Αντώνης Σαμαράς: Τότε και έκτοτε…

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή

Την εποχή που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και ανέκυψε το πρόβλημα των Σκοπίων, το 1991-92, στην Ελλάδα επικράτησε η άποψη ότι δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε κράτος με όνομα «Μακεδονία» δίπλα στα σύνορά μας.

Την άποψη αυτή, ασφαλώς τη στήριζε η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινής γνώμης. Αλλά δεν την επέβαλε το «πεζοδρόμιο», ούτε τα συλλαλητήρια, ούτε οι «Μακεδονομάχοι», ούτε, ασφαλώς ο… Αντώνης Σαμαράς!

Τη διαμόρφωσαν οι δύο κορυφαίοι πολιτικοί της εποχής εκείνης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναφέρει ρητά τότε: «Σε ό,τι αφορά την ονομασία… για μένα δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να δεχθώ τον όρο «Μακεδονία», υπό οιανδήποτε μορφή αυτός περιέχεται στην ονομασία των Σκοπίων». Κι αυτό διότι, όπως εξηγούσε, το θεωρούσε «όχημα αλυτρωτισμού».

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όχι μόνο συμφωνούσε με αυτή την άποψη, αλλά την πήγαινε κι ένα βήμα παραπέρα:

«Το επιχείρημα ότι η Ελλάδα υπερβάλλει, διότι τα μικρά Σκόπια δεν αποτελούν απειλή για την Ελλάδα… είναι αντιφατικό και επικίνδυνο, για να μην πούμε παράλογο… Αν τα Σκόπια δεν αποτελούν απειλή, αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί… ποιοι συνδυασμοί δυνάμεων θα προκύψουν, στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή… Τα κράτη δεν ζουν μόνο με το σήμερα. Πρέπει να θυμούνται και το χθες για να μη το ξαναζήσουν αύριο»

Αυτές τις απόψεις υιοθέτησε ομόφωνα η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, που τότε βρισκόταν στην κυβέρνηση. Αυτές τις απόψεις υιοθέτησε με συντριπτική πλειοψηφία η τότε Ελληνική Βουλή. Αυτές τις απόψεις είχε υιοθετήσει ομόφωνα το τότε υπουργικό Συμβούλιο. Κι αυτές της απόψεις υπερασπίστηκα εγώ, τότε, ως υπουργός Εξωτερικών. Ασφαλώς συμφωνούσα με τις απόψεις αυτές. Ακόμα συμφωνώ. Αλλά δεν τις «επέβαλα» εγώ. Απλώς εξέφρασα και υλοποίησα την εθνική γραμμή, όπως είχα καθήκον, ως υπουργός Εξωτερικών.

Αυτό, όπως φαίνεται, κάποιοι δεν μου το «συγχώρεσαν» ποτέ… Τις μείζονες αποφάσεις εκείνης της εποχής τις περιέβαλε με το κύρος του το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Την απόφαση να απορρίψει το λεγόμενο «Πακέτο Πινέϊρο» την έλαβε το δεύτερο Συμβούλιο Αρχηγών, στις 13 Απριλίου του 1992, αφού απομάκρυνε εμένα. Κάποιοι θεωρούν ότι τότε «χάσαμε την ευκαιρία να κλείσουμε το θέμα», ήδη από τότε και να τελειώνουμε – με το όνομα «Νέα Μακεδονία».

Ομως τέτοια «χαμένη ευκαιρία» δεν υπήρξε ποτέ. Αλλωστε, το Πακέτο Πινέϊρο το απέρριψαν τότε και τα Σκόπια. Μάλιστα ο τότε πρόεδρος των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόροφ, στο βιβλίο του υποβαθμίζει τελείως τις «ιδέες Πινέϊρο», ενώ ομολογεί ότι η χώρα του δεν μπορούσε να τις δεχθεί διότι προέβλεπαν αλλαγή του Συντάγματός της. Ο Γκλιγκόροφ έχει προ πολλού ομολογήσει ότι το απέρριψε. Κι όμως, πολλοί στην Αθήνα θρηνούν ακόμα για τη «χαμένη ευκαιρία»…

Μιλούν για μια χαμένη ευκαιρία που ποτέ δεν υπήρξε. Και το χειρότερο, θεωρούν εμένα «υπεύθυνο» για μιαν απόφαση που έλαβαν άλλοι αφού με απέπεμψαν!

Θανάσιμο δίλημμα για τα Σκόπια

Εκτοτε τα Σκόπια κερδίζουν τη μάχη της διεθνούς αναγνώρισής τους με το όνομα «Μακεδονία». Αλλά χάνουν, όπως χρόνια επιμένω, την πολύ σημαντικότερη μάχη για την επιβίωσή τους, για τη διατήρηση της ενότητάς τους.

Το πρώτο βήμα έγινε το 2001 όταν οι Αλβανοί της περιοχής του Τετόβου, στην ανατολική FYROM εξεγέρθηκαν. Απειλήθηκε εμφύλιος πόλεμος, που αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή με ένα επώδυνο για τα Σκόπια συμβιβασμό (συμφωνία της Αχρίδας). Η FYROM έπαψε ουσιαστικά να είναι «εθνική κοιτίδα Μακεδόνων» και μετατράπηκε σε πολυεθνικό κράτος με δύο ξεχωριστές συστατικές εθνότητες. Ο «ψευτο-μακεδονικός» αλυτρωτισμός άρχισε να αμφισβητείται στο εσωτερικό του κράτους.

Αυτό που εμείς αμφισβητούσαμε απ’ έξω – την ύπαρξη εθνικού κράτους «Μακεδόνων» – οι Αλβανοί του Τετόβου άρχισαν αποφασιστικά να το αμφισβητούν από μέσα.

Το δεύτερο βήμα γίνεται τώρα με την απόσχιση του γειτονικού Κοσόβου από τη Σερβία. Που καθιστά αναπόφευκτη και νέα κρίση με τους Αλβανούς του Τετόβου από τη FYROM. Η οποία έχει ήδη ξεσπάσει.

Για τα Σκόπια σήμερα το δίλημμα είναι αν θα διαλυθούν ή αν – όπως υποστηρίζουν κάποιοι – θα μετασχηματιστούν σε χαλαρή πολύ-εθνοτική ομοσπονδία (για να αποφύγουν τη διάλυση).

Σε κάθε περίπτωση το «μακεδονικό ιδεολόγημα» θα έχει ηττηθεί οριστικά.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, χρόνο. Και προσοχή να μην πληρώσει η Ελλάδα κόστος, για τις κρίσιμες εξελίξεις που έρχονται.

Σήμερα ο πρωθυπουργός αποκλείει κάθε προοπτική διπλής ονομασίας. Αλλά αποδέχεται να συζητήσει για «σύνθετη». Εγώ εξακολουθώ να διαφωνώ με τη «σύνθετη ονομασία». Αλλά επικροτώ την αποφυγή διπλής ονομασίας. Θεωρώ απίθανο να έλθουν τα Σκόπια σε συμβιβασμό, αφού το περισσότερο που μπορούν να υποχωρήσουν είναι η διπλή ονομασία. Που εμείς την απορρίπτουμε. Μια τέτοια έκβαση μπορεί να αποδειχθεί ωφέλιμη για την Ελλάδα, αφού η κυβέρνηση Καραμανλή θα αφήσει τα Σκόπια εκτός ΝΑΤΟ με δική τους ευθύνη.

Και θα κερδίσουμε χρόνο…

Ενώ το «μακεδονικό ιδεολόγημα» υπονομεύεται και αμφισβητείται πλέον από παντού, μέσα κι έξω… Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επισήμαινε το Φλεβάρη του 1992: «τα κράτη δεν ζουν μόνο με το σήμερα. Πρέπει να θυμούνται και το χθες για να μη το ξαναζήσουν αύριο».

Αυτό να το θυμούνται όσοι βιάζονται να «κλείσουν» τα μεγάλα εθνικά ζητήματα όπως όπως, αδιαφορώντας για τα προβλήματα που δημιουργούν στο μέλλον. Τα μεγάλα προβλήματα απαιτούν να τα λύσουμε, όχι να τα «κλείσουμε».

Εκείνη την άποψη Καραμανλή εγώ την ενστερνίστηκα τότε και έκτοτε.

Κάποιοι δεν την πίστεψαν ποτέ…

 

 

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100074_16/03/2008_263038

 

9 Responses to “Αντώνης Σαμαράς: Τότε και έκτοτε…”

  1. Γιώργος Μάτσος says:

    Πολύ ελπιδοφόρα η επανεμφάνιση Σαμαρά. Το πιο ελπιδοφόρο είναι ότι υπήρξε μια “ομοβροντία” δημοσίευσης άρθρων του, καθώς και πρωτοσέλιδο της “Χώρας” της Κυριακής που συνέκρινε τα έργα και τις ημέρες του Σαμαρά και της Ντόρας. Δεν το διάβασα, αλλά δεν φαντάζομαι να ήταν και πολύ κολακευτικό για τη Ντόρα.

    Είναι φανερό ότι κάτι κινείται. Τόσα πολλά ταυτόχρονα “χτυπήματα” Σαμαρά, και μάλιστα πρωτοσέλιδο (έστω και μονόστηλο) από την Καθημερινή του Alexis δεν είναι τυχαίο. Αν κάτι μου αρέσει στο Σαμαρά είναι ότι χρησιμοποιεί τις ισχυρές Αμερικανικές του διασυνδέσεις προκειμένου να βοηθήσει και όχι να ξεπουλήσει (βλ. Γιωργάκη) τη χώρα του. Αυτή η εμφανώς οργανωμένη επανεμφάνιση Σαμαρά είναι ένα ερώτημα εάν είχε τη στήριξη Κωστάκη. Ίσως ναι, ίσως όχι. Υπέρ του “ναι” συνηγορεί η δημοσίευση άρθρου του και στην Καθημερινή, που κοματάκι δύσκολο να τα κατάφερνε αν δεν είχε εγκρίνει ο Καραμανλισμός. Υπέρ του “όχι” συνηγορεί η διαφοροποίηση και από τον Κωστάκη κατά της σύνθετης. Από την άλλη, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει η έγκριση Κωστάκη, τότε θα πρόκειται για ανάκρουση πρύμνας από τη σύνθετη, με εκμετάλλευση της λαϊκής δυσφορίας για την υιοθέτηση της σύνθετης.

    Ο Κωστάκης τους Αμερικανούς δεν τους έχει ακριβώς γραμμένους, αλλά έχει αποδείξει ότι δεν θα τους κάνει όλα τα χατήρια. Παρέλαβε το Σκοπιανό σκοτωμένη υπόθεση, αλλά πρώτος μίλησε στο ντημπέιτ για βέτο και βλέπουμε ότι ενδέχεται αυτό να γίνει πράξη. Μέσα από την πίεση που δέχθηκε η Ελλάδα για να βάλει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ, ο λαός ξύπνησε και μέσα από τα βαριά ποσοστά που δίνουν τα γκάλοπ έδωσε μεγάλη ώθηση στο εθνικό μας θέμα. Σωστά είπε ο Παπαθεμελής την Κυριακή στο Παρόν ότι “λίγα γραμμάρια εθνικής αξιοπρέπειας” τα έδειξε ο Κωστάκης. Είμαι αισιόδοξος.

    Και εδώ επανέρχομαι στην επανεμφάνιση Σαμαρά. Αποδείχθηκε “χρυσή εφεδρεία”. Ο Σαμαράς, χάρις στο “αντισκοπιανό” του κύρος, κωδικοποίησε και πάλι όλα όσα είχαμε ξεχάσει, όλα όσα μας ανάγκασε ο Μητσοτάκης να ξεχάσουμε σε σχέση με τα Σκόπια. Μας θύμισε ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ μας. Ότι είναι παραμύθια τα περί χρυσής ευκαιρίας να το κλείσουμε. Είναι η πρώτη φωνή που ακούστηκε από τους κοινοβουλευτικούς πολιτικούς (εξαιρώ τον υποκριτή Καρατζαφέρη) κατά της σύνθετης ονομασίας. Και ακούστηκε σοβαρά, συγκροτημένα, με επιχειρήματα, με πειστικότητα. Ο Σαμαράς είναι “χρυσή εφεδρεία” και εναντίον της Ντόρας και του Μητσοτακέικου γενικότερα. Ένας ενεργότερος ρόλος του θα συφιλιάσει το Μητσοτακέικο. Θα τους κάνει να έχουν σπασμωδικές κινήσεις. Η Αυριανή σήμερα μίλησε σε πρωτοσέλιδο για το “Βέτο της Ντόρας”. Φαινόταν σαν πληρωμένη καταχώρηση. Μα, ποιους δουλεύουν τέλος πάντων;

    Με αυτά και μ’ αυτά, η Ντόρα κινδυνεύει να δυσαρεστήσει και τους φίλους της τους Αμερικανούς! Αν και έχει αποδείξει και αυτή και ο μπαμπάς της πόσο πιστή φίλη είναι. Όμως η δυναμική επανεμφάνιση Σαμαρά αποφορτίζει την πίεση προς Κωστάκη και δημιουργεί ένα αντίβαρο προς την πλευρά της εθνικής πολιτικής. Και πρόκειται μάλιστα για έναν Σαμαρά εμφανώς πιο ώριμο, σοφότερο, διδαγμένο από τα σφάλματα του παρελθόντος. Μακάρι να βοηθήσει να πάνε τα πράγματα καλύτερα.

    Άσχετο, αλλά με κάνει πιο αισιόδοξο και η καλή στάση που κρατάει μέχρι στιγμής ο Χριστόφιας στην Κύπρο. Φαίνεται να έχει υιοθετήσει πλήρως την πολιτική Τάσσου. Είναι πολύ ελπιδοφόρο αυτό. Το σημαντικότερο είναι ότι οι καλοί του φίλοι οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δεν τον έχουν αφήσει, παρά το ότι απορρίπτει το σχέδιο Ανάν και εμπράκτως, από ό,τι φαίνεται. Ας ελπίσουμε να μην μείνουμε μόνον στα λόγια. Αλλά δεν μπορεί να κάνει και πάρα πολλά ο Χριστόφιας, πόσο να ξεπουλήσει;

    Τα “λίγα γραμμάρια εθνικής αξιοπρέπειας” Κωστάκη στο Σκοπιανό και τα πολλά κιλά εθνικής αξιοπρέπειας του Τάσσου, που αποτελούν ισχυρή διαθήκη για τον (πρώην;) ξεπουλημένο διάδοχό του, αποτελούν μια πολύ ενθαρρυντική αφετηρία. Ενδέχεται ο Ελληνισμός για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια κατάπτωσης και παρακμής να αναθαρρήσει λιγάκι. Μακάρι. Το δίδαγμα από τις τζούφιες απειλές για το σχέδιο Ανάν, καθώς και από τις εξίσου τζούφιες απειλές στο Σκοπιανό, είναι πολύ ισχυρό. Ας ελπίσουμε να συνεχίσουν να πηγαίνουν έτσι τα πράγματα. Να οδηγηθούμε σιγά σιγά στην πλήρη απόρριψη της σύνθετης από την πολιτική ηγεσία. Θα πρόκειται για μια ακόμη νίκη του ελληνικού λαού.

  2. Απόσπασμα συνέντευξης του Σαμαρά το 2002 μετέδωσαν οι Νέοι Φάκελοι στις 11 Μαρτίου 2008 – Μέρος πρώτο και δεύτερο, ενώ ένα μικρό μέρος της, ειδικά με τον Σαμαρά, έχει αναρτηθεί στο youtube

    Θα ήθελα να δω και τη συνέντευξη στον Κοττάκη, που δεν είναι κονσέρβα, αλλά υποθέτω θα λέει περίπου τα ίδια με αυτό το άρθρο.

    Επίσης, ενδιαφέρουσα συζήτηση για τον Σαμαρά γίνεται και στο ιστολόγιο του περιοδικού Αντί.

  3. Πατριώτης says:

    “αλλά πρώτος μίλησε στο ντημπέιτ για βέτο και βλέπουμε ότι ενδέχεται αυτό να γίνει πράξη”

    Αυτό που όλοι γνωρίζουν είναι ότι ο Καραμανλής ΟΥΔΕΠΟΤΕ είπε την λέξη βέτο. Ξεγλίστραγε και ξεγλιστρά πάντα σε σχετικές ερωτήσεις. Οσάκις ρωτήθηκε στην Βουλή αν σκοπεύει να φτάσει ακόμη και σε βέτο, η απάντηση ήταν «μη συμφωνία στο όνομα, σημαίνει μη πρόσκληση». Κάθε καλόπιστος και νουνεχής πολίτης προβληματίζεται με την ψοφοδεή αυτή στάση. Ακόμη κι αν θέλει να διαφοροποιηθεί από την μέχρι τούδε αμερικανόδουλη στάση της Ελλάδας (προσπάθησε και προσπαθεί να αναπτύξει σχέσεις με την Ρωσία), έχει δίπλα του την Μπακογιάννη, η οποία το προλαμβάνει. Είναι πιο δραστήρια, κατά πολύ ευφυέστερη και ο Κωστάκης δεν τολμά να την αποπέμψει, διότι δεν είναι κύριος του οίκου του, διότι είναι Κωστάκης και όχι Κωνσταντίνος Καραμανλής.
    Η επιστροφή του Σαμαρά με ικανοποιεί ιδιαίτερα. Πίστευα ότι καλώς χειριζόταν το θέμα, μέχρι που του το πήρε ο Μητσοτάκης για να το πουλήσει. Είχε όντως διασυνδέσεις με τις ΗΠΑ, δεν ξέρω, όμως, κατά πόσο αυτές υπάρχουν ακόμη, ή αν παίζουν κάποιο ρόλο. Αν ο Καραμανλής ήθελε να σώσει το όνομα, θα έκανε τον σαμαρά ΥπΕξ, αλλά δεν μπορούσε ούτε πριν (οι λόγοι είναι σαφείς, ο άνθρωπος δεν είναι γεννημένος ηγέτης), ούτε πολύ περισσότερο τώρα με τους 151 που διαθέτει.

    “Είναι η πρώτη φωνή που ακούστηκε από τους κοινοβουλευτικούς πολιτικούς (εξαιρώ τον υποκριτή Καρατζαφέρη) κατά της σύνθετης ονομασίας.”

    Όσο κι αν σε εμποδίζει η εμπάθειά σου να του αναγνωρίσεις ότι είναι ο μόνος που αγωνιζόταν ακόμη και ως ευρωβουλευτής για το Σκοπιανό, καθ’ ην στιγμήν όλοι οι άλλοι κοιμόντουσαν τον ύπνον του δικαίου και γι αυτό φτάσαμε στα χάλια που φτάσαμε και τώρα κάνουν το ολέθριο λάθος να τρέχουν και να γυρεύουν συμβιβασμούς από ένα κρατίδιο που είναι υπό διάλυση (διπλωματική στραβωμάρα άνευ προηγουμένου), η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Η εμπάθεια δεν βοηθά, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό. Πίστευα και πιστεύω ότι μετά την είσοδο του ΛαΟΣ στην Βουλή, πολλά έχουν αλλάξει και ως προς τα εθνικά μας θέματα.

    Στις 2 Απριλίου θα κληθεί η Ελλάδα να αποφασίσει στο Βουκουρέστι κι εκεί θα βάλει το βέτο, αν το βάλει. Εκείνο το μουρμουρητό της Μπακογιάννη στις Βρυξέλλες, που τα πουλημένα ΜΜΕ θέλησαν και καλά να μας σαν το τρομερό και φοβερό «βέτο» της Ελλάδας.

  4. Γιώργος Μάτσος says:

    Εμπάθεια; Γιατί και από πότε; Μήπως κάναμε μαζί στο στρατο με τον Καρατζαφέρη και τον ξέρω από τότε και δεν το θυμάμαι; Ουδεμία εμπάθεια. Η εκτίμησή μου για τον άνθρωπο αυτόν είναι καθαρά πολιτική. Τον θεωρώ οπορτουνιστή χειρίστου είδους, τυχοδιώκτη, υποκριτή και λαοπλάνο. Είδε το κενό στα δεξιά της Ν.Δ. και αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί. Διάφοροι αφελείς τον πίστεψαν και τον (ξανα)έκαναν άνθρωπο, από εκεί που τον απειλούσε η πολιτική ανυπαρξία. Αυτό είναι όλο.

    Η κομματική ένταξη σε εμποδίζει να δεις αντικειμενικά. Μπορεί “αντικειμενικά” η ύπαρξη του Λα.Ο.Σ. να είναι ένα είδος φόβητρου για τη Ν.Δ., όμως ο Κωστάκης λόγω χαρακτήρα δεν επηρεάζεται από τέτοια. Παράδειγμα: Το “όχι” στο Σχέδιο Ανάν (έστω και αν δεν πρόφερε ποτέ) το είπε χωρίς να έχει κανένα Λα.Ο.Σ. στη Βουλή και χωρίς να χρωστάει σε κανέναν. Τελειωμένη δουλειά ήταν το Σχέδιο Ανάν. Η πίεση ήταν τόση που μέχρι και ο μέγιστος Τάσσος στις 13 Φεβρουαρίου 2004 είχε αναγκαστεί να υπογράψει τη γνωστή επιστολή για να ζητήσει (αυτός ο ίδιος!) νέες διαπραγματεύσεις στη Νέα Υόρκη. Που οδήγησαν στο Μπούργκενστοκ. Η 7η Μαρτίου 2004 ήταν που έσωσε την Κύπρο και η αλλαγή κυβέρνησης. Δεύτερο παράδειγμα: Η απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας που κόντεψε να στοιχίσει την επανεκλογή της κυβέρνησης, και η οποία ΔΕΝ έγινε πριν από τις εκλογές. Έγινε μετά, και εκεί ήταν που έδειξε ο Κωστάκης αυτού του είδους τον τρόπο σκέψης ότι δεν κάνει τίποτε υπό πολιτική πίεση Δεν μπορούμε λοιπόν να τα ισοπεδώνουμε όλα επειδή μας αρέσει ο Καρατζαφέρης. Θα γράψω και θα ξαναγράψω πολλές φορές για την αστείρευτη αφέλεια των οπαδών του κ. Καρατζαφέρη, καθώς και για την εκπληκτική ικανότητά του να σας ξεγελάει. Δεν έχει νόημα, αλλά αφού θίγεται ο κομματικός σου πατριωτισμός, θα το γράφω και θα το ξαναγράφω. Και δεν είναι εμπάθεια, είναι πολιτική εκτίμηση.

    Ο λίγος πατριωτισμός του Κωστάκη είναι πολύ περισσότερος από τον φαινομενικό πατριωτισμό του Καρατζαφέρη. Το πιστεύω ότι μέχρι και ο Αλαβάνος έχει πολύ περισσότερο πατριωτισμό από τον Καρατζαφέρη. Ο άνθρωπος αυτός είναι τόσο ποταπός που θα ξεπουλούσε τα πάντα, εάν επρόκειτο να τον ωφελήσει. Εσείς τον πιστεύετε επειδή είναι αρχηγός σας. Δικαίωμά σας.

    Έχω στα χέρια μου απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη του Καρατζαφέρη στις 22 Οκτωβρίου στον Ευαγγελάτο. Από ό,τι είδα δημοσιεύτηκε και στην “Αγορά” του Αντίβαρου. Εκεί μπορεί να δει κανείς ποιος είναι ο Καρατζαφέρης και πόσο έτοιμος ήταν να ξεπουλήσει το όνομα της Μακεδονίας με την πρώτη ευκαιρία. Ήταν τότε που ήλπιζε ότι ο Κωστάκης θα ήθελε να συγκυβερνήσει μαζί του. Του πρόσφερε τους “εθνικιστές” δεμένους και εγκλωβισμένους στο κόμμα του, να μπορεί να κάνει ο Κωστάκης πολιτική στα εθνικά θέματα με καλυμμένα τα δεξιά του. Πραγματικά, θεωρώ τον Καρατζαφέρη τον πιο επικίνδυνο πολιτικό στην ελληνική πολιτική. Αν εσείς δεν το βλέπετε έτσι, είναι δικαίωμά σας. Μια μέρα θα χτυπιέστε και θα λέτε “ποιος να το πίστευε”. Ελάτε όμως που άλλοι το πίστεψαν πριν συμβεί και εσείς θα είστε απλώς αυτοί που θα το μάθετε τελευταίοι σαν τον απατημένο σύζυγο.

  5. Πατριώτης says:

    Εμένα λες “κομματικά” ενταγμένο, αλλά εσύ είσαι ο δεξιός ψάλτης της ΝΔ :-)

    1) Ουδέποτε είπε ΟΧΙ στο έκτρωμα Ανάν ο Καραμανλής. ΟΥΔΕΠΟΤΕ! Είπε -σωστά, κατά την άποψή μου- “οι Κύπριοι αποφασίζουν κι εμείς συμπαραστεκόμεθα”.
    2) Το βιβλίο της Ιστορίας είναι πολύ χαρακτηριστική περίπτωση του αναποφάσιστου του χαρακτήρα του. Έναν ολόκληρο χρόνο χάλασε ο κόσμος. Ο Γιανναράς του “φώναζε” ότι θα χάσει τις εκλογές για ένα βιβλίο. Και αυτός δήλωνε πλήρη στήριξη στην ΥΠΕΠΘ και την συγγραφική ομάδα. Μετά τα χάλια της ΝΔ στις εκλογές του περασμένου Σ/μβρίου ξύπνησε (αν ξύπνησε).
    3) Στην Γερμανία πρί δύο χρόνια άφησε τον Schroeder να πει μπροστά του τα Σκόπια “Μακεδονία” χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Ούτε και τώρα αντιδρά στις αλλεπάλληλες προκλήσεις των Σκοπίων.
    4) Πήγε στην Άγκυρα, παρά τις αντίθετες συμβουλές των δικών του, υπακούοντας σαν μαρτιονέτα στην Μπακογιάννη, η οποία τον έχει εντελώς καβαλήσει, και κουβέντιασε για μειονότητα στην Θράκη, αντί να σηκωθεί να φύγει, όπως έκανε ο Παπούλιας στην Αλβανία. Και μάλιστα έκανε την επίσκεψη αυτή λίγο μετά την προκλητική περιοδεία του Μπαμπατζάν στην Θράκη.
    5) Βλέπει πάντα αμέτοχος, όπως ήταν και ο προκάτοχός του, τα τεκταινόμενα στην Θράκη και δεν κάνει απολύτως τίποτε για να μην δυσαρεστήσει τον “κουμπάρο”.
    6) Βλέπει την αποτυχία της ενδοτικής πολιτικής που ξεκίνησε ο Σημίτης και την συνεχίζει δηλώνοντας ότι τάσσεται και μάλιστα ανεπιφύλακτα υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας.

    Ουδέ ίχνος πατριωτισμού, πού τον βλέπεις. Ίσα-ίσα, το μόνο που κάνει είναι να ακούει τι του λέει ο κ. Λούλης και να ψαρεύει στα θολά νερά του μεσαίου χώρου. Με λίγα λόγια, ο άνθρωπος ούτε ιδιαίτερα έξυπνος είναι, ούτε δυναμικός, ούτε κλήση προς την πολιτική έχει. Το μόνο του προσόν είναι ότι λέγεται Καραμανλής. Αν δεν τα βλέπεις αυτά, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω.

    Βλέποντας την κατάσταση ψύχραιμα, πρέπει να παραδεχτείς ότι η ύπρξη του ΛαΟΣ του “κάνει καλό”. Είναι ένα … αντίβαρο στα χάλια του, ένα αντίβαρο που δεν υπάρχει στην Βουλή, ούτε και εκτός Βουλής σαν υπολογίσιμη δύναμη. Ο Παπαθεμελής είναι δεκανίκι του, διότι, αν ήταν γνήσιος πατριώτης, θα είχε φύγει από το ΠΑΣΟΚ μετά τα Ίμια. Έμεινε όμως, μέχρι που τον έβαλε στον πάγο ο Σημίτης για τα καλά και μετά σηκώθηκε και πήγε με την ΝΔ, δηλαδή την άλλη όψη του αυτού νομίσματος.
    Όχι, δεν είμαι εντεταγμένος οπαδός, ούτε θεωρώ τον Καρατζαφέρη σωτήρα (πώρο απέχω). Αλλά δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων που θέλουν να παραστήσουν τους πατριώτες, αλλά χωρίς να χαλάσουν το σημερινό σάπιο σύστημα. Η μανία σου κατά του Καρατζαφέρη, όπως και όλων που δεν θέλουν να δουν ότι (άσχετα με τον λόγο) αυτό που κάνει ωφελεί, προέρχεται -έτσι εκτιμώ- από το ότι ενοχλεί τον Καραμανλή και το κόμμα της ΝΔ, του οποίου είσαι οπαδός. Ή μήπως δεν είσαι;

    Ας γυρίσουμε στο θέμα. Η επιστροφή Σαμαρά ίσως βελτιώσει τα πράγματα, αν και μόνον αν τον κάνει ΥπΕξ εδώ και τώρα απολύοντας την άχρηστη Μπακογιάννη. Αν δεν μπορεί να απεμπλακεί από το Μητσοτακέικο, πράγμα μάλλον αδύνατο, δεν κάνει για πρωθυπουργός της Ελλάδας. Ο θείος του είχε την τόλμη να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τον ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ που τον ανέδειξε και, αντί ναοαριστάνει τον διάδοχο του Παπάγου, ίδρυσε δικό του κόμμα. Αν, λοιπόν, ο Κωστάκης, δεν μπορέσει να απεμπλακεί από το Μητσοτακέικο και τους Αμερικανούς, οι οποίοι του έχουν επιβάλλει την Μπακογιάννη, δεν θα κάμει τίποτε και θα φύγει με το στίγμα ότι πούλησε το όνομα της Μακεδονίας, “της κείνων ρήμασι πειθόμενος”. Οψόμεθα ες Βουκουρέστιον!!

  6. Γιώργος Μάτσος says:

    Καταρχάς να διευκρινίσω ότι όχι μόνον δεν είμαι οπαδός της ΝΔ, αλλά ούτε καν την ψήφισα στις τελευταίες εκλογές. Αυτό, αν και δεν παίζει κανένα ρόλο, για να εξηγούμεθα για τα κίνητρα του καθενός. Και αυτό το λέω επώνυμα και όχι με ψευδώνυμο.

    Δεν αντιλέγω στα περισσότερα από αυτά που λες για τον Κωστάκη. Στα περισσότερα έχεις δίκιο. Αυτά δεν κάνουν τον Καρατζαφέρη χρήσιμο. Ούτε καν το Λα.Ο.Σ. χρήσιμο. Ούτε αντιλέγουν σε αυτά που λέω για τον Καρατζαφέρη. Και η ουσία είναι ότι για μια ακόμη φορά οι δεξιοί πιάνονται κορόιδο από έναν ασήμαντο που τους πουλάει πατρίδα-θρησκεία και αυτοί ψαρώνουν. Ο Καρατζαφέρης ούτε καν απειλή για το σύστημα δεν είναι. Είναι το κατεξοχήν δεκανίκι του συστήματος.

    Ο Παπαθεμελής δεν είναι δεκανίκι της ΝΔ. Αν ήταν έτσι, θα είχε κατεβεί ξανά με τη ΝΔ, και θα είχε και εξασφαλισμένη εκλογή. Κάθε ψήφος που κόπηκε από τη ΝΔ ρίσκαρε την αυτοδυναμία της σε οριακές εκλογές. Κατηγορήθηκε ότι ήταν “βαλτός” από τη ΝΔ, η κάθοδος δηλαδή της “Δημοκρατικής Αναγέννησης” ως αυτοτελούς κόμματος. Νομίζω ότι αυτό ήταν λάθος. Αυτό που συνέβη είναι ότι η ΝΔ προμόταρε τον Παπαθεμελή ως αντίβαρο στον Καρατζαφέρη, για να μην εκλεγεί ο Καρατζαφέρης, με δεδομένο το εκλογικό σύστημα. Αν ήξερε ότι είχε πιθανότητες εκλογής ο Παπαθεμελής, αποκλείεται να τον είχε προμοτάρει. Αυτό δεν μπορεί να ήταν προσχεδιασμένο, διότι η ΝΔ δεν μπορούσε να ρισκάρει τουλάχιστον 1% (άλλο ότι δεν του βγήκε του Παπαθεμελή στην κάλπη ούτε αυτό το ποσοστό, γεγονός είναι ότι δημοσκοπήσει τον έδειχναν και στο 1,5%) που θα προερχόταν και από τη δική της δεξαμενή, τουλάχιστον το μισό.

    Είναι αλήθεια ότι ο Παπαθεμελής είναι αρκετά πολιτικάντης. Έχει και άλλα μειονεκτήματα, δεν είναι του παρόντος. Είναι όμως συνεπής αγωνιστής και είναι πραγματικός πατριώτης. Ο Καρατζαφέρης είναι γιαλαντζί πατριώτης. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Εγκλωβίζει πατριωτικές δυνάμεις σε ένα γελοίο κόμμα Ελλαδεμπόρων και γραφικών. Ένα κόμμα που μπορεί να έχει υποψήφιους βουλευτές την Έφη Σαρρή και την Αθήνη, που θα μπει και στο κοινοβούλιο σε λίγο! Ένα κόμμα στο οποίο το σύστημα ευχαρίστως εκχωρεί τον πατριωτισμό. Στα κανάλια ο εκπρόσωπος του Καρατζαφέρη, ή ο ίδιος ο Καρατζαφέρης, είναι ο “καθύλην αρμόδιος” για τα εθνικά θέματα! Αυτό είναι χειρότερο από την όποια πίεση ασκεί (που δεν πιστεύω ότι ασκεί καμία ουσιαστική πίεση) στα εθνικά θέματα ο Καρατζαφέρης.

    Ο Κωστάκης είναι γεγονός ότι δεν έχει ανάστημα. Το περιστατικό με τον Σρέντερ το δείχνει ξεκάθαρα. Δεν είναι όμως ο ξεπουλημένος Σημίτης. Δεν είναι ο εθνοπροδότης Μητσοτάκης. Δεν μπορούμε να ισοπεδώνουμε όλους τους εκπροσώπους του σάπιου συστήματος. Μπορεί ο Ρέππας, π.χ., του ΠαΣοΚ να είναι κατεξοχήν Γιωργοπαπανδρεϊκός, αλλά δεν θα ξεχάσω εγώ τις δηλώσεις του στις 25 Μαρτίου 2007 να λέει “η σημερινή επέτειος είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους διαστρεβλώνουν την ιστορία μας”, με το θέμα του βιβλίου πρώτη μούρη. Η ύπαρξη Καρατζαφέρη και η πίστωση ή η καπήλευση (το ίδιο είναι) κάθε πατριωτικής προσπάθειας σε αυτούς, αποτελεί έγκλημα κατά του έθνους. Αυτό είναι που χτυπιέμαι και φωνάζω ότι κάνει κακό ο Καρατζαφέρης. Βλέπετε ορισμένοι μόνον το θέμα της εκλογικής πίεσης. Μα αυτό δεν τους ενδιαφέρει και πολύ, δεν το βλέπετε;! Η ωφέλεια από την εκλογική πίεση υποσκελίζεται από τη συκοφάντηση της εθνικής υπόθεσης σε πολίτες σκεπτόμενους, οι οποίοι δεν έχουν πειστεί, π.χ., ότι η σύνθετη ονομασία είναι κακό πράγμα. Σε πολίτες κεντροαριστερής, αν θέλετε, προέλευσης, σε πολίτες που γουστάρουν το Μητσοτάκη και είναι ανυποψίαστοι για το ρόλο του, σε πολίτες με φιλελεύθερους προβληματισμούς. Όλα αυτά είναι θεμιτά, δεν είναι εξ υπαρχής “προδοσία” να μην αποδέχεται κάποιος τις θέσεις που έχουμε εμείς στο Αντίβαρο. Έχουν άλλη άποψη. Αν η άποψη η δική μας, η μαχητική, η συνειδητοποιημένη αντίσταση σε όσα αντιμάχονται το εθνικό συμφέρον, καταλογισθεί τελικά στον Καρατζαφέρη, αλίμονο κατακαημένη Ελλάδα!

    Ο Κωστάκης παρέλαβε μια Ελλάδα ξεπουλημένη σε όλα τα μέτωπα. Ο Γιωργάκης μας ανακοίνωσε σχεδόν ανοικτά ότι το Δεκέμβριο του 2003 είχε συμφωνηθεί σχεδόν με την Τουρκία η μοιρασιά του Αιγαίου και του χάλασε τη δουλειά ο Κωστάκης. Το Δεκέμβριο του 2004 ο Μολυβιάτης συμφώνησε με την Τουρκία υπαναχώρηση από εκείνες τις συμφωνίες, με αντάλλαγμα την “άνευ όρων υποστήριξη της Ευρωπαϊκής πορείας”. Είναι χαρακτηριστική η παρουσίαση αυτού του γεγονότος από τον Παπαχελά (τότε) στο Βήμα και από το Λυγερό στην πατριωτική (τότε) Καθημερινή του Κ. Αγγελόπουλου. Το ίδιο περιστατικό ο Παπαχελάς το παρουσίαζε σαν χαμένη ευκαιρία, ενώ ο Λυγερός με στεναγμούς ανακούφισης. Ναι, ένας ηγέτης με ανάστημα θα είχε συμπαρασύρει και την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και τις συμφωνίες για το Αιγαίο στο πυρ το εξώτερον. Τουλάχιστον όμως γλιτώσαμε το χειρότερο, και το χειρότερο ήταν η διχοτόμηση του Αιγαίου.

    Ναι, ένας ηγέτης με ανάστημα θα είχε πει ανοικτό “όχι” στο σχέδιο Ανάν. Ναι, ένας ηγέτης με ανάστημα θα είχε βάλει άλλον υπουργό Εξωτερικών και όχι τη Ντόρα. Ναι, ένας ηγέτης με ανάστημα θα είχε διώξει ενδεχομένως από τη ΝΔ το Μητσοτακαίικο. Ίσως και από τη χώρα. Προσωπικά είμαι υπέρ του να εξορίσουμε το Μητσοτάκη από την Ελλάδα. Να του αφαιρέσουμε την ελληνική ιθαγένεια και να τον διώξουμε από τη χώρα. Να πάει να ζήσει αλλού, όπου θέλει. Όπως στην αρχαία Αθήνα εξοστράκιζαν. Ένας ηγέτης με διορατικότητα θα είχε κάνει πολύ περισσότερα, ευστοχότερα και εγκαιρότερα. Όμως μέσα στο γενικό μαύρο χάλι της προδοσίας και του ξεπουλήματος, ο Κωστάκης κράτησε στοιχειώδεις αντιστάσεις. Τις κράτησε χωρίς να φοβάται το πολιτικό του μέλλον, ούτε την καταψήφιση της κυβέρνησής του. Θέλω σε παρακαλώ να ξανασκεφτείς το Σχέδιο Ανάν γιατί αυτό είναι και η απόδειξη για το πώς κινείται ο Κωστάκης, ότι κινείται δηλαδή στοιχειωδώς εθνικά. Ότι έχει στο μυαλό του το πώς θα βοηθήσει το έθνος και όχι μόνον το πώς θα φάει τα πετρέλαια της Κύπρου σε συνεργασία με την οικογένεια Μπους (όπως έκανε ο Μητσοτάκης). Το Σχέδιο Ανάν τήρησε το “η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται”, ενώ οι προηγούμενοι, οι αμέσως προηγούμενοι, πήγαιναν με το “η Ελλάδα πρέπει να τα δώσει όλα για να περάσει το Σχέδιο Ανάν”. Όπως σωστά είπε ο Κουρής στο “Παρόν” πριν από δύο εβδομάδες, στη συγκυρία εκείνη την εκρηκτική με την Κύπρο να βράζει κατά του Σχεδίου, ένα “κλείσιμο του ματιού” του Καραμανλή ήταν αρκετό για να πει η Κύπρος “όχι” στο Σχέδιο.

    Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κάνει ο Κωστάκης όλα σωστά. Ή ότι τα κάνει όλα εθνικά. Έχει δεχθεί τη σύνθετη ονομασία. Μεγάλο λάθος. Αλλά την παρέλαβε, δεν τη δέχτηκε πρώτος. Δουλειά μας είναι να δουλέψουμε ώστε να αλλάξει αυτό. Ο Κωστάκης μπορεί να μην καταλαβαίνει από την “πίεση” του Λα.Ο.Σ., αλλά καταλαβαίνει από την κοινωνική πίεση. Αφουγκράζεται την κοινωνία και πράττει ανάλογα. Σίγουρα δεν τολμά να βγει και να αποκηρύξει πρώτος τη σύνθετη ονομασία, αλλά μπορεί να βγάλει στη σέντρα το Σαμαρά, που έτσι κι αλλιώς το ξέρουν όλοι ότι είναι κατά της σύνθετης, και να δει έτσι προς τα πού θα πάει το πράγμα αυτός εκ του ασφαλούς. Αν ήταν μάγκας θα έβγαινε πρώτος να “κλείσει” το κεφάλαιο σύνθετη. Δεν είναι. Αυτός χάνει. Αυτόν θα έγραφε η Ιστορία ως υπερασπιστή του ονόματος της Μακεδονίας. Τώρα γράφει τον Σαμαρά.

    Το ζητούμενο είναι δηλαδή η ψύχραιμη υπεράσπιση των εθνικών δικαίων και των εθνικών συμφερόντων και όχι μέσω της υποστήριξης του φαιδρού και ιδιοτελούς Καρατζαφερικού μορφώματος. Κατεξοχήν φαίνεται αυτό μέσα από την υπόθεση του βιβλίου Ιστορίας. Τι πρόσφερε το μέχρι τότε σχεδόν άγνωστο Αντίβαρο, μια ερασιτεχνική προσπάθεια ενός απλού Έλληνα, και τι πρόσφερε ο Καρατζαφέρης, ο υπερπροβεβλημένος “ιδιοκτήτης”, τάχαμου, του πατριωτισμού στην Ελλάδα! Αν σκεφθείς τι πρόσφερε ο ένας και τι πρόσφερε ο άλλος, θα καταλάβεις πόση είναι η αναλογία καλού και κακού που κάνει στην εθνική υπόθεση ο Καρατζαφέρης.

    Αυτή τη στιγμή το ζητούμενο είναι η άμυνά μας έναντι της καινούργιας απειλής που βγάζει ο Νίμιτς. Την κατοχύρωση του “μακεδονικού έθνους” στους Σκοπιανούς. Εκεί είναι που δεν πρέπει να την πατήσει η Ελλάδα. Ίδωμεν…

  7. ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ Ν.Δ. ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΝΕΤ «ΑΛΛΗ ΟΨΗ» ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΤΤΑΚΗ

    (Σάββατο, 15/3/2008)

    ΕΜΠΑΡΓΚΟ – ΣΑΒΒΑΤΟ 15/3/2008 – 17.00

    Μ.Κ Κυρίες και κύριοι καλό απόγευμα. Σήμερα έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε στην Άλλη Όψη τον Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Υπουργό τον κ. Αντώνη Σαμαρά. Γεια σας κ. Σαμαρά..

    Α.Σ. Καλησπέρα σας.

    Μ.Κ Καλώς σας βρήκαμε εδώ στο σπίτι…

    Α.Σ. Καλώς σας βρήκαμε εμείς.

    Μ.Κ Σας ευχαριστούμε πολύ…Πριν ξεκινήσω τη συνέντευξη, το κύριο μέρος της, θέλω να σας πω ότι σπάνια βγαίνετε στην τηλεόραση, πολλοί λένε ότι είστε ακριβοθώρητος, ότι είστε δυσπρόσιτος και αναρωτιέμαι γιατί. Και εμείς σας κυνηγάμε περίπου ένα χρόνο για να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη…

    Α.Σ. Δεν απέχω από τον δημόσιο διάλογο κ. Κοττάκη. Αντιθέτως, έχω κάνει πολλές παρεμβάσεις από τις στήλες του Τύπου. Από την τηλεοπτική μηχανή, από αυτή την νοοτροπία των τηλεπαραθύρων απέχω. Δεν σας κρύβω ότι αυτή για μένα είναι μια εικονική πραγματικότητα, καμιά φορά γίνεται και εικονική Δημοκρατία. Στο μέτρο που είναι πια κυρίως μονοθεματικά τα ζητήματα, γεμάτα από φωνές, αγριάδες, αντεγκλήσεις στα παράθυρα. Και πολλές φορές χάνουμε την ουσία. Δεν είναι, λοιπόν, ότι απορρίπτω την τηλεόραση, αντίθετα πιστεύω ότι μπορεί να γίνει μια καλύτερη τηλεόραση και να παρεμβαίνει κανένας όταν έχει κάτι ουσιαστικό να πει

    Μ.Κ Χρειάζεται η αγριάδα στην τηλεόραση πολλές φορές, από εμάς τους δημοσιογράφους, η κριτική προς εσάς τους πολιτικούς.

    Α.Σ. Η κριτική ασφαλώς.

    Μ.Κ Και πάμε σας θέματα της επικαιρότητας. Το έφερε έτσι η μοίρα, η τύχη, να κάνετε αυτή την πρώτη σας τηλεοπτική εμφάνιση μετά από αρκετά χρόνια, σε δημόσια συνέντευξη, σε τηλεοπτική συνέντευξη, ενώ το Σκοπιανό είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Και το πρώτο ερώτημα το οποίο τίθεται, αυτοδικαίως προς τον Αντώνη Σαμαρά είναι πώς κρίνετε, πώς αξιολογείτε τις κινήσεις της κυβέρνησης. Είναι σε ανοιχτή διαπραγμάτευση αυτή την στιγμή με τα Σκόπια, την Δευτέρα αρχίζει νέος γύρος απ΄ ότι γνωρίζουμε με τον κ. Νίμιτς και τις δύο πλευρές. Πώς πάμε αλήθεια; Πώς πάει αυτή η υπόθεση;

    Α.Σ. Κοιτάξτε. Την θέση Καραμανλή ότι αν δεν υπάρχει λύση πάμε σε βέτο, την υποστήριξα δημόσια σε ανύποπτο χρόνο και μάλιστα στην προεκλογική περίοδο. Την απόρριψη Καραμανλή της διπλής ονομασίας, τη θεωρώ πάρα πολύ σημαντική. Γιατί δεν σας κρύβω ότι πριν από 16 χρόνια κ. Κοττάκη παραιτήθηκα ακριβώς για να μην υπάρχει διπλή ονομασία. Και σήμερα χαίρομαι που ο Καραμανλής επίσημα, όσο και η Αξιωματική Αντιπολίτευση επίσης, δηλαδή σχεδόν το σύνολο της Βουλής, απορρίπτουν την διπλή ονομασία. Και για μένα αυτό είναι μια δικαίωση. Τώρα πιστεύω πρακτικά, ότι οι Σκοπιανοί δεν θα δεχτούν αλλαγή στο εσωτερικό τους όνομα, δηλαδή στην Συνταγματική τους –όπως την λένε – ονομασία, ακόμα και αν δεχτούν την οποιαδήποτε διπλή ονομασία. Δεν θα δεχτούν αλλαγή στο εσωτερικό τους όνομα. Άρα αυτή η στρατηγική Καραμανλή, πιστεύω και εύχομαι ότι θα εκθέσει τα Σκόπια ως αδιάλλακτα, και θα ενισχύσει την επιχειρηματολογία για το βέτο. Αυτό άλλωστε το βλέπει κανείς αν δει και τις τελευταίες σπασμωδικές αντιδράσεις, όπως για παράδειγμα του Υπουργού των εξωτερικών τους, που είπε το απίστευτο αν όχι απίθανο, ότι ο λόγος που ο Καραμανλής σκληραίνει τη στάση του είναι γιατί υπάρχει στην Ελλάδα το ζήτημα Ζαχόπουλου.

    Μ.Κ Εντάξει. Πολλές φορές, οι νέοι οι τριαντάρηδες είναι λίγο αυθάδεις. Όταν βεβαίως είναι υπουργοί των εξωτερικών θα πρέπει να προσέχουν τα λόγια τους. Είναι σαφές αυτό. Θυμάμαι, διαβάζοντας τις συνεντεύξεις σας την τελευταία δεκαετία, ότι σε ανύποπτο χρόνο εσείς κ. Σαμαρά είχατε υποστηρίξει ότι τα Σκόπια δεν θα υπάρχουν σε λίγα χρόνια. Αυτό το είχατε πει σε διάφορες τοποθετήσεις σας οι οποίες αποτυπώθηκαν στον Τύπο καθόλη την διάρκεια τα δεκαετίας. Τα Σκόπια υπάρχουν σήμερα. Δεν διαλύθηκαν από τότε που το είπατε. Εξακολουθείτε να έχετε την ίδια πρόβλεψη;

    Α.Σ. Η άποψή μου, είναι η άποψη που εξέφρασε από τότε και προς τον τότε υπουργό των Εξωτερικών -και γραπτώς μάλιστα- ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής. Θεωρώ από το 92, και επιμένω γραπτά και προφορικά, ότι τα Σκόπια ως χώρα δεν μπορούν να σταθούν μακροχρόνια, γιατί μέσα τους, προκαλούν οι διαφορετικές εθνότητες που έχουν, την λεγόμενη πολιτική αστάθεια. Ακραία αστάθεια. Ο Καραμανλής προειδοποιούσε για τον δύσκολο συνδυασμό δυνάμεων στην περιοχή. Και εννοούσε προφανώς, τις τρεις χώρες οι οποίες καιροφυλακτούν πάντα πίσω από τα Σκόπια. Και μιλάω για Αλβανία, Βουλγαρία και Σερβία. Αυτή τη θέση πίστεψα τότε. Και αυτή η θέση, που τότε ήταν μια θέση διορατική, σήμερα είναι μια θέση ασφαλής. Και είναι και η ρεαλιστική βάση για τη συνεννόηση που γίνεται. Κοιτάξτε. Είναι πάρα πολύ απλό κ. Κοττάκη. Υπήρχε το Κόσσοβο. Το Κόσσοβο ήταν κομμάτι της Σερβίας. Το Κόσσοβο είχε Αλβανούς κατά 95%. Διαφορετική θρησκεία, όλα διαφορετικά. Και μετά από μεγάλες πιέσεις, κατάφεραν οι Κοσσοβάροι, χωρίς τον ΟΗΕ, χώρες διάφορες, κυρίως μεγάλες, δυνατές χώρες, να τους αναγνωρίσουν ως ξεχωριστό κράτος. Έρχονται, λοιπόν, οι Αλβανοί μέσα σε μια χώρα και αναγνωρίζονται ως ξεχωριστό κράτος. Δίπλα ακριβώς είναι το Τέττοβο. Δίπλα στο Κόσσοβο. Χωρίς σύνορα μεταξύ τους, υπολογίστε ότι παλιά οι Αλβανοί ήταν και οι δύο κάτοικοι της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Μεγάλωσαν μαζί. Δίπλα, λοιπόν, είναι το Τέτοβο. Το Τέτοβο δεν ανήκει στην Σερβία, ανήκει στα Σκόπια. Για τους ίδιους λόγους το Τέτοβο σήμερα, ζητάει να έχουν και εκείνοι την αυτονόμησή τους. Δηλαδή να έχουν το δικαίωμα σαν ξεχωριστή διακριτή, εθνική οντότητα να έχουν τη δικιά τους ανεξαρτησία. Με τη συμφωνία της Οχρίδας έχουν ήδη τη δικιά τους σημαία, έχουν ήδη τα δικά τους σχολεία. Σας θυμίζω ότι πήγανε να σκοτωθούν σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ τους, όπου σκοτώθηκαν εκατοντάδες, και η διεθνής κοινότητα παρενέβη το 2001 και τους σταμάτησε. Έχουν λοιπόν, αποκτήσει αυτή την ξεχωριστή οντότητα. Και λένε γιατί σε αυτούς δώσατε το δικαίωμα να ανεξαρτητοποιηθούν, και εμάς μας υποχρεώνετε με το ζόρι να συμβιώνουμε με τους Σλάβους, τους υπόλοιπους μέσα στα Σκόπια, με τους οποίους δεν έχουμε τίποτα κοινό; Επομένως, όταν αναγνωρίζεις επίσημα την απόσχιση των Αλβανών από τη Σερβία στο Κοσσυφοπέδιο, πώς είναι δυνατόν να μην αναγνωρίσεις την απόσχιση πάλι των Αλβανών από τα Σκόπια, κυρίως στην περιοχή του Τετόβου; Πιστεύω ότι είναι αναπόδραστο, είναι αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή και αυτοί θα αναγνωριστούν. Επομένως ένα τμήμα των Σκοπίων δεν πρόκειται σε λίγο να υπάρχει. Και δεν νομίζω ότι είναι φρόνιμο μέσα στο χρόνο, -γιατί ξέρετε η Ιστορία γράφει τα γεγονότα, σε παρένθεση μπαίνει ο χρόνος- δεν πιστεύω ότι είναι φρόνιμο εμείς να τους χαρίσουμε το όνομά μας σε μια χώρα που σε λίγο δεν θα υπάρχει. Ούτε καν πιστεύω ότι είναι φρόνιμο για το ΝΑΤΟ να τους βάλει μέσα στο ΝΑΤΟ όταν αναπόφευκτα επαναλαμβάνω είναι σίγουρο ότι σε λίγο δεν θα υπάρχουν.

    Έχω, άλλωστε, κ. Κοττάκη και την πάγια άποψη από το 1992 ότι ένα σύνθετο όνομα όπως το «Άνω Μακεδονία», πέραν του ότι παραδίδει τίτλους βαριάς πολιτιστικής, εθνικής κληρονομιάς σε μιαν άλλη χώρα, νομιμοποιεί –και αυτό είναι και το γεωπολιτικό πρόβλημα στην περιοχή, όπως θα έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής- τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων. Και όχι μόνον. Προσέξτε. Γαργαλάει ακόμα και τον αλυτρωτισμό της Βουλγαρίας. Η οποία, όταν ακούστηκε για παράδειγμα το όνομα «Άνω Μακεδονία», θεωρεί ότι η Άνω Μακεδονία είναι Βουλγαρία. Είναι δηλαδή η «Μακεδονία του Πιρίν» όπως την λένε εκείνοι. Και έκαναν μάλιστα και διάβημα στα Σκόπια. Αφήστε που σε βάθος χρόνου εγώ θεωρώ ότι το «Άνω Μακεδονία» θα γίνει «Μακεδονία». Δεν θα λέγονται «ΑνωΜακεδόνες», όπως δεν λέγονται και οι Βρετανοί «Μεγαλοβρετανοί». Αλλά γι αυτούς τους λόγους το ΝΑΤΟ βιάζεται να τους βάλει μέσα, για να τους σώσει από την εσωτερική τους διάλυση. Η ιστορία δεν περπατάει με τον βηματισμό τον δικό σας, τον δικό μου, ή του κ. Νίμιτς. Η ιστορία έχει την δικιά της τροχιά. Και νομίζω ότι είναι μια αναπόφευκτη εξέλιξη σήμερα να βλέπουμε και να πιστεύουμε ότι θα υπάρχει ένωση του Κοσσόβου και του Τετόβου. Αν μετά θα γίνει η μεγάλη Αλβανία…

    Μ.Κ Μπορεί να γίνει μετά από πολλά χρόνια, όχι τώρα αμέσως…

    Α.Σ. Μπορεί να μην είναι άμεσο, ήδη όμως ξεκίνησαν τα πανηγύρια. Θα ακούσατε το τι συνέβη τελευταία στην περιοχή. Και συνέβη, γιατί ήδη στην περιοχή συγκυβερνούν στα Σκόπια οι Αλβανοί με τους Σλάβους. Και μάλιστα το μεγάλο Αλβανικό κόμμα είναι απέξω. Το μικρό συγκυβερνά μαζί τους. Αυτοί που συγκυβερνούν σήμερα (για τους Αλβανούς των Σκοπίων μιλάω) έχουν έναν αρχηγό που λέγεται Θάτσι, ξάδερφος του Θάτσι του πρωθυπουργού του Κοσσόβου…

    Μ.Κ Τον ξέρετε αυτόν; Τον έχετε γνωρίσει;

    Α.Σ. Τον έχω γνωρίσει, τον έχω δει μια φορά τον Θάτσι του Κοσσόβου. Οι δυο Θάτσι είναι ξαδέρφια μεταξύ τους. Αυτός είπε ότι εάν δεν αναγνωρίσετε το Κόσσοβο ως ανεξάρτητη χώρα, τώρα που είμαστε στην κυβέρνηση κύριοι των Σκοπίων, εγώ θα φύγω από την Κυβέρνηση. Και νομίζω ότι έχει ήδη γραφτεί ότι πρόκειται να τους δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα. Βάλτε σε αυτό ότι έχει ήδη περάσει και σε επίπεδο κοινωνίας το πρόβλημα. Δηλαδή σήμερα στα σχολεία τους -μέσα στα Σκόπια- ζητούν οι Αλβανοί από τους Σλάβους και οι Σλάβοι από τους Αλβανούς να υπάρχει διαχωρισμός. Ότι έχουν διαφορετική ιστορία, διαφορετικά θρησκευτικά, δεν μπορούν να τα διδάσκονται μαζί τα παιδιά τους. Και εκεί που σε άλλες χώρες θέλουν να υπάρχει η ολοκληρωμένη παιδεία σε μια ενιαία πληθυσμιακή ενότητα, εκεί πέρα θέλουν τον διαχωρισμό. Και το δεύτερο, που θέλω να σας πω είναι κάτι που δεν έχει περάσει στον κόσμο, το οποίο το θεωρώ ότι είναι πραγματικά εκπληκτικό. Σας είπα προηγουμένως ότι ένα τμήμα των Σκοπίων μαγνητίζεται από τους Βουλγάρους. Μην ξεχνάμε ότι και στην ιστορία την πρόσφατη, ακόμα και ο Μακεδονικός Αγώνας, με τους Βουλγάρους ήταν που είχε γίνει. Οι Σλάβοι εκεί μαγνητίζονται από τους Βουλγάρους. Οι Σκοπιανοί είχαν έναν πρωθυπουργό, θα τον θυμάστε από τις συνομιλίες με τον Σημίτη, που τον έλεγαν Γκεοργκιέφσκι. Αυτός ο Γκεοργκιέφσκι, όπως και χιλιάδες άλλοι Σκοπιανοί, έχει βγάλει Βουλγαρικό διαβατήριο. Και έχουν Βουλγαρική υπηκοότητα. Και ερωτάται από εσάς τους δημοσιογράφους στα Σκόπια ο Γκεοργκιέφσκι. Εσύ πρωθυπουργός των Σκοπίων και έχεις Βουλγαρικό διαβατήριο; Και –προσέξτε- λέει: μην εκπλαγείτε σε λίγο αν με δείτε πρέσβυ της Βουλγαρίας στα Σκόπια! Από πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων, πρέσβυς της Βουλγαρίας στα Σκόπια! Τι σημαίνει; Σημαίνει, και εγώ το πιστεύω χωρίς όμως να ξέρω τον ακριβή χρόνο, αλλά είναι σίγουρο, ότι σε λίγο δεν θα υπάρχουν ως ενιαία οντότητα τα Σκόπια. Ο χρόνος είναι με το μέρος μας. Πρακτικά το λέω, είναι με το μέρος μας, γιατί δεν πιστεύω ότι αυτοί θα αντέξουν να κρατήσουν αρραγή την ενότητά τους, που δεν είναι πλέον καθόλου αρραγής.

    Μ.Κ Μου περιγράφετε ένα μέλλον το οποίο περιέχει εκπλήξεις για όσους δεν το παρακολουθούν από κοντά. Ωστόσο, με βάση την ανάλυση που μου κάνετε, έχω να παρατηρήσω το εξής. Μας συμφέρει ή δεν μας συμφέρει τελικά, να υπάρχει αυτό το κρατίδιο στα σύνορά μας; Διότι αν αυτό το κράτος διαλυθεί, θα το διαδεχθεί μεγαλύτερη Βουλγαρία, μεγαλύτερη Αλβανία. Και θα υπάρξουν επίσης, ευρύτερες ανακατατάξεις στα βόρεια σύνορά μας στους πληθυσμούς και στα κράτη της περιοχής. Θα έχουμε και πάλι μεταβολές συνόρων. Μήπως μας συμφέρει το σημερινό στάτους έχοντας αυτό το κράτος ως μαξιλάρι στα βόρεια σύνορά μας ή όχι;

    Α.Σ. Εγώ περιγράφω αυτό που προέβλεψα και τότε το θεωρούσαν περίπου τρελό όταν τους έλεγα κάποτε ότι το Κόσσοβο θα ανεξαρτητοποιηθεί και θα είναι ξεχωριστή χώρα. Εγώ περιγράφω –αν θέλετε- απλά, τι κατά την άποψή μου συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί. Όμως θα σας πω. Ασφαλώς δημιουργούνται πολλά κράτη στην περιοχή και είναι αφύσικο διπλωματικά ότι δημιουργούνται και χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ. Δημιουργείται με το θέμα της Αλβανίας αυτό που σιγά-σιγά οι Αλβανοί (για να μην το πούνε μεγάλη Αλβανία) το ονομάζουν φυσική Αλβανία. Εννοούν τα 3,5 εκατομμύρια Αλβανούς στην Αλβανία, τα 2 στο Κόσσοβο, περίπου 600.000 στην περιοχή των Σκοπίων. Είναι δηλαδή, κάπου 6 εκατομμύρια. Όσο είναι η Βουλγαρία, λίγο λιγότερο από τη Σερβία. Αυτά παρατηρώ και προβλέπω. Θα μου πείτε, το υπονοήσατε μάλιστα, κινδυνεύει η Ελλάδα από μια μεγαλύτερη Αλβανία; Εγώ δεν κινδυνολογώ, αλλά και δεν δέχομαι αλυτρωτισμούς σε βάρος της χώρας μου. Όπως δεν δέχομαι να υπάρχει στο Σύνταγμα των Σκοπίων αυτό το περίφημο άρθρο που λέει ότι με απόφαση της Βουλής αλλάζουμε τα σύνορα της χώρας. Τρελά πράγματα, ακραία αλυτρωτικά. Κατά τον ίδιο τρόπο αρνούμαι να συζητώ τις γελοιότητες τύπου Τσάμηδων, που καμιά φορά βάζει η Αλβανία. Αν η Αλβανία γίνει από 4 εκατομμύρια που είναι σήμερα 6 εκατομμύρια, τίποτα δεν αλλάζει. Στην Ελλάδα, ως δύναμη, ως ανάπτυξη, ως πληθυσμός είμαστε και περισσότεροι, και ισχυρότεροι και πολύ πιο αναπτυγμένοι, και δεν υπάρχει απολύτως τίποτα να φοβόμαστε από αυτό. Ούτε βέβαια και μπορώ κ. Κοττάκη να δεχτώ ότι εκφράζοντας κανείς ελεύθερα αυτές τις θέσεις και τις απόψεις έχει να φοβηθεί από τον κίνδυνο τον λεγόμενο των συμμάχων. Το είδαμε με το σχέδιο Αννάν στην Κύπρο. Πολλοί είχαν προβλέψει –θυμάστε τότε- καταστροφές, και τελικά η Κύπρος μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όλα πήγαν πάρα πολύ καλά.

    Μ.Κ Ναι αλλά τώρα τρέχει η Κύπρος και ζητάει επανεκκίνηση των συνομιλιών και τσινάνε να το πω έτσι οι Τουρκοκύπριοι…

    Α.Σ. Ναι αλλά προσέξτε. Η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει το χαρτί το δέκα το καλό. Που δεν το χει κανένας άλλος στη γειτονιά εκεί. Και νομίζω ότι αυτό είναι –αν θέλετε- το μεγάλο πλεονέκτημα. Το γεγονός ότι μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και μπήκε κόντρα σε αυτές τις σειρήνες που πίστευαν ότι όποιος δεν δεχτεί το Σχέδιο Ανναν καταστράφηκε. Προχθές δεν είχε δημιουργηθεί εδώ η εντύπωση ότι τι θα γίνει στο ΝΑΤΟ στη συνάντηση που είχαν οι Υπουργοί; Τελικά τι έγινε; Κάποια λόγια ψέλλισε η Νορβηγία και τελικά πέρασε το θέμα όπως το θέλαμε για τη μη πρόσκληση.

    Μ.Κ Ασφαλώς, έβαλε το βέτο η κα Μπακογιάννη. Όμως μου δίνετε την ευκαιρία να σας ρωτήσω στην ανάλυση στην οποία μου κάνατε σήμερα και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αυτή η ανάλυση μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα έχουμε και με αφορμή το Κόσσοβο ευρύτερες αλλαγές τόσο στους συσχετισμούς όσο και στα κράτη της περιοχής. Άρα μας συμφέρει να βρεθεί κάποια στιγμή λύση με τα Σκόπια καθώς αν η εξέλιξη είναι αυτή την οποία βλέπουμε αυτή την στιγμή, μπορεί στο μέλλον να γεννηθούν και προβλήματα και μέσα στα δικά μας τα σύνορα. Βλέπετε ότι και στη Θράκη ακόμα, υπάρχουν άνθρωποι, εξτρεμιστές, που κινούνται σήμερα, και ζητούν αυτονόμηση κατά τα πρότυπα του Κοσσόβου…

    Α.Σ. Αυτό είναι ένα αστείο. Και το καταλαβαίνει ο καθένας γιατί είναι αστείο. Μιλάμε για Έλληνες κατοίκους, και σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για τουρκική μειονότητα. Αυτά είναι τελείως διαφορετικά, και από τις Συνθήκες και από την πραγματικότητα. Όπως είναι και τελείως απαράδεκτο και τρελό το να το συγχέουν αυτό το θέμα με την Κύπρο. Διότι πρέπει να ξέρετε ότι στην κατεχόμενη Κύπρο είναι ένα παράνομο καθεστώς, προϊόν εισβολής και κατοχής ευρωπαϊκού εδάφους από μία μη ευρωπαϊκή χώρα, όπως είναι η Τουρκία. Θα σας πω τώρα για το Κόσσοβο και την απόσχιση. Πράγματι, η απόσχιση του Κοσσόβου δημιουργεί κ. Κοττάκη, ένα ολόκληρο αποσχιστικό ντόμινο. Ιδιαίτερα από τα κράτη εκείνα που ήδη έχουν νομιμοποιήσει και έχουν αποδεχτεί καθεστώς (σε αντίθεση με τη Θράκη) διακριτής εθνότητας σε κάποιες πληθυσμιακές ομάδες. Προσέξτε λοιπόν πώς ανοίγει το κουτί της Πανδώρας. Πάρτε πρώτα: 130.000 Σέρβοι στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο. Δηλαδή το Κοσσυφοπέδιο τώρα που το κάνανε ανεξάρτητο, έχει στο βόρειο τμήμα του , στα Μετόχια, τη Μητρόβιτσα, 130.000 Σέρβους. Αυτοί είναι επόμενο να πάνε με τη Σερβία. Και θα σας πω και κάτι. Αυτοί θα πάνε σύμφωνα με το 1244/99 του ΟΗΕ, την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, με τη Σερβία, ως Σέρβοι, γιατί εκείνοι τους έχουν αναγνωρίσει ως Σέρβους. Ο ΟΗΕ τους έχει αναγνωρίσει ως Σέρβους. Και τώρα πάμε να τους κάνουμε Αλβανούς. Αυτοί λοιπόν είναι οι πρώτοι που θα πάνε. Ο θύλακας ο Σερβικός στη Βοσνία, ξεσηκώνεται. Θέλετε να πάμε στην Κροατία, το ίδιο. Θέλετε να πάμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Οι Ισπανοί δεν δέχτηκαν να γίνει ανεξάρτητο το Κόσσοβο. Διότι έχουν πρόβλημα με τους Βάσκους και την Καταλονία. Οι Ρουμάνοι έχουν πρόβλημα με την Τρανσυλβανία. Που είναι εκεί πέρα Ούγγροι. Οι Σλοβάκοι έχουν πρόβλημα με τη νότια Σλοβακία που και εκεί πέρα είναι Ούγγροι. Προβλέπω, και εδώ είναι ένα άλλο ζήτημα μεγάλο, ότι ο Πούτιν θα υποχρεώσει ή θα δεχτεί η Αμπχασία και η νότιος Οσετία που είναι Ρώσσοι να φύγουν από την ανεξάρτητη χώρα που λέγεται Γεωργία, δίπλα στη Ρωσσία για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Και αντίστοιχα η ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου διευκολύνει το πρόβλημα που λέγεται Κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ και στην Τουρκία. Όπου πια και εκεί τα πράγματα είναι αναπόδραστα. Γιατί δημιουργείται ένα διπλωματικό προηγούμενο τεράστιο. Και θα σας πω μάλιστα ότι ο Γ.Γ. του ΟΗΕ επί της εποχής μου, Μπούτρος – Μπούτρος Γκάλι, έκανε προχθές μια συνέντευξη την οποία διάβασα σε μια ξένη εφημερίδα, που λέει ότι οι εξελίξεις αυτές του Κοσσόβου, οδηγούν πιθανότατα σε διάσπαση, διαχωρισμό σε Τουρκία, Ισπανία και Σκόπια. Ο Μπούτρος Γκάλι. Δεν μιλάμε για κάποιον εθνικιστή της γειτονιάς μας. Θέλω να σας πω όμως ότι στην περιοχή αυτή, θα πρέπει (αν θέλει κανείς να παρακολουθεί με σύγχρονο μάτι τις εξελίξεις) θα πρέπει να τις δει και σε σχέση και με τη μάχη των δύο υπερδυνάμεων. Ξαφνικά η Ρωσσία πάει να δυναμώσει, η Αμερική είχε μάθει στη μονοκρατορία της. Και ξαφνικά η Ρωσσία θέλοντας να ξαναγίνει υπερδύναμη, δεν αφήνει στην αυλή της να αποκτήσει κάποιος άλλος τη δύναμη. Που είναι φυσιολογικό για μια Υπερδύναμη. Ως εκ τούτου γι αυτό βλέπετε να υπάρχουν αυτές οι παρεμβάσεις, πολλές φορές ανεξήγητες ιστορικά. Και νομίζω ότι πρέπει να το δούμε μαζί και με το ενεργειακό σκέλος του προβλήματος που έχει αυτή η περιοχή. Μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι στο Κόσσοβο είναι ανοιχτοί οι λιγνίτες της καλύτερης ποιότητας στον κόσμο. Σήμερα, μην κάνουμε λάθος, το Κόσσοβο έχει μια εξάρτηση, περίπου 2,5 δις ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει 45 % ανεργία και έχει βέβαια τα άλλα, τα τεράστια τα προβλήματα με τα ναρκωτικά κλπ. Επομένως είναι ασταθής περιοχή. Και θα παραμείνει ασταθής για ένα σημαντικό διάστημα.

    Μ.Κ Όταν στη γειτονιά μας συγκρούονται οι δύο υπερδυνάμεις οι ΗΠΑ και η Ρωσσία η ελληνική εξωτερική πολιτική προς ποια κατεύθυνση πρέπει να βρίσκεται;

    Α.Σ. Η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να είναι σε συνεχή εγρήγορση, πρέπει να παρακολουθεί προληπτικά και όχι κατασταλτικά τα γεγονότα, και πρέπει να αντιληφθεί ότι το κομμάτι που λέγεται ενέργεια, γίνεται πια αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

    Μ.Κ Έχει γίνει ήδη απ΄ ότι φαίνεται

    Α.Σ. Έχει ήδη γίνει. Γιατί έχουν γίνει πολύ σημαντικές, θετικές κινήσεις του Καραμανλή. Πολύ σημαντικές.

    Μ.Κ Να κλείσουμε αυτό το κομμάτι με τα Βαλκάνια και τις εξελίξεις στα Βαλκάνια με μια ιστορική αναφορά κ. Σαμαρά καθώς όλες αυτές τις ημέρες που παρακολουθώ το δημόσιο διάλογο για τις χαμένες ευκαιρίες σε σχέση με το Σκοπιανό, και την αναδρομή σε πρόσωπα και γεγονότα της εποχής, ακόμα και της θητείας σας, της δικής σας θητείας στο Υπουργείο των Εξωτερικών, παρατηρώ λοιπόν και ακούω ότι μία από τις ευκαιρίες που χάσαμε ήταν το περίφημο πακέτο Πινέιρο, το οποίο περιελάμβανε το όνομα «Νέα Μακεδονία» αλλά είχε μέσα και μια σειρά άλλων εξασφαλίσεων για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Ήταν όντως μια χαμένη ευκαιρία για την ελληνική εξωτερική πολιτική τότε;

    Α.Σ. Έχουν γραφτεί πολλά για το πακέτο Πινέιρο και πάρα πολλά αλλοπρόσαλλα. Θα σας πω πρακτικά, το πακέτο Πινέιρο πρώτα απ΄ όλα δεν απορρίφθηκε από μένα, απορρίφθηκε πανηγυρικά από το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών, πλην ΚΚΕ. Ο αείμνηστος Καραμανλής, ο Μητσοτάκης, ο Παπανδρέου, η Δαμανάκη το απέρριψαν, και απορρίφθηκε μάλιστα αφού εγώ είχα αποπεμφθεί από Υπουργός των Εξωτερικών. Επομένως απορρίφτηκε απ όλους γιατί ακριβώς περιείχε τη λέξη Μακεδονία. Αλλά θεωρητικά θα μπορούσε να ήταν ευκαιρία το πακέτο Πινέιρο κ. Κοττάκη, αν τουλάχιστον το συζητούσαν τα Σκόπια. Τα Σκόπια δεν το συζήτησαν ποτέ! Αν κοιτάξετε το βιβλίο του Γκλιγκόροφ του Προέδρου τους τότε, που έχει βγει και στα ελληνικά, εξηγεί εκεί γιατί απέρριψε όλες τις συμβιβαστικές προτάσεις και όλο το πακέτο Πινέιρο. Επομένως, τελικά μιλάμε για φαντάσματα.

    Μ.Κ Κύριε Σαμαρά κλείσαμε τη συζήτηση σε σχέση με τα εθνικά θέματα, ας έρθουμε στην εσωτερική πολιτική σκηνή, καθώς η εβδομάδα η οποία διανύσαμε ήταν γεμάτη συγκρούσεις, εντάσεις απεργίες. Η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη δίνη ενός κυκλώνα καθώς η απόφασή της να ανοίξει το Ασφαλιστικό ουσιαστικά έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Βλέπουμε συνδικαλιστές της ΔΕΗ να κατηγορούνται ότι κατεβάζουν τους διακόπτες, στους δρόμους υπάρχει ένα σκηνικό κοινωνικής αναταραχής, με τις απεργίες των οδοκαθαριστών. Πιστεύετε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να επιμείνει σε αυτή τη γραμμή μέχρι τέλους ή θα πρέπει να βάλει νερό στο κρασί της;

    Α.Σ. Κοιτάξτε. Πρώτα απ΄ όλα δικαίωμα αναφαίρετο όλων, είναι το δικαίωμα να απεργούν, να διαμαρτύρονται, να αντιδρούν. Όμως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ταλαιπωρεί εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες έλληνες θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους (όπως φάνηκε), την υγεία τους, την περιουσία τους. Μπείτε στη θέση ενός ανθρώπου που είναι πενήντα χρονών και φεύγει από το σπίτι του να πάρει το μεταφορικό μέσο το λεωφορείο, προσπαθώντας να ανοίξει το μαγαζάκι του για να πουλήσει τον γύρο (όπως είδα και στην τηλεόραση) και δεν έχει ξαφνικά ηλεκτρισμό. Μία απεργία οι μεταφορές, μία η ΔΕΗ, αυτός καταστρέφεται. Αυτόν τον άνθρωπο δεν έχουμε δικαίωμα να τον καταστρέψουμε. Και το θεωρώ απαράδεκτο για ένα κλαδικό αίτημα, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου να έχουν αυτά τα προβλήματα. Και νομίζω ότι θα έπρεπε να ξέρουν οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ ότι δεν μας κάνουν τη χάρη που κάνουν τη δουλειά τους. Οι μονάδες παραγωγής και διανομής ενέργειας, ανήκουν στον ελληνικό λαό. Δεν ανήκουν σε καμία συντεχνία.

    Μ.Κ Ο αντίλογος όμως σε αυτό κ. Σαμαρά είναι ότι δεν θα πρεπε να καταστραφεί όλος ο κόσμος, υπάρχους όμως και τα δικαιώματα τα ασφαλιστικά εργαζομένων που είναι στα ορυχεία και μέσα στο κάρβουνο είναι εξίσου σεβαστά. Έτσι δεν είναι;

    Α.Σ. Κοιτάξτε. Εγώ λέω ότι διάλογος με την κοινωνία σε ομηρία, δηλαδή υπό κοινωνικό εκβιασμό, δεν είναι σωστός διάλογος. Και βλέπω ότι η κυβέρνηση έχει τη διάθεση να περάσει θέσεις οι οποίες είναι πολύ σωστές. Π.χ. έρχεται αυτή εδώ η κυβέρνηση και όχι οι προηγούμενοι οι σοσιαλιστές και περνάνε τα «βαρέα και ανθυγιεινά» για τους εργαζόμενους στην καθαριότητα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αλλά εγώ το βάζω το θέμα στη βάση του κ. Κοττάκη. Κάποιοι μιλάνε για δημόσια αγαθά από τις συντεχνίες, αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν αντιλαμβάνονται τι θα πει δημόσιο αγαθό. Η παιδεία, η ενέργεια, οι συγκοινωνίες, η δημόσια καθαριότητα είναι πράγματι δημόσια αγαθά τα οποία πληρώνονται από το σύνολο του Ελληνικού λαού και η εργασία γίνεται με γνώμονα το συμφέρον του ελληνικού λαού. Φοβάμαι λοιπόν ότι εδώ βάζουμε το συμφέρον του ιδιώτη ή του συνδικαλιστή ή της συντεχνίας πάνω από το συμφέρον του ελληνικού λαού. Μια μέρα δεν απεργεί η ΔΕΗ, απεργούν τα σχολεία. Μια μέρα δεν απεργούν τα σχολεία και η ΔΕΗ, απεργούν οι συγκοινωνίες. Δεν απεργούν οι συγκοινωνίες, απεργεί η καθαριότητα. Αυτό το πράγμα σημαίνει τελικά ότι ο απλός πολίτης δεν έχει ούτε μια μέρα ομαλής κοινωνικής ζωής. Οι εργαζόμενοι σε μια ιδιωτική επιχείρηση έχουν το δικαίωμα αυτό; Να απεργούν κάθε μέρα; Νομίζω, λοιπόν, ότι χρειάζεται η κρίσιμη λέξη. «Μέτρο». Σε όλα αυτά τα ζητήματα. Διότι αυτή τη στιγμή έχει αρχίσει και δουλεύει και εναντίον τους. Ο κόσμος έχει αρχίσει και αντιδρά πάρα πολύ άσχημα.

    Μ.Κ Εσείς λέτε τη λέξη «μέτρο», ωστόσο στην ευρύτερη κοινωνική διεργασία που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι οι δύο μεγάλες παρατάξεις εξουσίας. Περισσότερο το ΠΑΣΟΚ αυτή την περίοδο, αλλά και η Ν.Δ. η οποία υφίσταται ζημιά, οι δύο μεγάλες Παρατάξεις εξουσίας δέχονται ένα κύμα αμφισβήτησης. Ένα κύμα αμφισβήτησης το οποίο δημοσκοπικά έχει μεταφραστεί στο φαινόμενο Αλέξης Τσίπρας. Ζούμε στην εποχή του Αλέξη Τσίπρα; Πιστεύετε ότι ο δικομματισμός δεν θα τα καταφέρει; Δεν θα αντέξει;

    Α.Σ. Μια παρατήρηση για το πρώτο. Φυσιολογικό είναι μια κυβέρνηση η οποία κάνει τομές να έχει πρόβλημα. Αφύσικο είναι μια Αντιπολίτευση να έχει πρόβλημα. Πάω στον κ. Τσίπρα. Μου είναι συμπαθέστατος. Και πραγματικά του εύχομαι καλή επιτυχία. Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι αυτό που με ενοχλεί λιγάκι, που δεν μου άρεσε, είναι ο μηχανισμός ανάδειξης του κ. Τσίπρα. Με αυτή την λογική του life style. Θεωρώ ότι αναδεικνύει περισσότερο την εικόνα του παρά την πολιτική του. Δηλαδή μου θυμίζει λίγο το «ραντεβού στα τυφλά». Δεν γνωρίζουμε τις θέσεις του. Για κρίσιμα ζητήματα. Ποια είναι η θέση του για το Ασφαλιστικό, για την οικονομική πολιτική, για την παιδεία, για την εξωτερική πολιτική. Διάβαζα προχθές μια απίστευτη δήλωσή του που έλεγε: «και τι χάσαμε που έκλεισε το Χρηματιστήριο για λίγες ημέρες;». Αυτό σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνει. Εννοώ δηλαδή, ότι δεν καταλαβαίνει οικονομικά, δεν καταλαβαίνει την αγορά, δεν καταλαβαίνει ότι είμαστε μια ανοιχτή κοινωνία, δεν καταλαβαίνει ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Ας μας πει μια χώρα που γίνονται για να το καταλάβω εγώ. Όταν μιλάω για πολιτικές θέσεις που πρέπει να παίρνει κάποιος, εννοώ όχι το γενικόλογο, το αόριστο, το βερμπαλιστικό. Εννοώ, για συγκεκριμένες θέσεις, δύσκολες θέσεις που ένας πολιτικός είναι υποχρεωμένος να πάρει εάν θέλει να παίξει κάποιο ρόλο. Κύριε Κοττάκη, η πολιτική για μένα τελειώνει όταν μπαίνουνε στη μέση οι επικοινωνιολόγοι. Και ξεκινάει εκεί που τελειώνουν οι επικοινωνιολόγοι.

    Μ.Κ Δεν νομίζω ότι έχει επικοινωνιολόγο πάντως. Και τολμώ να σας πω ότι στο κομμάτι του life style τον αδικείτε. Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας, τον οποίο είχαμε σε μια προηγούμενη εκπομπή, και εκφράσαμε ο ένας στον άλλο τις ιδεολογικές μας διαφωνίες, ωστόσο όταν κατέβηκε υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων και τον όρισε ο Αλέκος Αλαβάνος τον Νοέμβριο του 2005, δεν τον ήξερε κανένας. Και επιβλήθηκε μόνος του. Χωρίς επικοινωνιολόγους. Η εποχή τον έφερε στον αφρό.

    Α.Σ. Εγώ θα σας πω ότι αν έχει τσαγανό και δεν είναι λαμπερό περιτύλιγμα, θα το δείξει. Δεν σας κρύβω ότι είμαι καχύποπτος. Διότι κουβαλάει μαζί του πάντοτε έναν επικοινωνιακό θόρυβο. Και ας λέτε ότι δεν έχει επικοινωνιολόγους. Θα σας πώ όμως ότι πάνω απ΄όλα, το πολιτικό σκηνικό θα το αλλάξουν κ. Κοττάκη αυτοί οι οποίοι θα συγκρουστούν με το σύστημα. Όχι οι ωφελημένοι της επικοινωνίας. Όσοι πολεμήθηκαν, όσοι άντεξαν, όσοι έμειναν όρθιοι. Οι ατσαλάκωτοι και οι λαμπεροί δεν μπορούν να αλλάξουν το σύστημα. Εντάξει. Ρισκάρεις, κάνεις λάθη, τολμάς, μαθαίνεις από τα λάθη σου. Αλλά ο παράκλητος και ο αναμάρτητος σε αυτή την εποχή των μεγάλων δυσκολιών, της ανάγκης των μεγάλων τομών και μεταρρυθμίσεων, νομίζω ότι δεν έχουν θέση. Το σύστημα θα το αλλάξουν κ. Κοττάκη εκείνοι οι οποίοι περπάτησαν ή περπατούν, έχουν τη νοοτροπία να περπατούν στα δύσκολα. Και για να το πω και με αριστερή ορολογία των παλιών συντρόφων του κ. Τσίπρα, το σύστημα αυτό θα το αλλάξουν οι «κολασμένοι» και όχι οι «βολεμένοι». Και ελπίζω ο Αλέξης να είναι όπως το λέτε. Δεν τον ξέρω καν τον άνθρωπο. Βγάζω αυτό που μού ‘ρχεται. Και το βγάζω αυθόρμητα. Ελπίζω να έχει το DNA του επαναστάτη. Γιατί είναι καλό στα κόμματα να διεκδικούν τέτοιες ηγεσίες. Ελπίζω να το ‘χει.

    Μ.Κ Είπατε πριν, τολμάς, ρισκάρεις, μαθαίνεις από τα λάθη σου. Εσείς μάθατε από τα όποια λάθη σας;

    Α.Σ. Εγώ το έχω πει αυτό πολλές φορές και νομίζω ότι και μόνο το γεγονός ότι τόλμησα, πέρασα αυτά τα χρόνια τα δύσκολα… Και τα πέρασα με δύο στοιχεία. Της αξιοπρέπειας, της σκέψης. Έγραψα πολλά πράγματα, σε ένα βιβλίο το οποίο θα το δείτε πολύ σύντομα. Και τα πέρασα πάνω απ΄ όλα χωρίς να αλλοιώσω το μέσα μου και βλέποντας πόσο δύσκολο είναι ένας πολιτικός –επειδή έχει μια άποψη θαρραλέα χωρίς να την αλλάξει- τελικά να αντέξει και να σταθεί όρθιος. Και ασφαλώς εγώ δεν είμαι αλάθητος, όπως άλλοι δηλώνουν αλάθητοι. Το θέμα είναι όμως στις βασικές σου επιλογές, το βράδυ που κοιμάσαι, να αισθάνεσαι ότι (ο μόνιμος εχθρός του σκεπτόμενου ανθρώπου που είναι οι ερινύες) , δεν σε επισκέπτονται στα όνειρά σου.

    Μ.Κ Δεν σας επισκέφτηκαν ποτέ;

    Α.Σ. Εμένα οι ερινύες ποτέ.

    Μ.Κ Μιας και μιλούσαμε για τον Αλέξη Τσίπρα πριν κ. Σαμαρά, μου έκανε εντύπωση το εξής στις Δημοσκοπήσεις. Ότι ένα μικρό κομμάτι ψηφοφόρων της Ν.Δ. λέει ότι μπορώ να ψηφίσω και Συνασπισμό σήμερα. Έχουν καταρριφθεί οι ιδεολογίες, έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα; Ισχύει αυτό; Γιατί το να φύγεις από το ένα ακρο του πολιτικού φάσματος, της Κεντροδεξιάς, προς το άλλο άκρο, αριστερά παλιά ήταν κάτι εντελώς αφύσικο. Σήμερα θεωρείται εντελώς φυσιολογικό.

    Α.Σ. Κοιτάξτε. Κάποιοι σωστά κάνουν και απορρίπτουν τον ξύλινο λόγο. Αλλά φοβάμαι, ότι απορρίπτοντας τον ξύλινο λόγο, τα γνωστά αυτά που πρέπει να απορριφθούν, πολλοί φτάνουν στο απέναντι, στο άλλο άκρο. Αν κάτι τι δεν είναι άσπρο δεν σημαίνει ότι είναι μαύρο. Μπορεί να είναι πορτοκαλί, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μπλέ. Όταν απορρίπτεις τον ξύλινο λόγο, δεν σημαίνει ότι πρέπει να φτάσεις στην πλήρη ιδεολογική αφασία. Λένε, λοιπόν, ας ξεπεράσουμε τις φθαρμένες ιδεολογίες, αλλά καταλήγουν στην κατάργηση κάθε ιδεολογίας, δηλαδή στην πολιτική αφωνία. Το οποίο για εμένα είναι λάθος. Γιατί αυτό σημαίνει ότι πέθανε ο ιδεολογικός λόγος, δηλαδή ζήτω η διαχείριση. Και έτσι τι κάνουν τελικά κ. Κοττάκη; Μπερδεύουν τον πολιτικό με τον τεχνοκράτη. Κοιτάξτε. Ο τεχνοκράτης χειρίζεται νούμερα και μηχανές. Ο πολιτικός εκπροσωπεί ανθρώπους και ιδέες. Για να φτιάξεις μια μηχανή δεν είναι ανάγκη να την εμπνεύσεις τη μηχανή. Όμως για να μπορέσεις να αλλάξεις τον τρόπο του σκέπτεσθαι ενός ανθρώπου, πρέπει να τον εμπνεύσεις. Να τον εμπνεύσεις, για να σου έχει εμπιστοσύνη, για να αλλάξει. Για να εμπνεύσεις, πρέπει να έχεις αξίες και οράματα. Για να σε δεχτεί ο άλλος. Γι αυτό και ο ιδεολογικός λόγος τελικά είναι αναπόσπαστο τμήμα – όπλο ενός πολιτικού. Και σήμερα κυρίως, στις ημέρες μας, που όλα είναι ισοπεδωμένα, όλα είναι χυλός, όλα είναι flat (να το πω και γω σε λόγους νεολαιίστικους) ο πολιτικός πρέπει να ξαναβγεί στου «ονείρου τα μπαλκόνια». Πρέπει να γίνει ιδεολόγος, οραματιστής και όχι διαχειριστής. Και την ώρα, μάλιστα, που απαιτούνται τολμηρές μεταρρυθμίσεις. Και που εάν δεν εμπνεύσεις την κοινωνία, θα χάσεις. Και μεταρρύθμιση σημαίνει να ζητάς από τον λαό να αλλάξει τον τρόπο ιεράρχησης των προτεραιοτήτων του, να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει την κοινωνία και τον εαυτό του, δηλαδή να κάνει ιδεολογικές υπερβάσεις. Και αυτά απαιτούν Ιδεολογία. Γιατί οι ιδέες και όχι τα νούμερα υπαγορεύουν την πολιτική. Ξέρετε κάποτε (είπαμε για τον Τσίπρα και μου έρχονται αυτά τώρα) είχε πει ο Λένιν, ότι δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς επαναστατική θεωρία. Εγώ για να το παραφράσω αυτό σας λέω ότι δεν υπάρχει μεταρρύθμιση χωρίς μεταρρυθμιστική ιδεολογία. Αλλιώς, θα οδηγηθούμε χωρίς ιδεολογία σε έναν μεταμοντέρνο αχταρμά, σε μια πολιτική χωρίς ιδεολογία, σε μια πολιτική υποταγμένη στην εικόνα, και τελικά σε επικοινωνιακά τρικ και σε άρνηση της πολιτικής.

    Μ.Κ Έχει η Κεντροδεξιά σήμερα ιδεολογία μεταρρυθμιστική;

    Α.Σ. Επιτρέψτε μου να πω πρώτα αυτό και έρχομαι στην Κεντροδεξιά. Το οποιοδήποτε κόμμα αν δεν έχει ιδεολογία (να το πω έτσι σχηματικά, σαν ένα μαξιλάρι) για τα δύσκολα, θα δείτε να υπάρχει μια αφύσικη, απίστευτη εσωτερική κινητικότητα. Δηλαδή δεν μου έκανε ο Κοττάκης το ρουσφέτι μου, πάω σε αυτόν που θα μου το κάνει, δεν πά να ναι σε όποιο κόμμα είναι, θα πάω μαζί του, γιατί δεν με σταματάει ως εμπόδιο, ως όριο, κάποια ιδεολογική χάραξη. Ότι μέχρι εκεί μπορώ να πάω. Αν επομένως η ιδεολογία γίνει αυτός ο χυλός, νομίζω ότι είναι σε βάρος όλων των κομμάτων. Και θα οδηγηθούμε έτσι στην ιδεολογική αφασία.

    Να πάμε τώρα στην Κεντροδεξιά. Εγώ την Κεντροδεξιά την βλέπω με την λέξη που πρωτοεισήγαγα στο σύστημα, την Υπέρβαση. Και τι εννοώ Υπέρβαση; Εννοώ ότι πρέπει να παντρέψουμε προτάγματα τα οποία νομίζαμε πρόσφατα ότι ήταν αντίθετα και αμοιβαία αποκλειόμενα, ενώ είναι συμπληρωματικά. Τι εννοώ; Από τον συντηρητικό χώρο θα πάρεις την αρχή της συνέχειας και την αρχή της κοινωνικής συνοχής. Από τον Φιλελεύθερο χώρο θα πάρεις την αρχή της Ανταγωνιστικότητας, της αξιοκρατίας, της ισονομίας, της Αγοράς. Από τον σοσιαλιστικό χώρο θα πάρεις την αρχή της κοινωνικής δικαιοσύνης, της καταπολέμησης των πολιτικών και των κοινωνικών ανισοτήτων, καθώς και την αρχή της ισότητας, των ευκαιριών και της αλληλεγγύης. Τι εννοώ με αυτά; Για παράδειγμα. Θυμάστε την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων; Λέει: «παιδάκια όλοι κερδίσατε και όλοι θα πάρετε βραβείο». Αυτό είναι καλό αλλά δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Τι ισχύει στην πραγματικότητα; Όλα τα παιδάκια να ξεκινήσουν από την ίδια εκκίνηση. Από την ίδια αφετηρία. Κάποιος θα έρθει πρώτος, κάποιος δεύτερος, κάποιος τρίτος. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ζωής. Αλλά θα πρέπει να υπάρχει και η αλληλεγγύη. Θα πρέπει αυτός που δεν θα περάσει καθόλου το νήμα της ζωής, να πετύχει, να μην τον ρίξει η κοινωνία έξω, να τον πιάσει, να τον βοηθήσει, να έχει δηλαδή κοινωνική παρέμβαση για τον αδύναμο, για τον γέρο για το παιδάκι που χρειάζεται φροντίδα. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί η Κεντροδεξιά, μπορεί σήμερα να βρει αυτό το δίχτυ ισορροπίας που χρειάζεται, για όλους. Αυτή την αίσθηση της ισορροπίας. Αυτή η «μεσότητα» κ. Κοττάκη είναι η Αριστοτελική μεσότητα. Είναι αυτή η προτεραιότητα που έδωσε ο Αριστοτέλης στη Μεσαία Τάξη από τότε. Την οποία τη θεωρεί βάση της Δημοκρατίας, της ευημερίας. Είναι η σοφία του πολιτεύματος. Είναι η σοφία των πολλών και όχι των λίγων. Και νομίζω ότι αυτή η Αριστοτελική σκέψη, ότι δηλαδή μπορούμε να έχουμε την ισορροπία ανάμεσα σε αυτά που κακώς θεωρούσαμε μέχρι σήμερα αντίθετα μεταξύ τους, είναι τελικά η «πνευματική Ιθάκη» της Κεντροδεξιάς. Νομίζω ότι και πολλοί μη Κεντροδεξιοί το δέχονται.

    Μ.Κ Μιας που μιλάμε για ιδέες ας μιλήσουμε και για πρόσωπα.

    Α.Σ. Να πω μόνον αυτό. Για τα πρόσωπα. Θα δείτε αυτή την άποψη περί μεσότητας του Αριστοτέλη την έχει δεχτεί από τον Μπερλιγκουέρ μέχρι την Ayn Rand της Αμερικής, την έχει δεχτεί ο Μιτεράν, την έχει δεχτεί ο Γκονζάλες , την έχουν δεχτεί όλοι αυτοί οι οποίοι κατάλαβαν πόσο δίκιο είχε ο Αριστοτέλης. Και γι αυτό νομίζω ότι η σημερινή Κεντροδεξιά, επειδή είναι λιγότερο ανελαστική από την Αριστερά, λιγότερο δογματική και σίγουρα λιγότερο αγκυλωμένη, μπορεί να φτάσει πρώτη σε αυτή την Ιθάκη, την Αριστοτελική. Και ασφαλέστερα από τα άλλα κόμματα.

    Μ.Κ Για να έρθουμε τώρα, λοιπόν, στα πρόσωπα. Μιλήσαμε εκτενώς για τις ιδέες. Κάποια στιγμή και ενώ ήταν σε εξέλιξη το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, σας είδαμε ξαφνικά, να βγαίνετε στις κάμερες και η μοναδική δήλωση που θυμάμαι η τελευταία σας στις κάμερες, και να λέτε ότι κάποιοι πρέπει να συμβιβαστούν με μια Τρίτη θητεία Καραμανλή. Αυτό προκάλεσε μια αίσθηση. Γιατί κάνατε αυτή την δήλωση. Τι προέκυψε;

    Α.Σ. Σε μια δύσκολη στιγμή που πέρναγε η Κυβέρνηση αισθάνθηκα το χρέος και την υποχρέωση, την ανάγκη να την υποστηρίξω. Και να στηρίξω τον Καραμανλή. Πέραν από το χρέος να στηρίξω την Κυβέρνηση Καραμανλή το έκανα γιατί το πιστεύω. Και πέραν το ότι το πιστεύω, το έκανα γιατί το θέλω. Και πέραν του ότι το θέλω εγώ, το έκανα γιατί πιστεύω ότι το θέλει όλη η κοινωνία όπως έχει αποδειχθεί και από τις σφυγμομετρήσεις. Θέλει τον Καραμανλή άλλη μία τετραετία τουλάχιστον. Θεωρώ ότι ο Καραμανλής σίγουρα θα κατεβεί για άλλη μια τετραετία.

    Μ.Κ Να ρωτήσω τώρα και για την Ντόρα Μπακογιάννη. Ποια είναι η άποψή σας; Συνυπάρχετε στη Νέα Δημοκρατία πλέον και πολλοί λένε αρμονικά. Εσείς τι λέτε;

    Α.Σ. Κοιτάξτε. Δεν βρισκόμαστε εκεί που βρισκόμασταν πριν από πέντε ή έξι χρόνια, αλλά δεν σπάμε και τα θερμόμετρα… Έχουμε όμως δύο κοινά, τα οποία τα θεωρώ σημαντικά. Πρώτον ότι βρισκόμαστε και αγωνιζόμαστε για την ίδια παράταξη. Και δεύτερον ότι στηρίζουμε και οι δύο τον Καραμανλή.

    Μ.Κ Να πάμε και σε κάτι άλλο, στα οικονομικά, καθώς έχω διαπιστώσει ότι το τελευταίο διάστημα, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από τη θητεία σας στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και από τη θητεία σας στην Ελληνική Βουλή, έχετε μια ιδιαίτερη ενασχόληση με τα οικονομικά. Βεβαίως αυτό εξηγείται. Είστε Οικονομολόγος, έχετε θητεύσει στο παρελθόν, το 1989 στο Υπουργείο Οικονομίας, βλέπω όμως μια πολύ έντονη ευαισθησία για τα οικονομικά. Υπουργός Οικονομικών είναι ο κ. Γιώργος Αλογοσκούφης. Το μοντέλο το οποίο μου περιγράψατε πριν, ο φιλελευθερισμός με κοινωνική δικαιοσύνη είναι ουσιαστικά αυτή τη στιγμή σημαία της κυβέρνησης. Ή εν πάσει περιπτώσει προσπαθεί να το εφαρμόσει για να είμαστε πιο ακριβείς. Έχετε ακριβώς την ίδια φιλοσοφία με τον κ. Αλογοσκούφη ή όχ

  8. Δεν καταλαβαίνω γιατί η ενδιαφέρουσα συζήτησις για το Μακεδονικό παρεξέκλινε στο άσχετο θέμα για το ποιος είναι ο καταλληλότερος εκπρόσωπος του πατριωτικού χώρου. Κατ’ αρχήν δεν χρειαζόμαστε «καταλληλότερους», αλλά συστράτευση όλων. Έπειτα, είναι λάθος την ώρα που επιδιώκεται πανεθνική συστράτευση, ο πατριωτικός χώρος να αναλίσκεται σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις και αλληλοκατηγορίες. Κάθε φωνή, κάθε φορέας, κάθε πρόσωπο που υποστηρίζει τις πατριωτικές θέσεις, χωρίς διακρίσεις, θα έπρεπε να υποστηρίζεται από όλους τους Έλληνες πατριώτες. Δεν μέ ενδιαφέρει εάν είναι ο Θεοδωράκης ή η Κανέλλη ή ο Γεωργιάδης ή ό μητροπολίτης Άνθιμος ή ο Βορίδης, ή ο Παπαθεμελής ή ο Σαμαράς. Περιμένω από όλους να αγωνιστούν από τις επάλξεις τους. Περιμένω τον Καραμπελιά να αγωνίζεται με το Άρδην, τον Γεωργιάδη με την Ελληνική Αγωγή, τον Ζαφειρόπουλο με το Πάτρια, τον Παπανικολάου με το Ρεσάλτο, την Κανέλλη με το Νέμεσις· και τον Καρατζαφέρη, στον πολιτικό στίβο, με τον ΛΑ.Ο.Σ., την Κανέλλη με το Κ.Κ.Ε., τον Παπαθεμελή με την Δημοκρατική Αναγέννηση, μακάρι και τον Καραμπελιά, τον Σαρρή, όλους. Το αν τώρα ο κ. Καρατζαφέρης είναι ο καλύτερος δυνατός εκπρόσωπος του εθνικιστικού χώρου, το θέμα αφορά τους Έλληνες εθνικιστές και τους υποστηρικτές γενικώς του ΛΑ.Ο.Σ., και όχι την παρούσα συζήτηση, αλλά αφού το θέμα εθίγη, θα εκθέσω και εγώ το σκεπτικό μου.

    Λοιπόν, για το αν ο κ. Καρατζαφέρης είναι θεωρητικώς ο καλύτερος δυνατός, προσωπικώς εν πολλοίς αδιαφορώ. Και αδιαφορώ, διότι, ακόμη και εάν ήταν ο χειρότερος -που δεν είναι-, θα ήταν και πάλι απείρως καλύτερος από τον Κανένα. Και εξηγούμαι. Τα πράγματα είναι απλά. Ο κ. Καρατζαφέρης είναι άξιος συγχαρητηρίων, διότι με τον αγώνα του ο πατριωτικός χώρος απέκτησε επιτέλους μια φωνή στο κοινοβούλιο, μια παρουσία στο πολιτικό προσκήνιο, εν μέσω διαπλεκομένης «προοδευτικής» χούντας δεκαετιών. Επίτευγμα τιτάνιο, που μόνο του βαραίνει στο ζύγι περισσότερο από όσο όλα τα άλλα μαζί. Είπα: μια φωνή, μια εκπροσώπηση. Έστω αυτήν. (Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι· τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.) Μακάρι να υπάρξουν κι άλλες. Μακάρι να επιτύχει και ο κ. Παπαθεμελής, μακάρι και τα σχέδια του κ. Καραμπελιά για έναν εναλλακτικό αριστερό πατριωτικό πόλο να γίνουν πραγματικότης· στο πολιτικό προσκήνιο, όχι μόνον στον εκδοτικό χώρο και στο Διαδίκτυο. Επιτέλους, όμως, χάρη στον ΛΑ.Ο.Σ., επετεύχθη η πρώτη ρωγμή στο παλαιοκομματικό σκηνικό της διαπλοκής, της σήψης και της παρακμής. Αυτό τό θεωρώ θετικό, ανεξαρτήτως μάλιστα εάν υποστηρίζει κανείς το συγκεκριμένο κόμμα. Περιμένω πολύ περισσότερα. Και από πολλούς άλλους, καθ’ όλα σεβαστούς, από όλο το πολιτικό φάσμα, και από αριστερά, να κινηθούν και αυτοί, όπως το έπραξαν οι Έλληνες εθνικιστές (σημ.: χρησιμοποιώ την λέξη «εθνικισμός» με θετική έννοια, την πραγματική δηλαδή προ διαστρεβλώσεως λέξεων και εννοιών από την «εκσυγχρονιστική» προπαγάνδα, και παραπέμπω τους αγραμμάτους στον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και στον Ίωνα Δραγούμη για περισσότερα επί της ορολογίας – αυτά για να μην παρεξηγούμεθα). Προσωπικώς μάλιστα θεωρώ όχι μόνον ευτύχημα το ότι συνεπείς και αγωνιστές πατριώτες με έργο δεκαετιών (όπως ο κ. Γεωργιάδης π.χ., η προσφορά του οποίου στον εκδοτικό και πολιτιστικό χώρο, σήμερα πολεμούμενη με τραμπουκισμούς, βανδαλισμούς και εμπρησμούς από παρακρατικούς κουκουλοφόρους, έχει ιστορία πολλών χρόνων πριν την κάθοδό του στην ενεργό πολιτική) ακούγονται σήμερα λίγο περισσότερο, εν μέρει χάρη στον ΛΑ.Ο.Σ., αλλά θεωρώ τόσο αναγκαία εθνικώς την αντίδραση απέναντι στην παλαιοκομματική διαπλοκή και παρακμή, ώστε, παρά την ιδεολογική μου αντίθεση, εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία και στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Φιλελεύθερη Συμμαχία και σε όποιον άλλον κατέρχεται με συγκεκριμένες θέσεις στον πολιτικό στίβο. Διότι είναι αναγκαίο και ο «εκσυγχρονιστικός» αριστερός κοσμοπολιτισμός και ο φιλελευθερισμός και ο εθνικισμός και ο κομμουνισμός να αντιπαρατίθενται στον πολιτικό στίβο από πολιτικούς φορείς με συγκεκριμένη πολιτική και ιδέες, αντί η αντιπαράθεση διαπλεκομένων πελατειακών συστημάτων χωρίς καμμιά πολιτική και ιδεολογία να περιθωριοποιεί και να απαγορεύει κάθε πολιτική και κάθε ιδεολογία. Έτσι, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, θεωρώ αναγκαία για την ίδια την Δημοκρατία μας την εκπροσώπηση των Ελλήνων εθνικιστών στο κοινοβούλιο, όσο και των αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ και των νεοφιλελεύθερων της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Και υπ’ αυτήν την έννοια, θα μπορούσα να πω ότι θεωρώ περισσότερο ωφέλιμο εθνικώς το έργο του κ. Τσίπρα, του κ. Ανδριανόπουλου, της κ. Λίλας Καφαντάρη ή και της κ. Αθήνη, από αυτό οποιουδήποτε αξιόλογου ανθρώπου, με οποιοδήποτε έργο, που εξακολουθεί όμως να στηρίζει τον σάπιο, διαπλεκόμενο, ξενόδουλο και μειοδοτικό παλαιοκομματισμό. Όμως δεν τό λέγω, διότι και ο αγών εντός των παλαιών κομμάτων, όπως του κ. Σαμαρά εν προκειμένω, είναι επίσης πολύτιμος και αξίζει σεβασμό και εκτίμηση. Θεωρώ όμως εντελώς αναγκαίο και τον πολιτικό αγώνα εκτός των παλαιοκομματικών μαντριών. (Στον πολιτικό στίβο αναφέρομαι πάντοτε. Ο αγώνας ιδιωτών, πολιτιστικών, ή εκδοτικών, ενημερωτικών κ.ά. συλλόγων και ομάδων είναι επίσης αναγκαίος· εντελώς άλλη υπόθεσις αυτό όμως, και πολύ κακώς επεχειρήθη σε προηγηθέν σχόλιο να συγκριθεί το «Αντίβαρο» με κόμματα. Το «Αντίβαρο» ούτε κόμματα επιχειρεί να αντικαταστήσει, ούτε να συγκριθεί με κόμματα, ούτε να κάνει κάτι καλύτερα από όσο τό κάνουν τα κόμματα, διότι το «Αντίβαρο» δεν έχει καμμία σχέση με κόμματα και ο αγώνας του δεν γίνεται στο πεδίο όπου αγωνίζονται τα κόμματα.) Μάλιστα, η μόνη περίπτωσις εξυγιάνσεως των παλαιών κομμάτων, είναι να αναγκασθούν προς τούτο για να μην ξεπερασθούν από τις εξελίξεις. (Η καταβαράθρωσις του ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης ενδεικτική. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να γίνει κάτι νέο, ίσως να αφήσει οριστικά στο παρελθόν τον «εκσυγχρονιστικό», σημιτικό εαυτό του, εάν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει.)

    Για την Μακεδονία μας, είπαμε, η πλεονεξία των σκοπιανών και η ροή της Ιστορίας μάς σώζει, για μια ακόμη φορά. Αρκεί να μην θελήσουμε να αυτοκτονήσουμε και να μην αφεθούμε μέχρι τέλους στην παρακμή. Διότι, όπως ετόνισε και ο καθηγητής κ. Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης σε πρόσφηατη τηλεοπτική συνέντευξη, η φύσις, αλλά και η Ιστορία, απεχθένεται το κενό. Εάν εγκαταλείψουμε την Ιστορία μας, την κληρονομιά μας, την εθνική μας ταυτότητα, κάποιος άλλος θα βρεθεί να τά οικειοποιηθεί. Και πολύ καλώς θα πράξει – ακόμη και ο σφετεριστής περισσότερο άξιος κληρονόμος είναι, έστω διά χρησικτησίας, από τον αρνησίπατρι ο οποίος εθελουσίως εκχωρεί προγόνους και Ιστορία. Για να ρωτούμε εάν είναι Μακεδόνες οι σκοπιανοί, πρέπει πρώτα να έχουμε απαντήσει θετικώς στο ερώτημα εάν είμεθα Έλληνες εμείς. Και βεβαίως είμεθα. Ο λαός μας νιώθει στα ίδια του τα στήθη να πάλλει η καρδιά των προγόνων. Το απέδειξε άλλωστε ο ξεσηκωμός για τα προπαγανδιστικά εθνομηδενιστικά βιβλία που επεχειρήθη κατά παράβασιν νόμων, συντάγματος και ηθικών παραδόσεων να εισαχθούν στα Ελληνικά σχολεία. Αλλά εδώ πλέον διαφαίνονται στο σύνολό τους οι επιπτώσεις και οι επιδιώξεις των εθνομηδενιστών. Έγραφα σε σχετική συζήτηση:

    «Ἐπεσήμανα ἤδη τὸ λογικὸ λάθος τῆς «λήψεως τοῦ αἰτουμένου»: Ὀρίζουμε ὡς «ἔθνος» τὴν αὐθαίρετη φαντασίωσι τοῦ τρελοῦ: «εἶμαι ὁ Ναπολέων». Ἄρα, συμπεραίνουμε, τὸ ἔθνος εἶναι αὐθαίρετη φαντασίωσις, σὰν τὸ «εἶμαι ὁ Ναποέων» τοῦ τρελοῦ! Καί, λογικὴ κατάληξις τοῦ λογικοῦ λάθους, συμπεραίνουμε τελικῶς: δὲν ὑπάρχει ἔθνος, δὲν ὑπαρχει καμμιὰ «μεταφυσικὴ ναπολεόνειος οὐσία»!

    »Ἔγραφα παλαιότερα περὶ τῆς «μεταφυσικῆς οὐσιοκρατίας», ἀφορμὴ λαμβάνοντας ἀπὸ τὸ αἴσχιστο σύμπτωμα τῆς νεοτὰξ ἰδεολογίας, τὴν ὑπεράσπισι ἀπὸ τοὺς «προοδευτικοὺς» τοῦ δικαιώματος τῶν σκοπιανῶν νὰ «αὐτοπροσδιορίζονται» παραχαράσσοντας τὴν ἱστορία καὶ σφετεριζόμενοι κληρονομιὰ ἄλλων ἐθνῶν:

    »Ναί. Ὅμως τὸ ἰδεολόγημα τῶν νεοτὰξ κοινωνικῶν ἐπιστημῶν εἶναι πλέον πολὺ πιὸ προχωρημένο.
    Δὲν εἶναι ἁπλῶς «δικαίωμα» ὁ αὐτοπροσδιορισμός. _Μόνον_ αὐτοπροσδιορισμὸς _ὑπάρχει_.
    Δὲν ἔχει ἁπλῶς ὁ τρελὸς δικαίωμα νὰ ὀνομάζεται Ναπολέων. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ναπολέων φέρει τὸ ὄνομά του αὐθαιρέτως, τόσο ὅσο καὶ ὁ τρελός.
    Τὸ ἀντίθετο θὰ ἐσήμαινε ὅτι ὑπάρχει μιὰ διαχρονική, ἀναλλοίωτη «ναπολεόνειος» οὐσία, ἡ ἰδεοληψία γιὰ τὴν ὕπαρξι τῆς ὁποίας συνιστᾷ μεταφυσικὴ οὐσιοκρατία, δηλαδὴ θρησκεία τῶν καθυστερημένων καὶ ξενοφοβικῶν ὀπαδῶν τοῦ Χριστόδουλου.
    Συνεπῶς, γιὰ τοὺς νεοτὰξ δὲν ἔχει σημασία ἂν ἡ Ψευτομακεδονία (Ὀδυσσέας Ἐλύτης: Ἡ μόνη ἀποδεκτὴ σύνθετη ὀνομασία γιὰ τὰ Σκόπια εἶναι «ευτομακεδονία») εἶναι ψεύτικη, διότι ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἐξ ἴσου ψεύτικη.
    Μόνον τὸ ψέμα ὑπάρχει (καὶ ὄχι ἡ μεταφυσικὴ «ἀλήθεια»), τὸ δὲ ψέμα εἶναι ἀναφαίρετο ἀτομικὸ δικαίωμα.
    Καθίσταται προφανὲς ὅτι δὲν ὑπάρχει περιθώριο συμβιβασμοῦ μὲ τοὺς νεοτάξ. Ἡ διαφορά μας εἶναι οντολογική.

    »(Καὶ ἐπεσήμανε ἔτερος συνομιλητής: «Ο αυτοπροσδιορισμός αναφέρεται στο δικίωμα του ατόμου – δεν έχει κοινωνικό ή εθνικό χαρακτήρα. Κανονικά, θα έπρεπε οι Σκοπιανοί να διεκδικούνε ατομικώς την Μακεδονική καταγωγή – και αυτό να μην οδηγή στην αναγνώρισι του κράτους τους σαν Μακεδονία.»)

    »Ἕνα ἄλλο ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι οἱ νεοτὰξ χαρακτηρίζουν «μεταφυσικὴ» τὴν πίστη τῶν παραδοσιακῶν σὲ φυσικὰ και χειροπιαστὰ πράγματα («πατρίδα: παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη, θήκας τε προγόνων») καὶ… «φυσικὴ» τὴν δική τους πίστη σὲ αὐθαίρετες διανοητικὲς κατασκευὲς καὶ νομικὲς συμβάσεις ὅπως «φαντασιακὴ κοινότητα», «ὑπηκοότης» κ.λπ. Πλήρης διαστροφὴ ἐννοιῶν.»

    Αυτό είναι το ιδεολόγημά τους και έτσι συνδέεται απολύτως το Μακεδονικό σήμερα με το βιβλίο Ιστορίας. Αλλά, ό,τι και να κάνουν, παῖδες, γυναῖκες, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη καὶ θῆκαι προγόνων άντεξαν χιλιάδες χρόνια φωτιά και σίδερο· δεν ξερριζώνονται δα με νεοταξικά ιδεολογήματα!

  9. Γιώργος Μάτσος says:

    Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει πιο κλασικός παλαιοκομματικός πολιτικός από τον Καρατζαφέρη. Πρόκειται για κλασική περίπτωση μαυρογιαλουρισμού. Λες κάτι στο πόπολο και το πόπολο το χάφτει. Λες στο πόπολο ότι τάχα υπερασπιζόμαστε την πατρίδα και το πόπολο σε ακολουθεί. Μπορεί να είναι προσβλητικό αυτό που λέω για τους υποστηρικτές του Καρατζαφέρη (το να τους λέω πόπολο), αλλά θέλω να δείξω το μέγεθος και τη φύση του προβλήματος.

    Από κει και πέρα: Διαφωνώ με την συγκρότηση εθνικιστικού και “πατριωτικού” χώρου σε επίπεδο κομματικής εκπροσώπησης, για τον εξής απλούστατο λόγο: Διότι αν το έθνος και ο πατριωτισμός κομματικοποιηθούν, τότε αυτό θα προκαλέσει αντίδραση από την άλλη πλευρά. Όπως και προκαλεί. Η εθνικοφροσύνη του μετεμφυλιακού παρελθόντος προκάλεσε βάναυσα τον πατριωτισμό των αριστερών, με αποτέλεσμα σήμερα το νεοτάξ (ωραίος όρος) να θεωρείται… αριστερό επειδή αντιμάχεται το έθνος. Βέβαια, έβαλε και το ΚΚΕ το χεράκι του με την προδοσία της Μακεδονίας. “Έθνος” θα σου λέει το ένα κόμμα, το άλλο τι θα πει για μη φανεί ουρά του πρώτου; “Όχι έθνος”. Αυτό είναι απλό επίπεδο διαφωνίας και ελπίζω κάποτε οι εθνικιστές να καταλάβουν το λάθος τους και να παύσουν να επιδιώκουν κομματική εκπροσώπηση. Από κει και πέρα, ασχέτως αν εγώ διαφωνώ με τη συγκρότηση ενός τέτοιου χώρου, θεωρώ ότι είναι δικαίωμά τους να έχουν αντίθετη γνώμη και να εκφράζονται με αυτόν τον τρόπο. Το θεωρώ τελείως λάθος, αλλά έτσι είναι η δημοκρατία.

    Ως προς τον Καρατζαφέρη όμως δεν είναι ότι διαφωνώ απλώς μαζί του. Διαφωνώ με την ύπαρξή του συνολικά. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να εξαφανιστεί από το πολιτικό πεδίο ως ο πλέον επικίνδυνος σήμερα Έλληνας πολιτικός, να του απαγορευθεί η πολιτική δράση για την αυτοπροστασία της πατρίδας και της δημοκρατίας. Να του αφαιρεθεί το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, να εξοριστεί εκτός της χώρας, κάτι τέτοιο. Θα μου πεις, πού ζεις; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Το ξέρω πως δεν γίνονται, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου ως πολίτη, ότι θα έπρεπε να γίνονται για να προστατευόμαστε από τέτοιους αχρείους. Έτσι απλά.

    Δεν θα μπω στη λογική μιας τέτοιας “ευγένειας” να λέω “όλοι καλοί είναι”. Κάποιοι κάνουν καλοπροαίρετο αγώνα. Κάποιοι κάνουν κακοπροαίρετο. Η κακή προαίρεση πρέπει να αναδεικνύεται και να στηλιτεύεται. Ο απλός υποστηρικτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που νομίζει ότι δεν είναι κακό πράγμα η σύνθετη ονομασία και ότι είμαστε φασίστες όσοι πιστεύουμε το αντίθετο, δεν με ενοχλεί. Είναι δικαίωμά του να έχει αυτή την άποψη. Με ενοχλεί όμως ο Μητσοτάκης. Διότι ο άνθρωπος αυτός το κάνει με ιδιοτέλεια. Ο απλός ψηφοφόρος του “ναι” στο Σχέδιο Ανάν, επίσης δεν με ενοχλεί. Άποψή του. Άλλο ότι τη θεωρώ αυτοκτονική και αυτοκαταστροφική. Με ενοχλεί όμως ο Βασιλείου και ο Αναστασιάδης. Αυτούς πιστεύω ότι θα έπρεπε να τους στήσουμε στα έξι μέτρα, διότι ό,τι έκαναν το έκαναν σε συνεννόηση με τους ξένους για να ξεπουλήσουν την πατρίδα τους. Ο απλός εθνικιστής δεν με ενοχλεί, γιατί δίνει έναν τίμιο αγώνα, άσχετα αν πιστεύω ότι διαλέγει λάθος τρόπο. Με ενοχλεί όμως ο Καρατζαφέρης, διότι καπηλεύεται αυτόν τον αγώνα με τη σύμπραξη και την πλήρη προώθησή του από το σάπιο σύστημα, για να μπορεί να υπάρχει πολιτικά. Να τα γελοιοποιήσω όλα για να υπάρχω εγώ. Όχι. Αυτοί οι άνρωποι νοθεύουν το πολίτευμά μας, είναι οι στρεβλώσεις της δημοκρατίας. Η αιτία της παρακμής μας. Όμοιος σε ποιότητα και χειρότερος με έναν Σημίτη που τα ξεπούλησε και εξευτέλισε όλα.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.