Δελαστίκ: Οχι η Κύπρος θυσία στο Κόσοβο!

Εξαιρετικά δύσκολες αποφάσεις ενδέχεται να κληθούν να πάρουν η Ελλάδα και η Κύπρος μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Καταλύτης των προβλημάτων θα είναι ενδεχόμενη υλοποίηση των απειλών των Αλβανών να προχωρήσουν σε μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου μετά τη 10η Δεκεμβρίου.

Την ημέρα εκείνη λήγει η ισχύς της μεσολαβητικής εντολής που είχε δώσει ο ΟΗΕ στην «τρόικα» ΗΠΑ – ΕΕ – Ρωσίας, η αποστολή των οποίων έληξε με παταγώδη αποτυχία, μετά το ναυάγιο και του τελευταίου τριήμερου γύρου συνομιλιών που έγινε στη Βιέννη από τη Δευτέρα έως την Τετάρτη. Η κατάσταση για την ελληνική και την κυπριακή εξωτερική πολιτική θα γίνει πολύ πιο επώδυνη αμέσως μετά, διότι αν οι Αλβανοί προχωρήσουν σε επιφανειακά μονομερή ανεξαρτητοποίηση, αυτό σημαίνει ότι θα έχουν εκ των προτέρων εξασφαλίσει τη μυστική συναίνεση των ΗΠΑ και της ΕΕ, πράγμα που καθιστά βέβαιο ότι πολλές χώρες της ΕΕ και, φυσικά, οι ΗΠΑ, θα προβούν σε αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, παρά τον μονομερή χαρακτήρα της ανακήρυξής της.

Η δύσκολη θέση της Αθήνας και της Λευκωσίας προκύπτει από το γεγονός πως ενδεχόμενη μονομερής διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου και αναγνώρισή της από τις ΗΠΑ και την ΕΕ συνιστά υποδειγματικό μοντέλο διαδικασίας για την ανεξαρτητοποίηση και διεθνή αναγνώριση του… παράνομου τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους στην κατεχόμενη Κύπρο!

Κατ αρχάς η Αθήνα και η Λευκωσία δεν έχουν καμία άλλη επιλογή, πέρα από το να αρνηθούν κατηγορηματικά να αναγνωρίσουν επισήμως την ανεξαρτησία του Κοσόβου, από τη στιγμή που θα γίνει μονομερώς. Οι Τουρκοκύπριοι έχουν και αυτοί διακηρύξει μονομερώς την ίδρυση τουρκικού κράτους στην κατεχόμενη Κύπρο εδώ και 24 χρόνια. Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν δώσει σκληρότατους αγώνες για να μην αναγνωριστεί διεθνώς αυτό το παράνομο κρατίδιο των Τουρκοκυπρίων και των Τούρκων εποίκων. Αν αναγνωρίσουν το Κόσοβο, το οποίο είναι και αυτό προϊόν στρατιωτικής εισβολής και κατοχής από ξένες δυνάμεις, σημαίνει ότι Αθήνα και Λευκωσία αποδέχονται την ανατροπή όλων των αρχών πάνω στις οποίες βασίζεται η μη αναγνώριση του τουρκικού κατοχικού ψευδοκράτους!

Ετσι κι αλλιώς ενδεχόμενη αναγνώριση του Κοσόβου ως ανεξάρτητου κράτους από χώρες της ΕΕ συνιστά δραματικά αρνητική εξέλιξη εμμέσως και για την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα αποτελούσε τραγωδία Αθήνα και Λευκωσία να συναινούσαν «βάζοντας τα χεράκια μας να βγάλουμε τα ματάκια μας». Η Λευκωσία δεν μπορεί παρά να αντισταθεί μέχρι τέλους, αν δεν θέλει να αυτοκτονήσει πολιτικά. Η Αθήνα, όμως, θα επιμείνει σταθερά σε ανυποχώρητη στάση;

Αρνηση αναγνώρισης μονομερούς ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου οδηγεί αναπότρεπτα σε απομόνωση Ελλάδας και Κύπρου μέσα στην ΕΕ, πράγμα που με τη σειρά του επιδεινώνει τους συσχετισμούς στους κόλπους των «27» αναφορικά με το Κυπριακό και μειώνει τις αντιστάσεις Αθήνας και Λευκωσίας. Ενδεικτικό της ηττοπάθειας και στις δύο πρωτεύουσες είναι ότι δεν αντιστέκονται, δεν αντιδρούν ούτε φραστικά στο άνοιγμα ακόμη δύο κεφαλαίων προς διαπραγμάτευση μεταξύ ΕΕ – Τουρκίας που προωθεί η πορτογαλική προεδρία των «27», εν όψει της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ σε δύο εβδομάδες. Μεθοδεύεται ο παραμερισμός, όπως φαίνεται, των μεγαλόστομων διακηρύξεων περί ουσιαστικού «παγώματος» των ευρωτουρκικών ενταξιακών συνομιλιών, αν η Αγκυρα δεν προχωρήσει σε κινήσεις ανοίγματος των λιμανιών και των αεροδρομίων της σε κυπριακά πλοία και αεροπλάνα.

Οι ραδιούργοι Αγγλοι, ορκισμένοι εχθροί της Κύπρου, έκαναν ήδη κινήσεις πρόσδοσης χαρακτηριστικών κράτους στο παράνομο τουρκοκυπριακό κατοχικό ψευδοκράτος – τόσο σοβαρών, που ανάγκασαν τον Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο και την κυβέρνησή του να αρχίσουν να κάνουν δειλές, αλλά σαφείς νύξεις ανακίνησης του θέματος των αποικιοκρατικών στρατιωτικών βάσεων της Βρετανίας στην Κύπρο. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε το όργιο αντικυπριακών συνωμοσιών του Λονδίνου, αν επιτευχθεί διεθνής αναγνώριση μονομερούς ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου.

Αυτοί, δε, που βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι «άλλο Κόσοβο, άλλο Κύπρος», επειδή ο ΟΗΕ έχει πάρει αποφάσεις εναντίον της παράνομης τουρκικής κατοχής, ας πάρουν μαθήματα από τα παθήματα των δυστυχών Σέρβων: κανείς δεν έδινε σημασία στον πρόεδρο Τάντιτς και τον πρωθυπουργό Κοστούνιτσα προχθές στη Βιέννη, που επικαλούνταν ματαίως την απόφαση 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία ελήφθη μόλις το 1999 και καθορίζει ρητώς ότι το Κόσοβο αποτελεί τμήμα αναπόσπαστο της Σερβίας! Ανάλογη ίσως μοίρα περιμένει και την Κύπρο.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ

Ελληνική άρνηση για αναγνώριση

Ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους, η Αθήνα πρέπει να αρνηθεί κατηγορηματικά να αναγνωρίσει μονομερή ανεξαρτησία του Κοσόβου. Το οφείλει στην Κύπρο και στους κοινούς αγώνες με τη Λευκωσία επί 24 ολόκληρα χρόνια να μην αναγνωρίζεται διεθνώς η παρόμοια με του Κοσόβου μονομερής ανακήρυξη του ψευδοκράτους του Ντενκτάς στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη, στις 15 Νοεμβρίου του 1983. Δεν είναι δυνατόν στο Κυπριακό να θέλουμε συμφωνημένη λύση και όχι αποδοχή των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής και κατοχής και στο Κόσοβο να επιβραβεύουμε ακριβώς τα τετελεσμένα της αμερικανοΝΑΤΟϊκής εισβολής και κατοχής!

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=148593

3 Responses to “Δελαστίκ: Οχι η Κύπρος θυσία στο Κόσοβο!”

  1. Πατριώτης says:

    ”Η δύσκολη θέση της Αθήνας και της Λευκωσίας προκύπτει από το γεγονός πως ενδεχόμενη μονομερής διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου και αναγνώρισή της από τις ΗΠΑ και την ΕΕ συνιστά υποδειγματικό μοντέλο διαδικασίας για την ανεξαρτητοποίηση και διεθνή αναγνώριση του… παράνομου τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους στην κατεχόμενη Κύπρο!”

    Νομίζω ότι εδώ υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά: Η Δημοκρατία της Κύπρου είναι κράτος-μέλος της ΕΕ και παρά τις «ευγενείς» προσπάθειες της Μ. Βρετανίας για αναβάθμιση (λέγε σταδιακή αναγνώριση) των Κατεχομένων, το πράγμα περιπλέκεται νομικά, αφού ως Δ.τ.Κ. νοείται το σύνολο της επιφάνεια του νησιού, των βρετανικών βάσεων συμπεριλαμβανομένων, με αναστολή του κοινοτικού κεκτημένου στα Κατεχόμενα, λόγω κατοχής. Κι εδώ υπάρχει σοβαρή ένσταση για την αδιάφορη στάση της ΕΕ, η οποία μετά θέλει να ψηφίσουμε ευρωσυντάγματα και άλλα φαιδρά. Όχι μόνον ανέχεται την Τουρκία να κατέχει έδαφός ΤΗΣ, αλλά και συζητά μαζί της για ένταξη. Η αθλιότητα της πολιτικής ασυνέπειας σε όλο της το μεγαλείο!

    Κατά τα άλλα, ασφαλώς συμφωνώ με το άρθρο και βρίσκω ευνόητο το ότι εμείς (ελλαδικό και κυπριακό κράτος) δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγω να στηρίξουμε την όποια παράνομη ενέργεια των Αλβανών του Κοσόβου.

    ”Αρνηση αναγνώρισης μονομερούς ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου οδηγεί αναπότρεπτα σε απομόνωση Ελλάδας και Κύπρου μέσα στην ΕΕ”

    Όχι απαραιτήτως. Ο πρώην Δυτική Γερμανία επί 45 χρόνια δεν είχε αναγνωρίσει την Ανατολική, την οποία αναγνώριζε ολόκληρος ο κόσμος. Ούτε απεμονώθη, ούτε τίποτα. Και στο τέλος δικαιώθηκε.

    Όσο για την «αποφασιστικότητα» των Αθηνών, νομίζω ότι τα έχουμε επανειλημμένως συζητήσει. Ο ραγιαδισμός είναι ο απόλυτος καταλύτης στην εξωτερική μας πολιτική. Αυτό που με ξενίζει και το είχα γράψει πολλές φορές στην παλιά Αγορά, είναι η ενδοτική στάση της Λευκωσίας. Από την αρχή που επρόκειτο να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την ΕΕ, η Κύπρος απείλησε μία ή δύο φορές με βέτο, το οποίο τελικά δεν πρόβαλε. Επίσης, είναι γνωστό ότι η Μ. Βρετανία οφείλει ένα πολύ μεγάλο ποσό ως ενοίκιο για τις βάσεις στην Κύπρο (”τρακαδόρος” δηλαδή η Γηραιά και πάλαι ποτέ κραταιά Αλβιών – οποία ντροπή!) και η τελευταία κάνει απλώς χλιαρές υπενθυμίσεις.

    ΥΓ: Να υπενθυμίσω εδώ, επειδή συζητήσαμε και πιστεύω ότι δεν κλείσαμε ακόμη την συζήτηση για το «Σκοπιανό», ότι τα «Σκόπια» έχουν αναγνωρίσει τα Κατεχόμενα, προφανώς εις ανταπόδοση της αναγνώρισής τους εκ μέρους της Τουρκίας (πρώτου κράτους που το έκανε) με το συνταγματικό τους όνομα.

  2. Γιώργος Μάτσος says:

    Το Κόσοβο ΔΕΝ είναι το ίδιο με την Κύπρο, άλλο βέβαια ότι η Τουρκία και οι φίλοι της θα θελήσουν να το εξομοιώσουν. Το Κόσοβο λοιπόν ΔΕΝ είναι το ίδιο, για τον απλούστατο λόγο ότι η αλβανική πλειοψηφία εκεί είναι γηγενής πληθυσμός, ενώ ο τουρκικός χαρακτήρας, σήμερα, του κατεχόμενου τμήματος της Κύπρου είναι αποτέλεσμα εθνοκάθαρσης.

    Αν πρέπει να υπάρξει εξομοίωση Κοσόβου και Κύπρου, θα έπρεπε να υπάρχει διεθνής επέμβαση για την ανατροπή της εθνοκάθαρσης, όπως αυτή που έκαναν Ε.Ε. και ΗΠΑ όταν υπήρξαν ανάλογες ενέργειες από τους Σέρβους (αν και είναι αλήθεια ότι οι ενέργειες αυτές έγιναν μόνον μετά την έναρξη των βομβαρδισμών – πάντως έγιναν). Ας μην λέμε μόνοι μας ότι είναι προηγούμενο το Κόσοβο για την Κύπρο, και ας τονίζουμε την εθνοκάθαρση, η οποία και κάνει την ειδοποιό διαφορά. Αν πάμε με το γηγενή πληθυσμό και τα δικαιώματά του στην Κύπρο, τότε μιλάμε και εκεί για ελληνικό κομμάτι – στο βορρά, ακριβώς όπως και στο νότο.

    Δυστυχώς, με την αποδοχή της “ανταλλαγής πληθυσμών” από τον “συνομιλητή” Κληρίδη το 1975, η εθνοκάθαρση του ελληνικού πληθυσμού νομιμοποιήθηκε πολιτικά. Ουδείς μίλησε έκτοτε για εθνοκάθαρση, αν και μιλούν για την επιστροφή των προσφύγων. Για να γίνει αντιληπτή η διαφορά μεταξύ “εισβολής και κατοχής” και μεταξύ “εισβολής κατοχής και εθνοκάθαρσης”, ας αναλογισθεί κανείς: θα ήταν ίδιο το Κυπριακό αν είχε μείνει ο ελληνικός πληθυσμός των κατεχομένων στις εστίες τους μετά την εισβολή;

    Η ανησυχητική εξέλιξη στην περιοχή μας που μπορεί να αποτελέσει προηγούμενο για την Κύπρο είναι άλλη: Το Ισραήλ έθεσε θέμα (πενήντα εννέα έτη μετά την εθνοκάθαρση του αραβικού πληθυσμού το 1948, αν και δεν ξέρω αν τέθηκε για πρώτη φορά αυτό το θέμα), του δικαιώματός του σε ένα “εθνικό κράτος”, αμφισβητώντας το δικαίωμα των 4,6 εκατομμυρίων Παλαιστινίων προσφύγων να επιστρέψουν στις εστίες τους. Γιατί φυσικά, αν επιστρέψουν, το Ισραήλ θα γίνει αραβικό κράτος και οι Εβραίο στο θρήσκευμα Ισραηλίτες θα γίνουν μειονότητα. Όχι δεν μπορούσε κανείς να υποψιαστεί ότι από την αρχή ότι αυτός ήταν ο στόχος του Ισραήλ, αν δεχθούμε την υπόθεση ότι για πρώτη φορά το έθεσε, αλλά πάντως, εάν γίνει δεκτό αυτό ως προηγούμενο, τότε θα είναι που χάθηκαν τα κατεχόμενα.

  3. Η Κύπρος αποδεικνύει ακόμη μία φορά ότι η αξιοπρέπεια μπορεί να είναι μέρος της πολιτικής και του εθνικού συμφέροντος. Όσο μικρή κι αν δείχνει στα χαρτιά και στους αριθμούς, τόσο μεγάλη και υπερήφανη είναι η στάση της.

    Η Ελλάδα ακόμη μία φορά «ζαλισμένη» μεταξύ αυτού που ο κοινός νους επιβάλλει και των διεθνών πιέσεων. Οι πιέσεις και πάλι φαίνεται ότι αποδίδουν καρπούς και οδηγούν σε αλλοπρόσαλη στάση του Υπ. Εξωτερικών.

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=65938848

    Η ΑΘΗΝΑ με μισόλογα και χωρίς σταθερή θέση εγκλωβίστηκε στο θέμα του Κοσόβου

    Ζαλισμένη μεταξύ Ρωσίας – Κύπρου, Ε.Ε. – ΗΠΑ και Σκοπίων!

    Της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

    Το θέμα του τελικού καθεστώτος στο Κόσοβο φέρνει την Αθήνα και τη Λευκωσία -για πρώτη φορά, ίσως- σε πλήρη διαφωνία για το χειρισμό του θέματος.

    Στο Μαξίμου πήγε χθες το πρωί η Ντόρα Μπακογιάννη και το απόγευμα ενημέρωσε την επιτροπή της Βουλής
    Η Λευκωσία, με την καθοριστική παρέμβαση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Σ. Λαβρόφ, είναι η μοναδική χώρα-μέλος της Ε.Ε. που αρνείται μέχρι αυτή τη στιγμή σθεναρώς την «παράκαμψη» του Συμβουλίου Ασφαλείας και την ανάπτυξη ευρωπαϊκής δύναμης για την πολιτική και δικαστική διοίκηση της περιοχής (παράλληλα με τη ΝΑΤΟϊκή δύναμη), στην οποία η κυβέρνηση του Κοσόβου θα απευθυνθεί το επόμενο διάστημα για να τη «στηρίξει» στην απόφαση μονομερούς ανεξαρτησίας της.

    Αντιθέτως, η Αθήνα φαίνεται να έχει ήδη δεσμευθεί ότι «δεν θα είναι η πρώτη, αλλά ούτε και η τελευταία χώρα της Ε.Ε. που θα αναγνωρίσει το Κόσοβο».

    Η κυπριακή κυβέρνηση -και σωστά- θεωρεί ότι μια νομιμοποίηση της παράκαμψης του Συμβουλίου Ασφαλείας (σ.σ. η σχετική απόφαση 1244 του Σ.Α. το 1999 νομιμοποιεί τη διεθνή πολιτική και στρατιωτική παρουσία στο Κόσοβο ως τμήμα της Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και τη θέτει υπό μεταβατική διοίκηση του ΟΗΕ μέχρις ότου καθοριστεί το τελικό καθεστώς) ανοίγει διάπλατα το δρόμο για εφαρμογή παρόμοιου μοντέλου και στην περίπτωση του Κυπριακού.

    Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, που μόλις επισκέφθηκε τη Λευκωσία, έσπευσε να συνδέσει απόλυτα το Κυπριακό με το θέμα του Κοσόβου, επιμένοντας ότι «όπως και στην περίπτωση της διευθέτησης του Κυπριακού, το Συμβούλιο Ασφαλείας και μόνον αυτό μπορεί να πάρει την απόφαση για το Κόσοβο».

    Η ελληνική κυβέρνηση έχει μάλλον προειδοποιήσει τη Λευκωσία ότι δεν πρόκειται να την ακολουθήσει σ’ αυτό το σκεπτικό (σ.σ. οι πρόσφατες συνομιλίες στην Αθήνα των κ. Παπαδόπουλου και Καραμανλή δεν απέδωσαν στο σημείο αυτό). Επιπροσθέτως, η Αθήνα έχει ήδη δυσαρεστήσει τη Μόσχα με την ασαφή στάση της στο θέμα του Κοσόβου, το οποίο φαίνεται ότι αποτέλεσε τμήμα της προχθεσινής «καθησυχαστικής»(;) τηλεφωνικής συνομιλίας του Προέδρου Κ. Παπούλια με τον κ. Πούτιν, ενόψει της επίσκεψης Καραμανλή στη Μόσχα την επόμενη εβδομάδα.

    Στροφή για Κόσοβο

    Γεγονός είναι, πάντως, ότι η ελληνική κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα και όσο κορυφώνεται η διαπραγμάτευση με την ΠΓΔΜ, έχει ήδη κάνει σιωπηλά τη στροφή της στο θέμα του Κοσόβου. Χωρίς να σπεύδει να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή λέσχη των θερμών υποστηρικτών της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, εν τούτοις δεν αποκλείει την προοπτική μονομερούς ανεξαρτησίας και, το σοβαρότερο, δηλώνει πρόθυμη να διατηρήσει ή να αυξήσει την ελληνική παρουσία στο Κόσοβο, μέσω της ευρωπαϊκής δύναμης, που όλα δείχνουν ότι θα αποτελέσει «το στήριγμα» των Αλβανών, όταν θα δηλώσουν την «ελεγχόμενη ανεξαρτησία τους».

    Παραλλήλως, η Αθήνα προσπαθεί, έστω και την τελευταία στιγμή, να διαμορφώσει «ένα κοινό μέτωπο» με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία στο θέμα του Κοσόβου, γι’ αυτό και καλεί τριμερή διάσκεψη στην Αθήνα, στις 22 Δεκεμβρίου.

    Η διστακτική στάση της Αθήνας ερμηνεύεται από την υπουργό Εξωτερικών ως κίνηση που θα διασφαλίσει «τη σταθερότητα και την ασφάλεια, καθώς και τα ευρύτερα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή…».

    Η κυβέρνηση έχει ήδη αφήσει να δημιουργηθεί η εντύπωση (σ.σ. κυρίως απευθυνόμενη προς την Ουάσιγκτον) ότι μια «διακριτική υποστήριξη» των θέσεών της στο θέμα των Σκοπίων θα διευκολύνει την Αθήνα να στηρίξει την ανεξαρτησία του Κοσόβου…

    Ομως, η κ. Ράις στην πρόσφατη συνάντησή της με την υπουργό Εξωτερικών φαίνεται ότι αντέστρεψε την εικόνα, υποστηρίζοντας ότι από τις εξελίξεις στο Κόσοβο θα εξαρτηθεί η αναβολή ή όχι της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, για την οποία όμως οι ΗΠΑ δεν θέλουν να υπάρξουν επιπλέον «προαπαιτούμενα», παρά μόνον οι επιχειρησιακές δυνατότητες των Σκοπίων…

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 12/12/2007

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.