Χριστόδουλος, ταυτότητες και σιωπή ενόχων

Με αφορμή το θάνατο του Αρχιεπισκόπου και τις αναφορές στη δραστηριότητά του κατά τη δεκαετή θητεία του, γίνονται συχνές αναφορές στο «ζήτημα των ταυτοτήτων», όχι πάντα με ακρίβεια των γεγονότων.

Ο χειρότερος εφιάλτης μέρους των διαμορφωτών της κοινής γνώμης είναι μία παρουσία που θα αναπληρώνει την έλλειψη δημοσίου λόγου, επαρκούς να καλύψει την κοινή γνώμη. Τους λόγους αυτής της απουσίας δεν τους αναζητά κανείς..

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο ζήτημα που ανέκυψε το 2000, με χρωματισμό που περιγράφει τα γεγονότα ως μία οδυνηρή ήττα του Αρχιεπισκόπου. Η πραγματική αιτία είναι ότι επιδιώκουν να περικόψουν τον όποιον δημόσιο λόγο σκεφθεί ενδεχομένως να εκφράσει ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος.

Έτσι, καλλιεργούνται ορισμένες εντυπώσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα:

  • Η Εκκλησία δεν διοργάνωσε κανένα δημοψήφισμα. Η Εκκλησία αιτήθηκε δημοψήφισμα από τις αρμόδιες αρχές. Το κείμενο που συνυπέγραψαν τα 3 εκατομύρια πολιτών δεν λάμβανε καμία θέση υπέρ ή κατά της υποχρεωτικής ή προαιρετικής αναγραφής.
  • Το γεγονός ότι πολλοί επικοινωνιακοί παράγοντες, με προεξάρχουσα μία «δημοκρατική εφημερίδα», καλούσαν ανερυθρίαστα δημοσίως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να πετάξει στα σκουπίδια τρία εκατομύρια υπογραφές που αιτήθηκαν δημοψήφισμα προκειμένου να εκφραστεί όλος ο λαός για το ζήτημα, δεν αποτελεί επ’ ουδενί ήττα αυτού που διοργάνωσε τη διαδικασία, αλλά παράδειγμα απίστευτης υποκρισίας και στρεβλή αντίληψη της Δημοκρατίας.
  • Το διακύβευμα εκείνου του εγχειρήματος δεν περιορίζονταν στο συγκεκριμένο ζήτημα της αναγραφής. Ουδέποτε ειπώθηκε αυτό. Για του λόγου το αληθές, το ακριβώς αντίθετο διακυρήσσονταν προς όλες τις κατευθύνσεις. Ότι βρισκόμασταν εν αναμονεί σειράς μέτρων προς την αποθρησκειοποίηση και αποιεροποίηση της κοινωνίας, και αυτό κρίθηκε ότι έπρεπε να αποκρουστεί. Τη σειρά αυτή μέτρων δεν την αρνήθηκαν ούτε οι εμπνευστές του συγκεκριμένου μέτρου. Σε συνεντεύξεις των αρμοδίων τις πρώτες κι όλας ημέρες της περιόδου εκείνης, και πριν τις εκτεταμένες αντιδράσεις, η σειρά αυτή μέτρων είχε ήδη διατυπωθεί και δημοσίως. Είναι γνωστά τα μέτρα. Έτσι, η εξέλιξη του ζητήματος τα προηγούμενα 8 χρόνια έκανε φανερή την απόλυτη επιτυχία των αντιδράσεων! Η έκτασή τους έστειλε τέτοια μηνύματα στους ιθύνοντες που τους εμπόδισε να προχωρήσουν έστω και μισό βήμα παραπέρα από αυτό το τυπικό γραφειοκρατικό μέτρο. Το διακύβευμα λοιπόν κερδήθηκε ολοκληρωτικά!

Τέλος, χαρακτηριστικό δείγμα απύθμενης υποκρισίας είναι η σιωπή ορισμένων σήμερα στο κατατεθειμένο (και υπό συζήτηση) νομοσχέδιο για τη ρύθμιση των Βακουφίων στη Θράκη. Εκεί υπάρχει η ρύθμιση πρόσληψης Μουσουλμάνων κατά 0.5% του συνόλου των νέων θέσεων εργασίας στο Ελληνικό δημόσιο.

Έτσι, όχι μόνο το θρήσκευμα θα αναγράφεται σε δημόσια έγγραφα, αλλά πολύ περισσότερο οι αρχές του κράτους (ΑΣΕΠ) θα είναι υποχρεωμένες να επιβεβαιώνουν το θρήσκευμα των πολιτών, προκειμένου να τους κατατάξουν στην ειδική κατηγορία του 0.5%, ώστε να προσλαμβάνονται στο δημόσιο!

Αυτό δε φαίνεται να ενοχλεί ιδιαίτερα, και σωπαίνουν. Η σιωπή τους είναι, πράγματι, εκκωφαντική. Είναι σιωπή ενόχων.

3 Responses to “Χριστόδουλος, ταυτότητες και σιωπή ενόχων”

  1. Πατριώτης says:

    Θα έλεγα ότι έδειξε στον Σημίτη πώς έπρεπε να είχε αντιδράσει στο “crash-test” των Ιμίων τέσσερα χρόνια πριν, αν δεν ήθελε να έχει συνέχεια. Για να παραφράσω τον Τσώρτσιλ, στο πρόσωπο του κυρού Χριστόδουλου η Εκκλησία κέρδισε έναν αρχιεπίσκοπο, αλλά το Διπλωματικό Σώμα έχασε έναν Πατριάρχη! (βλέπε και προσφώνηση Πάπα κ.λπ.)

  2. Το πρόβλημα των πάσης φύσεως αρνησιπάτριδων γραικύλων δεν είναι η Εκκλησία. Το πρόβλημά τους είναι η Ελλάδα. Έτσι, την ώρα που το διαπλεκόμενο πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό κατεστημένο έχει προσκυνήσει ή υπηρετεί συνειδητά ξένους αφέντες, την ώρα που αυτοί που έπρεπε να είναι ηγέτες του Έθνους είναι χαμερπέστεροι και από τα σαλιγκάρια, επόμενο είναι το μισελληνικό νεο-οθωμανικό «προοδευτικό» κατεστημένο να πολεμά με μίσος την Εκκλησία της Ελλάδος, τον μόνο Ελληνικό παραδοσιακό θεσμό που έχει ιστορική συνέχεια αιώνων και επιμένει να αντιστέκεται στην Νέα Τάξι, και επόμενο είναι οι γραικύλοι να αφρίζουν από το κακό τους απέναντι σε έναν εθνικό ηγέτη όπως ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος κατάφερε να αφυπνίσει έναν ολόκληρο λαό. Τα γονίδια της εθνικής μας μνήμης, η πατρώα κληρονομιά, το λαϊκό αίσθημα υπερηφάνειας και το αντιστασιακό πνεύμα που χρόνια ολόκληρα η Διεθνής Εξουσία έκανε το παν για να αδρανοποιήσει, έχουν πια αφυπνισθεί στην ψυχή του κάθε Έλληνα και δεν τιθασεύονται. Και ο αφυπνισμένος Έλληνας δεν προσκυνά. Απόδειξις το βροντερό χαστούκι που έφαγαν με το βιβλίο Ιστορίας. Και όλα ξεκίνησαν -όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο θα τό συνειδητοποιούμε- από τον μακαριστό Χριστόδουλο. Τις όποιες αστοχίες και ελαττώματα τίς έσβησε ήδη ο χρόνος, καθώς, ασχέτως όλων των όλων, υπήρξε καταλύτης της Ιστορίας. Όταν όρθωνε το ανάστημά του για τις ταυτότητες δεν κρινόταν το αν θα σε ένα νεοταξικό κρατικό παλιόχαρτο θα υπάρχουν τα γράμματα «Χ.Ο.»· κρινόταν αν σε μερικά χρόνια θα μπορούμε να λεγόμαστε Έλληνες. Κρινόταν αν τα χώματα αυτά θα τά κατοικεί έθνος με Ιστορία και λαός με κληρονομιά, ή αποχρωματισμένος πληθυσμός προβάτων- καταναλωτών- δούλων των εξουσιαστών. Και αυτή ήταν η νίκη, η μεγάλη νίκη του Χριστοδούλου και των Ελλήνων, νίκη για την οποία η μάχη εδόθη τότε (για πρώτη φορά μετά τα συκοφαντημένα συλλαλητήρια του 1992 – δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα για την Μακεδονία, οι εξουσιαστές προσπαθούσαν να ταπεινώσουν τους Έλληνες· και τότε ήρθε ο Χριστόδουλος). Πώς να μην λυσσά με οργή και μίσος ολόκληρη η Διεθνής Εξουσία, απέναντι σε έναν άνθρωπο που τόλμησε και πέτυχε να τήν γκρεμίσει, σ’ αυτήν εδώ την μικρή γωνιά της γης; Πώς να μην αφρίζουν από το κακό τους τα τσιράκια της εξουσίας, αντικρύζοντας τον περήφανο λαό των Ελλήνων να αποχαιρετά τον ιεράρχη του δίνοντας υπόσχεσι αντιστάσεως και νίκης;

    Και ακόμη περισσότερο. Κάτι που ήταν σχεδόν αδύνατον, κάτι που μόνον αυτός επέτυχε: Όλα ετούτα τά πέρασε στην κοινωνία· και τά πέρασε όχι με το μίσος, αλλά με το χαμόγελο, με την ανοιχτόκαρδη διάθεση και το πρόσχαρο, γελαστό και ανεπιτήδευτο ύφος, με την καταδεκτικότητα προς όλους και την αγάπη. Έχει μεγάλη σημασία αυτό, γι’ αυτό και έγινε τόσο αγαπητός και επηρέασε τόσο πολύ. Ήταν αυτό που τόν έκανε μοναδικό.

    Λυσσάνε οι γελωτοποιοί των ΜΜΕ. [όχι απλώς λυσσάνε, άρχισαν σήμερα και βρωμερές ραδιουργίες κατά του αξίου Ευσταθίου Σπάρτης] Λυσσάνε, διότι γνωρίζουν ότι δεν λέγουν την αλήθεια· λυσσάνε, διότι γνωρίζουν ότι οι ταυτότητες δεν ήταν ήττα, οι ταυτότητες ήταν η αρχή της μεγάλης νίκης.

    Λυσσάει η Διεθνής Εξουσία, λυσσάει διότι γνωρίζει ότι είδε κι έπαθε να μάς αφαιρέσει τις πλαστικές ταυτότητες, και εμείς ξαναβρήκαμε την ταυτότητα της ψυχής μας· την εθνική μας μνήμη.

  3. Xristos says:

    Φειδία, προσυπογράφω και με τα δυο χέρια τα λόγια σου. Μεγάλη απώλεια η τόσο πρόωρη εκδήμηση αυτού του σπουδαίου ανθρώπου.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.