Η εξαχρείωση της Ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής

Όταν η υπουργός εξωτερικών μιας χώρα προσφέρει δημοσίως χρηματικά ανταλλάγματα προς την κυβέρνηση άλλης χώρας για να εξαγοράσει “λύση” της μεταξύ τους διαφοράς το ταχύτερο δυνατόν, τότε μιλάμε για την έσχατη ατίμωση της εθνικής κυριαρχίας και βούλησης του φορολογούμενου λαού που “πληρώνει” αυτά τα ανταλλάγματα.

Βέβαια αυτό συνέβαινε συνεχώς και αδιαλείπτως στις “συναλλαγές” των Αθηνών με τα Σκόπια, από την εποχή Μητσοτάκη (βλ. ‘μυστικές’ αποστολές Γρυλλάκη το 1992) μέχρι σήμερα. Οι σωρευτικές παροχές της Ελλάδας προς τη γείτονα – όπως και την Αλβανία – ανέρχονται ήδη σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Η χρηματοδότηση της Σκοπιανής προκλητικότητας γινόταν είτε μέσω του λεγόμενου “Ελληνικού Σχεδίου Οικονομικής Ανασυγκρότησης Βαλκανίων (ΕΣΟΑΒ)”, είτε μέσω μυστικών κονδυλίων, εγγυημένων πιστώσεων, αναπτυξιακών κινήτρων μετεγκατάστασης ελληνικών επιχειρήσεων από την μια Μακεδονία στην “άλλη”, είτε μέσω ιδιωτικών χορηγιών και υποτροφιών από κρατικοδίαιτους “Έλληνες” μεγαλοεπενδυτές στα Σκόπια.

Έτσι μια ολόκληρη γενιά Σκοπιανών αξιωματούχων φούσκωσαν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους στην Ελβετία, μετεκπαιδεύτηκαν στα ακριβότερα αμερικάνικα πανεπιστήμια και σιτίζονται ακόμη από τον κρατικό κορβανά των βαρύτατα φορολογούμενων Ελλήνων τους οποίους φτύνουν και λοιδορούν καθημερινά.

Μέχρι τώρα τουλάχιστον αυτό το συναινετικό σκάνδαλο της “επί χρήμασι” εθνικής μειοδοσίας κρατούνταν προσεκτικά εκτός δημοσίου διαλόγου στην Ελληνική Βουλή και τα ΜΜΕ (με φωτεινή εξαίρεση την αρθρογραφία του “Ιού” της Ελευθεροτυπίας πριν μερικούς μήνες). Ήρθε λοιπόν η ώρα να διατυμπανιστεί απερίφραστα από την κυρία Μητσοτάκη ότι η Ελλάδα επείγεται περισσότερο από τα Σκόπια να κλείσει το θέμα του ονόματος, και προσφέρει όσα-όσα για να το πετύχει, αφού έχει προφανώς εξαντλήσει κάθε άλλο διπλωματικό και διαπραγματευτικό επιχείρημα υπέρ μιας “λύσης κοινής αποδοχής”. Ιδού πως διαφημίζεται η νέα επίθεση γενναιοδωρίας προς τα Σκόπια σε συνέντευξή της υπουργού στην Απογευματινή της Κυριακής

 apogeumatini_210408_p07

Ο προϋπολογισμός του Ελληνικού Σχεδίου Οικονομικής Ανασυγκρότησης Βαλκανίων (ΕΣΟΑΒ) για τη γειτονική χώρα ανέρχεται στα 75 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα δοθούν κυρίως στον πανευρωπαϊκό άξονα 10, ο οποίος “βγάζει τα Σκόπια από την απομόνωση” συνδέοντάς τα με την Ελλάδα προς νότο, και με την ΕΕ -μέσω Σερβίας- προς βορρά.

“Το αναπτυξιακό αυτό πακέτο”, πρόσθεσε η υπουργός, “αφορά και χρηματοδοτήσεις και συγχρηματοδοτήσεις μικρών επιχειρησιακών μονάδων, οι οποίες θα λειτουργήσουν και θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας [στα Σκόπια]“.

Επιπλέον, “η Ελλάδα πιστεύει στην ελεύθερη διακίνηση [sic - trafficking???] των ανθρώπων και γι’ αυτό και είναι υπέρμαχος της θέσης για σταδιακή απελευθέρωση της βίζας [για μαζικότερη διείσδυση Σκοπιανών και Κοσοβάρων λαθρεμπόρων στην Ελλάδα]“.

“*Είναι πολλά τα οφέλη που προσφέρει η καλή γειτνίαση, όχι μόνο για τα Σκόπια, αλλά και για μας. Η καλή γειτνίαση αποτελεί προϋπόθεση για οποιαδήποτε περαιτέρω εξέλιξη. Όταν όμως εμπεδωθεί αποτελεί μια εξαιρετική βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτίσει κανείς ένα πολύ πιο σταθερό και ελπιδοφόρο μέλλον* “, είπε η κ. Μπακογιάννη.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν χρειάζεται ή δεν χρειάζεται να επείγεται η Ελλάδα να κλείσει το Σκοπιανό. Σ’ αυτό έχει απαντήσει με απόλυτη σαφήνεια ο Αντώνης Σαμαράς. Το πρόβλημα είναι ότι η Αθήνα της κυρίας υπουργού δείχνει να επείγεται για “λύση” όσο κανένας άλλος. Ακόμα και οι πρόωρες εκλογές στα Σκόπια τον Ιούνιο δεν φαίνεται να πτοούν τη μεγαλοψυχία της να μοιράζει προκαταβολικά τα αντισταθμιστικά οφέλη της “καλής γειτνίασης”.

Προς τι λοιπόν αυτή η ξαφνική πρεμούρα, αυτός ο παροξυσμός ενδοτικότητας; Είναι τυχαίο πως ο Καραμανλής μεταβαίνει ασμένως στη Μόσχα για να αναστείλει επ’ αόριστον τη συμφωνία για τον Ρώσικο αγωγό φυσικού αερίου Southern Stream (προς Ιταλία μέσω Ελλάδας); Είναι τυχαίο πως η δικαστική αναμόχλευση μερικών μεγάλων σκανδάλων της περασμένης τετραετίας προγραμματίζεται για αμέσως μετά το Πάσχα;

Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: Μήπως το φετινό καλοκαίρι προμηνύεται θερμότερο από το περσινό; Όχι βέβαια με την επαπειλούμενη ανάφλεξη στα Βαλκάνια και τη “διάλυση” των Σκοπίων, αλλά με την νέα Ασύμμετρη Απειλή κατά της Ελληνικής επικράτειας και του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος. Το τελευταίο δέχτηκε το φιλί της ζωής από το “βέτο” του Βουκουρεστίου. Και αυτό αξιολογήθηκε δεόντως από αρμόδιους “υπηρεσιακούς παράγοντες” του ΝΑΤΟ.

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι εκτός από τον κίνδυνο νέου κύματος εμπρησμών από αόρατους “οικοπεδοφάγους” στο υπόλοιπο της χώρας που δεν κάηκε πέρσι, καλλιεργείται μεθοδικά ο φόβος για ταυτόχρονη λειψυδρία και μπλακαούτ ηλεκτροδότησης σαν αυτά που ζήσαμε στη “πρόβα τζενεράλε” του χειμώνα με τις απεργίες της ΔΕΗ.

Επιπλέον, είναι τουλάχιστον περίεργος ο ρόλος του Πέτρου Τατούλη που δείχνει να απολαμβάνει της ανοχής των Μητσοτακικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στην απειλή να ρίξει την κυβέρνηση όταν η Ασύμμετρη Απειλή θα βρίσκεται στο απόγειό της περί τα μέσα Αυγούστου ή νωρίτερα. Τότε δεν θάχουμε καν την πολυτέλεια να απολαύσουμε κατηφείς τους αποτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

Όλα λοιπόν έχουν την εξήγησή τους όσον αφορά στις πανικόβλητες κινήσεις της υπουργού εξωτερικών προς τα Σκόπια. Τα περσινά παθήματα δεν μας έγιναν μαθήματα. Όταν οι Ευρωβουλευτές της ΝΔ (πλην Σαμαρά) αναγκάζονταν να υπογράψουν το κατάπτυστο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, η κυβερνητική παράταξη έλπιζε ότι αυτό θα μπορούσε κατευνάσει την αφανή “πηγή” της Ασύμμετρης Απειλής που είχε ήδη εκτοξευτεί δημόσια. Το ίδιο έκανε και με την ανοχή στη Γιαννάκου με τη “διόρθωση” του βιβλίου Ιστορίας. Το ίδιο έκανε και με την εγκατάλειψη του Τάσσου Παπαδόπουλου στα νύχια των Ανανιστών αντιπάλων του στη Κύπρο.

Τίποτα απ’ όλα αυτά όμως δεν απέτρεψε την Ασύμμετρη Απειλή που κατέκαψε τη μισή Ελλάδα. Τώρα μάλιστα που η εκδικητική μανία των Νeocons του Νεοταξικού υποκόσμου δεν έχει τίποτα να χάσει δείχνοντας τα δόντια της προς κάθε κατεύθυνση, αφού χάνουν επιτέλους την εξουσία, γιατί να δείξουν οίκτο την “ατίθαση” Ελλάδα; Αυτό και μόνο το ερώτημα αρκεί για να επαναφέρει ακόμα και την χαμογελαστή υπουργό μας επί των εξωτερικών στα συγκαλά της.

Όσο για την άλλη “αγαπητή” υπουργό εξωτερικών, την σιδηρά Κοντολίζα Ράϊς, αυτή απειλείται να μη την βγάλει καθαρή και να αναγκαστεί σε παραίτηση πριν τις Αμερικάνικες εκλογές του Νοεμβρίου, σύμφωνα με το παρακάτω βίντεο:

http://www.youtube.com/watch?v=4gqaw5UnHA4  

9 Responses to “Η εξαχρείωση της Ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής”

  1. alkimos54 says:

    Ρίξε μια ματιά στο τελευταίο (αποκαλυπτικό) άρθρο, με τίτλο «Η ζοφερή αλήθεια, πίσω από το Σκοπιανό πρόβλημα»: http://alkimosarchive.blogspot.com/

  2. Dimitris says:

    Αλκιμε,

    To διάβασα με ενδιαφέρον. Αλλά δεν κατάλαβαίνω που βρίσκεις το αστείο σε μιά συστράτευση εναντίον της Ελλάδας, που περιλαμβάνει Σκόπια, Κόσοβο, Αλβανία υπό την αιγίδα της Τουρκίας. Δεν είναι ανάγκη να αποτελεί μόνο στρατιωτική απειλή με τη συμβατική έννοια του όρου. Αυτό είναι το πλεονέκτημα της “ασύμμετρης” απειλής ιδιαίτερα όταν ο κύριος εχθρός της Ελλάδας βρίσκεται εντός των τοιχών και ασκεί εξουσία. Πιστεύω ότι η Βουλγαρία – που έχει τα δικά της προβλήματα με τους Τούρκους – δεν συμμετέχει με την ίδια θέρμη σ’ αυτό το σενάριο. Ισχυρίζομαι βάσιμα ότι το bulmak.org δεν έχει σχέση με τη Βουλγαρία και τις θέσεις της για το Μακεδονικό. Είναι προβοκατόρικο κατασκεύασμα γνωστων ντόπιων ελλαδιτών πρακτόρων με τη καθοδήγηση των ξένων καθοδηγητών ή σταθμαρχών τους. Σκοπός τους είναι να αποτρέψουν οποιαδήποτε σύγκλιση Ελλάδας-Βουλγαρίας-Ρωσίας που θα λειτουργούσε αποτρεπτικά απέναντι στις πιέσεις της Τουρκίας και των υποτακτικών της στα Βάλκάνια.

    Διάβασα και κάτι άλλο στο ιστολόγιό σου που δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο:

    “Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμα σε ένα τριτοκοσμικό στάδιο, όπου μπορεί να συναντήσει κανείς τα πάντα. Από ακραίο θρησκευτικό φονταμενταλισμό και φανατισμό, ως υψηλού επιπέδου διανόηση. Μολονότι μπορεί αυτό επιφανειακά να φαντάζει ενδιαφέρον, αποτελεί εντούτοις μια ανεξέλεγκτη κατάσταση, γι’ αυτούς, οι οποίοι θέλουν να ασκήσουν έλεγχο και να χειραγωγήσουν τον πληθυσμό. Μια τέτοια κατάσταση ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ.”

    Πολύ “επιφανειακή” ανάλυση που θυμίζει μίγμα Βερέμη-Παπαχελά με ολίγη δόση από Κουλουμπή και Μουζέλη. Σ’ αυτούς η Ελλάδα φαντάζει σαν κάτι το “ενδιαφέρον” και “τριτοκοσμικό” που δύσκολα χειραγωγείται για λογαριασμό των χρηματοδοτών τους. Προσπάθησε να αποφύγεις αυτές τις “διανοητικές” ανοησίες.

  3. alkimos54 says:

    Φίλε Δημήτρη,

    Πρώτα, σχετικά με το «αστείο». Όπως θα παρατήρησες, είναι σε εισαγωγικά και υπονοεί ακριβώς το αντίθετο, από δικής μου πλευράς! Όταν αυτά τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται με την ανάλογη σοβαρότητα από αυτούς που πρέπει, τότε μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι μάλλον τα παίρνουν …«στα ελαφρά».

    Και όσον αφορά την δεύτερη παρατήρηση, μάλλον δεν θα πρόσεξες ότι η τοποθέτησή μου ήταν σαρκαστική, παρουσιάζοντας τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα πράγματα αυτοί που επιδιώκουν την χειραγώγησή μας. Ελπίζω να σε κάλυψα…

    Alkimos

  4. Πατριώτης says:

    Δημήτρη,

    “Είναι τυχαίο πως ο Καραμανλής μεταβαίνει ασμένως στη Μόσχα για να αναστείλει επ’ αόριστον τη συμφωνία για τον Ρώσικο αγωγό φυσικού αερίου Southern Stream (προς Ιταλία μέσω Ελλάδας); “

    Τουλάχιστον αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει!

  5. Dimitris says:

    Πατριώτη,

    Έχεις απόλυτο δίκιο. Και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Θα μπορούσες ίσως παρατηρήσεις και αλλού ότι αυτές οι σκέψεις δεν γράφτηκαν για να επιβεβαιωθούν αλλά για να ανατραπούν. Φτάνει να μπορούσαν να φτάσουν εγκαίρως ή να αντηχήσουν μέσω άλλων στα κατάλληλα αυτιά.

    Αν θέλαμε να μιλήσουμε καταφατικά και όχι αποφατικά, θα το λέγαμε αλλιώς: “Τα περσινά παθήματα μπορούν και πρέπει να γίνουν φετινά μαθήματα, παρά το οποιοδήποτε κόστος της Ασύμμετρης Απειλής που επικρέμαται πάνω από την Ελλάδα”. Ακόμα και η Ντόρα Μπακογιάννη πρέπει να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να δείχνει ότι βιάζεται για λύση. Είμαστε στο μεταίχμιο ιστορικών γεωπολιτικών ανατροπών στο ερχόμενο εξάμηνο. Πρέπει να πάρουμε το ρίσκο να σταθούμε στις επάλξεις των νικητών της “επόμενης μέρας”, όσο ισχυροί, αδίστακτοι ή ανθέλληνες και αν ορθώνονται απέναντί μας οι Νικημένοι.

    Η δήλωση του Πούτιν πως δεν θα επιτρέψει “μονομερή” λύση στο θέμα του ονόματος της “Μακεδονίας” μας δίνει μια επιπλέον ευκαιρία (μετά από τις δηλώσεις του “ολίγον Ελληνα και Μακεδόνα” Σαρκοζί), να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημα στη σωστή του βάση. Να αποκαλυφθεί και να εξουδετερωθεί η αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας απ’ όπου κι αν προέρχεται.

  6. Πατριώτης says:

    Το ερώτημα, Δημήτρη, είναι ποια είναι τα κατάλληλα αυτιά. Γράφεις ”Ακόμα και η Ντόρα Μπακογιάννη πρέπει να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να δείχνει ότι βιάζεται για λύση.”. Μα λες να μην το καταλαβαίνει; Το θέμα είναι τι ακριβώς θέλει να κάνει και μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου, αυτό που θέλει να κάνει είναι το θέλημα των Αμερικανών. Η αγγλική δικαιοσύνη έχει την γνωστή αρχή «ουδείς ένοχος μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου». Στην Ελλάδα, τουλάχιστον με τους πολιτικούς και δη των δύο κομμάτων εξουσίας, πρέπει να ισχύσει το αντίστροφο: «Όλοι είναι ένοχοι μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου»!!
    Δεν ξέρω τι ακριβώς παίζεται με τον Καραμανλή και την Μπακογιάννη. Κατά τα φαινόμενα, ο πρώτος επιχειρεί μία στροφή προς την Ρωσία, κάτι που έπρεπε να είχε γίνει από τα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Κων/λη και μετά, όταν οι Αμερικανοί έδειξαν το αληθινό τους πρόσωπο στην Ελλάδα. Την στροφή αυτή φαίνεται να προσπαθεί να σαμποτάρει η Μπακογιάννη παίζοντας το χαρτί των ΗΠΑ. Θυμάσαι τι είχε κάνει παραμονές της υπογραφής της συμφωνίας του αγωγού Burgas-Αλεξανδρούπολη, έτσι; Οι ξεκάρφωτες δηλώσεις της υπέρ των αμερικανικών πυραυλικών εγκαταστάσεων στην ανατολική Ευρώπη τι σκοπό είχαν, αν όχι να τινάξουν την συμφωνία στον αέρα; Κι εδώ είναι το ερώτημα: Πόσο μακριά μπορείς να πας σαν Καραμανλής, όταν δεν είσαι σε θέση να διώξεις την αμερικανόδουλη ΥπΕξ που σου επέβαλαν; Μήπως την ίδια αδυναμία και αβουλία δεν είχε δείξει ο Καραμανλής επί έναν χρόνο με την υπόθεση του βιβλίου της Ιστορίας; Δεν μπορούσε να επιβληθεί στην Γιαννάκου και την Ρεπούση, πριν φτάσει σχεδόν να χάσει τις εκλογές; Φυσικά, δεν κινδύνεψε να τις χάσει μόνον από το βιβλίο, αλλά ήταν μία αιτία κι αυτό. Ομολογώ ότι δεν ξέρω πόσο μακριά μπορεί να πάει και αν είναι ικανός, όπως ήταν ο Παπαδόπουλος στην Κύπρο, να αντέξει σε πιέσεις. Καν δεν εμπιστεύομαι τις ικανότητές του σαν πολιτικού, αφού στα ελληνοτουρκικά έχει πατώσει και το Σκοπιανό το «δουλεύει» σε λάθος βάση. Οψόμεθα, αλλά ας έχουμε μάτια και αυτιά ανοικτά, διότι οι καιροί ου μενετοί.

    ”Να αποκαλυφθεί και να εξουδετερωθεί η αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας απ’ όπου κι αν προέρχεται.”

    Μα ποιος την αμφισβητεί, εκτός των Σκοπιανών; Δεν την αμφισβητούν, απλώς δεν τους ενδιαφέρει.

  7. Dimitris says:

    Πατριώτη,
    Θέτεις πολλά, κρίσιμα και ενδιαφέροντα ζητήματα που θα απαιτούσαν χωριστά άρθρα για να απαντηθούν ολοκληρωμένα. Θα προσπαθήσω εδώ να είμαι όσο γίνεται λακωνικός.

    1. «Όλοι είναι ένοχοι μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου». Γι’ αυτό είναι καλύτερα να προβλέπουμε ότι οι “πολιτικοί” μας θα πράξουν το χειρότερο και να τους αφήνουμε να μας εκπλήξουν ευχάριστα όταν δεν το κάνουν. Κυρίως όμως να καταλαβαίνουμε κάθε φορά γιατί κάνουν το ένα και όχι το άλλο, ώστε να κατευθύνουμε ανάλογα την δική μας παρέμβαση – έστω και μόνο μέσα από τούτο το απειροελάχιστο δημόσιο μετερίζι Κριτικού Διαλόγου. Ευτυχώς, τα κατάλληλα “αυτιά” ακούνε τα πάντα, ζυγίζουν τους πάντες και ρυθμίζουν την εκάστοτε στάση των εντολοδόχων υποτακτικών τους ανάλογα. Συνήθως δεν έχουν “ονοματεπώνυμο” αυτοί οι μηχανισμοί, οι υπηρεσίες, οι στοές και οι υπόνομοι που ελέγχουν τους πολιτικούς όπως κάνει ο καραγκιοζοπαίχτης στο θέατρο σκιών. (Θυμήσου την Αλληγορία του Σπηλαίου στην Πολιτεία του Πλάτωνος.) Πάντως σε κάθε περίπτωση πρέπει αποφεύγουμε τη ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να παίξουμε ρόλους είτε των “Συμβούλων-Αναλυτών” για επαναφορά των προδοτών στον ορθό δρόμο της “λογικής των παιγνίων”, είτε των “Εισαγγελέων-Δικαστών” που αρκούνται στις καταδίκες επί “εσχάτη προδοσία” χωρίς δυνατότητα επιβολής ποινών, πάντα στο ίδιο θέατρο σκιών όπου μας έχουν αλυσοδέσει στις καρέκλες του αμέτοχου θεατή.

    2. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε “τι ακριβώς παίζεται με τον Καραμανλή και την Μπακογιάννη”. Μας αρκεί ότι παίζεται Παιχνίδι Υπερδυνάμεων της Νέας Τάξης για αναδιάταξη των πόλων παγκόσμιας ισχύος, με σημαντικά περιθώρια ελιγμών για την “μικρά πλην έντιμον” Ελλάδα. Περιθώρια ελιγμών που δεν υπήρχαν πριν δέκα χρόνια (επί Γιέλτσιν-Κλίντον) ούτε πριν 20-50 χρόνια όταν ο κόσμος ήταν χωρισμένος στα δύο, με λυσσαλέο ανθελληνισμό να καραδοκεί παντού. Αν το ψάξεις έτσι “διαχρονικά” το πρόβλημα, θα καταλάβεις πολλά, π.χ. γιατί τα “δύο κόμματα εξουσίας” είναι στην σκιώδη Ελλαδική πραγματικότητα …τέσσερα (4), το καθένα με τις δικές του κακοφορμισμένες εξαρτήσεις από αδιόρατα κέντρα ισχύος. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και την εποχή του Καποδίστρια. Τηρουμένων λοιπόν των αναλογιών, ο Καραμανλής ως νέος Κυβερνήτης παίζει εξίσου επικίνδυνο παιγνίδι – για τον εαυτό του – αλλά θετικό για τα ελληνικά συμφέροντα. Προσωπικά, μου δίνει περισσότερη αισιοδοξία η στάση του Σαρκοζί απέναντι στην Ελλάδα, την Μακεδονία και τον Καραμανλή, παρά εκείνη του Πούτιν. Στη Μεταπολίτευση – αν θυμάσαι – το Γαλλικό Κέντρο (αυτό που ο Ντάν Μπράουν ονομάζει Prieure de Sion) πήρε δυναμική ρεβάνς μετά 30 χρόνια αποπνικτικής (Αγγλο-) Αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα, με όργανο τον Γαλλοτραφή θείο του σημερινού Καραμανλή και τον συρφετό των Γαλλοτραφών του ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ(εσωτ). Κανείς δεν πρέπει βέβαια εμπιστεύεται “τις ικανότητες του Καραμανλή ως πολιτικού”, αλλά και η Prieure δεν πάει πίσω σε ηλιθιότητες. Η Ιστορία όμως δίνει σε αμφοτέρους μια τελευταία ευκαιρία να στήσουν τον πολυπόθητο Γαλλογερμανικό Άξονα με τη Ρωσία, πάνω στο προγεφύρωμα της Ελλάδας. Η τελευταία τι άλλο ζητάει από όλους παρά λίγο σεβασμό στην εδαφική της ακεραιότητα, την εθνική της αξιοπρέπεια, και ΤΗΝ ιστορική της ιδιοπροσωπεία…;

    3. “Δεν την αμφισβητούν γιατί δεν τους ενδιαφέρει”. Λάθος. Αν η ελληνικότητα της Μακεδονίας ήταν εξαρχής (1992) μέχρι τώρα πραγματικά αδιαπραγμάτευτη για μάς, τότε θα ενδιέφερε τους πάντες. Δεν είναι δουλειά των άλλων να ενδιαφέρονται για κάτι το οποίο οι πολιτικοί μας δεν τολμούν να δείξουν ότι ενδιαφέρει την επίσημη Ελλάδα, όπως ενδιαφέρει το 95% των Ελλήνων. Αντί λοιπόν οι σημερινοί “πατριώτες” να φιλονικούν ανάμεσα σε οπαδούς είτε της ονομασίας “Νέα Μακεδονία”, είτε κάποιου “πιο γεωγραφικού” προσδιορισμού (Άνω), είτε της “αναμονής μέχρι τη διάλυση (των Σκοπίων)”, ας αποφασίσουμε κάποτε να μιλήσουμε επιτέλους ξεκάθαρα. Το Μακεδονικό για την Ελλάδα τελείωσε (με εκατόμβες ηρώων) το 1913. ΤΕΛΕΙΩΣΕ! Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει δικαίωμα συλλογικού αυτοπροσδιορισμού όμορων (με τη Μακεδονία) εθνικών κρατών. Το δικαίωμα τους είναι μόνο ατομικό. Γι’ αυτό διαλέγετε και παίρνετε: (α) Βαρντάρσκα – 30 χρόνια σε χρήση, (β) Γιουγκοσλαβία (70 χρόνια σε χρήση, τώρα σε αχρηστία!) (γ) Μακεδονοσλαβία – έσχατη υποχώρηση – …αφού δεν σας αρέσει το ιστορικά αρχαιότερο και “αντιπροσωπευτικότερο”: Δαρδανία.

  8. Πατριώτης says:

    Επειδή, όπως σωστά λες, ανοίγονται μεγάλα θέματα που απαιτούν πολλές ώρες συζήτησης, ή διαχωρισμό σε μικρότερα, θα απαντήσω μόνο στο (3), επειδή νομίζω ότι έγινε παρεξήγηση. Όταν έγραψες ”Να αποκαλυφθεί και να εξουδετερωθεί η αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας απ’ όπου κι αν προέρχεται.”, εγώ κατάλαβα ότι να δώσουμε σε όλους να καταλάβουν ότι η Μακεδονία είναι ελληνική από ιστορικοπολιτικής σκοπιάς, ότι έχουμε δίκιο δηλαδή, ενώ οι γείτονες καπηλεύονται το όνομα. Αυτό σου είπα ότι δεν τους ενδιαφέρει, διότι, κυρίως οι Ευρωπαίοι, το ξέρουν. Απ’ ό,τι βλέπω, παρανόησα. Εσύ εννοείς να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε και σ’ αυτό ασφαλώς συμφωνώ.

  9. Πατριώτης says:

    Ωχ, αυτό μου ξέφυγε και είναι σημαντικό: “Γι’ αυτό διαλέγετε και παίρνετε:”
    Όχι, δεν θα γίνουμε εμείς νονοί κανενός. Αντί του παραπάνω, εγώ θα έλεγα “γι αυτό διαλέξτε όποιο όνομα θέλετε, αρκεί να μην περιέχει το “Μακεδονία”, ή παράγωγό του”. Τελεία και παύλα.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.