Ο Εμπορικός Σύλλογος, το Σύνταγμα και το Ωράριο

Γιώργος Κακαρελίδηςτου Γιώργου Κακαρελίδη Αναδημοσίευση από τη Σημερινή Πατρών 19/4/2008

Το ωράριο λειτουργίας καταστημάτων κατά την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδος. σύμφωνα με την απόφαση του Εμπορικού Συλλόγου Πατρών είναι:

Μ.Δευτέρα – Μ. Τετάρτη 8:00-14:00 & 17:30 – 21:00. Μ.Πέμπτη 9:00 – 21:00, Μ.Παρασκευή 12:30 – 19:00 και Μ. Σάββατο 9:00 – 14:30.

Θεωρώ εντελώς λανθασμένη , αντισυνταγματική και εκτός πολιτισμού μας την απόφαση αυτή για τους εξής λόγους:

Εχοντας χρηματίσει διευθυντής σε επιχειρήσεις διαφόρων πόλεων πάντα με απσχολούσε το ωράριο της Μ. Εβδομάδος. Και αυτό γιατί εμφυλλοχωρούν στην όποια απόφαση, θέματα που άπτονται συνταγματικών , πολιτισμικών , κοινωνικών και άλλων προβλέψεων.

Ας δούμε πρώτα τι λέει το Σύνταγμα:

Στην προμετωπίδα αμέσως – αμέσως διαβάζουμε: «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Με αυτή την δήλωση ο Ελληνας Λαός (δηλαδή ο καταγεγραμμένος ως τέτοιος πολίτης) αποδέχεται κατ’ αρχήν τον βασικό πυλώνα πολιτισμού που είναι η εσωτερική φιλοσοφία . Το σύνολο δηλαδή των αναπόδεικτων πεποιθήσεων μιας κοινωνίας, που αφορούν την φύση του ανθρώπου και του κόσμου , αποδιώχνοντας τον φόβο του θανάτου και του δέους μπροστά στο μυστήριο της ύπαρξης του Σύμπαντος κόσμου.

Στην εξέλιξή της η εσωτερική φιλοσοφία αναπτύσσει μέσω των αποστόλων (με την γενική έννοια) δόγμα και πρότυπα συνεπή με αυτήν. Η συνέπεια αυτή, ως εφηρμοσμένη φιλοσοφία αποκαλείται Θεολογία. (Με άλλα λόγια ο λαός μας, αποδέχεται το τριαδικό χριστιανικό δόγμα). Εξέλιξη της Θεολογίας με ενσωμάτωση του τυπικού τής λατρείας και ανάπτυξης σειράς κανόνων, ηθών και εθίμων, είναι η θρησκεία. Εδώ ακριβώς έρχεται το άρθρο 3§1 του Συντάγματος όπου δέχεται ως επικρατούσα θρησκεία, την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού. Και μάλιστα οφείλει να τηρεί απαρασάλευτα κανόνες και παραδόσεις.

Μεταξύ αυτών ευρίσκεται και το μυστήριο του Βαπτίσματος ως βάση αγιότητος και συνακόλουθα του Χρίσματος ώστε να μπορεί ο άνθρωπος με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος και κατ’ απόλυτη, ελεύθερη προαίρεση και συμμετοχή να γίνει «κατά χάριν Θεός». (Ομως το Σύνταγμα ως μη ασχολούμενο με την Μεταφυσική αλλά με την Εννομη Τάξη, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στην απόλυτη ελευθερία και γι’ αυτό με την έκδοση τυπικών Νόμων την περιορίζει υποχρεώνοντας την εφαρμογή των κανόνων).

Επί πλέον οι περισσότεροι απο εμάς έχοντας ‘βαπτίσει’ παιδιά έχουμε αναλάβει ρητά ως Νονοί την υποχρέωση ανάπτυξης, κατήχησης και απόδοσης στην κοινωνία, των ‘βαφτιστηριών’ μας. Υποχρέωση που, σιωπηρά λόγω μεταβολής των συνθηκών διαβίωσης, ανετέθη στους γονείς εν γένει.

Πως συνδυάζεται η απόφαση του Εμπορικού Συλλόγου με το Σύνταγμα όταν υποχρεώνουν αμέσως την αποχή από τα θρησκευτικά καθήκοντα αυτών των ιδίων ιδιοκτητών, διευθυντών, υπαλλήλων και τέκνων αυτών και μάλιστα τις Ωρες εκείνες που αποτελούν την πεμπτουσία της Θρησκείας μας (από τις 7μμ – 9μμ). Ωρες που αθροιζόμενες είναι 8 ώρες στις 8760 του έτους. Κάτι λιγώτερο δηλαδή από το 1 χιλιοστό!!!!) ;

Αν δούμε δε, από την θεατρική οπτική την Μεγάλη Εβδομάδα, είναι σαν μιά αρχαία ελληνική ταγωδία που σταδιακά οδηγείται στην κορύφωση. Ο Λαός μετέχει με διπλή ιδιότητα αφηγητού , χορωδού (χορός) αλλά και διδασκομένου. Οπως λοιπόν το αρχαίο δράμα απαιτεί την ‘μετοχή’ , περισσότερο αυτό απαιτείται και κατοχυρώνεται για την λατρευτική Αναπαράσταση και Διδασκαλία του Θείου Δράματος, βασικού συστατικού της συνταγματικώς (δηλαδή δια της ομολογίας του Λαού) αποδεκτής Θρησκείας.

Βλέποντας την απόφαση πολιτικά διακρίνουμε αμέσως την ανισότητα μεταξύ Δημοσίων Υπαλλήλων και Υπαλλήλων Ιδιωτικού Τομέα, στην -μέσω του ωραρίου, διαφοροποίηση στην άσκηση των λατρευτικών τους καθηκόντων με δημιουργία συναισθημάτων μειονεξίας των τελευταίων.

Τέλος ακόμη και οικονομικά να δεί κάποιος το θέμα αμέσως διαπιστώνουμε ότι λογικά ένα ποσοστό των δυνητικών πελατών της επιχείρησης, αποσύρεται από την αγορά για την συμμετοχή στην Εκκλησία, με αποτέλεσμα την πτώση του τζίρου και , σημαντικώτερο, του ηθικού υπαλλήλων και ιδιοκτητών, (που αντιδρούν με τον πλέον λανθασμένο τρόπο: με επιμήκυνση του ωραρίου)

Οπότε τίθεται το ερώτημα : μπορεί να υπάρξει ωράριο της Μεγάλης Εβδομάδος που θα έχει όλες τις πλευρές ευχαριστημένες; Η απάντηση είναι ναί. Αρκεί να έθετε ο Σύλλογος μπροστά του τις παραπάνω αρχές και κυρίως την ενίσχυση του ηθικού τού προσωπικού (περιλαμβάνομένων όλων).

Αλλωστε στους πειραματισμούς μου με το «Ωράριο» είχα καταλήξει και σε μια άλλη διαπίστωση : ότι δηλαδή υπάρχει ένα σημαντικό μέρος πελατών που μονίμως κρατούνται μακριά από την κατανάλωση και στέλνονται «έτοιμοι στο πιάτο» στα Πολυκαταστήματα που λειτουργούν εκτός ωρών αγοράς. Αυτοί είναι οι υπάλληλοι και ιδιοκτήτες τών εμπορικών επιχειρήσεων του Συλλόγου, που δεν έχουν την ευχέρεια κατανάλωσης.

Καταλήγοντας ένα τέτοιο ωράριο που θα πρότεινα είναι:

Μ.Δευτέρα, Μ.Τρίτη, Μ.Τετάρτη (8:30 – 17:30) με μιά ώρα υποχρεωτική άδεια τμηματικά στους εργαζόμενους για τα ψώνια και τις προετοιμασίες τους.

Μ.Πέμπτη (9:30 – 17:00) λόγω κοινωνίας των παιδιών και με μιά ώρα υποχρεωτική άδεια

Μ. Παρασκευή (13:00 – 18:00)

Μ.Σάββατο (9:30 – 15:00)

Τετάρτη της Δικαινησίμου ανοκτά και απόγευμα 17:30 – 20:30.

Με αυτό το ωράριο πιστεύω ότι μπαίνει ουσιαστικά σε συζήτηση και το γενικώτερο θέμα της απασχόλησης και του λεγομένου ‘ελεύθερου’ χρόνου , που κάποτε πρέπει να μας απασχολήσεις. Καλό Πάσχα σε εργαζόμενους –υπαλλήλους και ιδιοκτήτες.


Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.