να μην εκπροσωπείται; Το 1999, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι το 80% των Ελλήνων ήταν εναντίον του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας κι όμως, με τέτοια διάσταση απόψεως μεταξύ κυβερνήσεως και εκλογικού σώματος, ο ΠτΔ ήταν ανίσχυρος να κάνει αυτό που θα μπορούσε να κάνει ο βασιλιάς με το σύνταγμα του 1952, δηλαδή να διαλύσει την Βουλή και να προκηρύξει εκλογές. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία. Το πολίτευμα είναι μία κομματική ολιγαρχία, η οποία θυμάται τον «κυρίαρχο λαό» κάθε τέσσερα περίπου χρόνια, δηλαδή στις εκλογές. Ξέρεις εσύ καμμία άλλη χώρα που να μπήκε στην ΕΟΚ χωρίς δημοψήφισμα; Στα 33 χρόνια μετά την πτώση της χούντας, ένα και μόνο δημοψήφισμα έγινε για να αποφασιστεί η βασιλευομένη ή αβασίλευτη. Ούτε για το Σύνταγμα έγινε δημοψήφισμα. Ιδού η απάντηση στα ερωτήματα που θέτεις. Και εύκολη και ολοφάνερη είναι.
    Μετά την μεταπολίτευση, η λεγομένη «προοδευτική αριστερά», τη ανοχή της κυβερνήσεως Καραμανλή αρχικά, άλωσε την παιδεία και επέβαλε την διεθνιστική κουλτούρα της. Γνωστά αυτά, ας μην τα επαναλαμβάνουμε. Έκτοτε, όλα τα κόμματα φροντίζουν να τα έχουν καλά μαζί της, για να μην … κακοχαρακτηρισθούν. Ενέδωσε τελικά και η ΝΔ και άρχισε να μαΪμουδίζει αριστερίστικες αρλούμπες συναγωνιζόμενη το ΠαΣοΚ και την ουρά του, τον ΣΥΝ. Έτσι έγιναν όλοι ένα και πας διαφωνών ταμπελώνεται ως «ακροδεξιός», αντιδραστικός» και ακόμη «φασίστας». Και όμως, στην Γαλλία ο Σαρκοζί, με «τίμιο» δεξιό λόγο, εκφράζοντας την παλιά λαϊκή δεξιά, κέρδισε τις εκλογές. Ουδείς στην ελλάδα είναι ευχαριστημένος με την μαζική εισβολή λαθρομεταναστών, αλλά κανένα κόμμα δεν τολμά να μιλήσει για το θέμα αυτό (εκτός του ΛαΟΣ) για να μην στοχοποιηθεί. Και ο ΛαΟΣ; Ακροδεξιό τον ανεβάζουν φασιστικό τον κατεβάζουν.

    Απαντώ τώρα εκεί που φωτογραφίζεις εμένα: Από το σημείο που γράφεις ”Όταν προσπαθώ …. “ σε μένα αναφέρεσαι και μερικώς στον Δημήτρη. Τελικά, τι προσπαθείς να μου εξηγήσεις; Λες ότι ξέρεις ποιος είμαι. Αν ναι, τότε τόσο το καλύτερο, διότι πρέπει να ξέρεις και πώς σκέπτομαι. Αφού τα είπαμε, αφού η παρανόηση λύθηκε, γιατί εκφράζεις αυτή την δυσαρέσκεια; Ειλικρινά δεν σε καταλαβαίνω.

    Συμφωνώ μαζί σου με το ότι η συζήτηση πρέπει –εδώ μέσα τουλάχιστον- να φύγει, αν στάθηκε ποτέ εκεί, από το να πείσουμε εαυτούς και αλλήλούς για το δίκιο μας στο Μάκεδονικό και να επεκταθεί στ πώς ΔΕΝ θα καταφέρουν οι κυβερνώντες να πείσουν τον κοσμάκη για την ανάγκη συμβιβασμού και πάλι χάρη στο «μικρότερο κακό». Πρέπει, όμως, να πούμε και δύο κουβέντες για μία πανίσχυρη μερίδα ανθρώπων, επιχειρηματιών με επενδύσεις στο μόρφωμα, οι οποίοι, κατά την άποψή μου, παίζουν καταλυτικό ρόλο στις αποφάσεις των κυβερνήσεων, διότι αυτοί τις στηρίζουν. Η μερίδα των ανθρώπων αυτών είναι φυσικό να μην θέλει οποιαδήποτε όξυνση των σχέσεων Ελλάδας-Σκοπίων, διότι φοβάται για τις επενδύσεις της εκεί. Ίσως αυτό δίνει απάντηση σ’ αυτό που γράφεις: ”Κi ύστερα μας…σταμάτησαν από την Ελλάδα! Δεν μας σταμάτησαν οι Αμερικανοί, ούτε Σόρος. Από την Ελλάδα μας σταμάτησαν…”.

    ”Η συζητηση έχει νόημα όταν καταλαβαινόμαστε κι ας μη συμφωνούμε.
    Ενώ δεν έχει νόημα όταν συμφωνούμε, αλλά δεν καταλαβαίνόμαστε…”

    ΟΝΤΩΣ!

  16. Dimitris says:

    Λοιπόν εγώ δεν ξέρω ποιός είναι ο Πατριώτης και αρχίζω να αισθάνομαι άβολα στο παρόν τρίγωνο. Αν σου είναι εύκολο, Πατριώτη, στείλε μου ένα email για να γνωρισθούμε. Όσο γι’ αυτό που λες περι επιχειρηματιών που στηρίζουν την κυβέρνηση, δεν έχεις παρά να διαβάσεις τα στοιχεία που παραθέτει ο ΙΟΣ στην χθεσινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=43417576,51299688,65088232,72986728
    όπου φαίνεται οτι ο πραγματικός υποκινητής και συντονιστής όλων των επιχειρηματικών κινήσεων είναι το Υπουργείο Οικονομίας, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ της Υποτέλειας, το οποίο “χρηματοδότησε” με λεφτά των φορολογουμένων την μετακόμιση εκατοντάδων Ελληνικών επιχειρήσεων σε Σκόπια και Βουλγαρία, και τώρα την κατευθύνει χωρίς καμιά μέρυμνα για τα εθνικά οικονομικά συμφέροντα της Ελλαδας. Άλλωστε το 1992 αυτές οι επιχειρήσεις δεν έπαιζαν κανένα “διεθνή” ρόλο στα Βαλκάνια για να μπορούν να “σταματήσουν” τον αγώνα του Χρύσανθου με τον Ιάκωβο, τον Σπύρου, τον Αθενς ή τον Δουκάκη στην Αμερικάνικη Ομογένεια. Παρ’όλα αυτά οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις στην Μακεδονιά και τη Θράκη έχουν καταλάβει προ πολλού τι παίζεται γύρω από την ασφάλειά τους ΜΕΣΑ στην Βόρεια Ελλάδα (όπως και στην Κύπρο με το σχέδιο Ανάν) και παίρνουν τα μέτρα τους επι εθνικού εδάφους. Οπότε δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό για το κομματικό “βαθύ κράτος” και το πολιτικό συστημα στο σύνολό του όταν ενεργεί συνεχώς ενάντια στα συμφέροντα των πολιτών του. Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτός είναι ο λόγος που η συζήτηση δεν μπορεί να πάει παραπέρα από τα ασφυκτικά όρια που βάζει το ίδιο το πολιτικό σύστημα στις επιλογές του κόσμου που καταλαβαίνει επίσης καλά τι συμβαίνει (70% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις). Γι’ αυτό συμφωνώ ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να φροντίζουμε κάθε στιγμή “πώς ΔΕΝ θα καταφέρουν οι κυβερνώντες να πείσουν τον κοσμάκη για την ανάγκη συμβιβασμού και πάλι χάρη στο ‘μικρότερο κακό’». Η συζήτηση βοηθάει σ’ αυτό γιατί επιτρέπει στον καθένα να διαφωνεί ή να συμφωνεί με τρόπο σαφή και εμπεριστατωμένο, δοκιμάζοντας, εμπλουτίζοντας ή διορθώνοντας την άποψή του ανάλογα με τα επιχειρήματα των συνομιλητών του. Σίγουρα δεν συζητάμε απλώς επειδή είμαστε φίλοι, αλλά επειδή τα “ενδιαφέροντά μας” στο Μακεδονικό ΔΕΝ είναι διαφορετικά. Δεν καταλαβαίνω ούτε εγώ την δυσαρέσκεια και το παράπονο του Χρύσανθου πως μαζί μιλάμε αλλά χώρια καταλαβαινόμαστε. Κανείς δεν του ζήτησε να αποδείξει οτι δεν είναι ελέφας αλλά δεν φταίνε οι συνομιλητές του όταν μυγιάζεται χωρίς ουσιώδη λόγο. Και αν κάτι πρέπει να γίνει από αυτά που δεν έγιναν μέχρι σήμερα, σε τι βλαπτει να ανακεφαλαιώνουμε αυτά που έγιναν και για τα οποία δεν φέρει καμιά ευθύνη ο ελληνικός λαός; Όπως το γεγονός ότι επι 15 χρόνια ζητάει η Αθήνα από τα Σκόπια να συμβιβαστούν σε μιά “κοινώς αποδεκτή λύση ονομασίας” τη στιγμή που ουδέποτε έχει προτείνει η ίδια μια σειρά από “ονομασίες” και τους αντίστοιχους όρους κοινής αποδοχής τους, επι των οποίων δεχόμαστε ως σοβαρή χώρα να διαπραγματευτούμε. Ο Σταύρος Λυγερός έχει γράψει πως μπροστά στο ενδεχόμενο να ξεβρακωθούμε με την διπλή ονομασία “Δημοκρατία της Μακεδονίας-Σκόπια” που πρότεινε ο Νίμιτς, καλύτερα να δεχτούμε τον γεωγραφικό προσδιορισμό Ανω Μακεδονία (Gorna Makedonija), διασφαλίζοντας ταυτόχρονα δίκαιους όρους χρήσης του όρου Μακεδονία στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις των δύο μερών. Μήπως μπορούμε να συζητήσουμε αυτή την πρόταση χωρίς υπαινιγμούς για ελέφαντες και μυγιάσματα;

  17. Πατριώτης says:

    Δημήτρη,

    Σε διαβεβαιώ ότι δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι άβολα μέσα σ’ αυτό το τρίγωνο … των Βερμούδων, διότι ο Χρύσανθος ίσως με μπερδεύει με κάποιον άλλον. Μου γράφεις να σου στείλω mail, αλλά πού; Έχω κάποιους λόγους που χρησιμοποιώ ψευδώνυμο, αλλά πίστεψέ με, ούτε επικίνδυνος καθ’ οιονδήποτε τρόπο είμαι, ούτε καμμία μεγάλη προσωπικότητα. Ηρέμησε, λοιπόν, γράφε άφοβα και μη στενοχωριέσαι.

    Γράφοντας στον Χρύσανθο ότι ενδεχομένως τον σταμάτησαν τα συμφέροντα, ασφαλώς και δεν εννοούσα μεμονωμένες εταιρείες, οι οποίες, όπως σωστά παρατηρείς, δεν είχαν τότε ακόμη επενδύσει. Τον σταμάτησε, όμως, η Αθήνα, διότι πρόσβλεπε σε επενδύσεις. Τώρα έχουν γίνει πολλές και αν διαβάζεις το http://www.greekalert.com, θα δεις τι γράφει για την Cosmote και άλλους, οι οποίοι αδίστακτα χρησιμοποιούν το όνομα Μακεδονία για τα Σκόπια και ύστερα έχουμε παράπονο από τους ξένους.

    Ο Χρύσανθος είναι πεπειραμένος, μου αρέσει η αρθρογραφία του και τον διαβάζω ανελλιπώς και πολλές φορές χρησιμοποιώ κομμάτια από τα άρθρα του (ή και ολόκληρα) στις συζητήσεις που κάνω. Εδώ δεν τον κατάλαβα, ως προς το παράπονό του ότι … δεν τον καταλαβαίνουμε.

    Διαφωνώ με την πρόταση Λυγερού, διότι δεν υπάρχει λόγος να διαπραγματευτούμε τίποτε απολύτως. Αν μας καλέσουν αύριο σε σύσκεψη στο ΝΑΤΟ ή την ΕΕ, πράγμα που δεν θα γίνει, διότι και στα δύο έχει αναβληθεί η ένταξη των Σκοπίων, εμείς απλώς πρέπει να προβάλουμε βέτο. Θα είναι ολέθριο λάθος να αποδεχτούμε οιοδήποτε όνομα με συνθετικό την Μακεδονία, ή παράγωγό του. OΛΕΘΡIO!

    Παραθέτω δύο κείμενα (άρθρα;) προς ανάγνωση, τα οποία επιβεβαιώνουν διπλά τον Χρύσανθο. Το πρώτο ως προς το ότι τα Σκόπια όντως έχουν πρόβλημα και το δεύτερο ότι μερικοί «δικοί μας», όπως λέει, έχουν όντως «τσιμπήσει»:

    Στα πρόθυρα εμφύλιου βρίσκονται πάλι τα Σκόπια! (”Παρόν της Κυριακής” 11/10/2007)

    Το Μακεδονικό, αφύπνιση έστω την ύστατη στιγμή (του Γ. Καραμπελιά. Δεν ξέρω αν συγκαταλέγεται στους “δικούς μας”, όπως λέει και ο Χρύσανθος, διότι του τα «χώνει» ο Γ. Κουριανίδης από τις «Ελληνικές Γραμμές» και δεν έχει κι άδικο, εδώ που τα λέμε).

    ΥΓ: Άφησα τίποτε αναπάντητο;

  18. Πατριώτης says:

    Προς Ανδρέα (Time: November 7, 2007, 10:00 pm)

    και πάλι οι AegeanTimes σχετικά με το χαρτονόμισμα.

  19. Γιώργος Μάτσος says:

    Νομίζω ότι ο κ. Λαζαρίδης έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει ότι οι συνομιλητές του “δεν τον κατάλαβαν”. Πράγματι δεν τον κατάλαβαν. Από πού και ως πού εισηγήθηκε “πολιτική ενεργού ολιγωρίας”; Ένα πράγμα μόνον προσπάθησε να μας εξηγήσει: Ότι αυτή τη στιγμή είναι απολύτως αδύνατη η διαπραγμάτευση με τα Σκόπια, διότι το κράτος αυτό, για τους δικούς του λόγους, δεν πρόκειται να διαπραγματευθεί απολύτως τίποτε. Δεν νομίζω να είπε ποτέ αυτά που του αποδόθηκαν, ούτε διέπραξε κανένα λογικό λάθος. Δεν είπε παρά το προφανές, που το βλέπουμε όλοι: Εμείς κοπτόμεθα (ως συνήθως) να δείξουμε πόσο “καλά παιδιά” είμαστε, και αυτοί δεν δίνουν τίποτα. Ποιος θα υποχωρήσει; Μα φυσικά το “καλό παιδί”. Θα του πουν “έλα τώρα, μην θέσεις βέτο, καλό παιδί”. Και αυτό, σαν καλό παιδί, δεν θα θέσει βέτο. Το καινούργιο που εισέφερε στη δημόσια συζήτηση η τοποθέτησή του (που αποτελεί στην ουσία συνέχιση των παλαιότερων θέσεών του, που οι ιστορικές εξελίξεις έχουν επιβεβαιώσει πλήρως) ήταν η εξήγηση για την αδιαλλαξία των Σκοπίων και η υπόδειξη μιας στρατηγικής που μπορεί να μας απεγκλωβίσει από την ανόητη “στρατηγική” του καλού παιδιού.

    Βλέπω το Μητσοτάκη να βγαίνει και να υποστηρίζει “τις ελληνικές θέσεις” και ανησυχώ σφόδρα. Προβλέπω να γίνεται πάλι αυτό που έγινε το 1992. Μας βγήκε Σαμαρικότερος του Σαμαρά ο Μητσοτάκης, κέρδισε (αυτός) την απόφαση της Λισαβώνας τον Ιούνιο 1992 και μετά, το Σεπτέμβριο, έσπευσε να το ξεπουλήσει το θέμα μιλώντας πρώτος αυτός για “διπλή ονομασία”. Μετά έγιναν αυτά που μας είπε ο κ. Σπύρου. Τώρα μιλάει πάλι δήθεν πατριωτικά, σήμερα “την είπε” στον Μπέρνς και τις επόμενες εβδομάδες – μήνες θα μας πει “ε, καιρός είναι να το τελειώνουμε το θέμα, εκτιθέμεθα και στους ξένους φίλους μας”.

    Ο Μητσοτάκης στο Σκοπιανό, αλλά και γενικότερα, προσέφερε και προσφέρει υπηρεσίες “προληπτικής προδοσίας”. Από τις πληροφορίες που από πρώτο χέρι μας έδωσε ο κ. Σπύρου, αλλά και από όσα ξέρουμε οι ίδιοι από την επικαιρότητα του 1992-93, διαπιστώνουμε ότι δεν του ζήτησε κανένας να ξεπουλήσει το Σκοπιανό. Μόνος του το ξεπούλησε, για να πει στους ξένους “να, εδώ είμαι, για ό,τι υπηρεσία θέλετε να σας παράσχω εγώ και όλο μου το σόι είμαι στη διάθεσή σας”. Προκειμένου βέβαια να έχει στην πολύπλευρη υποστήριξή τους. Το ίδιο έκανε και με το Σχέδιο Ανάν. Η τακτική της “προληπτικής προδοσίας” του 1990-1993 έστρωσε το χαλί στην εξωτερική πολιτική Σημίτη-Γιωργάκη. Σήμερα ο απίστευτος όσο και εξωφρενικός αυτός άνθρωπος ετοιμάζεται να δρέψει τους καρπούς των κόπων του δια της θυγατρός του και Υπουργού των Εξωτερικών μας υποθέσεων. Οι υπηρεσίες “προληπτικής προδοσίας” του Μητσοτακέικου στη διάθεση του κάθε ενός που έχει συμφέρον να μην υπερασπίζεται η Ελλάδα τον εαυτό της. Αρκεί το Μητσοτακέικο να είναι μέσα στο μοίρασμα της πίτας της εξουσίας.

  20. Πατριώτης says:

    “Από τις πληροφορίες που από πρώτο χέρι μας έδωσε ο κ. Σπύρου, αλλά και από όσα ξέρουμε οι ίδιοι από την επικαιρότητα του 1992-93, διαπιστώνουμε ότι δεν του ζήτησε κανένας να ξεπουλήσει το Σκοπιανό.”

    Αυτό κατάλαβα κι εγώ και μάλιστα δεν συμφωνώ μ’ αυτό που στην συνέχεια γράφεις: “Μόνος του το ξεπούλησε, για να πει στους ξένους “να, εδώ είμαι, για ό,τι υπηρεσία θέλετε να σας παράσχω εγώ και όλο μου το σόι είμαι στη διάθεσή σας”. Προκειμένου βέβαια να έχει στην πολύπλευρη υποστήριξή τους.”, για το απλούστατο λόγο ότι όλοι συμφωνούσαν στον να μην αναγνωρισθεί το μόρφωμα με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ή παράγωγό του. Άρα σε ποιούς ήθελε να φανεί αρεστός και να έχει και την υποστήριξή τους; Ποια υποστήριξή τους και σε τι;

    Όμως, στην ανάρτησή του στο θέμα πάνω απ’ αυτό, ο Δημήτρης γράφει κάπου: ” Κατ’ αρχάς, ο Σπύρου πουθενά δεν λέει οτι δεν υπήρχαν Αμερικάνοι ανάμεσα σ’ εκείνους που υπαγόρευαν ή υποστήριζαν την πολιτική του Μητσοτάκη.” Εγώ κατάλαβα αυτό που κατάλαβες κι εσύ. Ότι ο Μητσοτάκης πούλησε το όνομα, προχώρησε στην διπλή ονομασία, χωρίς να υπάρχει πίεση έξωθεν, τουλάχιστον εμφανώς. Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρος ο κ. Σπύρου στο σημείο αυτό και ακριβώς για τον λόγο αυτό ευλόγως πρόβαλα το ερώτημα ΓIATI TO EKANE ΑΡΓΕ;

  21. Μία επέτειος που δεν θυμόμαστε τακτικά στην Ελλάδα, είναι η 15η Νοεμβρίου, ημερομηνία ανακύρηξης του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα της Κύπρου. Τις εορταστικές εκδηλώσεις αυτές επέλεξε η πολιτική ηγεσία των Σκοπίων για να κλιμακώσει τις προκλήσεις της έναντι της Ελλάδος, σχεδόν διαμορφώνοντας άξονα Τουρκίας-Σκοπίων-ψευδοκράτους κατά της Ελλάδας! Εδώ τι γράφει ο Δελαστίκ σήμερα: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826

  22. Πατριώτης says:

    Κατ’ αρχάς μία ερώτηση. Γιατί εμφανίζονται οι αναρτήσεις σαν να είναι γραμμένες με πλαγιογραφή σε τούτο το νήμα;

    Στο προκείμενο. Έχεις δίκιο, Ανδρέα, το δε άρθρο εξαιρετικό και σαν είδηση. Βλέπεις, τα ΜΜΕ μας ασχολούνται με το ΠΑΣΟΚ και τα Ζωνιανά και δεν “αδειάζουν” για να μας δώσουν κάποια είδηση που να αφορά στα εθνικά θέματα.
    Μεταξύ Σκοπίων, Τουρκίας και ψευδοκράτους υπήρξε πάντα αλληλοϋποστήριξη, αλλά δεν θυμάμαι με ποια σειρά. Αν δεν κάνω λάθος, το πράγμα πήγε κάπως έτσι: Πρώτη η Τουρκία ανεγνώρισε την “Δημοκρατία της Μακεδονίας” και προφανώς εις ανταπόδοσιν η τελευταία αναγνώρισε την “ΤΔΒΚ”. Θα το υφιστάμεθα, δυστυχώς, αυτό το παιχνίδι, αυτό το ρεζίλεμα της Ελλάδας, διότι, όπως στρώσαμε, κοιμόμαστε. Με τις νυν κυβερνήσεις αποκλείω κάθε αλλαγή σκηνικού. Πώς τις αλλάζεις; Αν όχι με Επανάσταση, κάτι που επίσης δεν φαίνεται στον ορίζοντα, τότε με την ψήφο ενός ενημερωμένου και περί τα εθνικά αφυπνισμένου λαού. Είναι ένα θέμα που το είχαμε συζητήσει πολύ και στην παλιά Αγορά και είχαμε συμφωνήσει όλοι, αν θυμάμαι καλά.
    Παρακολουθώντας την προσπάθεια εγχωρίου, αλλά και διεθνούς ενημέρωσης που κάνει το GreekAlert, νομίζω ότι έχει επιτύχει πολλά. Αν όλοι από τα ιστολόγια ή τις ιστοσελίδες τους κάνουν το ίδιο, αν συζητάμε τα θέματα αυτά στο σπίτι, στο εργασιακό και φιλικό περιβάλλον, νομίζω ότι σιγά-σιγά ο κόσμος θα αφυπνίζεται. Μήπως και το γεγονός ότι ο δικομματισμός υπέστη πλήγμα στις προηγούμενες εκλογές και ότι στην Βουλή την στιγμή αυτή βρίσκεται και ο ΛαΟΣ, δεν οφείλεται εν πολλοίς στην ιστορία της … Ιστορίας; Δεν είναι δείγμα ότι ο κόσμος άρχισε να ξυπνά από τον λήθαργο και βλέπει ότι το παρόν κομματικό δίδυμο (του ΣΥΝ συμπεριλαμβανομένου ως ουράς του ΠαΣοΚ) δεν οδηγεί πουθενά.
    Κάτι τελευταίο. Τι γύρευε ο Αλαβάνος, υπέρμαχος της ονομασίας των Σκοπίων με το συνταγματικό τους όνομα, στα Σκόπια τέτοια εποχή; Από πότε αρχηγοί κομμάτων έχουν χωριστές συνομιλίες με κυβερνήσεις κρατών, με τα οποία έχουμε σοβαρό πρόβλημα; Είδες κανέναν Σκοπιανό αρχηγό κόμματος να επισκεφθεί την Ελλάδα;

  23. Το διόρθωσα. Στην εγγραφή σου (Comment from Πατριώτης | [e]
    Time: November 12, 2007, 1:55 pm) τελείωνες με το «ΟΝΤΩΣ» σε πλάγια μορφή χωρίς να «κλείσεις» την πλάγια μορφή. Έτσι, όλα τα σχόλια από κει και πέρα συνέχισαν να είναι στην ίδια μορφή.

  24. Γιώργος Μάτσος says:

    Γιατί το έκανε; Μα, αν δεν είχε εξωτερική πίεση ισχυρή – και, ειδικά για τη διπλή ονομασία που πρώτος αυτός πρότινε ΔΕΝ είχε γιατί μόλις είχε κερδίσει τη Λισαβώνα, δυο μήνες πρίν, – τότε οι απαντήσεις είναι δύο: είτε από ανοησία, είτε από σκοπιμότητα. Υπήρχαν κατά τη γνώμη μου και τα δύο. Η ανοησία ενέκειτο στο ότι δεν το θεωρούσε σημαντικό, ενώ ήταν. Υπάρχει αρκετός κόσμος και σήμερα ακόμη στην Ελλάδα, που δεν το θεωρεί σημαντικό. Πρόκειται για κοντόφθαλμη οπτική, που δεν λαμβάνει υπόψη της τα ιστορικά δεδομένα των Βαλκανίων και τη συνοριακή αποσταθεροποίηση που δημιουργεί το ίδιο το όνομα. Η σκοπιμότητα ήταν στο ότι ήθελε να αποδείξει σε όλους τους ξένους, κυρίως βέβαια στους Αμερικανούς, ότι σε αντίθεση με τον Ανδρέα Παπανδρέου είναι ενδοτικός στα εθνικά θέματα και, άρα, είναι συμφέρον τους να τον υποστηρίζουν. Τα ελληνοτουρκικά ήταν τότε σε φάση που δεν μπορούσαν να ξεπουληθούν, αλλά το σκοπιανό μπορούσε να ξεπουληθεί και ο Μητσοτάκης έσπευσε να το κάνει για να δημιουργήσει με αυτό τον τρόπο πειστήρια “προδοτικής νομιμοφροσύνης”. Καλώς ή κακώς (κακώς, βέβαια) οι ξένες πρεσβείες ανέκαθεν επηρέαζαν σημαντικά την εσωτερική ελληνική πολιτική ζωή και το Μητσοτακέικο κάνει ύψιστη χρήση αυτού του παράγοντα. Αποδεικνύεται καλός μαθητής του Ελευθερίου Βενιζέλου, τον οποίον επέβαλαν οι ξένοι στα ελληνικά πράγματα το 1915-17, ακόμη και όταν η πολιτική της εισδοχής στον πόλεμο ήταν αντίθετη με τα ελληνικά συμφέροντα (λόγω της εξακολουθούμενης συμμετοχής της προεπαναστατικής Ρωσίας, που θα έπαιρνε με βάση τις μυστικές συμφωνίες της Αντάντ Θράκη, Στενά και Κωνσταντινούπολη, την ίδια στιγμή που οι υποσχέσεις για παραχωρήσεις στη Μικρασία ήταν αόριστες και περιορισμένες, όπως άλλωστε αποδείχθηκε και από τη διευθέτηση των Σεβρών).

    Ο Μητσοτάκης δηλαδή ήρθε με το Σκοπιανό και είπε στους ξένους “είμαι ο άνθρωπός σας”. Το ίδιο έκανε και με το σχέδιο Ανάν, το οποίο έσπευσε να υποστηρίξει με ένταση πριν ακόμη επιστρέψει η ελληνική αντιπροσωπεία από τη Λουκέρνη και πληροφορηθεί ο ελληνικός πολιτικός κόσμος το περιεχόμενο του σχεδίου!

    Ανδρέα, νομίζω ότι είναι και κάπως αντιαισθητικό που είναι εντελώς κολλητά οι επόμενες γραμμές των τίτλων των αρχικών κειμένων. Θα πρέπει λίγο να αραιώσουν, δεν νομίζεις;

  25. Πατριώτης says:

    Ανδρέα, ευχαριστώ που το διόρθωσες. Δυστυχώς, η μη δυνατότητα προεπισκόπησης έχει αυτό το μειονέκτημα, καθώς και η μη δυνατότητα τροποποίησης (το edit). Στα δύο αυτά σημεία υπερέχει το forum.

    Γιώργο, οι εξηγήσεις είναι σαφείς και μάλλον σωστές. Καλή η επισήμανσή σου ότι και ο “Εθνάρχης” έκανε χρήση της “βοηθείας” των ξένων και όχι πάντα για το συμφέρον της Ελλάδος. Για δε την Μικρασιατική Εκστρατεία, καλύτερα να μην πούμε πώς έγινε, διότι θα ξεφύγουμε από το θέμα. Ο Μητσοτάκης είναι εγγονός της αδελφής του, άρα πιθανόν να διδάχτηκε μερικά από τον μεγάλο του θείο. Εκτός κι αν εγώ δώσω μία πιο πεζή εξήγηση: Απλώς “τα πήρε”… τόσο απλά.

    Χθες ο Καρατζαφέρης στην Βουλή, πρότεινε επισήμως στον Καραμανλή να πάει το ζήτημα σε δημοψήφισμα. Το πίεσε πολύ και ήταν εξαιρετικά πιστικός στον λόγο του. Δυστυχώς, ο Καραμανλής, για λόγους κατ’ εμέ προφανείς, αρνήθηκε και δήλωσε ότι η Βουλή αρκεί να αποφανθεί επί του θέματος. Όπως καταλαβαίνουμε, αυτό δεν προμηνύει τίποτε καλό.

  26. Γιώργος Μάτσος says:

    Από ποιον να τα πάρει; Από τους ξυπόλητους, τότε (αλλά και τώρα) Σκοπιανούς; Γενικώς το Μητσοτακέικο εισπράττει, αλλά εδώ μάλλον δεν έπαιζε το σενάριο. Αν και ποτέ δεν ξέρεις.

    Η στάση του Καρατζαφέρη είναι, όπως πάντα, πολιτικάντικη. Ενώ τη μια αρνούνταν να αποκηρύξει τη σύνθετη ονομασία (όταν ήλπιζε ότι οι “αντάρτες” της ΝΔ θα εξανάγκαζαν τον Καραμανλή στην ψήφο ανοχή του Λα.Ο.Σ.), μετά πάλι το γύρισε σε Μακεδονομάχος. Ζητάει δημοψήφισμα για να στριμώχνει την κυβέρνηση, αλλά δεν μάχεται και τόσο πολύ για το όνομα. Κατά τη γνώμη μου, δεν τίθεται θέμα δημοψηφίσματος. Τίθεται θέμα ορθής πολιτικής. Χρειάζεται άραγε δημοψήφισμα η κυβέρνηση, σημερινή και κάθε κυβέρνηση, για να διαπιστώσει τη λαϊκή βούληση στο θέμα αυτό; Προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί που αρνούνται πλήρως τη χρήση του ονόματος “Μακεδονία” ξεπερνούν το 97% του λαού. Ακόμη και όσοι θα αποδέχονταν τη σύνθετη ονομασία (25-35% στα γκάλοπ) είμαι βέβαιος ότι το κάνουν με βαριά καρδιά και θεωρώντας ότι διασφαλίζει την Ελλάδα. Όσο όμως ξαναανοίγει η συζήτηση για το Σκοπιανό, τόσο θυμόμαστε όλοι γιατί δεν μας κάνει ούτε η σύνθετη ονομασία και τόσο θα περιορίζεται αυτό το ποσοστό.

    Δεν μας χρειάζεται, συνεπώς, το δημοψήφισμα. Στην πραγματικότητα, όλος ο Ελληνισμός είναι σύμφωνος στο να μη χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί το όνομα Μακεδονία. Θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε ως όπλο για τους ξένους, αλλά αυτό είναι θέμα τακτικής και όχι στρατηγικής. Αυτό που μας χρειάζεται είναι να ακολουθούν τα ελληνικά κόμματα (μηδενός εξαιρουμένου, ούτε και αυτού του Λα.Ο.Σ.) τη βούληση του λαού και να μην ακολουθούν τη δική τους βούληση. Ήδη, λίγες μόνον εβδομάδες μετά τη συνέντευξη Ντόρας στην Καθημερινή, η θέση για “σύνθετη ονομασία” που τότε φάνταζε κάπως αποδεκτή πολιτικά, φαίνεται πια παρωχημένη. Ολοένα και περισσότεροι αναρωτιούνται, για ποιο λόγο να δεχτούμε έστω και τη σύνθετη ονομασία. Αφού το θέμα είναι να πεισθούν να λήξει ο αλυτρωτισμός τους. Ο ψευδομακεδονισμός τους. Και αυτό δεν είναι διατεθειμένοι να το δεχθούν, παρά μόνον αν πιεσθούν σφοδρά ή αν τους επιβληθεί έξωθεν ή αν τους επιβληθεί από την πραγματικότητα. Το δεύτερο παιχνίδι χάθηκε το 1992-93, για την ακρίβεια, το έχασε μόνος του ο Μητσοτάκης. Το τρίτο είναι αβέβαιο. Μένει το πρώτο. Πότε θα πιέσει η κυβέρνησή μας τους επιχειρηματίες μας να κάνουν δουλειές με τα Σκόπια με όρους πολιτικούς; Πότε θα ξανααποκτήσουμε στρατό αξιόμαχο στη Βόρεια Ελλάδα, όταν το Γ΄ Σώμα έχει γίνει πολυεθνικό Στρατηγείο; Πότε θα αρθρώσουμε λόγο απλό και πειστικό για την κλοπή του ονόματος; Είναι απίστευτο το πόση άρνηση μάχης έχει υπάρξει μέχρι στιγμής από την ελληνική πολιτική. Το ζήτημα είναι να κλείσει η διάσταση λαού και πολιτικής. Που είναι τεράστια και στο Σκοπιανό, όχι μόνον σε αυτό βέβαια.

  27. Πατριώτης says:

    Θα κάνω ένα τελευταίο σχόλιο στο θέμα, διότι νομίζω ότι είπα ό,τι είχα να πω.

    “Από ποιον να τα πάρει; Από τους ξυπόλητους, τότε (αλλά και τώρα) Σκοπιανούς; Γενικώς το Μητσοτακέικο εισπράττει, αλλά εδώ μάλλον δεν έπαιζε το σενάριο. Αν και ποτέ δεν ξέρεις.”
    Ακριβώς. Ποτέ δεν ξέρεις. Έπειτα ξεχνάς τους Σκοπιανούς των ΗΠΑ. Μία υπόθεση έκανα, άλλωστε, τίποτε παραπάνω.
    Δεν μ’ ενδιαφέρει αν η στάση του Καρατζαφέρη είναι πολιτικάντικη, με ενδιαφέρει ότι πιέζει προς την σωστή κατεύθυνση, πράγμα που κανείς άλλος δεν κάνει. Και όταν πρότεινε στον Καραμανλή το καλοκαίρι να δεσμευτεί προεκλογικά για το βέτο κι αυτός υποσχόταν να μην κατέβει στις εκλογές, πάλι πολιτικάντη τον λέγανε. Το θέμα είναι ότι τότε, όπως και τώρα και πάντα ξεμπροστιάζει την ξενόδουλη κυβέρνηση και την συμφωνία ή αδιαφορία των υπολοίπων κομμάτων. Μας βοηθά να βλέπουμε ποιος είναι ποιος και πίστεψέ με, ο κόσμος το βλέπει αυτό. Καλά τα καταφέρνει.
    Το γεγονός ότι ο Καραμανλής τρέμει το δημοψήφισμα, όπως ο διάβολος το λιβάνι, δείχνει ότι έχει πονηρόν κατά νου, αμφιβάλλεις; Θα πουλήσει το όνομα, όπως το πούλησε και ο Μητσοτάκης, με μία διαφορά. Ότι τούτη η πώληση θα είναι τελική, οριστική και αμετάκλητη. Και είναι αίσχος να δώσουμε ο,τιδήποτε σε ένα κράτος που προσπαθεί να καπηλευθεί την ιστορία μας και να μας δημιουργήσει αργότερα προβλήματα.
    Ο αλυτρωτισμός και ο “μακεδονισμός” τους θα λήξει, αν η Ελλάδα τους βάλει τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι. Και η Ελλάδα μπορεί να το κάνει, αρκεί να έχει την κατάλληλη κυβέρνηση με την πρέπουσα αποφασιστικότητα να κάνει κάτι τέτοιο. Επειδή, λοιπόν, δεν την έχει, τουλάχιστον ας έχει μία “ζόρικη” αντιπολίτευση, φωνακλού. Και σαν τέτοια μόνον ο ΛαΟΣ υπάρχει. Και στο Σκοπιανό και στο μεταναστευτικό, ένα πρόβλημα ταμπού μέχρι σήμερα, το οποίο όμως πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν και να δούμε τι θα γίνει με τους μετανάστες, αν τελικά δεν θέλουμε να χάσουμε και τ’ αυγά και τα πασχάλια.

  28. Γιώργος Μάτσος says:

    Κακώς δεν σε ενδιαφέρει αν η στάση του Καρατζαφέρη είναι πολιτικάντικη. Εκεί είναι όλη η ουσία. Αν περιμένουμε από τον Καρατζαφέρη να υπερασπιστεί το όνομα της Μακεδονίας, καήκαμε. Το καλό με Κωστάκη, Γιωργάκη, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ξέρουμε τι να περιμένουμε και τι να μην περιμένουμε από αυτούς. Το κακό με τον Καρατζαφέρη είναι ακριβώς ότι δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε από αυτόν. Για την ακρίβεια, οι υποστηρικτες του δεν το ξέρουν γιατί εμείς οι υπόλοιποι το ξέρουμε. Ήταν πάρα πολύ εύγλωττος ο κ. Καρατζαφέρης το βράδυ της 22ας Οκτωβρίου, όταν αρνήθηκε να καταδικάσει τη σύνθετη ονομασία, παρά τη ρητή ερώτηση του Ευαγγελάτου, και ανέφερε γενικά και αόριστα περί “ανάγκης διαλόγου και ενιαίας γραμμής όλων”. Ενιαίας γραμμής όλων;;; Ποιων όλων;;; Ο Καρατζαφέρης ούτε που νοιάζεται για τη Μακεδονία, το μόνο που τον νοιάζει είναι η κουτάλα. Η διαφορά είναι ότι αυτός το παίζει ότι νοιάζεται και, έχοντας εγκλωβίσει πατριωτικές δυνάμεις στο κόμμα του, το παίζει εκ του ασφαλούς Μακεδονομάχος, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να υπόσχεται στους ξένους να ελέγξει τις αντιδράσεις της “ακροδεξιάς”, την οποία έχει εντάξει σχεδόν ολοκληρωτικά στο κόμμα του. Μόλις ο Καραμανλής αρνήθηκε την πρόταση άτυπης συγκυβέρνησης, τότε ξανάρχισε τους μακεδονομάχικους λεονταρισμούς.

    Ο Καρατζαφέρης είναι η Κερκόπορτα του Ελληνισμού, διότι είναι εκείνη ακριβώς η μικρή αφύλαχτη πόρτα που νομίζουμε ότι δεν έχει πρόβλημα άμυνας. Όταν ξεπουλήσει, θα είναι πλέον αργά. Αυτό πιστεύαμε και για το Μητσοτάκη το 1992-93, αλλά όταν ακούσαμε εκείνο το “σε δέκα χρόνια θα το έχομε ξεχάσει” νομίζαμε ότι ακούσαμε λάθος. Δεν ακούσαμε λάθος. Αν το “ανάγκη διαλόγου και ενιαίας γραμμής όλων” του αρχηγού σας δεν σας πείθει για τις προθέσεις του, τόσο το χειρότερο για τον Ελληνισμό. Γιατί μαζί με τους εαυτούς σας, παίρνετε στο λαιμό σας και τους υπόλοιπους. Ο μόνος τρόπος για να σκέπτεται κανείς εθνικά είναι να μένει μακριά από το κυνήγι της εξουσίας. Και στην κομματική πολιτική να είναι, αν δεν έχει ως μόνο στόχο την εξουσία (όπως την έχει ο Καρατζαφέρης), κάτι μπορεί καλό να κάνει. Αν όμως το μόνο που τον νοιάζει είναι η εξουσία, η όποια πίεση θα ασκείται για να πάρει εξουσία και μόλις πάρει όλα τα άλλα θα πάνε περίπατο. Είτε Μακεδονία είναι, είτε ο,τιδήποτε άλλο.

    Όταν λέω ότι το δημοψήφισμα δεν είναι το θέμα, εννοώ ότι το θέμα είναι να πούμε ΟΧΙ με κάποιον τρόπο. Αν θα το πούμε με δημοψήφισμα ή όχι, είναι αδιάφορο. Μιλάμε σήμερα για δημοψήφισμα με τη βεβαιότητα ότι θα απολήξει σε ένα ηχηρό “όχι”. Αλλιώς ίσως να μην μιλούσαμε καν για αυτό. Εγώ είμαι αντίθετος με το δημοψήφισμα για το θέμα αυτό. Βαθειά αντίθετος. Αν δηλαδή αύριο βγει ένα 50,1% να το ξεπουλήσουμε το όνομα, επηρεασμένο από μαύρη προπαγάνδα, κομματικά στρατόπεδα, Καρατζαφέρειο πολιτικαντισμό, χρήμα από πρεσβείες και δε συμμαζεύεται, τι σημαίνει αυτό; Έχει το δικαίωμα μια γενιά, μια ψήφος, μια απόφαση, να ξεπουλήσει τα πάντα; Όταν είχαν πει στον Ουράνιο Ιωαννίδη, τότε Υπουργό Παιδείας της Κύπρου, οι Αμερικανοί ότι πρέπει να αλλάξουν τα βιβλία Ιστορίας στην Κύπρο, τους είχε απαντήσει ότι για να γίνει αυτό πρέπει να συμφωνήσουν οι ζωντανοί με τους αγέννητους και τους νεκρούς. Και επειδή δεν έχει τους αγέννητους και τους νεκρούς πρόχειρους, δεν μπορεί να τα αλλάξει. Έτσι και με το όνομα της Μακεδονίας. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το διαπραγματευτεί, ούτε καν η πλειοψηφία, αν δεν “ρωτήσει” πρώτα τους αγέννητους και τους νεκρούς. Αυτά είναι ιερά πράγματα. Πώς μπορεί να γίνει αντικείμενο απόφασης ενός οποιουδήποτε οργάνου; Πώς μπορεί η εθνική αυτοκτονία να τεθεί ως ερώτημα;

    Το θέμα είναι το “όχι” με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτό είναι το μόνο που μετράει. Όλα τα άλλα θα τα βρούμε στην πορεία. Η απειλή δημοψηφίσματος είναι μόνον για τους ξένους. Ο Κωστάκης είναι πολύ χέστης για να απειλήσει τους ξένους με δημοψήφισμα, εδώ για βέτο πήγε να πει και με το ζόρι. Αλλά είναι πολύ προτιμότερος για την υπεράσπιση του ονόματος της Μακεδονίας από τον δήθεν Μακεδονομάχο Καρατζαφέρη, διότι έχει μια ελάχιστη αίσθηση του ιστορικού του καθήκοντος, ενώ τον Καρατζαφέρη τον νοιάζει μόνον η κουτάλα. Το κυριότερο: είναι πολύ πιο εμφανή και γνωστά σε εμάς τα αδύνατα σημεία του, ώστε να ξέρουμε ως λαός και ως έθνος πώς να πιέσουμε και πώς να θωρακίσουμε την άμυνα της χώρας μας από την εσωτερική, πρώτα, και μετά εξωτερική εναντίον της επιβουλή.

    Είναι κρίμα που άνοιξες και εδώ θέμα Καρατζαφέρη, όπως είχες κάνει παλαιότερα στην Αγορά. Νομίζω ότι είναι καλύτερα γενικώς να μην μιλάμε για κόμματα, ούτε να αναπαράγουμε την προπαγάνδα κανενός περί δήθεν πατριωτικού κόμματος ενώ τα άλλα είναι τα κακά κόμματα. Δυστυχώς όλα τα κόμματα, μη εξαιρουμένου και του Λα.Ο.Σ., κακά είναι κάκιστα. Θα είχαμε πολλά να πούμε για αυτό, αλλά ας μην ανοίξουμε το θέμα.

  29. Πατριώτης says:

    ”Αν περιμένουμε από τον Καρατζαφέρη να υπερασπιστεί το όνομα της Μακεδονίας, καήκαμε.”

    Τότε από ποιον να περιμένουμε, αφού, όπως σωστά παρατηρείς, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση ξέρουμε τι είναι; Πρότεινε κάποια λύση. Έχεις αντίρρηση στο ότι ο ΛαΟΣ, όπως γράφω παραπάνω, για λόγους που δεν μ’ενδιαφέρουν, πιέζει προς την σωστή κατεύθυνση;

    Ο Καρατζαφέρης ούτε που νοιάζεται για τη Μακεδονία, το μόνο που τον νοιάζει είναι η κουτάλα.” Οι άλλοι γιατί άλλο ενδιαφέρονται;

    ”Όταν ξεπουλήσει, θα είναι πλέον αργά”

    Μα για να ξεπουλήσεις, πρέπει να είσαι κυβέρνηση και ο ΛαΟΣ ούτε είναι, ούτε μπορεί να γίνει. Το ξεπούλημα μπορεί να προέλθει μόνον από το αμαρτωλό δίπολο ΝΔ/ΠαΣοΚ. Γιατί στην Ευρωβουλή, όταν μάζευε ο Καρατζαφέρης υπογραφές για να αντιδράσει στην έκθεση Μέγιερς που έθαβε την Ελλάδα, υπέγραψαν ξένοι συνάδελφοι των αίτημά του, ενώ όλοι οι άλλοι οι ευρωβουλευτές, πλην Σαμαρά, όχι μόνο δεν υπέγραψαν, αλλά και υπερψήφισαν την κατάπτυστη έκθεση, ο δε ΣΥΝ δήλωσε απών;

    ”του αρχηγού σας”

    Σου έχω κάνει μία φορά την σύσταση να μην χρησιμοποιείς απευθυνόμενος σε μένα αυτή την φράση. Δεν την σεβάστηκες και σου την επαναλαμβάνω. ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΡΧΗΓΟ, δεν ανήκω σε κόμματα, υποστηρίζω και συμμαχώ εμ όποιον νομίζω –καλώς ή κακώς, δεν έχει σημασία- νομίζω ότι εξυπηρετεί την κατάσταση. Δεν άνοιξα θέμα Καρατζαφέρη, το να μου προσάπτεις δε ότι κάνω … κομματική προπαγάνδα, δείχνει ότι είσαι, όπως σου είχα ξαναγράψει, τουλάχιστον ανάγωγος.

  30. Γιώργος Μάτσος says:

    Κομματική προπαγάνδα κάνεις και δεν το καταλαβαίνεις. Όταν υιοθετείς τη θέση ενός κόμματος ότι αυτό ειναι το πατριωτικό κόμμα και τα άλλα δεν είναι, τη στιγμή που αυτή η θέση αμφισβητείται (όχι ότι τα άλλα δεν είναι, αλλά ότι αυτό είναι), τότε υιοθετείς και αναπαράγεις, χωρίς να το καταλαβαίνεις, την κομματική προπαγάνδα του κόμματος αυτού. Το “εμείς είμαστε οι πατριώτες ενώ οι άλλοι δεν είναι” είναι αισχρή κομματική προπαγάνδα και το έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς οι Βενιζελικοί (του Ελ., όχι του Ευ. Βενιζέλου εννοώ), οι Δεξιοί της μετεμφυλιακής περιόδου, οι Πασοκτσήδες του Ανδρέα και σήμερα ήδη ο Καρατζαφέρης και οι οπαδοί του. Είναι παρήγορο να αποκηρύσσεις, τουλάχιστον στα λόγια, τον Καρατζαφέρη από αρχηγό σου, αλλά καλό θα ήταν να το κάνεις και στην πράξη, να μην αναπαράγεις δηλαδή τη δοξασία του δήθεν πατριώτη και μακεδονομάχου. Εκεί πήγαινει το αρχηγός σας. Τι να το κάνω να τον αποκηρύσσεις στα λόγια, όταν εμπράκτως τον αποδέχεσαι. Και, ως προς το θέμα της αγωγής μου, καλό θα ήταν πρώτα να ξεκινήσεις να γράφεις με το πραγματικό σου όνομα και μετά να κάνεις σχόλια για τη δική μου αγωγή.

    Επί της ουσίας, τώρα, γιατί ευτυχώς αυτή τη φορά, πέρα από κορώνες, έχεις και επιχειρήματα επί της ουσίας. Μπορείς να ξεπουλήσεις και χωρίς να είσαι κυβέρνηση. Π.χ., το σημερινό ΠαΣοΚ, ξεπουλάει ξεκάθαρα τη Μακεδονία χωρίς να είναι κυβέρνηση. Για όλα κάνει αντιπολίτευση, εκτός από το Μακεδονικό. Κάνει δηλαδή και λέει “η κυβέρνηση έχει βρεθεί πολύ πίσω, έχει χάσει ευκαιρίες, έχει ηττηθεί διπλωματικά”, αλλά εντέλει “έτσι χάλια που τα έκανε αυτή η κακιά κυβέρνηση, τι να το κάνουμε αδέρφια, τώρα πια πρέπει να ξεπουλήσουμε”. Δεν κάνει δηλαδή αντιπολίτευση ουσίας, αλλά διαδικασίας. ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ, αλλά, αντιθέτως, ΣΥΜΦΩΝΕΙ! Αυτό το ξεπούλημα είναι χειρότερο, γιατί όταν είσαι αντιπολίτευση σε ένα θέμα που συγκινεί όλους τους Έλληνες, μπορείς να προσφέρεις πολλά όταν δείξεις προς τα έξω ότι είσαι υπολογίσιμη απειλή για τους κυβερνώντες και ότι αυτοί θα αναγκαστούν να σε πάρουν υπόψη τους.

    Μάλιστα, εδώ τι γίνεται; Έχουμε ένα ΠαΣοΚ ξεκάθαρα πιο ξεπουλημένο από τη ΝΔ, ένα ΠαΣοΚ διαποτισμένο από την κουλτούρα των δύο τελευταίων αρχηγών του, Σημίτη-Γιωργάκη, το οποίο λόγω του δόγματος της “προληπτικής προδοσίας” που λέγαμε και πιο πριν, που πιο επιτυχημένα αξιοποίησε από όλους ο Μητσοτάκης, απειλεί τη ΝΔ εκλογικά και πολιτικά επειδή είναι πιο ξεπουλημένο! Ας δούμε όσα κατήγγειλε το “Ρεσάλτο” και διαβάσαμε να ομολογείται σχεδόν ξεκάθαρα στο Βήμα της 29ης Ιουνίου και της 1ης Ιουλίου για την ανάμιξη των ξένων στις πυρκαγιές και θα καταλάβετε τι εννοώ. Λένε δηλαδή οι Αμερικανοί: Ποιος μας στηρίζει περισσότερο; Ο Γιωργάκης. Ε, αυτόν να βοηθήσουμε. Και όποια κυβέρνηση πάει να φερθεί λίγο περισσότερο πατριωτικά, έχει έτσι την απειλή της υπονόμευσής της στο εσωτερικό! Ας δούμε πώς φέρθηκε το ΠαΣοΚ στο σχέδιο Αναν. Που έκανε αντιπολίτευση επειδή δεν ξεπούλησε ο Κωστάκης ολοκληρωτικά την Κύπρο!

    Με την τακτική αυτή, η κάθε κυβέρνηση που θέλει να ευνοηθεί εκλογικά θα σκέφτεται “ας ξεπουλήσω, για να μη φθαρώ εκλογικά”. Αν, αντιθέτως, η αντιπολίτευση σκεπόταν και φερόταν πατριωτικά, η κάθε νοήμων κυβέρνηση θα έλεγε “ας μην ξεπουλήσω, για να μη φθαρώ εκλογικά”. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πολιτικό παραλογισμό της Ελλάδας του 21ου αιώνα. Μιας κυριολεκτικά αυτοκτονικής Ελλάδας.

    Παίζουν άραγε ρόλο μόνον τα δύο κόμματα, κυβέρνηση και αξ. αντιπολίτευση; Όχι. Απόδειξη, ο ρόλος του ΣυΡιΖΑ του Αλαβάνου. Αν δεν είναι καθαρή προδοσία η επίσκεψη Αλαβάνου στα Σκόπια, τότε τι είναι; Δημιουργεί καθαρές συνθήκες ενδοτικότητας και αντί να στηρίζει τις όποιες κυβερνητικές προσπάθειες ενδέχεται να υπάρξουν για μάχη, αντιθέτως τις υπονομεύει. Και τις υπονομεύει συνειδητά. Το ΚΚΕ, επίσης, ενώ έχει κατά βάση πατριωτικές δυνάμεις στο χώρο του, πρώτον, δεν έχει κάνει αυτοκριτική για τις τεράστιες ιστορικές ευθύνες του στο Μακεδονικό και, δεύτερον, δεν παίρνει μια πιο πατριωτική θέση από τον κομπλεξικό αριστερικό φοβισμό που έχει επιβάλει το σύστημα στην Αριστερά.

    Παίζουν λοιπόν όλοι ρόλο και όχι μόνον η κυβέρνηση.

    Πάμε τώρα στο Λα.Ο.Σ. Αν αυτό το κόμμα ήταν ειλικρινά πατριωτικό, τότε εγώ θα είχα αντίρρηση μόνον επί της διαδικασίας. Θα ήμουν δηλαδή αντίθετος με τον εγκλωβισμό της έννοιας του πατριωτισμού σε έναν πολιτικό χώρο, πράγμα μεσομακροπρόθεσμα κατασροφικό για το πολιτικό σύστημα. Βραχυπρόθεσμα ωστόσο θα ήταν σε θέση να ασκήσει πατριωτική πολιτική πίεση, σαν αυτή που περιγράφεις. Μακάρι να ήταν τα πράγματα έτσι. Δεν είναι όμως. Τι γίνεται; Από τη μια έχει σταμπαριστεί καλώς ή κακώς ως το “άκρο δεξιό” του πολιτικού συστήματος. Διεκδικεί την “καθ’ ύλην αρμοδιότητα” για τον πατριωτισμό. Πάντα όταν συζητιέται ένα από τα λεγόμενα εθνικά θέματα στα κανάλια αμέσως καλούν πρώτο πρώτο εκπρόσωπο του ΛαΟΣ, ενώ δεν καλούν πάντα όταν πρόκειται για κάτι άλλο. Θεωρείται και, εν πολλοίς, είναι, το κόμμα με τις πιο σκληρές θέσεις στα εθνικά θέματα.

    Αν λοιπόν αυτό το κόμμα έλθει και αύριο πει “δέχομαι τη σύνθετη ονομασία” και μάλιστα με τρόπο και σε στιγμή που η λεγόμενη “εθνικιστική πτέρυγα” του κόμματος αυτού δεν μπορέσει να αντιδράσει (είτε βρεθεί προ τετελεσμένου, είτε εγκλωβιστεί κάπως από τον παμπόνηρο Καρατζαφέρη), τότε το σύστημα θα μπορεί να πει “ιδού, μέχρι και η ακροδεξιά το δέχεται το συμβιβασμό” και να το περάσει έτσι αβρόχοις ποσί, όπως περίπου την πατήσαμε όσοι υποστηρίζαμε Μητσοτάκη το 1992-93 (περιλαμβανομένων και των αγνών Ελληνοαμερικανών πατριωτών που υπέγραψαν την καταστροφική δήλωση για την οποία μας μίλησε ο κ. Σπύρου). Θα πρόκειται για το τέλειο έγκλημα γιατί αυτοί ακριβώς που ήταν ταγμένοι από τον εαυτό τους και την πολιτική τους συνείδηση στην υπεράσπιση αυτών των πραγμάτων θα έχουν αφοπλιστεί δια της εντάξεώς τους στο Καρατζάφέρειο δημιούργημα και θα δώσουν στο συμβιβασμό το αναγκαίο πατριωτικό άλλοθι. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα με τη χούντα του Ιωαννίδη και την Κύπρο. Ήταν τα πιο ακραιφνή “παιδία της Επαναστάσεως” που ξεπούλησαν την Κύπρο, οι πιο Ελληναράδες από όλους! Τους χρησιμοποίησαν εν γνώσει τους οι άνθρωποι του Κίσινγκερ, προκειμένου να δώσει άλλοθι στη άρνηση στρατιωτικής υπεράσπισης της Κύπρου από την μητέρα Ελλάδα.

    Ακριβώς για το λόγο αυτόν χαρακτηρίζω τον Καρατζαφέρη πραγματική αφύλαχτη Κερκόπορτα του Ελληνισμού. Επειδή είναι αυτός που οι περισσότεροι Ελληναράδες σήμερα (το λέω κυριολεκτικά το Ελληναράδες και όχι ειρωνικά) δεν θα περίμεναν ποτέ να προδώσει. Αν ο άνθρωπος αυτός προδώσει, τότε θα έχουν εκλείψει όλες οι εστίες πολιτικής αντίστασης. Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι θα προδώσει, εκτός αν κρίνει ότι δεν τον συμφέρει στη δεδομένη στιγμή, ή αν κρίνει ότι μπορεί αδαπάνως να φωνάξει για να δώσει και ένα άλλοθι δήθεν αντίδρασης στους δικούς του, ενώ από πίσω αυτός θα έχει υποσχεθεί έλεγχο των αντιδράσεων σε “λογικά” πλαίσια του τύπου “φωνάξτε να εκτονωθείτε και μετά τα κεφάλια μέσα”.

    Η δήλωση του Καρατζαφέρη στον Ευαγγελάτο την 22α Οκτωβρίου τα έχει πει όλα, κατά τη γνώμη μου. Δεν χρειάζεται να το πει πάνω από μία φορά για να ξέρεις ότι ο άνθρωπος αυτός ΜΠΟΡΕΙ να προδώσει. Γιατί, και ΜΙΑ φορά θα προδώσει, μετά θα τον πάρεις χαμπάρι. Το θέμα είναι να μην είναι διαπραγματεύσιμος ο πατριωτισμός του. Από τη στιγμή που είναι διαπραγματεύσιμος, ο άνθρωπος που είναι φορέας αυτού του διαπραγματεύσιμου πατριωτισμού είναι ο πιο επικίδυνος στην Ελλάδα, ακριβώς διότι έχει ένα άλλοθι πατριωτικότητας το οποίο κανένας άλλος Έλληνας πολιτικός δεν διαθέτει σήμερα.

    Τι προτείνω; Αντίσταση σε κάθε επίπεδο, φωνή σε κάθε επίπεδο, κομματικό ή μη. Πίεση στους βουλευτές του κάθε κόμματος, γνήσιες λαϊκές επιτροπές αγώνα, όχι φτιαχτά αριστερίστικα πράγματα. Εμείς εδώ είμαστε ένας πυρήνας, ας μην το σχηματοποιούμε και σίγουρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι πυρήνες. Μια ιδέα θα ήταν η συλλογή υπογραφών για να φύγει η Ντόρα από Υπουργός των Εξωτερικών. Είναι κάτι που πιστεύω ότι θα είχε τεράστια απήχηση και θα ενημέρωνε πολλούς καλοπροαίρετους ανθρώπους που εξακολουθούν να στηρίζουν το Μητσοτακέικο. Νομίζω ότι θα πρόσφερε και τεράστιες υπηρεσίες το να απομονωθεί ο Καρατζαφέρης μέσα στο κόμμα του, αλλά αυτό είναι θέμα των ίδιων των ανθρώπων που εντάχθηκαν εκεί και δεν μπορούμε να έχουμε άποψη και λόγο, ενώ αντιθέτως η Ντόρα είναι Υπουργός των Εξωτερικών όλης της χώρας. Ήδη το ότι ο λαός και πάλι έχει ανάψει αποτελεί την καλύτερη απάντηση σε όσους το θεωρούσαν ξεγραμμένο το Μακεδονικό. Δεν είναι. Είμαστε όλοι μας η ζωντανή απόδειξη προς τούτο. Στο τέλος κάτι θα έλθει, όπως ήλθε το Όχι στο σχέδιο Ανάν. Διότι θα βρεθούν πατριώτες, στοιχειωδώς πατριώτες, να στηρίξουμε και στην κομματική πολιτική. Δεν είναι όλοι Γιωργάκηδες, δεν είναι όλοι Ντόρες και Μαριέττες. Αποδείχθηκε αυτό ήδη.

  31. Πατριώτης says:

    “Κομματική προπαγάνδα κάνεις και δεν το καταλαβαίνεις. Όταν υιοθετείς τη θέση ενός κόμματος ότι αυτό ειναι το πατριωτικό κόμμα και τα άλλα δεν είναι, τη στιγμή που αυτή η θέση αμφισβητείται (όχι ότι τα άλλα δεν είναι, αλλά ότι αυτό είναι), τότε υιοθετείς και αναπαράγεις, χωρίς να το καταλαβαίνεις, την κομματική προπαγάνδα του κόμματος αυτού.”

    Nα λοιπόν που επιβεβαιώνεις ότι δεν καταλαβαίνεις τι διαβάζεις. Γράφε λιγότερο και διάβαζε προσεκτικότερα. Πού και πότε “υιοθέτησα” την θέση ότι αυτό είναι πατριωτικό κόμμα. Απλώς ένα περιστατικό ανέφερα, το οποίο είναι αληθές. Αν αύριο συμφωνήσω με κάτι που λέει η Παπαρήγα, θα μου πεις ότι κάνω κομματική προπαγάνδα στο ΚΚΕ; Επειδή σχεδόν πάντα συμφωνούσα με τον Παναγιώτη Κρητικό, σημαίνει ότι έκανα κομματική προπαγάνδα στο ΠαΣοΚ; Με τέτοιες παρωπίδες που φοράς και με την προπέτεια που σε διακρίνει, θέλεις να κάνεις διάλογο σοβαρό; Τα υπόλοιπα φληναφήματα που γράφεις σου τα χαρίζω.

  32. Ο κ. Λαζαρίδης εξήγησε λεπτομερώς το σκεπτικό του και ήταν απολύτως σαφής.

    Από εκεί και πέρα. Κατ’ αρχήν, κόμματα ή πρόσωπα που είναι -εάν και καθ’ όσον- υπέρ του αφελληνισμού των σχολικών βιβλίων, του βιβλίου Αννάν, της απεμπολήσεως της ιστορικής κληρονομιάς της Μακεδονίας, του πολιτιστικού και βιολογικού αφελληνισμού της χώρας μέσω του μαζικού μεταναστευτικού εποικισμού, που αρνούνται την ιστορική συνέχεια του Ελληνικού Έθνους και θεωρούν αυτήν τούτη την έννοια του έθνους πρόσφατη και αυθαίρετη κατασκευή, κλπ κλπ., όχι, δεν είναι πατριώτες. Το κλισέ «όλοι είμαστε πατριώτες» δεν ισχύει. Κάποτε πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

    Όσον αφορά τώρα στο κοινοβουλευτικό μας σύστημα, προσωπικώς προτιμώ να υποστηρίζω αυτούς που -εν τοις πράγμασι- υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται, εδώ και τώρα, τις πατριωτικές θέσεις, (παρά το ότι -υποθετικά- μπορεί, κάποτε, στο μέλλον, πιθανώς ή απίθανα, να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους (φυσικά, τότε εγώ, απλούστατα, θα έπαυα να τούς υποστηρίζω και θα υποστήριζα άλλους· στοιχειώδες)), και όχι αυτούς που -εν τοις πράγμασι- ακολουθούν συστηματικώς ενδοτική πολιτική (με την αφελή ελπίδα ότι μπορεί -υποθετικά- να διώξουν την «κακιά Ντόρα» ή τον «κακό Γιωργάκη» και να γίνουν πατριώτες)!

    Στο κάτω κάτω, ο κίνδυνος δεν είναι να προδώσει ο ΛΑ.Ο.Σ. το Μακεδονικό, και όλα τα άλλα κόμματα που τάχα τό… υπερασπίζονται, να πουν «αφού και οι εθνικιστές υποχωρούν, τί αντιστεκόμαστε εμείς;» Αντίθετα, η υπαρκτή πραγματικότης είναι ότι άλλα τα άλλα κόμματα (του κοινοβουλίου) έχουν ήδη από καιρό προδώσει το Μακεδονικό (εάν την σύνθετη ονομασία την θεωρούμε προδοσία του Μακεδονικού, φυσικά) και μόνον ο ΛΑ.Ο.Σ. επιμένει, έστω και αν τόν αποκαλούν γι’ αυτό γραφικό! Δεν χρειάζεται να πάρουν το κακό παράδειγμα από τον… ΛΑ.Ο.Σ., για να υποχωρήσουν οι προ πολλού ήδη υποχωρήσαντες! (Για κόμματα μιλούμε, όχι για πρόσωπα. Εάν από το σύνολο ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΣΥΝ- ΚΚΕ, ο κ. Γκιουλέκας και ο κ. Πολύδωρας ψηφίσουν λευκό, είναι άσχετο.)

    Προσωπικώς έχω εξαντλήσει από χρόνια τα αποθέματα των ελπίδων μου για τα κόμματα του παλαιοκομματικού κατεστημένου. Το μόνο ενδεχόμενο που πιστεύω ότι μπορεί να εξανάγκαζε το κατεστημένο του ενδοτισμού να αλλάξει πολιτική, είναι να βρισκόταν ο ΛΑ.Ο.Σ. και το Κ.Κ.Ε. στο 20 % ο καθένας.

    Το ερώτημα «δημοψήφισμα ή όχι» ετέθη με λάθος τρόπο. Δεν είπε κανείς «εμείς δεν παίρνουμε θέση, ας γίνει ό,τι αποφασίσει ο λαός». Όσοι ζητούν δημοψήφισμα είναι οι σαφώς και δεδηλωμένα υπέρμαχοι του ΟΧΙ. Οι άλλοι, οι οποίοι και κυβερνούν, αρνούνται το δημοψήφισμα, επειδή τάχα ο λαός είναι ανώριμος. Οι υπέρμαχοι του ΟΧΙ, όλοι οι υπέρμαχοι του ΟΧΙ, λέγουν «εμείς λέμε ΟΧΙ, και όχι μόνον λέμε ΟΧΙ, αλλά δεν αναγνωρίζουμε καν το δικαίωμά σας υμών των κυβερνώντων να πείτε ΝΑΙ χωρίς δημοψήφισμα, και ας είστε η δημοκρατικώς εκλεγμένη κυβέρνηση».

    Το αν πρέπει, προσωπικώς ο καθένας μας, να αγωνισθούμε ενάντια στο ΝΑΙ, παρά τυχόν υποστήριξή του και από την νόμιμη κυβέρνηση και από την εκπεφρασμένη διά δημοψηφίσματος λαϊκή θέληση, πιστοί στις αξίες μας, είναι εντελώς άλλο θέμα που δεν έχει να κάνει με την πολιτική λήψη αποφάσεως. Για τις αξίες μας ήδη αγωνιζόμαστε. Δημοψήφισμα δεν ζητούμε για να αποφασίσουμε εμείς αν θα υπερασπιζόμαστε τις αξίες μας, το ζητούμε, εάν τό ζητούμε ως εθνική εφεδρεία απέναντι στο ΝΑΙ της κυβερνήσεως. Εμείς λέμε ΟΧΙ. Εάν η κυβέρνηση πεισθεί και πει ΟΧΙ, δεν τίθεται καν θέμα δημοψηφίσματος. Εάν πει ΝΑΙ, φυσικά, απαιτούμε δημοψήφισμα (που δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει δεκτό ούτως ή άλλως) για να κριθεί εάν θα εφαρμοσθεί αυτό στο οποίο η κυβέρνηση θα πει ΝΑΙ. Τις ιδέες μας θα τίς υποστηρίζουμε, αλλά δεν έχουμε άλλον τρόπο για να τίς επιβάλουμε.

    Επί της ακολουθητέας πολιτικής.

    Το ζήτημα είναι ότι, πλην ΛΑ.Ο.Σ., η σύνθετη ονομασία είναι απολύτως αποδεκτή από τον πολιτικό κόσμο, αλλά οσονούπω και την ευμετάβλητη κοινή γνώμη. Μια δημοσκόπηση δεν λέει τίποτε. Πριν τα Ίμια ο Ελληνικός λαός ήταν έτοιμος και πρόθυμος να πολεμήσει για την πατρίδα. Αμέσως μετά, μάς τροφοδότησαν με τόση ηττοπάθεια, ώστε να εκτιμούμε τον «συνετό» Σημίτη. Έως πρόσφατα, ο Ελληνικός λαός ήταν στην μεγάλη πλειονότητά του αντίθετος σε κάθε σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια. Πλέον η σύνθετη ονομασία δεν είναι η ενδοτική πολιτική των νεοφιλελευθέρων ή των «εκσυγχρονιστών» του ΣΥΝ, αλλά η έξυπνη και πατριωτική πολιτική του Καραμανλή, του Μητσοτάκη, έως και του Γιώργου Καραμπελιά. Αυτό που συζητούμε είναι το αν θα αντιτάξουμε σθεναρό και ασυμβίβαστο βέτο, σκληρή πατριωτική πολιτική, στην απόρριψη από πλευράς Σκοπίων της ήδη αποδεκτής από εμάς συνθέτου ονομασίας.

    Ο ίδιος ο Μητσοτάκης υπερκέρασε σε σαφήνεια σκληρής πατριωτικής πολιτικής την κυβέρνηση της Ν.Δ., κάνοντας ξεκάθαρα λόγο για ανυποχώρητο βέτο. Εμείς κάναμε αυτό που έπρεπε από την μεριά μας, εδήλωσε, καιρός να κάνουν το ίδιο και τα Σκόπια. Τα Σκόπια θα δεχθούν τις επικρίσεις της διεθνούς κοινότητος για την αδιαλλαξία τους, εδήλωσε.

    Συνεπώς η σύνθετη ονομασία είναι η δεδηλωμένη και από όλους, στο εξωτερικό και στο εσωτερικό, δεδομένη Ελληνική πολιτική. Μπορεί να πιστεύουμε, ίσως και η πλειονότης των Ελλήνων, ότι η Κωνσταντινούπολις θα έπρεπε να είναι Ελληνική. Αλλά, φυσικά, δεν τό θέτουμε ως… όρο για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. Έτσι και με την σύνθετη ονομασία. Είναι σήμερα, ή θα είναι αύριο, το αυτονόητο, και περηφάνεια θα αισθανόμεθα εάν είμαστε άκαμπτοι έναντι της απορριπτικής απαντήσεως των Σκοπίων.

    Ηττοπάθεια; Καταστροφολογία; Όχι, έγραψα μόνον προς τα πού πηγαίνει το πράγμα.

    Όμως, από το πρόβλημα μάς βγάζει ούτως ή άλλως η σκοπιανή αδιαλλαξία, συνεπώς δεν έχουμε κανέναν λόγο εμείς να υφιστάμεθα τον πόνο της υποχωρήσεώς μας μόνοι μας, την στιγμή που οι άλλοι δεν κάνουν το ίδιο. Δεδομένου όμως ότι ήδη έχει γίνει αποδεκτή από Ελληνικής πλευράς η σύνθετη ονομασία, τί πρέπει να κάνουμε; Πρώτον, ως πολίτες να είμαστε απολύτως ανυποχώρητοι, ώστε οι κυβερνώντες να γνωρίζουν ότι ήδη τούς εγκαλούμε για την έως τώρα υποχωρητικότητα, και δεν τούς παίρνει να υποχωρήσουν ακόμη περισσότερο. Δεύτερον, και δεδομένης αυτής της πιέσεως, θα μπορούσε η Ελληνική κυβέρνησις να πει (αν και δεν ελπίζω ότι θα τό κάνει), κύριοι Σκοπιανοί, εφ’ όσον δεν αποδέχεστε τώρα την προσφορά μας, αυτή δεν μπορεί να σάς περιμένει για πάντα. Λυπούμαι, χάσατε. Δεν δεχθήκατε να κλείσουμε το θέμα με σύνθετη ονομασία; Σάς αναγνωρίζουμε ως Βαρδαρία και έτερον ουδέν. Το θέμα για εμάς κλείνει τώρα, δεν μπορούμε να σάς περιμένουμε.

    Μάς έχουν πρήξει τόσα χρόνια με τις δήθεν «χαμένες ευκαιρίες» μας στην Κύπρο. Για κανείς από αυτούς τους «προοδευτικούς» δεν λέει ότι αδιάλλακτοι εθνικιστές των Σκοπίων θα χάσουν τώρα την «ευκαιρία» που τούς προσφέρουμε και θα τιμωρηθούν, αλλά, αντιθέτως, μάς λένε εμάς να υποχωρήσουμε ακόμη περισσότερο; Μάς κοροϊδεύει η προπαγάνδα του ενδοτισμού!

    Αλλά και κάτι ακόμη αξίζει να επισημανθεί. Οι ενδοτικοί, αφού υπονόμευσαν τον εθνικό αγώνα, μάς λένε τώρα ότι χάσαμε, και άρα πρέπει να… προλάβουμε να παραδώσουμε από μόνοι μας ό,τι μάς έχει απομείνει, για να μην μάς τό πάρουν και αυτό. Τέτοια λογική. Αλλά το ότι για την αντιμετώπιση της -κατ’ αυτούς- ήττας, προτείνουν να… βάλουμε και μερικά αυτογκόλ, ώστε να μην… μπορέσουν να μάς βάλουν περισσότερα γκολ οι αντίπαλοι, δεν είναι ο μόνος τους παραλογισμός. Μάς λένε, λοιπόν, ότι κάποτε τα Σκόπια εκλιπαρούσαν για μια σύνθετη ονομασία, και εμείς πετάξαμε την «ευκαιρία».

    Πρώτον, όπως εξήγησε ο κ. Λαζαρίδης, είναι ψευδές ότι τα Σκόπια είχαν δεχθεί το παραμικρό. Έστω όμως, για την οικονομία της συζητήσεως, να δεχθώ ότι έχουν δίκιο όσοι λένε ότι μπορούσαμε να πείσουμε τα Σκόπια να δεχθούν π.χ. το «Γκορνομακεντόνια». Τί μάς λέγει όμως αυτό; Ότι, αν μπορούσαμε ποτέ να εξαναγκάσουμε τα Σκόπια να δεχθούν κάτι, αυτό τό μπορούσαμε όταν ακριβώς ακολουθούσαμε σκληρή πολιτική! Σήμερα που είμαστε υποχωρητικοί δεν τό μπορούμε! Σήμερα, αφού αυτοϋπονομευθήκαμε και αρχίσαμε τις παραχωρήσεις, τα Σκόπια δεν δέχονται καμμιά δική τους υποχώρηση, και «έχουμε οδηγηθεί στην ήττα». Μα, ο ενδοτισμός και η υποχωρητικότητα μάς οδήγησαν στην ήττα!

    Εμείς βεβαίως προτείνουμε αγώνα για να αποτραπεί η ήττα, ενώ οι ενδοτικοί προτείνουν αποδοχή της ήττας, επικύρωσή της με την υπογραφή μας, και… μερικές παραχωρήσεις ακόμη από μέρους μας για να υπερκεράσουμε αυτά που ήδη μάς έχουν πάρει οι άλλοι!

  33. Πατριώτης says:

    Μερικοί αδυνατούν (λόγω κομματικής προσκολλήσεως/εξαρτήσεως, εικάζω) να δουν ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη για υποχώρηση και προετοιμάζει καταλλήλως την κοινή γνώμη (το ανέλυσε επαρκώς ο Χρύσανθος). Αν δεν το καταλάβουν αυτό, δεν είναι δυνατόν να δράσουν σωστά, ακόμη και την καλύτερη διάθεση να έχουν. Να το πω διαφορετικά: Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να γίνει αυτό που επιτάσσει η πατριωτική συνείδηση, δηλαδή να μην υποχωρήσουμε σε τίποτε απολύτως, αλλά αυτό να γίνει από το κόμμα, στο οποίο πρόσκεινται! Εφ’ όσον, όπως σωστά παρατηρείς, τα εν Βουλή υπάρχοντα κόμματα (πλην ΛαΟΣ) είτε αδιαφορούν (ΚΚΕ), είτε είναι υπέρ του να δώσουμε το όνομα (ΣΥΝ), είτε έχουν ήδη πάρει την απόφαση να συνεχίσουμε διαπραγματεύσεις για το … “μικρότερο κακό” (=> σύνθετη ονομασία με τον όρο “Μακεδονία”), τότε πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στο κόμμα τους και το πατριωτικό καθήκον. “Ου δύναταί τις δυσί κυρίοις δουλεύειν” … τω κόμματι και τη πατρίδι.
    Είναι ευτύχημα που υπάρχει ο ΛαΟΣ αυτή τη στιγμή στην Βουλή και είναι μεγίστη ανοησία το να ομιλούν κάποιοι περί λαϊκισμών και παρομοίων, να υποστηρίζουν ένα εκ των άλλων ήδη δεδηλωμένων ψοφοδεών και ηττοπαθών κομμάτων, πολιτικάντηδες της ήσσονος προσπαθείας και ταυτοχρόνως να δηλώνουν πατριώτες. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, διότι ο πατριωτισμός δεν είναι φαγητό να γίνεται σε διάφορες παραλλαγές και να επιδέχεται (κομματικών) καρυκευμάτων. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ!!

  34. Γιώργος Μάτσος says:

    Έχει φανερώσει κανείς στη συζήτηση αυτή κομματική προτίμηση για κάποιο κόμμα, πλην αυτών που έχουν εκδηλωθεί επιδοκιμαστικά για τη στάση του ΛαΟΣ; Θα μπορούσα λοιπόν να πιστέψω ότι ο “Πατριώτης” αναφέρεται στον κ. Μπουρλά, αν δεν είχε εκδηλωθεί και ο ίδιος προηγουμένως υπέρ του ΛαΟΣ. Εν πάση περιπτώσει, να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, για να μην υπάρχουν παρανοήσεις για το τι λέμε.

    Ο κ. Μπουρλάς λέει διαστρεβλώνοντας (για μια ακόμη φορά, κατά τη συνήθη τακτική του) τα επιχειρήματα του συνομιλητή του ότι τάχα τα υπόλοιπα κόμματα θα ξεπουλήσουν λέγοντας “ε, αφού ξεπουλάει ο Καρατζαφέρης, ας ξεπουλήσουμε και εμείς”. Εγώ όμως ΔΕΝ είπα αυτό. Αυτό που είπα είναι: τα άλλα κόμματα ΞΕΡΟΥΜΕ ότι ξεπουλάνε, ενώ για του Καρατζαφέρη ακόμη το ευρύ κοινό ΔΕΝ ξέρει ότι θα ξεπουλήσει. Δεν είναι ότι τα άλλα κόμματα θα ξεπουλήσουν ΕΠΕΙΔΗ θα ξεπουλήσει ο Καρατζαφέρης, είναι ότι ο Καρατζαφέρης θα βοηθήσει απλώς τα άλλο κόμματα να ξεπουλήσουν, δίδοντας δήθεν πατριωτικό και “ακροδεξιό” άλλοθι στο ξεπούλημα. Αυτό είπα. Και γιατί είναι αυτό χρήσιμο σε όσους θέλουν να ξεπουλήσουν: επειδή το πρόβλημα με το ξεπούλημα αυτή τη στιγμή είναι η αντίδραση της κοινωνίας. Αν υπάρχει μια ελπίδα ενάντια στο ξεπούλημα, αυτό είναι η αντίδραση της κοινωνίας, όπως αποδείχθηκε και με το θέμα του βιβλίου ιστορίας. Και εκεί είναι που μπορεί να τους βοηθήσει ο Καρατζαφέρης. Γιατί όταν θα πάει να αντιδράσει ο κόσμος, θα είναι και ένας Καρατζαφέρης εκεί που θα λέει “κάναμε το εθνικά αναγκαίο” κλπ. κλπ. Ή ακόμη και να μην ξεπουλήσει ανοικτά, μπορεί να ξεπουλήσει στα κρυφά, περιορίζοντας τις αντιδράσεις των στελεχών του και προσπαθώντας να τις καταστήσει ακίνδυνες.

    Αυτό για να πετύχει πρέπει ο πατριωτισμός να “πιστωθεί” στον Καρατζαφέρη. Τούτο έχει σχεδόν επιτευχθει στο πολιτικό σύστημα και, σε κάθε περίπτωση, στους οπαδούς και στους φιλικά προσκείμενους στο κόμμα του. Αν αυτός στον οποίον πολιτικά έχει κατεξοχήν “πιστωθεί” ο πατριωτισμός, δεν αντιδράσει ή δεν αντιδράσει πολύ, τότε αυτό θα είναι ένα καταπληκτικό άλλοθι για όσους θέλουν να ξεπουλήσουν.

    Αυτό όλο που περιγράφω ανωτέρω είναι φυσικά κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που περιγράφει ο κ. Μπουρλάς ότι δήθεν είπα και ο οποίος, μη έχοντας ούτε τώρα απάντηση εκ μέρους του ΛαΟΣ, προτίμησε για μια ακόμη φορά να διαστρεβλώσει τα όσα είπα (σημ.: αναφέρομαι σε άλλες συζητήσεις μας εκτός του blog αυτού), προσπαθώντας βεβαίως να κατασκευάσει εκ του μη όντος υπεράσπιση για το κόμμα του.

    Η ψύχωση των οπαδών του ΛαΟΣ πως “ό,τι πλήττει εμάς είναι καλό για τη ΝΔ” τους αποτρέπει από το να δουν ότι ο Κωστάκης είναι όντως πολύ καλύτερος από όλους τους άλλους ξεπουλημένους του πολιτικού συστήματος. Αυτό υπόψιν το λέει κάποιος (εγώ) που ΔΕΝ ψήφισα ΝΔ στις τελευταίες εκλογές. Προσοχή όμως: Το ότι ο Κωστάκης είναι πολύ καλύτερος από Ντόρες, Γιωργάκηδες και το κακό συναπάντημα, ΔΕΝ σημαίνει ότι είναι αδυνατόν να ξεπουλήσει ο Κωστάκης. ΔΕΝ σημαίνει φυσικά ουδεμία πολιτική στήριξη στον συγκεκριμένο άνθρωπο. ΔΕΝ σημαίνει ότι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του δεν είναι ταγμένο στο ξεπούλημα, αυτή τη στιγμή, και ο Κωστάκης είναι μέρος αυτού του συστήματος, μάλιστα δε επικεφαλής του – απόδειξη ότι έβαλε τη Ντόρα υπουργό εξωτερικών, το έγκλημα είναι όλο δικό του. Αλλά σημαίνει ότι αν γίνει αγώνας στην κοινωνία και, για οποιονδήποτε λόγο, έλθουν τα πράγματα σε επίπεδο κοινωνικό σε ευνοϊκότερες συνθήκες για την εσωτερική υπεράσπιση των εθνικών ζητημάτων, είναι δυνατόν να έχουμε μια διαφορετική στάση από τον Κωστάκη, μια καλύτερη στάση. Ενώ δηλαδή π.χ. για το Μητσοτάκη είναι αδύνατον να μην ξεπουλήσει, δηλαδή ό,τι και να γίνει θα ξεπουλήσει, για τον Κωστάκη αυτό δεν είναι αδύνατον. Μπορεί δηλαδή και να μην ξεπουλήσει. Φυσικά, μπορεί και να ξεπουλήσει και αυτό βεβαίως το ξέρουμε ήδη, όσοι ανησυχούμε για τα εθνικά, δεν είναι καινούργιο, και κανείς δεν λέει, ίσως ούτε καν οι βαμμένοι Νεοδημοκράτες, ότι είναι αδύνατον να ξεπουλήσει ο Κωστάκης.

    Αυτό είναι πιθανόν οι οπαδοί του ΛαΟΣ να μην το πιστεύουν ή να μην θέλουν απλώς να το δουν ή και να το βλέπουν να μην το λένε, επειδή δεν τους συμφέρει κομματικά, που είναι το ίδιο με το να μην το βλέπουν. Αυτό βέβαια δεν είναι κακό. Το ότι ο Κωστάκης είναι ένας πολιτικός που θα ήταν δυνατόν να μην ξεπουλήσει, είναι μια εκτίμηση δική μου, την οποία δεν έχω βέβαια την απαίτηση να συμμερίζονται οι συνομιλητές μου. Αυτό όμως που λέω εγώ, δεν είναι για τον Κωστάκη και για τους υπόλοιπους. Ξέρουμε τι είναι και ο Κωστάκης και οι υπόλοιποι. Αυτό που λέω εγώ είναι για τον Καρατζαφέρη και είναι ότι ΚΑΙ ο Καρατζαφέρης μπορεί να ξεπουλήσει. Μας το απέδειξε με την άρνηση να αποκηρύξει τη σύνθετη ονομασία στην ερώτηση του Ευαγγελάτου στο δελτίο ειδήσεων του Αντέννα το βράδυ της 22ας Οκτωβρίου 2007, όταν ακόμη ήλπιζε ότι μπορεί ο Κωστάκης να αποδεχθεί την προσφορά άτυπης συγκυβέρνησης. Και αυτό που λέω, επίσης, είναι ότι δεν χρειάζεται ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ φορά για να αποδειχθεί ότι είναι διαπραγματεύσιμος ο πατριωτισμός του Καρατζαφέρη. Και ότι αν είναι έτσι, ο Καρατζαφέρης δεν διαφέρει σε τίποτε από τους υπόλοιπους. Ή μάλλον, διαφέρει μόνον στο ότι τους άλλους τους ξέρουμε ότι θα ξεπουλήσουν ή ότι μπορούν να ξεπουλήσουν, ενώ τον Καρατζαφέρη ΔΕΝ τον ξέρουμε. Για αυτό και είναι πιο επικίνδυνος.

    Το όλο πρόβλημα λοιπόν συνοψίζεται στο ότι το Καρατζαφέρειο ξεπούλημα θα βραχυκυκλώσει την κοινωνική αντίδραση. Που είναι σήμερα η μόνη ελπίδα. Δεν είναι κακό να ελπίζετε, οι οπαδοί του ΛαΟΣ, ότι δεν ξεπουλήσει τελικά ο αρχηγός του κόμματός που υποστηρίζετε. Δεν βλέπω γιατί είναι κακό να προειδοποιώ όμως και εγώ ότι ΜΠΟΡΕΙ να ξεπουλήσει, εκτός από τους άλλους πολιτικούς, και ο Καρατζαφέρης. Κακό είναι για το κόμμα που υποστηρίζουν, βέβαια, διότι η όλη του πολιτική στάση βασίζεται ακριβώς στο (ψευδές, κατά τη γνώμη μου) επιχείρημα ότι “εμείς είμαστε πατριώτες – οι άλλοι δεν είναι”. Συμφωνώ ότι δεν είναι άλλοι, διαφωνώ στο ότι είναι αυτό το κόμμα. Δεν μιλάω για στελέχη και οπαδούς, μιλάω για τον αρχηγό, τον οποίον και δεν εμπιστεύομαι ως πολίτης και πατριώτης.

    Όπως λέει και ο “Πατριώτης”, “ου δυναταί τις δυσί κυρίοις δουλεύειν”, τω κόμματι και τη πατρίδι. Απορώ: Δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι κατεξοχήν το ΛαΟΣ το κόμμα στο οποίο έχει εφαρμογή η ρήση του αυτή; Έχετε δει εσείς ιδιαίτερα πατριωτική αντιπολίτευση στη Βουλή από το σημερινό ΛαΟΣ; Ο κ. Καρατζαφέρης φρόντισε να ακυρώσει με το “καλημέρα” τον εθνικιστή Βορίδη, βάζοντάς τον στην Επιτροπή Οικονομικών υποθέσεων της Βουλής. Τον άκουσα χθες να μιλάει στη Βουλή για το ασφαλιστικό. Ωραία τα έλεγε. Αναρωτιέμαι όμως αν αυτό ήταν το όνειρο των εθνικιστών που τον ψήφισαν ή τον στήριξαν, να τον ακούν να μιλάει για το ασφαλιστικό ως καθύλην αρμόδιος, με λόγους που προφανώς του έχουν γράψει άλλοι, όπως άλλωστε σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς. Και φυσικά δεν επιδέχεται κομματικών καρυκευμάτων ο πατριωτισμός. Κατεξοχήν δεν επιδέχεται πίστωσή του σε ένα κόμμα ή μία παράταξη.

  35. Πατριώτης says:

    Τελικά, δεν καταλήγουμε πουθενά, διότι ανακυκλώνουμε συνεχώς τα ίδια. Η εμμονή σου (εμπάθεια, θα έλεγα) κατά του προσώπου του Καρατζαφέρη, σε οδηγεί σε αυθαίρετες προβλέψεις, αλλά και διαπιστώσεις ειλικρινά καταπληκτικές, όπως τούτη: “Έχετε δει εσείς ιδιαίτερα πατριωτική αντιπολίτευση στη Βουλή από το σημερινό ΛαΟΣ;” Μα … μόνο από κει έχουμε δει. Εσύ είδες να γίνεται αγώνας για τα εθνικά θέματα από άλλο κόμμα; Είχε γίνει ποτέ συζήτηση στην Βουλή για τα εθνικά μας θέματα και προπαντός το μεταναστευτικό, πριν την είσοδο του ΛαΟΣ σ’ αυτήν; Δεν μπορώ να σχολιάσω τα όσα λες ότι είπε στον Ευαγγελάτο στον ΑΝΤ1 την 22α Οκτωβρίου 2007, διότι δεν τα άκουσα. Ούτε εσύ έχεις απαντήσει με σαφήνεια στο ερώτημα, αν η Βουλή ήταν καλύτερη πριν ή μετά την είσοδος του ΛαΟΣ εκεί. Οι “Κερκόπορτες” και όλα τα σενάρια που φτιάχνεις είναι δικές σου εικασίες που μπορεί να έχουν βάση, μπορεί και όχι. Το γεγονός, όμως, ότι σαν αντιπολίτευση ο ΛαΟΣ δεν αφήνει ούτε καρφίτσα να πέσει, κατά το κοινώς λεγόμενο, είναι ένα ΓΕΓΟΝΟΣ. Πώς να το κάνουμε, χριζόμασταν κάποιον να κάνει αντιπολίτευση ΟΥΣΙΑΣ και όχι του παιδαριώδους στυλ που γινόταν μέχρι σήμερα από το δίπολο ΝΔ/ΠΑΣΟΚ (”γι αυτό κ. Παπανδρέου θα μείνετε πάλι στην αντιπολίτευση”, “γι αυτό κ. Καραμανλή ο λαός θα σας στείλει στο σπίτι σας” και άλλα παρόμοια φαιδρά). Υπάρχει και μία μερίδα ατόμων και γι αυτά γράφω εγώ, τα οποία πιστεύουν ότι οι ψηφοφόροι της ΝΔ έδρασαν πατριωτικά ψηφίζοντας ΝΔ, ένα κόμμα καθαρά ξενόδουλο, μόνο και μόνο επειδή καταψήφισαν την Γιαννάκου λόγω βιβλίου. Μα πλανώνται πλάνην οικτράν και το είχα γράψει και στην Αγορά. Δεν είναι ένα άτομο εκείνο που ανεχόταν την άθλια φάρσα με το βιβλίο, αλλά ολόκληρο το κόμμα με πρώτο και καλύτερο τον αρχηγό του. Ψηφίζοντας αυτούς ξανά, ψηφίζεις το δικομματικό σύστημα που έχει οδηγήσει εδώ και 33 χρόνια την χώρα στον όλεθρο. Πώς θα μπορύσα να αποδοκιμάσω το ολέθριο αυτό δίδυμο της ΝΔ/ΠΑΣΟΚ; Με λευκό, ή ψηφίζοντας ένα μικρότερο κόμμα, το οποίο υποσχόταν σωστή αντιπολίτευση (και την κάνει, κατά την γνώμη μου); Ελπίζω να έγινα σαφής.

  36. Γιώργος Μάτσος says:

    Αγαπητέ “Πατριώτη”,
    Η συζήτηση που έχουμε αφορά το Μακεδονικό.
    ΔΕΝ αφορά το μεταναστευτικό.
    ΔΕΝ αφορά το αν η Βουλή ήταν καλύτερη πριν ή μετά την είσοδο του ΛαΟΣ.
    ΔΕΝ αφορά το αν το ΛαΟΣ αφήνει να πέσει καρφίτσα σαν αντιπολίτευση.
    ΔΕΝ αφορά το αν το ΛαΟΣ κάνει αντιπολίτευση ουσίας, ενώ οι άλλοι παιδιαριώδη.
    ΔΕΝ αφορά το δικομματικό σύστημα.
    ΔΕΝ αφορά το τι πρέπει να ψηφίσουμε.
    Μπορεί ο ΛαΟΣ να είναι το καλύτερο κόμμα, ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ αυτό τη συζήτησή μας. Το θέμα είναι το Σκοπιανό και το πού το πάνε τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΛαΟΣ. Είπα κάποια πράγματα για το ότι μπορεί να ξεπουλήσει και ο Καρατζαφέρης το Σκοπιανό, βοηθώντας τους άλλους να το κάνουν πιο εύκολα και βραχυκυκλώνοντας την αντίδραση της κοινωνίας. Τι σχέση έχουν όλα αυτά που είπες με το Σκοπιανό;

    Απορώ! Δεν βλέπεις σε ποιον “κύριο” από τους δύο δουλεύεις εσύ αυτή τη στιγμή;

    Για τον Ευαγγελάτο, σε διαβεβαιώνω ότι είναι ακριβώς έτσι όπως σου τα λέω. Δες και τη σελίδα “Κυναίγειρος” που στηρίζει Καρατζαφέρη:
    http://clubs.pathfinder.gr/kynaigeiros2/885301

  37. Πατριώτης says:

    Στο χθεσινό “ΠΑΡΟΝ της Κυριακής” δημοσιεύονται δύο άρθρα σχετικά με αυτά που συζητούσαμε παρπάνω:

    α) Μυστικές επαφές Γκλιγκόροφ – Μητσοτάκη
    . Επιβεβαιώνει τον Κρις Σπύρου.

    β) Δεν έχουν νόημα οι διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια που καταρρέουν!. Δικαιώνει την άποψη του Χρύσανθου.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.