Το Ευρ. Κοινοβούλιο, η ΠΓΔΜ, ο Σόρος και το CDRSEE…

4 Μαρτίου 2008: σχετικά με την έκθεση προόδου για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (2007/2268(ΙΝΙ)), το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφασίζει:

17. υποστηρίζει την πρωτοβουλία του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και του Ιδρύματος Σόρος να εκδώσουν σχολικά βιβλία για την ιστορία των Βαλκανίων, τόσο στην αλβανική όσο και στη μακεδονική γλώσσα, τα οποία απευθύνονται στους καθηγητές ιστορίας και τους μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και αποσκοπούν στην ενσωμάτωση διαφορετικών απόψεων για το κοινό παρελθόν, παρέχοντας μια ισορροπημένη προοπτική και προωθώντας τη συμφιλίωση·

Και εδώ διαβάζουμε το σχόλιο του καθηγητή κ. Παναγιώτη Ήφαιστου

26.4.2008. Περί ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και του “ευρω”"κοινοβουλίου” της

Κορυφαίος αναλυτής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έγραψε πριν μερικές δεκαετίες: “Είναι εκπληκτικό τόσο σοβαροί άνθρωποι στο ευρωκοινοβούλιο ασχολούνται με τόσο ασήμαντα πράγματα”. Ακόμη, τότε, πήγαιναν σοβαροί άνθρωποι στο Ευρωκοινοβούλιο. Όμως, η σοβαρότητα λιγοστεύει ολοένα και περισσότερο. Θα τον παραφράσω και δεν θα υπερβάλω αν γράψω: “Είναι εκπληκτικό το πόσο λίγο σοβαροί είναι πλέον οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και το πόσο επαίσχυντα είναι μερικά ψηφίσματα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου”. Ο ανορθολογισμός κατακλύζει πλέον το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και ένας θεσμός όπως το ευρωκοινοβούλιο επαινεί κερδοσκόπους, απατεώνες και τσαρλατάνους, βιαστές της λογικής μας και της ιστορικής μνήμης και υποκινητές αναθεωρητικών τάσεων. Αηδία κυριολεκτικά προκαλεί η ρηχότητα, επιπολαιότητα και ανευθυνότητα του πιο πρόσφατου ψηφίσματος του “ευρω”κοινοβουλίου για τα Βαλκάνια (http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+REPORT+A6-2008-0059+0+DOC+XML+V0//EL). Εκ του μακρόθεν, έτσι, απαθείς και ανήμποροι οι λαοί της Ευρώπης παρακολουθούν κάποιους ανεύθυνους δήθεν ευρωβουλευτές να επαινούν τον Σόρος, να υιοθετούν αποδομηστικά ιδεολογήματα και να ενθαρρύνουν τον αναθεωρητισμό των Σκοπίων. Είναι να τους λυπάται κανείς. Διαβάζουμε: παρά. 17. (το ψήφισμα) υποστηρίζει την πρωτοβουλία του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και του Ιδρύματος Σόρος να εκδώσουν σχολικά βιβλία για την ιστορία των Βαλκανίων, τόσο στην αλβανική όσο και στη μακεδονική γλώσσα, τα οποία απευθύνονται στους καθηγητές ιστορίας και τους μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και αποσκοπούν στην ενσωμάτωση διαφορετικών απόψεων για το κοινό παρελθόν, παρέχοντας μια ισορροπημένη προοπτική και προωθώντας τη συμφιλίωση·”. Συμφιλίωση λοιπόν μέσα από την απονεύρωση, ιστορική διαστρέβλωση και ιδεολογικά υποκινούμενη αποδόμηση των λαών των Βαλκανίων. Ρητορικά μιλώντας, γιατί ούτε στον χειρότερο εχθρό δεν θα ευχόμασταν να του αποδομήσουν τον πολιτισμό, την ιστορία και τις συνειδήσεις. Προτείνω οι αυταρχικοίο μαθητευόμενοι μάγοι-κοσμοπλάστες του Στρασβούργου να αρχίσουν από την Αγγλία, την Γαλλία, την Δανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες και άμα επιτύχουν την ποθούμενη διάλυση των κοινωνιών τους για να τις καταστήσουν εύκολη λεία στον κάθε διεθνοαλήτη Σόρος να προχωρήσουν στα Βαλκάνια όπου όπως φαίνεται νομίζουν ότι κατοικούνται από Ιθαγενείς και βάρβαρους πάνω στα σώματα και τα πνεύματα των οποίων μπορούν να ασελγούν.

Για να μιλήσουμε όμως για πιο σοβαρά πράγματα, φαινόμενα όπως αυτό που μόλις θίξαμε υποδηλώνουν τον σταδιακό ξεπεσμό της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Δεν θα αναλύσω εδώ ζητήματα που εξέτασα από την ακαδημαϊκή σκοπιά σε 9 τουλάχιστον μονογραφίες και εκατοντάδες άρθρα και δοκίμια.Για όσους έχουν μελετήσει την αφετηρία και την διαδρομή της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης γνωρίζει ότι το κύριο ζητούμενο όλων ήταν η αντιμετώπιση των αιτιών πολέμου στην Ευρώπη και ότι συγκρούονταν δύο μεγάλες προσεγγίσεις. Αυτή των κοσμοπλαστών οι οποίοι, όπως κάθε ιδεαλιστής στην ιστορία κατατείνουν προς τον αυταρχισμό, τον δεσποτισμό και τον ελιτισμό και αυτή των διακυβερνητικών με κορυφαίο εκπρόσωπο τον στρατηγό Ντε Γκολ που σέβονται και προσκολλούνται στην δημοκρατία, την λαϊκή κυριαρχία και την ελευθερία.

Η δεύτερη προσέγγιση χωρίς να απορρίπτει μια σφυρηλάτηση νέων διαπολιτειακών δομών στην Ευρώπη ή ακόμη και μακροχρόνια μια ευρωπαϊκή υπερεθνική δομή, στηριγμένη σε πάγιες δημοκρατικές αρχές περί λαϊκής κυριαρχίας, υποστηρίζει ότι είναι στην χειρότερη περίπτωση φασισμός και στην “καλύτερη” περίπτωση ανορθολογισμός η πρόταξη των υπερεθνικών θεσμών στις Ευρωπαϊκές Κοινωνίες. Οι θεσμοί παράγονται και ελέγχονται από τον λαό και όχι το αντίστροφο. Γι’ αυτό ο Ντε Γκολ πρότεινε προσκόλληση στην “Ευρώπη των πατρίδων”, δημιουργία τριπλής Κοινότητας (Οικονομικής, Πολιτισμικής, Στρατηγικής, σύστημα μπροστά στο οποίο αν είχε υιοθετηθεί η σημερινή Κοινότητα θα φάνταζε παιδική χαρά), Γερουσία που θα μελετούσε αδιάκοπα την προσέγγιση των κοινωνιών και των κρατών. Όλα αυτά τα έχω αναλύσει εξονυχιστικά σε πάρα πολλά κείμενα και ο ενδιαφερόμενος θα μπορούσε να ανατρέξει σε δύο τουλάχιστον, στην Διπλωματία και Στρατηγική των Μεγάλων Δυνάμεων και στον Θεωρία Διεθνούς και Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Το κύριο ζήτημα που τίθεται είναι, ακριβώς, οι κοινωνική έλεγχοι και ισορροπίες, εν ολίγοις η λαϊκή κυριαρχία. Από στην στιγμή που δεν υπάρχει ανθρωπολογική ολοκλήρωση στην Ευρώπη και -με την ευρύτερη και βαθύτερη δυνατή έννοια του όρου – κοινωνική ολοκλήρωση στην Ευρώπη, οδηγούμαστε κυριολεκτικά σε φασισμό -συνειδητά ή ανεπίγνωστα, είναι αδιάφορο, οι συνέπειες είναι οι ίδιες. Η διαρκής διεύρυνση και εμβάθυνση των υπερεθνικών θεσμών οδηγεί -στην “καλύτερη” περίπτωση- στην έμμεση άσκηση λαϊκή κυριαρχίας (διαμέσου των Κυβερνήσεων οι οποίες υποτίθεται όταν τα μέλη τους βρίσκονται στις Βρυξέλλες οι κοινωνίες τους βρίσκονται σε εγρήγορση για να τις ελέγχουν) και στην χειρότερη περίπτωση σε ένα καλοδουλεμένο, εξεζητημένο και αδιαφανή δεσποτισμό που ως τέτοιος θα βλάπτει τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών κοινωνιών ολοένα και περισσότερο. Τέτοιες τάσεις αντιστρέφουν την Δημοκρατία ολοένα και περισσότερο. Τα ανεδαφικά, ρηχά, επιπόλαια και προπετή ευρωψηφίσματα, το καταμαρτυρούν πλέον καθημερινά. Το καταμαρτυρεί επίσης η ολοένα και μεγαλύτερη ανεξαρτητοποίηση των υπερεθνικών υπαλλήλων στα μικρά μυαλά των οποίων μπαίνουν μεγάλες δεσποτικές ιδέες παράκαμψης των λαών και του δικαιώματός τους για άμεση άσκηση λαϊκής κυριαρχίας (όλοι έχουμε μικρά μυαλά αλλά στα μυαλά μερικών μόνο κυριαρχεί ο μεγαλοιδεατισμός). Μόνο και μόνο η υπενθύμιση της θρασύτατης στάσης των Σολάνα και Φερκόϋτεν το 2004 όταν έβριζαν τον Πρόεδρο ενός κράτους μέλους για να στηρίξουν το φασιστικό αγγλοαμερικανικό σχέδιο Αναν ενάντια στην Συνθήκη Προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ -και αυτό ενάντια στο διεθνές δίκαιο, στις διεθνείς συμβάσεις και στην ευρωπαϊκή νομιμότητα- επιβεβαιώνει ότι η δημοκρατία στην Ευρώπη κινδυνεύει. Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ των ευρωπαϊκών σπουδών γνωρίζουν ότι ούτε ο πρώτος είμαι που το επισημαίνω ούτε θα είμαι ο τελευταίος.

Οι άλλες προσεγγίσεις -λειτουργιστές, νεολειτουργιστές, φεντεραλιστές και ευρύτερα εταιριστές- επιχειρούν, ακριβώς, να παρακάμψουν τους λαούς για να πετύσουν την υλιστική ολοκλήρωση ονειρευόμενοι εθνικά απονευρωμένα αδιαφοροποίητα όντα των οποίων η πίστη και νομιμοφροσύνη στους υπερεθνικούς θεσμούς θα συναρτάται όχι με βαθύτερα νοήματα και παραστάσεις αλλά με υλικά-ωφελιμιστικά κριτήρια και παράγοντες. Η πιο αιχμηρή και εύστοχη κριτική είναι σίγουρα του Κονδύλη: Η φορμαλιστική μυθολογία των εταιριστών, “επιδιώκει να υποβάλει την εντύπωση ότι η ευθεία τοποθέτηση απέναντι σε ζητήματα ουσίας περιττεύει, καθώς η τήρηση του θεσμικού-διαδικαστικού τύπου μεταβάλλεται η ίδια σε ουσία του πολιτικού καθεστώτος: ακριβώς, η πρόταξη του τύπου εξασφαλίζει όπως λέγεται, ότι μέσα στο ίδιο θεσμικό πλαίσιο μπορούν να συνυπάρξουν πολύ διαφορετικές κοσμοθεωρητικές θέσεις και να πραγματωθεί η ανοχή όλων προς όλους». Π. Κονδύλης, «Επιλεγόμενα», στο Schmitt Carl, Πολιτική Θεολογία, Τέσσερα Κεφάλαια γύρω από τη διδασκαλία Περί Κυριαρχίας (Λεβιάθαν, Αθήνα 1994) 1994 σ. 127-128. Και αλλού: “Καταλαμβαίνουμε έτσι γιατί οι φιλελεύθεροι πολιτικοί και οικονομολόγοι, οι οποίοι παρά τις συνεχείς έμπρακτες διαψεύσεις των τριών τελευταίων αιώνων, εξακολουθούν να διατείνονται ότι το εμπόριο θα υποκαταστήσει τον πόλεμο, υποπίπτουν σ’ ένα τεράστιο λογικό και ιστορικό σφάλμα. Μόνον όποιος ενστερνίζεται ένα οικονομιστικό ντετερμινισμό, δηλαδή μόνο όποιος αποδίδει τους πολέμους σε οικουμενικούς ανταγωνισμούς και μόνον, δικαιούται λογικά να πιστεύει ότι η οικονομική συνεργασία θα καταργήσει τους πολέμους. Στο κρίσιμο αυτό σημείο, όπως και σε άλλα ακόμη, ο οικονομικός φιλελευθερισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά χυδαίος μαρξισμός με αντεστραμμένα πρόσημα». Θεωρία του Πολέμου (Εκδόσεις Θεμέλιο, 1998), σ. 366 (έμφαση δική μου). Αυτός ο υποβόσκων ανορθολογισμός, πολιτική ρηχότητα, ιδεολογική χυδαιότητα, λειτουργική-ωφελιμιστική θέαση του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι και φασιστοειδής παραδοχή πως οι θεσμοί προηγούνται των κοινωνιών, είναι που οδηγούν σε προπετή ψηφίσματα όπως αυτά του εκθειάζουν τον κερδοσκόπο-απατεώνα Σόρος και που υιοθετούν τους αποδομηστές ιστοριογράφους των εθνικών κοινωνιών. Δεν θα επεκταθώ άλλο. σημειώνω μόνο ότι όσο βαθαίνει η ολοκλήρωση στην Ευρώπη διευρύνοντας έτσι το έλλειμμα άσκησης λαϊκής κυριαρχίας και όσο απομακρύνεται από τις επιταγές της “Ευρώπης των Πατρίδων” και της συμμετοχής σε ισότιμη διακρατική βάση όπου οι αποφάσεις μόνο ομόφωνα μπορούν να λαμβάνονται, τόσο περισσότερο θα εντείνονται οι δεσποτικές νοοτροπίες, τόσο περισσότερο θα αποθρασύνονται καλοπληρωμένοι “ευρω”βουλευτές να μας προτάσσουν κερδοσκόπους ως πρότυπα και τόσο περισσότερο θα διευρύνονται και διαδίδονται τα μιασματικά ιδεολογήματα που ροκανίζουν το οντολογικά θεμελιωμένο εθνικό-κρατικό ανθρωπολογικό υπόβαθρο της Ευρώπης. Όσοι δυστυχώς επένδυσαν στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως μια νέα δημοκρατική διακρατική προσέγγιση διαχειρισμού των ευρωπαϊκών υποθέσεων με ειρηνικό τρόπο δυστυχώς μάλλον θα διαψευστούν . Βαβέλ θα γίνεται ολοένα και περισσότερο η Ευρώπη. Στρατηγικά η εξάρτηση στις ΗΠΑ θα βαθαίνει ακόμη περισσότερο και συνεργάτες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών όπως ο Σόρος θα αναδεικνύονται και θα επιβραβεύονται από υπερεθνικούς θεσμούς που υπάρχουν για να εξυπηρετούν, υποτίθεται, τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Θλιβεροί κράχτες γίνονται, όπως, βλέπουμε, οι “ευρω”βουτλευτές”, του κάθε αμερικανού πράκτορα και διεθνοπολιτικού απατεώνα. Κάποια στιγμή οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ερήμην των οποίων γίνονται όλα αυτά θα ξυπνήσουν και θα μαζεύουν τα κομμάτια τους. Δεν θα είναι η πρώτη φορά …

Διαβάστε ολόκληρη την έκθεση

Εγκρίθηκε με 56 υπέρ και 5 κατά

ΕΚΘΕΣΗ
DOC 134k PDF 201k
4.3.2008
PE 398.675v02-00 A6-0059/2008

Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων

Εισηγητής: Erik Meijer

ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

(1)

ΕΕ L 35 της 7.2.2006, σελ. 57.


ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ


ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Ημερομηνία έγκρισης 27.2.2008
Αποτέλεσμα της τελικής ψηφοφορίας +:–:0: 5651
Βουλευτές παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία Monika Beňová, Elmar Brok, Colm Burke, Véronique De Keyser, Hanna Foltyn-Kubicka, Michael Gahler, Bronisław Geremek, Maciej Marian Giertych, Ana Maria Gomes, Alfred Gomolka, Klaus Hänsch, Richard Howitt, Jana Hybášková, Anna Ibrisagic, Helmut Kuhne, Joost Lagendijk, Vytautas Landsbergis, Johannes Lebech, Emilio Menéndez del Valle, Francisco José Millán Mon, Philippe Morillon, Pasqualina Napoletano, Vural Öger, Cem Özdemir, Justas Vincas Paleckis, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Hubert Pirker, Samuli Pohjamo, Bernd Posselt, Michel Rocard, Raül Romeva i Rueda, Libor Rouček, Jacek Saryusz-Wolski, György Schöpflin, Hannes Swoboda, Charles Tannock, Geoffrey Van Orden, Ari Vatanen, Zbigniew Zaleski, Josef Zieleniec, Γεώργιος Γεωργίου, Γιώργος Δημητρακόπουλος, Μαρία-Ελένη Κοππά, Кристиан Вигенин, Метин Казак
Αναπληρωτές παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία Cristian Silviu Buşoi, Giulietto Chiesa, Andrew Duff, Árpád Duka-Zólyomi, David Hammerstein, Jaromír Kohlíček, Erik Meijer, Borut Pahor, Józef Pinior, Antolín Sánchez Presedo, Inger Segelström, Marcello Vernola, Мариела Величкова Баева, Евгени Кирилов, Николай Младенов
Αναπληρωτές (άρθρο 178, παρ. 2) παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία Renate Weber

One Response to “Το Ευρ. Κοινοβούλιο, η ΠΓΔΜ, ο Σόρος και το CDRSEE…”

  1. Πατριώτης says:

    Σόρος απ’ εδώ, Σόρος απ’ εκεί, τελικά ποιος είναι αυτός ο Σόρος, για τον οποίον ακούγονται ένα σωρό πράγματα; Μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα ως Βαλκάνιους.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.