Σχόλια σε άρθρο του Σταύρου Λυγερού για το “Νέα Μακεδονία”

Οι πατριωτικές προθέσεις του γνωστού αρθρογράφου της Καθημερινής, Σταύρου Λυγερού, επ’ ουδενί βεβαίως μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση. Συνεπώς, άξιο προσοχής είναι το σημερινό άρθρο του για το Σκοπιανό, όπου επιχειρηματολογεί κατά του ονόματος “Νέα Μακεδονία”, διότι, κατά τον αρθρογράφο, εμπεριέχει περισσότερο αλυτρωτισμό από ό,τι ονόματα με “γεωγραφικό προσδιορισμό” του τύπου “Άνω” ή “Βόρεια Μακεδονία”. Πώς πρέπει να αναγνωσθεί η θέση του αρθρογράφου, πέραν από το ότι η εγειρόμενες αμφισβητήσεις για κάθε μία μορφή σύνθετης ονομασίας αποδεικνύουν πόσο επικίνδυνη μπορεί εν γένει να είναι για τον Ελληνισμό οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία;

Το άρθρο του κ. Λυγερού μπορεί κανείς να το βρει στον ακόλουθο σύνδεσμο:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/04/2008_265933

Για λόγους μείωσης του μεγέθους της παρούσας ανάρτησης, παρακαλούμε τους αναγνώστες να το αναζητήσουν απευθείας στον παραπάνω σύνδεσμο.

Καταρχάς θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι ο κ. Λυγερός συλλαμβάνει πολύ ορθά ότι το πρόβλημα δεν είναι εντέλει τόσο το όνομα, όσο η ακύρωση του ψευδομακεδονικού ιδεολογήματος δια του ονόματος. Σε μια τέτοια οπτική, ακόμη και ένα όνομα που δεν θα εμπεριέχει τον όρο Μακεδονία, δεν είναι από μόνο του η λύση του προβλήματος του Ελληνισμού, από τη στιγμή που ακόμη και σε ένα κράτος που δεν θα ονομάζεται με κανέναν τρόπο “Μακεδονία” η ύπαρξη “μακεδονικού έθνους” θα αποτελεί εξ ορισμού αλυτρωτική πράξη κατά της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Κατά τον κ. Λυγερό, ο “γεωγραφικός προσδιορισμός” ακυρώνει τον αλυτρωτισμό. Προσωπικά η θέση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνο, αλλά αυτό δεν έχει, στα πλαίσια της παρούσας, και τόση σημασία.

Αυτό που κυρίως έχει σημασία είναι ότι, το πλαίσιο λύσης που θέτει ο κ. Λυγερός, καταδεικνύει ότι το όνομα του κράτους των Σκοπίων (πρέπει να) είναι εντέλει μέρος μόνον μιας στρατηγικής επίλυσης του προβλήματος του ψευδομακεδονισμού. Περισσότερο από το όνομα του κράτους έχει σημασία το όνομα του έθνους, όπως σωστά αντιλήφθηκαν (πριν από εμάς;) ο κ. Νίμιτς και ο κ. Φρηντ και, βέβαια, οι ίδιοι οι Σκοπιανοί, που πρώτοι διατείνονταν ότι το ζητούμενο είναι η διασφάλιση της ταυτότητάς τους. Εκεί είναι που το όνομα της Μακεδονίας γίνεται τελικά όχημα αλυτρωτισμού.

Είναι πραγματικά ευχής έργον που ο κ. Φρηντ εκφράστηκε με τόσο ανοιχτό τρόπο περί “Μακεδονικής εθνότητας” και “Μακεδονικής γλώσσας”, διότι ανάγκασε την ελληνική πολιτική τάξη να αντιδράσει, επιτέλους, διατυπώνοντας δημοσίως, για πρώτη φορά από την έναρξη της διαπραγμάτευσης, την επιβεβλημένη θέση περί μη αναγνώρισης “μακεδονικής” εθνότητας ή “μακεδονικής” γλώσσας. Κάτι που η Βουλγαρία είχε την πρόνοια να το πράξει ήδη από το 1992. Κατά κάποιο τρόπο, το ζήτημα έχει ήδη τεθεί στις πραγματικές του διαστάσεις. Η αρθρογραφία του κ. Λυγερού είναι μια ακόμη απόδειξη ότι, επιτέλους, ανοίγει ο δημόσιος διάλογος γύρω από το ζήτημα. Αν διεξαχθεί με την απαραίτητη ειλικρίνεια, τότε μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι ότι η ελληνική πολιτική τάξη θα αντιληφθεί στο σύνολό της, για ποιο λόγο το “κλείσιμο” όπως όπως της υπόθεσης που απεύχεται ο κ. Λυγερός στο άρθρο του είναι τόσο επιβλαβές για τον Ελληνισμό.

Το πλέον παράδοξο είναι ότι ο κ. Λυγερός εμφανίζεται ως διαφοροποιούμενος από μία γνώμη που έχει δει κατά κόρον το φως της δημοσιότητας: ότι δηλαδή το “Νέα Μακεδονία” είναι πολύ προτιμότερο από το “Βόρεια” ή το “Άνω Μακεδονία” διότι τα τελευταία μπορούν να ερμηνευθούν ότι ενισχύουν, αντί να ακυρώνουν, το ιδεολόγημα του ψευδομακεδονισμού, ενώ αντιθέτως το “Νέα Μακεδονία” μπορεί να δώσει μια διαφορετική ταυτότητα στους Σκοπιανούς, χωρίς αναφορές στα στοιχεία που έχει σφετεριστεί ο ψευδομακεδονισμός από τον Ελληνισμό. Έχει άραγε δίκιο ο κ. Λυγερός και οι λοιποί οπαδοί του “γεωγραφικού προσδιορισμού” ή οι υπέρμαχοι του “Νέα Μακεδονία”;

Όποιος και να έχει δίκιο, η ουσία είναι μία: Τόσο η γνώμη του κ. Λυγερού, όσο και η γνώμη των υπέρμαχων του “Νέα Μακεδονία” αποδεικνύουν ότι κάθε σύνθετη ονομασία μπορεί να έχει διαφορετική ανάγνωση, εάν δεν διευκρινιστεί ποια πρέπει να είναι η ανάγνωσή της στη σχετική συμφωνία της Ελλάδας με τα Σκόπια. Και, για να υπάρξει μια τέτοια διευκρίνιση, θα είναι αναπόφευκτο να πληγεί στην καρδιά του ο ψευδομακεδονισμός και το ιδεολόγημα της “διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας”.

Προκειμένου να συμβεί αυτό, είναι φανερό ότι θα χρειαστεί χρόνος από την πλευρά των Σκοπιών. Χρόνος και βούληση. Το κυριότερο: θα χρειαστεί επιτέλους η Ελλάδα σε επίπεδο κυβερνητικό και επίπεδο χειρισμών να αρχίσει να διατυπώνει τον αναγκαίο αντίλογο προς του Σκοπιανούς, εξηγώντας για ποιο λόγο δεν έχουν δικαιώματα στον όρο Μακεδονία. Το σύνολο της Σκοπιανής ρητορικής περί “εκβιασμού” τους από την Ελλάδα έχει ως προηγούμενη λογικά παραδοχή το δεδομένο ότι η Ελλάδα έχει δήθεν άδικο στη διαμάχη για το όνομα που προσπαθεί να το επιβάλει δια της υπέρτερης ισχύος της. Ουδέν βέβαια αναληθέστερο. Όμως η έλλειψη απαντήσεων σε δημόσιο επίπεδο αυτή την εντύπωση δίδει.

Η απάντηση προς τους Σκοπιανούς για το ανιστόρητο και αδικαιολόγητο της χρήσης του ονόματος από αυτούς δεν θα έχει πρωτίστως χαρακτήρα απολογίας προς τους ξένους που παρακολουθούν τη διαμάχη χωρίς να την πολυκαταλαβαίνουν. Θα έχει πρωτίστως χαρακτηρα παιδαγωγικό προς τους ίδιους τους Σκοπιανούς. Θα κάνει για πρώτη ίσως φορά να ακουστούν από τα Σκοπιανά μέσα ενημέρωσης οι ελληνικές θέσεις στην ουσία τους. Θα θέσει το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις και, το κυριότερο, θα σημάνει την έναρξη της ελληνικής διεκδίκησης για την ακύρωση του ψευδομακεδονισμού.

Η ακύρωση του ψευδομακεδονισμού είναι, τελικά, και η προϋπόθεση που πρέπει να τεθεί για την προηγούμενη αποδοχή οποιασδήποτε σύνθετης ονομασίας. Αν και, εφόσον τελικά ακυρωθεί ο ψευδομακεδονισμός με τη σύμφωνη γνώμη των Σκοπίων (και ονομασθεί το έθνος τους π.χ., Σλαβομακεδονικό, που θα είναι το ορθότερο από εθνολογικής και ιστορικής απόψεως), δεν θα υπάρχει πλέον κανένα κώλυμα για την αποδοχή ενός κρατικού ονόματος για το κράτος αυτό, που δεν θα περιέχει καθόλου τον όρο Μακεδονία. Για τον επιπλέον λόγο ότι θα είναι και ο καλύτερος τρόπος για την αποφυγή παρεξηγήσεων στο εξωτερικό, σχετικά με το τι είναι “Μακεδονία” και “μακεδονικός”.

3 Responses to “Σχόλια σε άρθρο του Σταύρου Λυγερού για το “Νέα Μακεδονία””

  1. Θέστωρ says:

    Συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὴν οὐσία τοῦ σχολίου τοῦ Κου Μάτσου. Ἁπλῶς φρονῶ ὅτι εἶναι ἀρκετὰ ἕως πολὺ δύσκολο γιὰ μιὰ ἑλληνικὴ διπλωματία ὑπὸ τὴ σημερινή της μορφὴ νὰ κατορθώσει νὰ ἀνοίξει διάλογο ἐπὶ τῆς οὐσίας περὶ ψευδομακεδονισμοῦ. Διερωτῶμαι κατὰ πόσον ἡ σημερινὴ ἡγεσία τοῦ Ὑπουργείου ἐξωτερικῶν εἶναι διατεθημένη ἡ ἴδια νὰ πληροφορηθεῖ καὶ νὰ κατανοήσει -πολὺ δὲ περισσότερο νὰ πείσει τοὺς ἄλλους- μέσα ἀπὸ συγγράμματα ποὺ ἔγραψαν βαθεῖς γνῶστες τοῦ ζητήματος, (ὅπως π.χ. ὁ πρώην ὑπουργὸς Ν. Μάρτης ἢ ὁ δημοσιογράφος Ν. Μέρτζος κλπ), ὅλο τὸ ἱστορικὸ τῆς πλάνης ποὺ ὑπέστη ἡ νεότερη γενεά τῶν Σκοπίων μέσα ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν παιδεία της, παιδεία ποὺ συνεχίζεται στὸ ἴδιο ἐπεκτατικὸ πνεῦμα καὶ αὐτὴ τὴ στιγμὴ στὰ σχολεῖα τους. Προτιμότερο καὶ πιὸ σύντομο θὰ ἦταν νὰ προτείνουμε καὶ νὰ ἐπιβάλλουμε μιὰ ὀνομασία ποὺ δὲν θὰ περιέχει κάτι δικό μας, δηλαδὴ τὸν ὅρο Μακεδονία κι ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ἂς λέγουν ὅ,τι θέλουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ἐμεῖς ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ δεχτοῦμε πὼς αὐτοὶ εἶναι Μακεδόνες. Ἡ πιὸ σοφὴ πρόταση ἦταν αὐτὴ τοῦ φιλέλληνα Χάνς Ντίντριχ Γκένσερ, τότε (τὸ 1992) Ὑπ. Ἐξωτερικῶν τῆς Γερμανίας, ὁ ὁποῖος πρότεινε νὰ ὀνομαστοῦν Δημοκρατία τῶν Σκοπίων κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ Λουξεμβούργου – ἴδιο ὄνομα γιὰ κράτος καὶ γιὰ πρωτεύουσα. Ἔτσι δὲν θὰ εἶχαν ἀντίρρηση καὶ οἱ Ἀλβανοὶ τοῦ Τετόβου, οἱ ὁποῖοι δὲν δέχονται νὰ κατοικοῦν σ’ ἕνα κράτος ποὺ θὰ λέγεται Σλαβομακεδονία.

  2. Argeadis says:

    Οτιδηποτε περιεχει το ονομα “Μακεδονια” (θα) μπορει να ερμηνευτει κατα το δοκουν απο τους Σκοπιανους και τα αφεντικα τους. Ο πολιτικος σκοπος του Μακεδονισμου εχει ως οχημα το “Μακεδονια”με οποιο μασκαρεμα (Νεα, ανω-κατω, κλπ). Η προταση Γενσερ ηταν καλη απο αυτη την αποψη.
    Επομενως, το πρωτο βημα για την -μακροπροθεσμη-ακυρωση του αλυτρωτισμου δια της υπαρξης του “Μακεδονικου εθνους που ειναι διασπαρμενο, κπλ, κλπ, θα γινει μεσω απαλλειψης του ονοματος της Μακεδονιας. Το δευτερο σταδιο, και το πλεον δυσκολο, θα ειναι η μακροχρονη προσπαθεια να ελλατωθει και τελικα εξουδετερωθει η “Μακεδονικη συνειδηση”. Το Νεα Μακεδονια λειτουργει οπως καθε τι που θα περιεχει το “Μακεδονια”, αλυτρωτικα-εθνικιστικα, με ο,τι αυτο συνεπαγεται για τις επομενες γεννιες.

  3. eppantelidis says:

    Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΓΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΙΣΩΣ Ο ΠΙΟ ΔΟΚΙΜΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΥΠ. ΕΞ.
    ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟ ΑΠΛΩΣ ΥΠΟΔΗΛΩΝΕΙ ΤΟ ¨ΜΠΡΟΣ ΓΚΡΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΡΕΜΑ¨.

    ΑΛΛΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΒΙΑΣΥΝΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΟΠΩΣ-ΟΠΩΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΠΟΥ ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΟΥΣ, ΙΣΩΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ¨ΚΛΕΙΔΩΣΟΥΝ¨ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ.

    ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΙΑΣΤΟΥΜΕ ΔΙΟΤΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΑ ΒΑΔΙΣΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞ. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΥΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΚΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ ΚΑΙ ΗΤΟΠΑΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ.

    ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΕΙ ΙΣΧΥΡΗ ΘΕΛΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ?

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.