Ο ελληνικός ανθελληνισμός

Κωνσταντίνος Ρωμανός
Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Αναδημοσίευση από το Παρόν της Κυριακής

Από την αρχή ο ανθελληνισμός ήταν η άλλη πλευρά του νομίσματος του φιλελληνισμού. Ο φιλελληνισμός ήταν έρωτας του ιδανιστικού Ελληνισμού, έρωτας του ελληνικού πολιτισμού όπως αυτό εκφραζόταν στη γλυπτική, την αρχιτεκτονική, την επιστήμη, τα έργα των προγόνων.

Ανθελληνισμός ήταν η στάση απογοήτευσης του φιλέλληνα που προέκυπτε από την επαφή του τελευταίου με τους συγχρόνους του υπαρκτούς Έλληνες, δηλαδή τους ανθρώπους της καθημερινότητας, τους ανθρώπους όπως εσύ κι εγώ, με όλα τα πάθη και τις μικρότητες. Η ανώμαλη προσγείωση από το ιδανικό στο πραγματικό είναι μια κίνηση που στην πολιτική ψυχολογία εξηγεί την έκπτωση του έρωτα σε μίσος, του φιλελληνισμού σε ανθελληνισμό!


Ήδη οι Ρωμαίοι ήταν ταυτόχρονα εραστές της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και εχθροί των Ελλήνων της εποχής τους, για τους οποίους επεφύλασσαν τις κατηγορίες του γραικυλισμού, της διπροσωπίας, της υποκριτικής δουλικότητας κ.λπ. Τον ίδιο διχασμό παρατηρούμε καθ’ όλον τον μεσαίωνα στη στάση τόσο των Φράγκων όσο και των Αράβων απέναντι στον Έλληνα. Κατά την ένδοξη ελληνική επανάσταση του 1821 οι φιλέλληνες Ευρωπαίοι που πολέμησαν κατά των Τούρκων δεν παρέλειψαν να δώσουν δείγματα της απογοήτευσής τους από τους έλληνες συμπολεμιστές τους, οι οποίοι όχι μόνο δεν φορούσαν πλέον χιτώνες αλλά διακρίνονταν από φθόνο, εριστικότητα, φιλαυτία, άγνοια και τόσες άλλες «ανθρώπινες, υπερβολικά ανθρώπινες!» (Νίτσε) κακίες.
Συνοπτικά λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι το δίπολο φιλελληνισμός – ανθελληνισμός ισούται με έρωτα για τους απελθόντες και μίσος για τους ζώντες Έλληνες!
Οι Βαυαροί που κυβέρνησαν την Ελλάδα μετά τον θάνατο του Καποδίστρια ήσαν αναμφισβήτητα μεγάλοι εραστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ως εξ αυτού οργάνωσαν την ελληνική σχολική παιδεία κατά τα πρότυπα της γερμανικής φιλελληνικής παιδείας. Όμως έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία Έλληνες το γένος έλαβαν φιλελληνική παιδεία ως βάση της ιδίας εθνικής ταυτότητας! Οι Έλληνες έγιναν εφεξής «φιλέλληνες». Εμβολιάστηκαν δηλαδή με τη σχιζοειδή στάση της απόλυτης καταξίωσης, με την ταυτόχρονη απόλυτη απαξίωση του εαυτού του. Μια εγγενής αστάθεια του χαρακτήρα, μια ανεδαφική, κυκλοθυμική εκτίμηση των πραγμάτων έγινε εφεξής κεντρικό συστατικό της ελληνικής ψυχής.
Σε συλλογικό επίπεδο οι ιστορικές συγκυρίες προκαλούν την ανάδυση του ενός ή του άλλου πόλου στο προσκήνιο. Οι επιτυχίες γρήγορα επιφέρουν ναρκισσισμό, ενώ οι αποτυχίες καταθλιπτική αυτοαπαξίωση έως αυτομαστίγωση. Η ελληνική ψυχή φαίνεται να έχει χάσει κάθε μέτρο.
Δεν είναι μετά από αυτά απορίας άξιον ότι μετά τη ντροπή των Υμίων και το όνειδος της παράδοσης του ικέτη Οτσαλάν (και τα δύο έργα όχι βεβαίως του λαού, αλλά της σημιτικής ηγεσίας) η ελληνική αυτοεκτίμηση έκανε, με τη γνωστή απολυτότητα, βουτιά στο κενό. Όμως εκεί την περίμεναν αυτήν τη φορά -αλίμονο (!)- εχθροί αποφασισμένοι να εκμεταλλευτούν στο έπακρον την αδυναμία της, ώστε να μην μπορέσει πλέον (αυτή είναι η επιδίωξή τους) να ανακάμψει.
Οι εχθροί αυτοί, οι οποίοι γνωρίζουν καλά την ελληνική κυκλοθυμία, αλλά και το ελληνικό πείσμα απέναντι σε κάθε εξωτερική παρέμβαση, επόμενο ήταν να ζητήσουν και να βρουν ερείσματα για την υπονομευτική δράση τους στο εσωτερικό του απογοητευμένου έθνους. Τέτοια ερείσματα όντως βρήκαν: στα φιλόδοξα, άκρως ανταγωνιστικά καπετανάτα των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, στη μεταπραττική ακαδημαϊκή διανόηση των πανεπιστημίων, στο πειρατικό κεφάλαιο των νεόκοπων εκατομμυριούχων των τηλεπικοινωνιών, των ΜΜΕ και των τραπεζών. Με αυτούς τους πολιορκητικούς κριούς εκπόρθησαν στο τέλος το ίδιο το κράτος, το οποίο, από εντεταλμένος προστάτης του έθνους ανεπαισθήτως μεταλλάχθηκε σε συνειδητό πλέον πολέμιο του έθνους και κατ’ επίτασιν του ιδίου του γένους των Ελλήνων. Οι ενορχηστρωμένες αυτές δράσεις των εχθρών του Ελληνισμού στο εσωτερικό του επί του παρόντος βιώνονταν ως μια ιδιαίτερα σφοδρή μορφή του κατά τα άλλα εγγενούς ανθελληνισμού των Ελλήνων, ως μία αρρώστια της βούλησης και του θυμικού, την οποία η συλλογική ψυχή αδυνατεί τόσο να κατανοήσει, όσο και να ανακάμψει από αυτήν.
Έτσι θα μπορούσε κανείς να πλησιάσει ένα πλήθος ακατανόητων κατ’ αρχήν φαινομένων του εξωκοινοβουλευτικού πολιτικού γίγνεσθαι, όπως την πλήρη απαξίωση του Ελληνισμού ως ουσίας και ως ονόματος στη συνείδηση των εμπνευστών γκραφίτι των Εξαρχείων του τύπου: «Κρεμάλα στους ελληνόψυχους!». Ή «Έλληνας είσαι και φαίνεσαι!». Ή (μέσα στο Πολυτεχνείο) «Σκοτώστε τους Έλληνες – τους Έλληνες που γεννάνε Έλληνες – τους Έλληνες!». Μπροστά στο ανθελληνικό μίσος των χιλίων και μίας αριστερίστικων ομάδων του «χώρου», η σκοπιανή αφίσα στην πρόσφατη διαδήλωση υπέρ της Μακεδονίας α λα Σκόπια «Fuck Greece», που είδαμε όλοι στην οθόνη της ΕΤ3, φαντάζει μάλλον συγκρατημένη.
Ή πάρτε τις περυσινές αφίσες του «χώρου» στην Πατησίων κατά της 28ης Οκτωβρίου: «Σταματήστε τις παρελάσεις διότι ενισχύουν τον πατριωτισμό!». Εδώ η λέξη «πατριωτισμός» είναι περίπου συνώνυμη του «φασισμός». Συγγενής εκδοχή είναι και η φράση «ξεφτίλες πατριώτες» στον τοίχο του Πολυτεχνείου. Την αποστροφή προς την έννοια πατρίδα εκφράζουν γκραφίτι του τύπου «καμία πατρίδα!», ενώ φράσεις του τύπου «πατρίδα μας είναι η Γη!» προσφέρουν τον πλανήτη ως -οικολογικής εμπνεύσεως- υποκατάστατο της απορριπτέας ελληνικής πατρίδας. Η δυσανεκτικότητα των αριστεριστών προς την ελληνική πατρίδα και την ίδια τη λέξη Έλληνας δεν επεκτείνεται παρά ταύτα σε άλλους λαούς και πατρίδες, εφόσον δεν αμφισβητούν ούτε τους Αλβανούς ούτε τους Κούρδους, τους Τούρκους, τους Ινδιάνους, τους Ιρακινούς, τους «Μακεδόνες» και το δικαίωμα όλων αυτών σε μία πατρίδα, γι’ αυτό και αγωνίζονται π.χ. υπέρ της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» (όπως άλλωστε και ο «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου»). Μόνο στους Έλληνες που παραδόξως επιμένουν να αγαπούν την Ελλάδα επιφυλάσσει το φαντασιακό του τεχνηέντως ενισχυμένου ντόπιου ανθελληνισμού την κατηγορία του «ελληναρά» και «εθνικιστή».

Η απολυτότητα του μίσους για την ελληνικότητα (με όλες τις παραδόσεις, την ιστορία και τους θεσμούς που την εκφράζουν) πάει χέρι χέρι με την απεριόριστη λατρεία του «χώρου» για τους μετανάστες. «Είμαστε όλοι μετανάστες!» και «είμαστε όλοι Αλβανοί!» διηγούνται εδώ οι τοίχοι, τα φυλλάδια, τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ. «Νομιμοποιήστε τους όλους!». «Όχι διακρίσεις ανάμεσα σε νόμιμους και παράνομους!». «Κάτω τα σύνορα, κάτω το έθνος, είμαστε όλοι πολίτες του κόσμου!» ουρλιάζουν με ένα στόμα οι τηλεκατευθυνόμενοι επαρχιώτες, «είμαστε παιδιά της φύσης!» επισημαίνουν οι νεοχίπηδες του ελληνικού 21ου αιώνα… Εθνικά προβλήματα δεν υπάρχουν, είναι αποκυήματα της φαντασίας των Ελληναράδων, δεν υπάρχει Τσαμουριά, Μακεδονία, Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος, οι καλοί αυτοί άνθρωποι ζουν αλλού, σ’ ένα αερόπλοιο που αιωρείται ελεύθερα κάπου μεταξύ Καλιφόρνιας και Σαμπάλα. Δεν υπάρχουν γέροι έλληνες συνταξιούχοι που φυτοζωούν, σχολεία «διαπολιτισμικής» αμάθειας και εγκληματικότητας, ελληνικό προλεταριάτο που αντικαθίσταται από Ασιάτες με μηδενική ταξική συνείδηση, μαφίες ξένων εγκληματιών που τρομοκρατούν τις λαϊκές αστικές περιοχές. Δεν υπάρχουν ούτε ευρωπαϊκά κράτη τα οποία διακηρύσσουν τους κινδύνους του «πολυπολιτισμού» (Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Αυστρία κ.λπ.), όχι, υπάρχει μόνο η θεσπέσια ελληνική -δηλαδή ανθελληνική- αποθρασυμένη από την αφειδώς παρεχόμενη ενθάρρυνση νεολαιίστικη πρωτοπορία.
Διότι περί νεολαίας πρόκειται, νεολαίας πληγωμένης από τις εθνικές ντροπές που συστηματικά απεργάζονται οι πράκτορες στα ανώτερα κλιμάκια του κράτους, νεολαίας πληγωμένης από μια πατρίδα για την οποία δεν μπορούν να είναι περήφανοι. Ούτε σε ό,τι αφορά στην κοινωνική δικαιοσύνη και στον πολιτισμό! Όμως αυτή η νεολαία περνάει πλειοψηφικά από το πανεπιστήμιο κι εκεί την περιμένουν αριβίστες διανοούμενοι της λάιτ Αριστεράς οι οποίοι ήδη επί Κλίντον στρατολογήθηκαν διεθνώς ως προπαγανδιστές της Νέας Εποχής της Παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της αχαλίνωτης κίνησης κεφαλαίων, προϊόντων και σκλάβων ανά τον πλανήτη. Εδώ λοιπόν, στο μεταλλαγμένο πρώην ελληνικό πανεπιστήμιο οι νεολαίοι μας μαθαίνουν τη σεχταριστική θεωρία της ιστορίας για την οποία το ελληνικό έθνος είναι «μύθος», οι αγωνιστές του ένδοξου ‘21 είναι κήρυκες του επάρατου πατριωτισμού, η αρχαία Ελλάδα ασήμαντος, ετερόφωτος πολιτισμός, η συνέχεια του ελληνικού γένους ανύπαρκτη, η απελευθέρωση του λίκνου του Ελληνισμού από τον Τούρκο αιμοσταγής κατάκτηση και πάει λέγοντας. Μαθαίνουν επίσης ότι η δημοκρατία δεν είναι κατάκτηση του επαναστατημένου έθνους, αλλά υπόσχεση του μελλοντικού «πολιτικού πολυπολιτισμού», δηλαδή των υπεράριθμων εποίκων – λαθρομεταναστών στους οποίους θα αποδοθούν (ανεξαρτήτως αριθμών και προελεύσεως) από το ανθελληνικό κράτος πολιτικά δικαιώματα, προκειμένου να εκπαραθυρώσουν το εναπομείναν γένος των Ελλήνων από το ιστορικό του λίκνο. Τέλος, μαθαίνουν ότι όποιος αρνείται τις επιστημονικές αυτές αλήθειες που οι ανελλήνιστοι αυτόκλητοι διαφωτιστές των πανεπιστημίων εισήγαγαν στην Ελλάδα από την αγγλοσαξωνική Εσπερία, δεν μπορεί να είναι άλλο από πρωτόγονος εθνικιστής και ρατσιστής.
Οι νεολαίοι μας αυτοί λοιπόν εξέρχονται μαζικά από τα πανεπιστήμια με τα πληθωριστικά δωρεάν πτυχία και τον «επιστημονικό» ανθελληνισμό στην τσέπη. Άπαξ και είναι άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι, έχουν τον χρόνο, και βεβαίως τον ενθουσιασμό, να δοκιμάσουν τις νεοαποκτηθείσες ιδέες τους στην πράξη. Οργανώνονται λοιπόν πολιτικά σε ομάδες έτοιμες να τα βάλουν με την εξουσία, με το εθνικιστικό κράτος που αποδιώχνει τους μετανάστες και τη βίαιη αστυνομία του που ειδικεύεται στη σφαγή αθώων αναρχικών. Εξ ου και η εξάσκηση στη ρυθμική απαγγελία της ρίμας «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι!» Όμως εδώ αρχίζουν οι απογοητεύσεις:
Ξαφνικά ένας κεντρικός εκπρόσωπος της κρατικής εξουσίας, ο υπουργός Εσωτερικών, ακούγεται να λέει προς τους μετανάστες «ευχαριστούμε που ήλθατε» και στη συνέχεια «θα τους νομιμοποιήσουμε όλους!». Πιο πριν ακούστηκε και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να λέει κι αυτός στους λαθρομετανάστες «ευχαριστούμε που επιλέξατε την Ελλάδα», τονίζοντας σε άλλη ευκαιρία ότι δεν μπορούμε να στηριχθούμε στο έθνος και την ιστορία του, γιατί αυτό «δημιουργεί καθεστώτα αυταρχικά». Μαζί μ’ αυτά οι νεολαίοι μας βλέπουν το υπουργείο νέας γενιάς να τυπώνει φυλλάδια κατά των ρατσιστών (του ελληνικού λαού), βλέπουν τα ΜΜΕ να τιτλοφορούν την Ελλάδα του 2007 «χώρα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας», ακούν τον υφυπουργό Εσωτερικών να λέει μέσα στη Βουλή ότι η Ελλάδα θα γίνει πολυπολιτισμικό κράτος, ανακαλύπτουν ότι το υπουργείο Παιδείας λανσάρει στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση εκατοντάδες νέα ανθελληνικά και ταυτόχρονα αντιρατσιστικά βιβλία, βλέπουν την αστυνομία να παρακολουθεί -άπρακτη- τους κουκουλοφόρους να καίνε την ελληνική σημαία, την ελληνική σημαία να βεβηλώνεται και αντ’ αυτής την αλβανική να υψώνεται στο λεηλατημένο λύκειο Παγκρατίου. Βλέπουν λοιπόν οι νεολαίοι και ακούν το κράτος και καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν είναι ίσως ο εχθρός που φαντάζονταν, ότι ο εχθρός είναι αλλού, ότι ο εχθρός είναι ο ίδιος ο ελληνικός λαός, ότι το Κολωνάκι είναι προοδευτικό, ενώ ο λαός είναι αντιδραστικός.

Στην Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία των νεωτέρων χρόνων η προδοσία του ανθελληνισμού ξεπέρασε την πολιτική και έλαβε επιπροσθέτως πολιτιστική υπόσταση, η οποία μαζί με τη δημογραφική αλλαγή απειλούν τον ίδιο τον πυρήνα του έθνους και του γένους. Στις απειλές αυτές, έξωθεν ενορχηστρωμένες, δεν υπάρχει άλλη αντίσταση από το πνεύμα της ελευθερίας των Ελλήνων, το πνεύμα του Λεωνίδα, του Παλαιολόγου και του ένδοξου ‘21!

Ο ελληνικός ανθελληνισμός [Το άρθρο σε πολυτονική μορφή]

Πρωτότυπος σύνδεσμος http://www.paron.gr/v3/new.php?id=25949 – 6 Απριλίου 2008

15 Responses to “Ο ελληνικός ανθελληνισμός”

  1. Πατριώτης says:

    Είναι αλήθεια ότι ο «ελληνικός ανθελληνισμός» είναι ίσως φαινόμενο μοναδικό! Δεν ξέρω άλλους ανθρώπους να μισούν την πατρίδα και το έθνος τους, να το εκδηλώνουν φανερά και με τη πρώτη ευκαιρία, και να καμαρώνουν γι αυτό, όπως εδώ στην Ελλάδα. Η προσέγγιση του καθηγητή Ρωμανού είναι εξαιρετική. Τα φαινόμενα αυτά έχουν ενταθεί μετά την πτώση της χούντας και την επιβολή της «δικτατορίας» της λάιτ αριστεράς στην παιδεία και εν γένει στον ευρύτερο χώρο του πνεύματος. Φοβούμαι ότι αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει Ελλάδα. Πρέπει πάση θυσία να καταπολεμηθεί, αλλά δεν βλέπω πώς, αφού αυτοί που κυβερνούν θωπεύουν αυτή την λάιτ αριστερά και διακατέχονται εν πολλοίς και ίδιοι από τα «αντιπατριωτικά» συμπλέγματα, φοβούμενοι μην κακοχαρακτηρισθούν σαν «δεξιοί». Ο υιός Βαρβιτσιώτης για παράδειγμα, είχε υποστηρίξει ότι είναι δικαίωμα του καθενός να καίει την Ελληνική Σημαία. Έγινε τίποτε; Είναι ντροπή να είσαι δεξιός την σήμερον ημέραν και ακόμη περισσότερο να φαίνεσαι, αν και το «δεξιός» ή «αριστερός» δεν μου λέει πια και πολλά.
    Το άρθρο αυτό έχει αναρτηθεί σε πολλά ιστολόγια και fora, της Αγοράς συμπεριλαμβανομένης.

  2. Dimitris D says:

    Συμφωνά με τον Πατριώτη και τον Καθηγητή Ρωμανό!

    Νομίζω όμως ότι υπαρχουν και οι θετικές πλευρές αυτού το φαινομένου –
    πιστεύω ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι τόσο διαδεδομένο – απλά, όλοι οι “προοδευτικοί”, politically correct νεοέλληνες φοβούνται να κατηγορήσουν τετοια φαινόμενα για τι θα κατονομαστούν παρωχημενοι και ρατσιστές!!!! κοιτώντας όμως στον κοινωνικό μου περίγυρο (τον κοντινό και ευρύτερο) αλλά και την ευρύτερη κοινωνία – δε βλέπω τέτοια ακραία φαινόμενα, αλλά ίσα ίσα που αυτές οι κινήσεις “ξυπνανε” και τους υπολοίπους!!!! πιστεύω ότι σιγά σιγά οι Ελληνική κοινωνία θα ξεσηκωθέι και θα απομονώσει αυτά τα φαινόμενα

    Επιπλέον, τα φαινόμενα που περιγράφονται στο κείμενο είναι πιο έντονα στις Ευρωπαικές χώρες και τις ΗΠΑ – απλά σε αυτές τις χώρες δεν διαφημίζονται τόσο από τα τοπικά ΜΜΕ – οι δικοί μας δημοσιογράφοι (το 95%) ευθύνονται για ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων της Ελληνικής κοινωνίας (ως Ημιμαθείς που εμφανίζονται ως αυθεντίες σε κάθε θέμα της επικαιροτήτας)

    Επίσης, το ότι γίνονται και αυτά είναι ένα φαινόμενο υγιούς κοινωνίας η όποια έχει κάποια μέλη τα οποία εκφράζονται διαφορετικά και δεν έχουμε ομογενοποιηθεί όλοι στο ίδιο “καζάνι”

    Να επισημάνω, ότι εγώ – που θεωρώ τον εαυτό μου συγκρατημένο – αν δω τέτοια γεγονότα θα αντιδράσω δυναμικά (βίαια πιθανότητα) γιατί δε δέχομαι σε καμία περίπτωση κάθε κ***παιδο να καίει τη Σημαία μου (η να μη σέβεται τον Εθνικό Ύμνο)

    Να επισημάνω επίσης, ότι στα πρόσφατα γκάλοπ η συντριπτική πλειοψηφία του Εληνισμού είχαν άμιγές πατριωτικές απόψεις!!! αυτό αντιτιθεται στην εικόνα που προσπαθούν περάσουν τα ΜΜΕ

    Τελιώνοντας, και επειδή μένω στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια, να ξέρετε ότι ο Ελληνισμός ανθεί στο εξωτερικό – και όχι μόνο λόγω των Ελλήνων που ζουν εκτός των συνόρων

  3. Argeadis says:

    Συμφωνω και προσυπογραφω τα γραφομενα.
    Ο κ. Ρωμανος επεσημανε τη σημασια της εκμεταλλευσης του κυκλοθυμικου των Ελληνων ως πολιτικου εργαλειου για την απο τα ενδον αποδομηση της Ελληνικης κοινωνιας και συνοχης. Το ειδαμε με το βιβλιο της ΣΤ’ Δημοτικου και το βλεπουμε σε αλλες εκφανσεις.
    Αγαπητε Πατριωτη, ανθρωποι που μισουν την πατριδα τους υπαρχουν, ειμαι βεβαιος σε ολες τις χωρες, ξερω μερικους στην Αμερικη. Στην Ελλαδα εχουν βρει στεγη στην (ψευδο)αριστερα του ΣΥΝ κυριως. Το φαινομενο στηριζεται στην Ελληνικη ιδιοσυγκρασια της συγκρουσης που υπηρχε και στους Αρχαιους. Μου το επεσημαναν ξενοι φιλοι που εζησαν στην Ελλαδα. Η συνεχεια ενος Λαου βρισκεται (και) στην ιδιοσυγκρασια του καισ τον ψυχισμο του. Σοκαριστηκα οταν μου ελεγαν οτι ψυχικα αναγνωριζουν στην νεοελληνικη νοοτροπια την συνεχεια της Αρχαιας. Η σχεση ειναι σχεδον διαλεκτικη. Η εθνοτικη-εθνικη και κοινωνικη συναφεια μεσω της συγκρουσης. Το (πολιτικοκοινωνικο) διαιρει και βεσιλευε εχει επιστημοινη βαση: Ειναι η αναγωγικη επιστημονικη μεθοδος. Σημασια εχει να την αναγνωριζουμε οταν εφαρμοζεται και να την εξουδετερωνουμε με -πολιτικα/κοινωνικα- αντιμετρα.

  4. Πατριώτης says:

    @ Dimitris D: “Επίσης, το ότι γίνονται και αυτά είναι ένα φαινόμενο υγιούς κοινωνίας η όποια έχει κάποια μέλη τα οποία εκφράζονται διαφορετικά και δεν έχουμε ομογενοποιηθεί όλοι στο ίδιο “καζάνι””
    Nα το διευκρινίσουμε αυτό, φίλε Δημήτρη, διότι νομίζω ότι κάνεις κάποιο λάθος. Το να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις στην επίλυση προβλημάτων κοινωνικών, πολιτικών κλπ., πράγμα που προϋποθέτει συμμετοχή στα κοινά, είναι όντως δείγμα υγιούς κοινωνίας. Όμως, είναι αυτονόητο ότι οι διαφορετικές αυτές απόψεις, για να είναι υγιείς και κοινωνικά και εθνικά ωφέλιμες, θα έχουν έναν και μόνο στόχο. Την βελτίωση της κατάστασης και της προκοπής της Πατρίδας και του Έθνους. Εδώ μιλάμε γι ανθρώπους, οι οποίοι δεν αποβλέπουν στο να δημιουργήσουν, αλλά να καταστρέψουν. Το φαινόμενο αυτό είναι αρρωστημένο (γι αυτούς μιλά το άρθρο) και το εκμεταλλεύονται όσοι έχουν σκοπό να βλάψουν την Πατρίδα. Για τις άλλες χώρες απαντώ παρακάτω.

    @ Argeadis

  5. Dimitris D says:

    Αργεάδη – συμφωνώ απόλυτα με τα γραφόμενα σου.

    Στις δυτικές “εξελιγμένες” κοινωνίες (βλεπε ΗΠΑ) η χειραγώγηση των μαζών γίνεται κυρίως μέσω της εξάρτησης των από τα υλικά αγαθά – ένα φαινόμενο που αρχίζει να γίνεται ορατό και στην Ελλάδα.
    Ειναι μια βελτιωμένη έκδοση του ‘διαιρε και βασίλευε’ όπου τα άτομα, κυνηγώντας την καλή ζωή (τζιπάκι, φλατ τηλεόραση, γκούτσι σώβρακα) μέσω των πιστωτικών ιδρυμάτων, γίνονται ουσιαστικά πειθήνια υποχείρια των τραπεζών/κράτους όταν δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές απαιτήσεις που οι ίδιοι έθεσαν, ακολουθώντας τις επιταγές της κοινωνίας, και πλέον δεν έχουν φωνή να αντιδράσουν γιατί πλέον στηρίζονται σε αυτούς για να μην πεινάσουν. Αυτό δε σημαίνει ότι είμαι εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος ή της ελεύθερης οικονομίας – απλά βλέπω ότι κρατώντας τις μάζες σε μια μορφή ημιμάθειας μπορείς πιο εύκολα να προβάλεις το σωστό μοντελο του ‘ευ ζην’ (που περιέγραψα νωρίτερα) και να το επιβάλεις. Η ελεύθερη οικονομία είναι το σωστότερο σύστημα σε μια ιδανική κοινωνία – που αποτελείται από σκεπτόμενα μορφωμένα (με την ευρέια έννοια) άτομα.
    Εκεί ξεκινάει η παγκόσμια οικονομική κρίση που παρατηρείται σήμερα.

    Κλέινοντας, και ξανά επειδή και έχω ταξιδέψει πολύ και έχω ζήσει στο εξωτερικό, παρόλα τα προβλήματα μας πιστέυω ότι η κοινωνία μας έιναι ίσως η πιο υγιής που υπάρχει – το θέμα είναι πως θα παραμείνει υγιής και θα βελτιωθεί

  6. Πατριώτης says:

    @ Argeadis: Δυστυχώς, μου έκοψε την εγγραφή. Δεν πειράζει. Πρέπει να προσέξουμε να μην συγχέουμε π.χ. στις ΗΠΑ αυτούς που διαμαρτύρονται για μία συγκεκριμένη πολιτική της κυβέρνησής τους (είχαμε δει το φαινόμενο σε μεγάλη έκταση όταν γινόταν ο πόλεμος του Βιετνάμ και σε μικρότερη τώρα, με τους άλλους πολέμους), με τους “αντιπατριώτες”, αυτούς που ντρέπονται επειδή είναι Έλληνες και μισούν ο,τιδήποτε ελληνικό. Σ’ αυτούς αναφέρεται ο Κ. Ρωμανός και τους περιγράφει σωστά. Δεν αποκλείω να υπάρχουν και τέτοια κρούσματα αλλού, σε αντιεξουσιαστικούς χώρους, αλλά τουλάχιστον η το κράτος, η κυβέρνηση δεν τους καλύπτει. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, το κάνει.
    Το να είσαι ανθέλληνας, την Ελλάδα, θεωρείται “in”, προοδευτικό, δηλωτικό πνεύματος ανώτερου, δημοκρατικό κλπ. Αλλού δεν νομίζω ότι συμβαίνει αυτό, όχι τουλάχιστον στην κλίμακα που συμβαίνει εδώ, όπου έχει πάρει μορφή επιδημίας. Ο “ελληνικός ανθελληνισμός” είναι ένα καρκίνωμα, το οποίο κάνει μεταστάσεις. Και τα καρκινώματα -όχι όλα- χρειάζονται νυστέρι και μάλιστα στο μητρικό κύτταρο, άλλως σκοτώνουν το σώμα με μαθηματική ακρίβεια. Αυτοί που διασύρουν την Ελλάδα στα διεθνή δικαστήρια, νομίζεις ότι διαφέρουν πολύ από τον κουκουλοφόρο που ευχαριστιέται καίγοντας την σημαία; Μάλλον οι πρώτοι είναι οι πνευματικοί καθοδηγητές του δεύτερου, συνδεόμενοι μέσα από έναν πολύπλοκο ιστό.

  7. Dimitris D says:

    Πατριώτη –
    συμφωνώ με τα λεγόμενα σου και μακάρι τα πράγματα να ήταν έτσι. Δεν εκρφράστηκα όμως σωστά, και αναφερόμουνα στους ανήθικους (κοινωνικά).
    Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι σε μια κοινωνία υπάρχουν και οι ‘κακοί’ – τα άρρωστα στοιχεία που είναι μισάνθρωποι, και προσπαθούν βλαψουν την κοινωνία συνήθως επιδιώκοντας προσωπικά ωφέλη. Πρέπει να το δεχτουμε ότι η κοινωνία δεν ειναι ιδανική, και να αντιδρούμε σε αυτά τα στοιχεία. Το χειρότερο είναι να μένουμε απαθείς σε τέτοια φαινόμενα
    Προσωπική παρατήρηση – η δυναμικές κοινωνίες (δυναμικές – όχι στατικές) που αντιμετωπιζουν προβλήματα εξελίσσονται και βελτιωνονται σε αντίθεση με τι ‘τέλειες’ κοινωνίες που νωθρούν κα επαναπάυονται στις δάφνες τους.

  8. Πατριώτης says:

    Δημήτρη, ίσως φταίει το ότι ζεις εκτός Ελλάδος και δεν μπορείς να καταλάβεις την πραγματικότητα, στην οποία αναφέρεται το άρθρο. Πίστεψέ με, ότι εδώ μιλάμε για ανθέλληνες, οι οποίοι κατέχουν πόστα, έχουν δημιουργήσει ολόκληρη “σχολή του σκέπτεσθαι”, δεν μιλάμε για μερικά μεμονωμένα άτομα, ή έστω ομάδες. ‘Οταν ο άλλος χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ για να σε πείσει ότι είσαι ρατσιστής που δεν δέχεσαι, αν όχι την κατάργηση των συνόρων, που ζητούν κάποιοι ανεγκέφαλοι, τουλάχιστον την άμεση, άνευ όρων και προϋποθέσεων νομιμοποίηση ΟΛΩΝ των λαθρομεταναστών, οργανώνει αντιρατσιστικά σεμινάρια για να σε πείσει ότι δεν πρέπει να είσαι ρατσιστής, αφού πρώτα φροντίζει να σου δημιουργήσει το αίσθημα ενοχής ότι είσαι, τα πράγματα είναι σοβαρά, Και όταν αυτός ο “άλλος” είναι αρχηγός κόμματος ή υπουργός, τότε τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά και χρίζουν προσοχής και όχι επιπόλαιης εξέτασης.
    Όταν υπουργοί παραδέχονται ότι η στρατιωτική θητεία είναι “χαμένος χρόνος” και καλύτερα να έχουμε αποκλειστικά επαγγελματικό στρατό -”αυτό κάνουν και οι Ευρωπαίοι, βρε αδελφέ!”- , τότε εγώ ανησυχώ. Ο καθηγητής Ρωμανός τα θίγει όλα, διότι ξέρει την κατάσταση καλά και ξέρει για τι πράγμα μιλά.
    Δεν τίθεται καθόλου θέμα για “τέλειες κοινωνίες” (και ποιες είναι αυτές; ) κλπ. Το άρθρο αγγίζει στην καρδιά ένα υπαρκτό ελληνκό πρόβλημα, το οποίο προβληματίζομαι πώς μπορεί να θεραπευτεί, αφού και οι ταγοί μας είναι “άρρωστοι”.

  9. Dimitris D says:

    Πατριώτη,

    ασπαζομαι τους προβληματισμους σου και συμφωνώ ότι είναι ένα υπαρκτό Ελληνικό πρόβλημα που πιστεύω ότι θα διογκωθεί!
    πρέπει καπως να ταράξουμε τα νερά και να βρούμε λύσεις!!
    Ενδιαφέρον αρθρο
    http://www.e-grammes.gr/article.php?id=3169

  10. Πατριώτης says:

    Ευχαριστώ για το άρθρο, Δημήτρη. Το είδα από το πρωί, αλλά μόνο μία επιπόλαια ανάγνωση του έκανα, λόγω έλλειψης χρόνου. Επιφυλάσσομαι να το μελετήσω.

    Στο άρθρο του Κ. Ρωμανού νομίζω ότι λείπει κάτι. Ενώ είναι η πρώτη φορά που βλέπω να γίνεται μία τέτοια εις βάθος χρόνου ανάλυση του φαινομένου του “ελληνικού ανθελληνισμού”, δεν αναφέρεται καθόλου ο καταλυτικός ρόλος της δικτατορίας του 1967, μετά την πτώση της οποίας έγινε η πραγματική άλωση του πνευματικού χώρου μα πρώτα τα πανεπιστήμια από την αριστερίστικη αυτή ψευδοκουλτούρα, που στόχο είχε και έχει τον αφελληνισμό μας, ξεκινώντας σαφώς από τον εύκολο στόχο: Την φοιτητιώσα νεολαία. “Καπέλωσε” για παράδειγμα πρώτο και καλύτερο το Πολυτεχνείο,έτσι δεν είναι; Δυστυχώς, η κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία διεδέχθη την χούντα, επέτρεψε στην αριστερά να κινείται ανενόχλητη, διότι κάθε παρέμβαση θα ταμπελώνονταν σαν …. “χουντική”. Ουσιαστικά επεκράτησε ένα κλίμα ασυδοσίας, το οποίο εκτροχίασε την κατάσταση. Με την άνοδο του ΠαΣοΚ στην εξουσία, τα πράγματα έφυγαν ταχύτατα εκτός ελέγχου, διότι ο αλήστου μνήμης Παπανδρέου προσπάθησε να φανεί ότι έφερνε την πολυθρύλητη “ΑΛΛΑΓΗ”, ήτοι ότι ήταν δημοκρατικότερος του Καραμανλή και “αριστερός”, εν αντιθέσει μ’ εκείνον που εκπροσωπούσε την “δεξιά”.
    Νομίζω ότι κι αυτά είναι πολύ βασικά για να καταλάβουμε πώς φτάσαμε στα σημερινά χάλια.

  11. Argeadis says:

    Ορισμενες γενικες παρατηρησεις/προσθηκες οσον αφορα στο προηγουμενο αρθρο του Πατριωτη: Η δικτατορια κυριως, αλλα και οι προηγουμενες (ακρο)δεξιες κυβερνησεις ξεφτιλισαν καθε εννοια πατριωτισμου ο οποιος στα ματια αρκετων αριστερων, μεταλλαχθεντων κατοπιν σε νεοταξικους διεθνιστες, ταυτιστηκε με τον φασισμο και τον “κρατικο” ολοκληρωτισμο. Ειναι χαρακτηριστικο οτι η Κυπριακη προδοσια των αφελων δικτατορων μαλλον επαιξε ρολο και στην αρνηση του κρατους-πατριδας για πολλους απο αυτους αφου συνδεθηκε ψυχολογικα με το διαλυμενο κρατος-δυναστη των δικτατορων.
    Απο την αλλη ενα κομματι της αριστερας γενικοτερα, λογω των απηνων διωξεων ταυτισε την υπακοη στους νομους και την εννομη ταξη, που χρειαζεται καθε χωρα-κρατος για να εχει ελαχιστη συνοχη, με τον ολοκληρωτισμο. Αυτα ουσιαστικα ειναι εκαστον ιδεολογικα ειδωλα του αλλου, και εργαλεια καταλληλα για τους εξωθεσμικους παραγοντες για χειραγωγηση τμηματος της Ελληνικης κοινωνιας.
    Ισως να διαφωνησετε, αλλα αυτα τα δυο εβαλαν τις βασεις για το βαθμιαιο ξεχαρβαλωμα της Ελληνικης εννομης ταξης και μακροπροθεσμα ισως της κοινωνιας, βοηθουσης και της συσσωρευσης εκατομμυριων αλλοδαπων ανευ συνεκτικης σχεσεως προς την Ελληνικη κοινωνια. Σε τετοιο ιδεολογικο εδαφος ειναι ευκολο οι λεγομενες ΜΚΟ να βρισκουν ευηκοα ωτα προωθωντας ξενα συμφεροντα σε πολλα επιπεδα: Της εκπαιδευσης (Βιβλιο ιστοριας ΣΤ’Δημοτικου), συγκεκριμενων και γνωστων ΜΜΕ (το μετωπο της “λογικης” και του ‘ρεαλισμου”), της ακαδημαικης ζωης (’Ιστορικοι-ανιστορητοι που υιοθετουν ξεπερασμενες -στις χωρες γεννησεως τους- νεοταξικες θεωρησεις, ο νεολληνικος μεταπρατισμος της σκεψης κ.α.

  12. Argeadis says:

    Παραθετω γραμμα προς την Καθημερινη του καθηγητη Βιολογιας του Π. Πατρων Σταυρου Παπαμαρινοπουλου και το οποιο αποτελει απαντηση σε αρθρο του κ. Καρκαγιαννη για τη συνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρεστι. Το προσυπογραφω ολοθερμα.
    Ο λογος της παραθεσεως ειναι οτι τα λεχθεντα του κ. Καρκαγιαννη αποτελουν αλλη πτυχη του πολυπλοκαμου Ἑλληνικου “ανθελληνισμου” ο οποιος ειναι σε αγαστη συμφωνια με οτι επαγγελονται οι εν Ελλαδι εντεταλμενοι νεοταξιτες. Συνειρμικα, αφου δεν “ειμαστε” απογονοι των αρχαιων, συμφωνα με τους Καρκαγιαννη, Ρεπουση, Λιακο, Κουλουρη και ΣΙΑ, ε! τοτε δεν εχουμε δικαιωματα στην γλωσσα και στο ονομα Μακεδονια κ.ο.κ. ή μαλλον εχουμε οσα εχουν και οι Σκοπιανοι. Γι’αυτο και οι λαθρομεταναστες εχουν σιγα-σιγα περισσοτερα δικαιωματα απο τους πολιτες αυτης της χωρας. Με τετοιους ‘Ἑλληνες” να διαμορφωνουν την κοινη γνωμη υπερ των “μπατε σκυλοι αλεστε και πολιτιστικα αλεστικα-μη-δωσετε” Σκοπιανων, Τουρκων, και λαθρομετανστων κλπ, η μαχη του αφελληνισμου δινεται απο τα Σορακια σε πολλαπλα επιπεδα.

    Το “καλο” ειναι οτι ο κ. Καρκαγιαννης και οι λοιποι ως γνησιοι μεταπρατες της σκεψης δεν μπαινουν στον κοπο να αναλυσουν τα δεδομενα εις βαθος με αποτελεσμα να εχουν αποψη και κριση επι παντος επιστητου απο τις στηλες τους. Και αυτη ειναι η πολιτικη Αχιλλειος πτερνα τους.

    Η συνέχεια των Ελλήνων
    Κύριε διευθυντά
    Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του κ. Καρκαγιάννη σχετικά με τη διάσκεψη του Βουκουρεστίου. Ο αρθρογράφος κάνει διάφορα σχόλια και μεταξύ των άλλων λέει «…δεν είμαστε ούτε απόγονοι (των αρχαίων Ελλήνων) με κληρονομικά δικαιώματα, ούτε διάδοχοι…». Συνιστώ στον κ. Καρκαγιάννη και όσους άλλους εκφράζουν την παραπάνω άποψη ότι είναι καλό να μελετήσουν το έργο του Luigi Luca Cavalli-Sforza με τίτλο «Genes, Peoples and Languages», εκδόσεις North Point Press. Σε αυτό θα βρουν την κατανομή της 4ης γενετικής παραμέτρου κατανεμημένης γεωγραφικώς. Θα παρατηρήσουν, όπως απεικονίζει στον παρατιθέμενο χάρτη ο μεγάλος γενετιστής, ότι η κατανομή της που προήλθε από την μελέτη του mtDNA δειγμάτων ιστού από ζώσες γυναίκες έξι διαφορετικών κρατών συμπίπτει απολύτως με τη γεωγραφική κατανομή των Ελλήνων γύρω στα 900 π.Χ. στη Νότιο Ιταλία, στις χώρες που είναι βορείως των σημερινών συνόρων της χώρας μας, καλύπτοντας το νότιο τμήμα τους (Αλβανία, Σερβία και Βουλγαρία) και βεβαίως και στη Δυτική Μικρά Ασία σε πλάτος προεκτεινόμενο μέχρι την Τραπεζούντα συμπεριλαμβανομένης. Αυτό το απροσδόκητο αποτέλεσμα σημαίνει ότι το mtDNA των γυναικών αυτών, εκτός του ότι είναι το ίδιο παντού, προέρχεται από ένα παρελθόν 3.000 χρόνων πριν. Αυτή η γενετική παράμετρος δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη άλλων πληθυσμών, έχει όμως αντοχή στο χρόνο παρά τους φόνους, τη γενετική λεηλασία και την «αβρότητα» των κατακτητών όλων των περιόδων. Αυτή η σταθερότητα του γονοτύπου συνδέεται όλως τυχαίως με την επιβίωση των ηθών, των εθίμων, όπως των κύκλιων χορών που μπορεί να δουν οι επισκέπτες του αρχαιολογικού μουσείου του Ναυπλίου που είναι ίδιοι από την προϊστορική περίοδο λόγου χάριν, και της ελληνικής γλώσσας του ενδοχώριου πληθυσμού, που κατά τον αρθρογράφο σας, δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι είναι κληρονόμοι και διάδοχοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά είναι προφανώς, κατ’ αυτόν, μόνον όλων των άλλων που πέρασαν από εδώ εκτός βεβαίως των Ελλήνων.
    Δρ Σταυρος Παπαμαρινοπουλος – Καθ. Πανεπιστημίου Πατρών

  13. Πατριώτης says:

    @ Αργεάδη:

    Νομίζω πως στο σχόλιό σου της 30/4/6:56 μπερδεύεις τα πράγματα. Ποιες «προηγουμενες (ακρο)δεξιες κυβερνησεις ξεφτιλισαν καθε εννοια πατριωτισμου»; Μην τα ισοπεδώνεις όλα. Ανέφερα την δικτατορία, διότι είναι γεγονός ιστορικό ότι η μετέπειτα κυβέρνηση έδειξε κάποια χαλαρότητα και κυρίως έκανε το έγκλημα να παραδώσει την παιδεία στα χέρια της (ψευδο)αριστεράς.
    Δεν τίθεται θέμα έννομης τάξης, διότι δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει την αντεθνική ρητορεία. Ο συνειδητά καλλιεργούμενος ανθελληνισμός, δεν είναι βέβαια άσχετος με την γενικότερη διάλυση του κράτους, αντιθέτως συμβάλλει σ’ αυτήν για ευνόητους λόγους, όμως, δεν προέρχεται απ’ αυτήν.
    Στην Ελλάδα υπάρχουν, τώρα, λόγω διαδικτύου, δεκάδες ανθελληνικών ιστοσελίδων, τις γνωρίζεις πιστεύω, όπως και μία (ίσως κι άλλες, τις οποίες δεν ξέρω εγώ) που μονίμως παροτρύνει στην άρνηση της στρατιωτικής θητείας. Είναι παράνομες; Δυστυχώς όχι. Είναι συζητήσιμο το κατά πόσο κάποιες απ’ αυτές είναι όντως παράνομες, με την έννοια ότι παροτρύνουν σε απείθεια στους νόμους, αλλ’ αυτό ας μας το πουν καλύτερα οι νομικοί που γράφουν εδώ μέσα.
    Νομίζω ότι από πλευράς μου εξάντλησα το θέμα. Ο Κωνσταντίνος Ρωμανός είναι άξιος συγχαρητηρίων για το καταπληκτικό του αυτό άρθρο. Άλλωστε, δεν είναι το πρώτο και ασφαλώς δεν θα είναι το τελευταίο, που περιγράφει την ζοφερή νεοελληνική κατάσταση τόσο εμπεριστατωμένα και χωρίς να μασά τα λόγια του.

  14. Argeadis says:

    Πατριωτη:
    Εννοουσα τις περισσοτερες μετεμφυλιακες κυβερνησεις και την απο τις πολιτικες τους και σε συλλογικο επιπεδο ελλειψη ιδεολογικης συναινεσης που χαρακτηριζει αλλες κοινωνιες οταν αντιμετωπιζουν κινδυνους. Με αυτη την οντως στενη εννοια στην Ελλαδα υπαρχει ακομα διχασμος αλλα με διαφορετικη εικονα. Ισως επειδη λειπω πολλα χρονια εξω να μου διαφευγουν στοιχεια της ολης εικονας.
    Εχεις δικιο. Και δεν πρεπει να υπαρχει εν καιρω ειρηνης νομος που να απαγορευει την ελευθερη εκφραση. Ομως οπως ειπες και εσυ οταν παροτρυνουν σε απειθεια στους νομους τοτε που ειναι το οριο ελευθερης εκφρασης και αναρχιας; Και μια απλη ερωτηση.
    Το ζητουμενο λοιπον ειναι η αντιμετωπιση της προιουσας διαλυσης σε πολλα επιπεδα με ολικες στρατηγικες. Π.χ. στα πανεπιστημια (Σορακια-αποδομιστες), στην πολιτικη (διεθνοαναρχονεοταξιτες τυπου ΣΥΝ κ.α.), κλπ.
    Ισως-ισως εχεις δικιο: Λειπω πολλα χρονια εξω και αυτο με αναγκαζει να βλεπω τα πραγματα υπο περιορισμενο πρισμα.
    Συμφωνοι, ο καθηγητης Ρωμανος καλυψε επαρκως το ζητημα και για μενα. Ο καθηγητης Π. Ηφαιστος εχει αναλυσει με ακομα πιο πολλες λεπτομερειες το φαινομενο και στο επιπεδο οργανισμων (ΕΛΙΑΜΕΠ) κλπ.

  15. SteliosNausika says:

    Το κάθε έθνος αναλόγως των χαρακτηριστικών του ωριμάζει για να εξυπηρετήσει ένα σκοπό στο σχέδιο του Θεού. Η εκπλήρωση του σκοπού αυτού είναι και η δικαίωση της ύπαρξής του και το πέρασμά του σε ένα άλλο υψηλότερο επίπεδο.
    Το ερώτημα λοιπόν και για το Ελληνικό Έθνος σήμερα είναι, τι ρόλο καλείται να παίξει στην εποχή μας, που είναι η εποχή του Αγίου Πνεύματος. Ποια είναι τα θετικά χαρακτηριστικά του Έλληνα ως ιδιοσυστασία; Κατ’ αρχήν το έντονο ανήσυχο πνεύμα του γύρω από το ΝΟΗΜΑ αυτής της ζωής. Η αναζήτηση του σκοπού για τον οποίον είναι πλασμένος ο άνθρωπος, που δεν καλύπτεται πλέον απλώς με το να γνωρίσει τον Δημιουργό του (αυτό έγινε με την έλευση του Χριστού), αλλά με το να καταλάβει σε τι Του χρησιμεύει και τι πρέπει να κάνει για να γνωρίσει το θέλημά Του και να συμμετάσχει στην εκπλήρωσή του.
    Αυτά τα ερωτήματα μπορεί να μην χαρακτηρίζουν την μεγάλη πλειοψηφία, αλλά σίγουρα υποβόσκουν στον Έλληνα ως προβληματισμός και εσωτερική ανησυχία, όσο σε κανέναν άλλον λαό και αυτό δηλώνει ότι το υπόβαθρο του Έλληνα είναι πνευματικό. Εκεί λοιπόν, όπου υπάρχει ένας προωθημένος πνευματικός αναβρασμός, είναι λογικό, ότι σ’ αυτόν τον τόπο έχουν γεννηθεί ή πρόκειται να γεννηθούν άτομα προορισμένα άνωθεν, να διδάξουν και να διαφωτίσουν. Μπορεί να είναι ένα ή πολλά – δεν έχει σημασία. Το θέμα για τους σύγχρονους Έλληνες είναι να αποσπασθούν από την εστίαση στα υλικά, όπου τους οδηγούν μεθοδικώς και εντέχνως και να στραφούν στην εσωτερική αναζήτηση – τουτέστιν, να φέρουν στο φώς τις βαθύτερες ανησυχίες τους, τα νευραλγικά μεταφυσικά τους ερωτήματα, τις υπαρξιακές τους αγωνίες, το ανικανοποίητό τους και να κάνουν κέντρο της ζωής τους την αναζήτηση της Αλήθειας και την αναζήτηση πνευματικής καθοδήγησης. Όταν βρούνε το καινούργιο, τότε και μόνον θα είναι σε θέση να δώσουν ξανά τα φώτα τους και στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, προβιβαζόμενοι σε παγκόσμιους πολίτες. Για κάθε ένα, που αισθάνεται βαθειά μέσα του Έλληνας σημαίνει η ώρα αυτού του συνειδητού αγώνα, που θα γίνει στόχος ζωής. Πολλοί μπορεί να τον αποποιηθούν, αλλά και οι λίγοι, που θα επωμισθούν αυτό το βάρος, είναι σίγουρο ότι θα δικαιώσουν την ύπαρξη του παμπάλαιου αυτού Έθνους, που πέρασε τόσα στάδια εξέλιξης ακτινοβολώντας και τις αντίστοιχες πνευματικές ωθήσεις προς όλη την Οικουμένη. Και θα το δικαιώσουν, γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία, θα πετύχουν να αφομοιώσουν την αρνητική τους πλευρά και να υψωθούν πάνω από τις αντιφάσεις της φύσης τους, κάτι που θα είναι μοναδικό επίτευγμα και θα αποτελέσει παράδειγμα τελειότητας και εξόδου από τις αντιφάσεις για όλους τους υπόλοιπους.
    Προφανώς αυτό είναι πού ζητούν και οι άλλοι υποσυνείδητα από τους Έλληνες και οι ίδιοι οι Έλληνες από τον εαυτόν τους. Γιατί, ενώ όλοι οι λαοί έχουν έντονες αρνητικές πλευρές, κανείς δεν κατηγορήθηκε όσο οι Έλληνες, αλλά και κανείς δεν στράφηκε τόσο φανατικά κατά του Έθνους του, όσο οι Έλληνες, που σημαίνει, όχι ότι είμαστε οι χειρότεροι, αλλά αυτοί που ενοχλούμαστε περισσότερο από όλους από τα ελαττώματά μας και απαιτούμε τελειότητα από τον εαυτόν μας.
    Ναυσικά Παπαϊωάννου
    6/5/2008

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.