Ποιοί είναι οι αληθινοί εθνικιστές στην Ελλάδα…

Χρύσανθος Λαζαρίδης
Αναδημοσίευση από το Δίκτυο21

Επί δεκαπέντε χρόνια, όποιος τολμούσε να υποστηρίξει ότι δεν είχαμε περιθώρια υποχωρήσεων έναντι των Σκοπίων, κι ότι ο Σκοπιανός αλυτρωτισμός ήταν σημαντικό πρόβλημα περιφερειακής σταθερότητας και ασφάλειας, κατηγορείτο στην Ελλάδα για… «εθνικισμό».
Παρ’ όλα αυτά επίσημη ελληνική παρέμενε αυτό ακριβώς: ότι δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε τα Σκόπια ως «Μακεδονία».


Επί μιάμιση δεκαετία, η Ελλάδα είχε μια πολιτική, την οποία μεγάλο μέρος της επίσημης ελληνικής ελίτ τη θεωρούσε «εθνικιστική»!
Επί μιάμιση δεκαετία, όποιος υποστήριζε την επίσημη ελληνική θέση μέσα στην Ελλάδα θεωρείτο «εθνικιστής». Κι αν μέσα στην Ελλάδα δεν την υποστήριζε η ελίτ της χώρας, ουδείς την έπαιρνε σοβαρά εκτός Ελλάδος.
Ούτε τη χώρα, ούτε την πολιτική της…

Τους τελευταίους μήνες, ο Κώστας Καραμανλής έκανε μια τακτική υποχώρηση, για να ξεμπλοκάρει το ζήτημα: Αποδέχθηκε, κατ’ αρχήν, σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, για όλες τις χρήσεις (erga omnes).
Όμως, το χάσμα δεν γεφυρώθηκε, γιατί ακόμα κι αν κάποιοι στα Σκόπια θα δέχονταν αλλαγή στο «συνταγματικό» όνομα της χώρας τους, δεν δέχονται εύκολα «γεωγραφικό προσδιορισμό» και δεν δέχονται με τίποτε ενιαίο όνομα για όλες τις χρήσεις.
Έτσι η ελληνική «υποχώρηση» δεν στοίχισε στην Ελλάδα, αφού δεν οδήγησε σε οδυνηρό συμβιβασμό, αλλά κατέδειξε την αδιαλλαξία της άλλης πλευράς. Και άρχισε να βρίσκει «κατανόηση» απ’ έξω.
Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι ένωσε ξανά τους Έλληνες: Εκεί που είχαμε μια γραμμή που δεν τη στήριζε η ελίτ της χώρας και δεν την εγκατέλειπε η πλειονότητα της κοινωνίας, σήμερα έχουμε μια γραμμή, που την στηρίζει ο ελληνικός λαός, την αποδέχεται το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ελίτ κι αρχίζει να βρίσκει στήριξη στο εξωτερικό, ενώ – για πρώτη φορά – φέρνει σε δύσκολη θέση τα ίδια τα Σκόπια.
Παρ’ όλα αυτά ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής ελίτ επιμένει: Να αναγνωρίσουμε τα Σκόπια ως «Μακεδονία» (έστω κι ως «Νέα Μακεδονία»), να τελειώνουμε. Κι όποιος δεν συμφωνεί, είναι «αθεράπευτος εθνικιστής».

Πώς συνυπάρχουν εθνικιστική αλαζονεία και υποχωρητισμός

- Βασικό τους επιχείρημα ότι τα Σκόπια – με ή χωρίς αλυτρωτισμό – «είναι πολύ μικρά για να βλάψουν την Ελλάδα».
- Δεύτερο επιχείρημα, ότι μπορούμε εύκολα να τους αλώσουμε με οικονομική διείσδυση και να τους κάνουμε δικό μας «παραμάγαζο».
- Τρίτο επιχείρημα, ότι αν δεν βοηθήσουμε να σταθεροποιηθούν τα Σκόπια και προχωρήσει η διάλυσή τους, τότε θα δημιουργηθεί η «Μεγάλη Αλβανία» και η «Μεγάλη Βουλγαρία», που πραγματικά θα αποτελούν απειλή για την Ελλάδα.
- Τέταρτον επιχείρημα, ότι η Ελλάδα χρειάζεται, οπωσδήποτε αυτό «μαξιλαράκι» στα βόρεια σύνορά της, που την εξασφαλίζει από βορράν.

Αυτή εξακολουθεί να υποστηρίζει σημαντικό μέρους της ελληνικής ελίτ. Που θεωρεί «τυφλωμένους εθνικιστές», όσους διαφωνούν μαζί της. Κι όμως, κατ’ εξοχήν εθνικιστική είναι η δική της λογική:
– Είναι εθνικιστική, γιατί δείχνει απόλυτη περιφρόνηση σε ένα λαό που είναι μικρότερος, επειδή είναι μικρότερος.
– Είναι εθνικιστική, γιατί διακηρύσσει, με περισσή αλαζονεία, ότι μπορεί να αλλοιώσει τη συνείδηση ενός λαού – έστω και τη ψευδή συνείδησή του – με… «δέκα αλυσίδες σουπερμάρκετ».
– Είναι εθνικιστική, διότι καλλιεργεί φοβικά σύνδρομα κατά άλλων λαών της περιοχής: των Αλβανών και των Βουλγάρων. Που ακόμα κι αν έπαιρναν μέρος της επικράτειας των Σκοπίων, θα γίνονταν μεγαλύτερες, αλλά δεν θα γίνονταν «μεγάλες» και που καμία τους δεν θα μπορούσε να απειλήσει την Ελλάδα, η οποία θα εξακολουθούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη – πληθυσμιακά και εδαφικά – πολύ πλουσιότερη, πολύ πιο μπροστά και πολύ ισχυρότερη.
Με τα Σκόπια το θέμα είναι διαφορετικό. Εκείνο που αποτελεί απειλεί για την Ελλάδα δεν είναι η «Μεγάλη Μακεδονία» που οραματίζονται, αλλά, αυτός καθαυτός ο αλυτρωτισμός τους. Γιατί ο αλυτρωτισμός είναι αποσταθεροποιητικός. Και μπορεί αποδειχθεί «μεταδοτική νόσος».
Ο Μακεδονισμός είναι επικίνδυνος, γιατί φαλκιδεύει τις αληθινές εθνικές ταυτότητες των διαφορετικών πληθυσμών της FYROM – και γι’ αυτό λειτουργεί καταπιεστικά στο εσωτερικό και επιθετικά προς τα έξω. Έτσι δημιουργεί μια μόνιμη εστία τοπικής αστάθειας και περιφερειακής αποσταθεροποίησης.
Μια τέτοια εστία κρίσεων δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη και ισχυρή για να είναι επικίνδυνη. Εδώ δεν μετράει η δύναμη του συγκεκριμένου κρατιδίου, αλλά η αποσταθεροποιητική δυναμική του και οι εξελίξεις στις οποίες μπορεί να συμπαρασύρει όλους τους άλλους…
Η Ελλάδα χρειάζεται στα βόρια σύνορά της σταθερά εθνικά κράτη, με λυμένα τα μεταξύ τους προβλήματα και ενταγμένα στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς.
Κράτη που θα είναι σταθερά όχι γιατί μπήκαν στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς. Το αντίθετο: θα έχουν μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ επειδή έλυσαν, προηγουμένως, όλα τα μεταξύ τους προβλήματα και μπορούν, πλέον, να μεταστραφούν σε προτεραιότητες ανάπτυξης και συνεργασίας.
Η σταθεροποίηση των Βαλκανίων δεν χρειάζεται «μαξιλαράκια», που καταπιέζουν τους εθνικούς τους πληθυσμούς και υποκινούν προς εξέγερσιν υπαρκτές και ανύπαρκτες μειονότητες των γειτόνων τους, ενώ φοβούνται τον ίδιο το διαμελισμό τους από τους ίδιους τους πληθυσμούς τους που αλληθωρίζουν όλο και περισσότερο προς γειτονικές «μητέρες πατρίδες». Τέτοιοι γείτονες μοιάζουν περισσότερο με «ωρολογιακές βόμβες» παρά με «προστατευτικά μαξιλάρια».
Όλα αυτά μέγα μέρος του ελληνικής πολιτικής ελίτ δεν μπορεί να τα καταλάβει.

Τι δεν καταλαβαίνουν…

Τους μιλάς για περιφερειακή σταθερότητα και σε λένε… «εθνικιστή». Την ίδια ώρα, οι ίδιοι βλέπουν με απόλυτη αλαζονεία τα «μικρά Σκόπια» κι ισχυρίζονται ότι μπορούν να τα «απορροφήσουν» φτιάχνοντας… σουπερμάρκετ!
Τους δείχνεις τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων και σου απαντούν ότι καλλιεργείς εθνικιστικές φοβίες. Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι μιλάνε για την… απειλή της «Μεγάλης Αλβανίας» και της «Μεγάλης Βουλγαρίας»…
Τους εξηγείς ότι, μόνο αν ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα εθνικής ολοκλήρωσης όλων των λαών της Βαλκανικής και μόνο αν αναχαιτιστούν όλες οι εθνικιστικές υπερβολές τους, θα υπάρξει μακροχρόνια σταθερότητα, ευημερία και η Ειρήνη στα Βαλκάνια. Και σου απαντούν ότι θέλεις αλλαγές συνόρων. Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι σπεύδουν να αναγνωρίσουν όλες τις αλλαγές συνόρων που επιβάλλονται στην περιοχή…
Τους εξηγείς ότι τα Σκόπια δεν αναζητούν γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά εθνική ταυτότητα. Και σου απαντούν, ότι έχουν δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό τους.
Τους παρατηρείς ότι το «δικαίωμα» των Σκοπιανών στον αυτοπροσδιορισμό παραβιάζει το αντίστοιχο δικαίωμα τριών γειτονικών λαών στον αυτοπροσδιορισμό. Τους εξηγείς ότι κάθε λαός μπορεί να παράγει τους εθνικούς μύθους του για να υπάρξει, αλλά κανείς λαός δεν μπορεί να εφεύρει μιαν «εθνική μυθολογία», που καταπιέζει την αληθινές εθνικές ταυτότητες των πληθυσμών του και ταυτόχρονα αμφισβητεί τις εθνικές ταυτότητες όλων των γειτόνων του. Και σου απαντούν ότι είσαι «εθνικιστής»…
Οι ίδιοι άνθρωποι που είναι έτοιμοι να συνθηκολογήσουν με τον πιο ακραίο και παραληρηματικό εθνικισμό των Σκοπίων, αποκαλούν «εθνικιστές» όσους μέσα στην Ελλάδα αρνούνται να νομιμοποιήσουν αυτόν τον εθνικισμό…
Τους εξηγείς ότι αναγνωρίζοντας τα Σκόπια ως «Μακεδονία» μονιμοποιούμε την αστάθεια και νομιμοποιούμε την μακροχρόνια αποσταθεροποίηση. Και σου απαντούν ότι πρέπει να τα αναγνωρίσουμε, όπως-όπως, να τελειώνουμε.
Δεν θέλουν να λύσουν το πρόβλημα. Θέλουν να το «κουκουλώσουν» όπως-όπως…

«Επιλοχίες σε «στρατόπεδο νεοσυλλέκτων»

Συμπεριφέρονται ως «διορισμένοι τοπάρχες» μιας απομακρυσμένης επαρχίας, με μόνη ευθύνη να πειθαρχήσουν τους ανήσυχους «ιθαγενείς». Έτοιμοι να υπερασπιστούν τα «αυτοκρατορικά» συμφέροντα στα οποία νιώθουν «υπόλογοι», κι όχι τα εθνικά συμφέροντα του λαού που τους εξέλεξε.
Πρόκειται για ένα περίεργο εθνικισμό, που δεν έχει εθνικές-ελληνικές αναφορές, πάσχει από τις γραφειοκρατικές ιδεοληψίες μιας ευρωπαϊκής νομενκλατούρας.
Περιφρονεί τις εθνικές ταυτότητες όλων των ευρωπαϊκών λαών, και οραματίζεται να τις βάλει στη μηχανή του κιμά και να τις «ομογενοποιήσει» σε ένα απέραντο «χυλό».
Φαντάζονται την Ευρώπη σαν ένα τεράστιο «στρατόπεδο νεοσυλλέκτων», όπου οι λαοί θα απεκδυθούν απ’ όλα τα στοιχεία των εθνικών τους ταυτοτήτων και θα φορέσουν την ομοιόμορφη στολή αγγαρείας της «ευρωπαϊκής ομοιομορφίας».
Μεγάλο μέρος της δικής μας ελίτ, ένιωθε επί χρόνια ως «επιλοχίας» σε αυτό το «στρατόπεδο νεοσυλλέκτων», αντιμετωπίζοντας με την ίδια περιφρόνηση όλες τις εθνικές ταυτότητες: και όσων βρίσκονται εντός της Ένωσης και αρνούνταν να τις αποβάλουν, και όσων δεν μπήκαν ακόμα.
Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν ότι όσοι μπουν στο «στρατόπεδο νεοσυλλέκτων», θα μάθουν να εκτελούν παραγγέλματα και θα ξεχάσουν τις «κακές συνήθειες» που είχαν πριν μπουν.
Νιώθουν βαθύτατα προσβεβλημένοι όταν οι «ιθαγενείς-νεοσύλλεκτοι», που βρίσκονται στη «δικαιοδοσία» τους αρνούνται να εκτελέσουν παραγγέλματα, υπερασπίζονται ακόμα τα εθνικά τους συμφέροντα και τις εθνικές τους ταυτότητες.
Εμφορούνται από «αυτοκρατορική» αλαζονεία προς τους μικρούς, κι έχουν προσχωρήσει σε ένα γραφειοκρατικό-αντιδημοκρατικό «ευρωπαϊσμό».
Είναι εθνικιστές χωρίς έθνος και επιθυμούν μιαν Ευρώπη χωρίς Ευρωπαίους.
Οραματίζονται μια «ευρωπαϊκή αυτοκρατορία», χωρίς έθνη και χωρίς δημοκρατία. Που δεν υπάρχει σήμερα και που οι πρώτοι που την απεχθάνονται είναι οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι.
Μιλάνε για «εκσυγχρονισμό» και ονειρεύονται την παλινόρθωση της… «Ιεράς Συμμαχίας», που έτρεμε τις εθνικές και δημοκρατικές-εξεγέρσεις των ευρωπαϊκών λαών. Οι οποίοι και την κατεδάφισαν.
Καταγγέλλουν τον εθνικισμό, αλλά στην πραγματικότητα φοβούνται τη δημοκρατία.
Είναι περίεργα υβρίδια, τοπικές «αποφύσεις» μιας ευρω-γραφειοκρατίας, που χάνει ήδη όλες τις μάχες στην Ευρώπη. Που προδίδει το ευρωπαϊκό ιδεώδες και ήδη παραμερίζεται.
Η Ενωμένη Ευρώπη θα προχωρήσει και θα υπάρξει χωρίς τέτοιους γραφειοκράτες.
Θα προχωρήσει και θα υπάρξει ως σύγκλιση εθνικών συμφερόντων, όχι ως κατάργησή τους. Κι ως σύγκλιση εθνικών ταυτοτήτων, όχι ως ισοπέδωσή τους.
Σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, ήδη διεξάγεται μια μάχη ενάντια σε τέτοιου είδους γραφειοκράτες. Στην Ελλάδα η μάχη αυτή διεξάγεται με αφορμή του Σκοπιανό (και όχι μόνο).
Σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες αναδεικνύονται εθνικές ηγεσίες που αποβλέπουν σε μιαν Ευρώπη που ενώνει, δεν ισοπεδώνει.
Που φέρνει τους λαούς της Ευρώπης πιο κοντά μεταξύ τους, όχι πιο μακριά από την παράδοσή τους.
Που τους μαθαίνει να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο, όχι να μισούν τον εαυτό τους.
Μια Ενωμένη Ευρώπη, που λειτουργεί ως καταλύτης ασφάλειας, ανάπτυξης και ευημερίας για όλους τους Ευρωπαίους, όχι ως μηχανή του κιμά για τους λαούς της.
Επί τόσα χρόνια, μια ελληνική ελίτ πολιτευόταν με εθνικιστική αλαζονεία απέναντι στους γύρω λαούς και με αυτοκρατορική περιφρόνηση απέναντι στις ανησυχίες, τα αιτήματα και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Δεν οραματιζόταν την Ευρώπη των λαών, αλλά την Ευρώπη της γραφειοκρατίας, ερήμην των λαών.
Μια τέτοια ελίτ, δεν έχασε καμία ευκαιρία να στιγματίσει όσους Έλληνες διαφωνούσαν μαζί της ως «εθνικιστές», «ακροδεξιούς», «αναχρονιστές» και «αντι-ευρωπαϊστές».
Ενώ η ίδια έδειχνε μικρομέγαλη εθνικιστική μεγαλαυχία, ολοκληρωτική νοοτροπία, αυτοκρατορικά πλέγματα του 18ου αιώνα. Κι από Ευρώπη, όπως αποδείχθηκε, ήταν «μακριά νυχτωμένη».
Σήμερα βλέπει να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια της, υποχωρεί και παραμερίζεται. Ενώ τα ιδεολογήματά της χάνουν έδαφος παντού.
Στην υπόλοιπη Ευρώπη, πρωτίστως, αλλά και στην Ελλάδα εσχάτως…

11 Responses to “Ποιοί είναι οι αληθινοί εθνικιστές στην Ελλάδα…”

  1. Πατριώτης says:

    Αυτά τα έχουμε επανειλημμένως πει και δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει το ποιος είναι και ποιος όχι ο εθνικιστής. Για μένα σημασία έχει η «τακτική υποχώρηση» (sic!) του Καραμανλή, με την οποία ουσιαστικά τα δίνει όλα.

    Ενδιαφέρουσα η χθεσινή EΠIΦYΛΛIΔA του Χ. Γιανναρά στην “Καθημερινή”.

  2. Γιώργος Μάτσος says:

    Όχι, ας μην απαξιώνουμε τελείως το κείμενο του κ. Λαζαρίδη, νομίζω ότι κάνει μια ωραία συστηματοποίηση των επιχειρημάτων της άλλης πλευράς, καταδεικνύοντας το κενό στο οποίο κινούνται. Ωστόσο, συμφωνώ με τον Πατριώτη που διαφωνεί με την ορολογία “τακτική υποχώρηση”. Δεν πιστεύω ότι ο Κωστάκης το σχεδίασε το πράγμα έτσι με σκοπό να κερδίσει αυτά που μας λέει ο Χρύσανθος ότι κέρδισε. Δεν συμφωνώ όμως και με την απολύτως απαξιωτική ρητορική Γιανναρά στη χθεσινή Επιφυλλίδα. Η αλήθεια για μένα βρίσκεται κάπου στη μέση:

    Όντως η αποδοχή της “σύνθετης” πέτυχε όλα αυτά που λέει ο Χρύσανθος. Όμως δεν το σχεδίασε κανείς έτσι. Εκεί καταλήξαμε και ήταν περίπου τυχαίο το ότι βγήκε τελικά κάπως καλό το όλο σκηνικό για την Ελλάδα.

    Όντως η αποδοχή της “σύνθετης” είναι καταστροφική, όπως πολύ σωστά αναλύει ο Χ. Γιανναράς. Όμως το πράγμα δεν είναι καθόλου έτσι σε επίπεδο πραγματικής διπλωματίας. Τα Σκόπια έχουν να χάσουν πολύ ουσιαστικά πράγματα από μια “πραγματική” σύνθετη “με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις”. Πρόκειται για σαφέστατη δική μας υποχώρηση που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί πράγματι να αποδειχθεί καταστροφική. Και πρόκειται για υποχώρηση από την υπεράσπιση ενός ονόματος που είναι δικό μας καταδικό μας. Αφήνουμε ένα μεγάλο μέρος του κλοπιμαίου στον κλέφτη. Όχι όμως όλο το κλοπιμαίο. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να του αφήσουμε έστω και ελάχιστα το κλοπιμαίο.

    Το θέμα είναι ότι εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα, με τις συνεχείς ελληνικές υποχωρήσεις, η σύνθετη ήταν δεδομένο ότι θα γινόταν δεκτή από το “ψευδοκράτος των Αθηνών”. Έγινε δεκτή. Άρχισε η διαπραγμάτευση, αφού εμείς είχαμε καλύψει “το 50% της απόστασης”, κατά την προσφιλή έκφραση της Ντόρας, και άρχισε η συζήτηση για το άλλο 50%. Φυσικά, εκεί μας ζήτησαν να πάμε στο 90%, να μην πούμε στο 100% (άντε, 99,9%), όταν μας έλεγαν να αναγνωρίσουμε “μακεδονικό έθνος”, που ήταν όλο το ζουμί! Όταν αυτά τα είδε ο λαός, άρχισε η λαϊκή οργή να εκδηλώνεται. Να εκδηλώνεται με τρόπο εκρηκτικό! Αρχίσαμε να αδιαφορούμε για αυτή την κυβέρνηση, να θεωρούμε ότι δεν μας εκπροσωπεί. Και όχι μόνον για την κυβέρνηση, αλλά για το σύνολο της ελληνικής πολιτικής τάξης. Τα εκπληκτικά κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ ανέφεραν ότι τα πράγματα σήμερα είναι χειρότερα από τη χούντα (και δεν ήταν τυχαίος αυτός που το έλεγε!), οι δύο συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη, παρά την ιδεολογική και πολιτική καταπίεση, η έκρηξη οργής μη ελεγχόμενων κρατικών λειτουργών, όλα αυτά λειτούργησαν. Δεν θα ξεχάσω αυτό που μας ανέφεραν οι διοργανωτές της συγκέντρωσης στο Αλεξάνδρειο, ότι μέχρι τελευταία στιγμή ο κ. Άγις Κυνηγόπουλος, υπεύθυνος του “Αλεξανδρείου”, δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις να μην παραχωρήσει το Μέλαθρο. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και βουλευτές, με τη θλιβερή εξαίρεση Ψωμιάδη, που αυτο-ακυρώθηκε τόσο εύκολα, πήραν “τηλέφωνο” από τη Ρηγίλλης να μην τολμήσουν να πατήσουν στο Αλεξάνδρειο. Υπάκουσαν βέβαια, σαν καλά προβατάκια. Όμως ο κ. Κυνηγόπουλος άντεξε! Ήταν ένας μικρός ήρωας, με την κατάλληλη θέση, ανάμεσα στους πολλούς που όρθωσαν ανάστημα στην κρίσιμη αυτή στιγμή. Ο υπεύθυνος της στρατιωτικής μπάντας κατά την επίσκεψη του γ.γ. του ΝΑΤΟ έπαιξε το “Μακεδονία ξακουστή”, έναν παιάνα που είχε σχεδόν (ίσως και επισήμως…) απαγορευτεί τα τελευταία χρόνια στο στρατό! Ο κόσμος το άκουσε και φούσκωσε από περηφάνεια, ποιος ήταν αυτός που θα τολμούσε να τον τιμωρήσει;;! Γιατί, δεν πιστεύω ότι πήρε διαταγές για να παίξει το συγκεκριμένο κομμάτι.

    Και την άλλη μέρα το πρωί μετά το συλλαλητήριο τα πρωινάδικα “έπαιζαν” τη μια Αλεξάνδρειο, την άλλη άγαλμα Μ. Αλεξάνδρου. Αυτιάς, Παπαδάκης, Κουίκ, Καμπουράκης το έβλεπες ότι τους είχαν μιλήσει τα συλλαλητήρια. Ανεξάρτητα από τον κομματικό χαρακτήρα που είχε το συλλαλητήριο Καρατζαφέρη, ήταν η λαϊκή ψυχή εκεί. Εκεί ο Κωστάκης, που κατά βάθος τον πονάει το Μακεδονικό, σε αντίθεση με το Μητσοτακέικο, ήταν που είπε “σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων”. Μετά ήλθε η παρέλαση της 25ης Μαρτίου, μεγαλειώδης και τόσο “μακεδονική” αυτή τη χρονιά! Να μια απόδειξη γιατί χρειάζονται οι παρελάσεις! Δεν είναι οι μιλιταριστές που παρελαύνουν, είναι τα παιδιά της Ελλάδας, εμείς οι ίδιοι! Άλλη μια διατράνωση του λαϊκού αισθήματος. Και φτάσαμε σε ένα σημείο να πάμε σε προαποφασισμένο βέτο, ένα βέτο που απέδειξε πόσο σάπια ήταν η όλη πολιτική του “ενδίδουμε στις ασφυκτικές πιέσεις”. Και η οποία θα έπρεπε τόσο φυσιολογικά να θέτει το ερώτημα στην πολιτικο-κοινωική ελίτ ότι “αν ρίχνουμε τόσο εύκολα ροχάλες στο Μπους, γιατί να μην αρνηθούμε εντελώς το “Μακεδονία” για τα Σκόπια; Το έθεσε άραγε; Ίσως υποσυνείδητα, αλλά πρέπει να εξωτερικευθεί, να γίνει συνειδητό

    Το βέβαιο είναι ότι η ελληνική πολιτική σκηνή βρέθηκε πολλά βήματα μπροστά στο εθνικό αυτό θέμα: Από εκεί που ο ίδιος πρωθυπουργός, με το βασικό του σύμβουλο μάλιστα για την εξωτερική πολιτική να είναι ο ίδιος ΥπΕξ, τότε, είχε αποδεχθεί το “Δημοκρατία της Μακεδονίας – Σκόπια”, φτάσαμε σήμερα στο σημείο να απορρίπτει το ίδιο σχεδόν όνομα, έστω και με παρένθεση και όχι παύλα (Σκόπια) και όχι – Σκόπια χωρίς δεύτερη συζήτηση και να αντιπροτείνει ο πρωθυπουργός το “Δημοκρατία των Σκοπίων (Μακεδονία)”. Όχι ότι είναι αποδεκτό και αυτό το όνομα, αλλά οπωσδήποτε είναι πολλά βήματα μπροστά από εκείνην τη “βάση για διαπραγμάτευση”.

    Τα βήματα αυτά δεν ήταν “τακτική υποχώρηση”, αλλά συνειδητοποίηση από την ελληνική πολιτική ελίτ ότι δεν είναι δυνατή η υποχώρηση στο θέμα του ονόματος. Ο Κωστάκης μίλησε για σύνθετη ονομασία κλπ. με τη βεβαιότητα ότι ούτε αυτό θα το δεχτούν τα Σκόπια. Από αυτή την άποψη, αν είναι ειλικρινής με τη μη απεμπόληση της Μακεδονίας, των ελληνικών δικαιωμάτων στο “Μακεδονία”, θα πρέπει κάποια στιγμή να πάει και προς την πλήρη απόρριψη της σύνθετης ονομασίας. Η αδιαλλαξία των Σκοπίων του δίδει τη βάση. Αν συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο, τότε θα πρέπει να πει “παίρνουμε πίσω ό,τι δώσαμε, ξαναπάμε πίσω στο ‘όχι Μακεδονία ή παράγωγο’ ως δική μας αφετηρία” και να τους αφήσουμε να χτυπιούνται και να μας καταγγέλουν.

    Θα το κάνει αυτό ο Κωστάκης; Το βέβαιον είναι ότι, αν το κάνει, τα εγχώρια παπαγαλάκια θα πιάσουν πάλι δουλειά. Το ΚΚΕ (ο βασικός υπαίτιος που υπάρχει σήμερα Σκοπιανό – Μακεδονικό) θα καταγγείλει ότι αυτό και μόνο αυτό μίλησε για τη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό από το 1992 και ότι η χώρα κυλάει στον εθνικισμό. Ο ΣυΡιζΑ, ας μην προβλέψουμε. Το ΠαΣοΚ, ας ελπίσουμε να φανεί σώφρον (έστω και από κομματική ιδιοτέλεια) και να σπεύσει πριν από την κυβέρνηση να ζητήσει απεμπόληση της σύνθετης ονομασίας. Ήδη, η χθεσινή συνέντευξη Λοβέρδου αποτελεί μια σημαντική ελπίδα για αλλαγή στάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ας ελπίσουμε μόνον να μην πάνε προς το “Άνω” ή το “Βόρεια” Μακεδονία ως αντίβαρο προς το “Νέα” και να πάνε προς το “καθόλου” Μακεδονία.

    Τα πράγματα σήμερα είναι πολύ διαφορετικά από ό,τι έξι μήνες πριν, όταν και αυτός ο Καρατζαφέρης ακόμη ετοιμαζόταν για αποδοχή σύνθετης ονομασίας. Σήμερα ξέρουμε ότι κατά βάθος κανένας δεν συμφωνεί με καμία σύνθετη ονομασία. Σήμερα ξέρουμε ότι έχουμε και τη δύναμη και το ανάστημα, ως λαός και ως έθνος, να το διεκδικήσουμε. Μένει να φανεί αν το έχουμε και ως ηγεσία. Όμως η αλλαγή κλίματος που υπάρχει σήμερα και που είναι πολύ εμφανής, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη λαϊκή οργή που συσσωρεύθηκε λόγω της μειοδοσίας και που έγινε, ευτυχώς, αντιληπτή από τον Έλληνα πρωθυπουργό. Λίγα γραμμάρια εθνικής αξιοπρέπειας δείξαμε, κατά Παπαθεμελή, και αμέσως το κλίμα άλλαξε. Θα αλλάξει κι άλλο. Εγώ λέω ότι πρωταρχικά μας βοήθησε ο καλός Θεός. Ας μας βοηθεί παντού και πάντα. Αμήν.

  3. Πατριώτης says:

    Μα δεν «απαξίωσα» τίποτε εγώ. Απλώς είπα ότι αυτά τα έχουμε (έχει) πει κατ’ επανάληψη. Ίσως, επειδή εγώ είμαι φανατικός αναγνώστης του Χρύσανθου Λαζαρίδη, να τα έχω διαβάσει πιο πολύ σε διάφορα άρθρα του. Πάντως, προς Θεού, [b]δεν τα απαξιώνω.[/b] Διαφωνώ μόνον ως προς τον όρο «τακτική» -συμφωνείς κι εσύ μ’ αυτό- και παραθέτω της «επιφυλλίδα» και για του λόγου το αληθές και για να δείξω ποια είναι η ουσία του θέματος που τώρα πια ενδιαφέρει. Εγώ νομίζω ότι ο Γιανναράς λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους, χωρίς «παρφουμαρίσματα». Εγώ συμφωνώ απολύτως μαζί του!

    Θέλω με την ευκαιρία να θίξω ένα θέμα, το οποίο δεν βλέπω να αναγράφεται πουθενά και το οποίο πρέπει να επισημανθεί. Από την αρχή που δημιουργήθηκε το πρόβλημα, η «φίλη» Τουρκία αναγνώρισε τα Σκόπια ως «Δ.τ.Μ.». Εμείς πώς αντιδράσαμε; Στηρίζοντας την ευρωπαϊκή προοπτική της. Τι καταφέραμε μ’ αυτό; να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα. Ασφαλώς έχετε όλοι παρακολουθήσει από τον τύπο και την τηλεόραση την στάση της Τουρκίας, η οποία πλέον έχει ξεπεράσει κάθε όριο προκλητικότητας και αναισχυντίας. Ο Γκιούλ-εφέντης παρουσιάζεται περίπου σαν προστάτης των «αδικουμένων Μακεδόνων» και στο Βουκουρέστι και προσφάτως ακόμη εντονότερα … κι εμείς; Εμείς στηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας!!! Αν δεν είμαστε καραγκιόζηδες πρώτου βαθμού, τότε τι είμαστε;

    Γι αυτό επαναλαμβάνω ότι αυτά που (ξανα)γράφει ο Χρύσανθος είναι ελάσσονος σημασίας πια. Αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια, αντί να χτυπάμε το καρφί στο κεφάλι.

    ΥΓ: Όπως επισημαίνει και το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» 4/5/08, οι Σκοπιανοί λένε ότι όποιο και αν είναι το όνομα, στο οποίο θα συμφωνήσουμε –εν τέλει βλέπουν ότι δεν τους παίρνει να το παίζουν εντελώς αδιάλλακτοι-, θα τεθεί στην κρίση του λαού με δημοψήφισμα. Να μία ευκαιρία ακόμη για τον Καραμανλή να κάνει κι αυτός το ίδιο!!

  4. Γιώργος Μάτσος says:

    Έτσι είναι κι ακόμα χειρότερα. Η Τουρκία ξεκίνησε να στηρίζει τα Σκόπια στη λογική “ό,τι πλήττει τον εχθρό μου είναι καλό για μένα”. Κι εμείς τότε στηρίζαμε ενεργά Οτσαλάν και Κούρδους. Κινούμασταν στην ίδια λογική, μιας περίπου ολοκληρωτικής “ψυχρής αντιπαράθεσης”. Όμως σήμερα πια, όχι μόνον έχουμε το Οτσαλάνειον άγος να μας κυνηγά, όχι μόνον έχουμε ξεχάσει οποιαδήποτε στήριξη στους Κούρδους, αλλά στηρίζουμε και την “Ευρωπαϊκή προοπτική”, που δείχνει να είναι νεκρή. Ενώ έχει κυλήσει τόσο νερό στο δικό μας αυλάκι του υποχωρητισμού, η Τουρκιά, μόλις ξανασυγκρουστήκαμε με τα Σκόπια (για πρώτη φορά μετά το εμπάργκο Ανδρέα) ξαναστηρίζει ενεργά τη χώρα αυτή με τις σαφείς αλυτρωτικές βλέψεις. Ώστε λοιπόν εμείς γίναμε γιουσουφάκια τους και αυτοί το χαβά τους!

    Πέρα από το δημοψήφισμα, ο Κωστάκης γενικότερα έχει υποσχεθεί να είναι διαλλακτικός. Έστω και αν χάραξε μια, ειλικρινή κατά πώς φαίνεται, “κόκκινη γραμμή”. Έχει δώσει πράγματα που δεν ξέρω πώς να τα πάρει πίσω. Μακάρι να τα πάρει μια μέρα, αλλά αυτή τη στιγμή ίσως να μην είναι σε θέση. Έχει απεμπολήσει το δημοψήφισμα, έχει απεμπολήσει τα συλλαλητήρια, έχει απεμπολήσει το “όχι Μακεδονία ή παράγωγα”. Να δούμε πού θα καταλήξει το πράγμα. Το βαρέλι έπιασε κάποια στιγμή πάτο, αλλά ας ελπίσουμε να μην σπάσει ο πάτος…

  5. Dimitris D says:

    Καταρχήν θα ήθελα να επιδοκιμάσω και τα 2 άρθρα (του κ. Χ. Γιανναρά και του κ. Χ. Λαζαρίδη). Φυσει αισιόδοξος συμφωνώ περισσότερο με τη στάση του Γιώργου (ή θέλω να συμφωνήσω) αν και απολύτως σε καταλαβαίνω Πατριώτη (η φωνή της λογικής μάλλον συμφωνεί μαζί σου).
    Θέλω να πιστεύω ότι δε χαθήκαν όλα και η κινιτικότητα που παρατηρήθηκε τους τελευταιους μήνες (αυτή που ανάγκασε την κυβέρνηση να υιοθετήσει “σκληρή” στάση) θα συνεχιστεί και δε θα κοιμθούμε όλοι τώρα για να ξυπνήσουμε σε μερικούς μήνες ως οι νότιοι γείτονες της Νέας Μακεδονίας (θα ψάξω όλα τα ετυμολογικά λεξικά για να βρω το Νέος/Νέα ως γεωγραφικό προσδιορισμό).
    Όσο για την Τουρκία – ξανά θέλω να πιστεύω (αν και όλες οι κινήσεις με διαψέυδουν) ότι η κυβέρνηση πράττει έξυπνα και επειδή δεν υπάρχει ουσιαστική Ευρωπαική προοπτική για την Τουρκία την υποστηρίζει (πολύ προχωρημένη σκεψη για τους πολιτικούς μας).
    Ελπιζω και εγώ να αντέξει του βαρελιού ο πάτος – και, γιατί όχι, να βγούμε από το βαρέλι. Κοιτώντας την ιστορική μας διαδρομή, αν δεν πιάσουμε πάτο δε μεγαλουργούμε – το θέμα είναι αν τον πιάσαμε!
    Και όπως λέει και ο Πατριώτης – δεν είναι ώρα για λόγια, είναι ώρα για έργα και μάλιστα ουσιαστικά και δυναμικά! ας ελπίσουμε!

  6. Θέστωρ says:

    Ἑγὼ ἐναποθέτω ὅλες τὶς ἐλπίδες μου στοὺς ὅμορους ξεροκέφαλους γκρουεβσκιανούς. Keep walking, μεγάλε Γκρούεβσκι μὲ τὸ ὡραῖο καὶ λικνιστικὸ παράστημά σου, καὶ μεῖς εἴμαστε μαζί σου! Μαῦρο στὸν Τσεβρενκόφσκι, ὁ ὁποῖος δέχεται τὸν συμβιβασμό.

  7. Πατριώτης says:

    @ Γ.Μ.: “Έχει δώσει πράγματα που δεν ξέρω πώς να τα πάρει πίσω.”
    α) Μπορούσε να τα έχει πάρει πίσω από τότε που ο Τσεβέρνοφσκι πήγε στον ΟΗΕ κι έκανε τις γνωστές δηλώσεις. Αυτό ήταν μονομερής παραβίαση της «ενδιάμεσης συμφωνίας» και μας έλυνε τα χέρια, ώστε να αρχίσουμε από μηδενική βάση. Ακολούθησαν και άλλες παραβιάσεις, τις οποίες έχω επισημάνει και δεν θέλω να κουράζω.
    β) Με το δημοψήφισμα. Απλό είναι.

    “έχει απεμπολήσει το “όχι Μακεδονία ή παράγωγα”.
    Ακριβώς. Να που έρχεσαι τώρα στα λόγια του Γιανναρά. Αυτό είναι το ζουμί.

    @ Dimitris D: “ότι η κυβέρνηση πράττει έξυπνα και επειδή δεν υπάρχει ουσιαστική Ευρωπαική προοπτική για την Τουρκία την υποστηρίζει (πολύ προχωρημένη σκεψη για τους πολιτικούς μας).”

    Όχι, αυτό έχει «φορεθεί» πια. Ήταν το επιχείρημα των Σημίτη και Γιωργάκη, αλλά τα αποτελέσματα τους διέψευσαν. Αντί να ημερέψουν το θηρίο, το αποθράσυναν. Τώρα, μας επιπλήττει (και δικαίως) ο Σαρκοζί, λέγοντας ότι δεν μπορεί αυτός να παριστάνει τον «κακό» όταν η Ελλάδα, με τόσα προβλήματα, υποστηρίζει την Τουρκία. Και στο φινάλε, δεν είναι σοβαρή πολιτική αυτή. Χθες πάλι έκαναν κόσκινο το Αιγαίο και μάλιστα έκαναν και υπέρπτηση πάνω από νησί, πράξη δηλαδή καθαρά εχθρική. Αυτή η παρδαλή πολιτική μόνον αποθρασύνει, διότι εκλαμβάνεται ως αδυναμία.

    Σωστός ο Θέστωρ. Η αδιαλλαξία τους είναι προς όφελός μας, διότι, συν τοις άλλοις, η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να δικαιολγηθεί στον λαό για την όποια υποχώρηση.

  8. Γιώργος Μάτσος says:

    Καταρχάς να διορθώσω, ήθελα να γράψω “δεν ξέρει πώς να τα πάρει πίσω” και έγραψα δεν ξέρω πώς να τα πάρει πίσω.

    Χαίρω πολύ, Πατριώτη. Έτσι όπως τα λες έπρεπε να είναι. Αλλά το ζήτημα είναι ότι αυτό το απλό πράγμα οι δικοί μας ηγέτες δεν έχουν το ανάστημα να το κάνουν. Πρέπει να έχουν τη ρετσινιά του υποταγμένου στους Αμερικανούς. Εδώ μια συμφωνία για να πάρουμε φυσικό αέριο από τη Ρωσία και να το στείλουμε και Ιταλία υπογράψαμε και βγήκε το “Παρασκευή και 13″ προχθές να μας πει ότι οι Αμερικανοί θεωρούν τη σημερινή κυβέρνησή μας “την πιο αντιαμερικανική που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα”. Το πιστεύω αυτό που λέει το “Παρασκευή και 13″ (αν και είναι φύλλο που στηρίζει τυφλά Κωστάκη), διότι ακόμη και επί Ανδρέα τα λόγια δυστυχώς ήταν αντίθετα από τα έργα, ενώ τώρα ο Κωστάκης είναι πιο φιλοαμερικανός στα λόγια από ό,τι στα έργα. Όμως το ζήτημα πιο είναι; Ο “αντιαμερικανισμός” (που δεν είναι, λέμε τώρα) Κωστάκη είναι 10, ενώ θα έπρεπε να είναι 100. Και δεν μιλάμε καν για κομπλεξικό τυφλωμένο αριστερίστικο αντιαμερικανισμό που θα έπρεπε να είνα 100. Μιλάμε για απλή υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων που θα έπρεπε να είναι στο 100. Αν και οπωσδήποτε χαίρομαι που από το 0 ή το μείον φτάσαμε στο 10, όμως μέχρι το 100 έχουμε ακόμη πολύ δρόμο.

    Όμως επειδή αυτή η διάθεση υπεράσπισης είναι τόσο νοθευμένη από την ελλαδική δουλοπρέπεια και κομπλεξισμό και επαρχιωτισμό και όλα τα άλλα εύστοχα που γράφηκαν, ο Κωστάκης δεν ξέρει να κάνει το αυτονόητο. Μίλησες “συμβιβαστικέ” κύριε Τσερβενκόφσκι για “μακεδονικό έθνος”; Τελείωσε, πάει η σύνθετη ονομασία, πάμε από την αρχή. Είναι πάρα πολύ απλό για ένα ευνομούμενο “φυσιολογικό” κράτος, αλλά τόσο δύσκολο για τη μπανανία μας! Δεν έχει τρόπο ο Κωστάκης να το κάνει, δεν ξέρει. Νομίζω ότι το πώς φαγώθηκε ο Παπαδόπουλος στην Κύπρο, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι, είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας. Κατά τη γνώμη μου, ο Παπαδόπουλος είναι εθνικός ήρωας περισσότερο από άλλους σε άλλες στιγμές, για το λόγο ότι τα σημερινά κοινοβουλευτικά καθεστώτα προσφέρονται πολύ λιγότερο για την ανάδειξη ηρωικών μορφών από ό,τι άλλα καθεστώτα του παρελθόντος, όπου οι ηγέτες – εθνικοί ήρωες αναδεικνύονταν εν πολλοίς μέσα από πολεμικές αντιπαραθέσεις, όπου π.χ. ο μονάρχης ήταν και ο αρχηγός του στρατού και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή σαν Αχιλλέας ή Μεγαλέξανδρος ή Ηράκλειος ή, έστω, Κολοκοτρώνης και Μακρυγιάννης, σε νεώτερες και πιο δημοκρατικές καταστάσεις. Όμως ο Τάσσος ήταν εθνικός ήρωας με όλες τις λεπτομέρειες και τις ισορροπίες που πρέπει να τηρούνται σε ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς. Με ένα ΑΚΕΛ δίπλα του που δεν είχε σθένος να τον στηρίξει και για δεύτερη θητεία. Παρόλο που ο Τάσσος του έκανε όλα τα χατήρια επί τεσσεράμιση χρόνια. Με έναν τύπο εν πολλοίς εχθρικό, με μια Ελλάδα να τον υπονομεύει, με τους Άγγλους στη ραδιουργία και με το κόμμα του τελικά να του δίνει τη χαριστική βολή στερώντας του εκείνο το κρίσιμο 8% ΔΗΚΟϊκών ψήφων που κινήθηκαν προς Χριστόφια. Αυτόν λοιπόν τον Τάσσο που αναδείχθηκε σπάνιος εθνικός ήρωας σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού, ο Κωστάκης είχε το θράσος (γιατί περί εθνικού και ιστορικού θράσους πρόκειται) να τον υπονομεύσει, για να μην του πουν οι Αμερικανοί ότι είναι “αντίθετος με τη λύση στο Κυπριακό”. Και βγήκε ξεδιάντροπα και η Ντόρα να μιλήσει για “παράθυρο ευκαιρίας” μετά την ανατροπή Τάσσου… Ε, λοιπόν, αυτό είναι και το πιο χαρακτηριστικό στη συμπεριφορά Κωστάκη. Ενώ βοήθησε όσο δεν λέγεται στην ανατροπή του Σχεδίου Ανάν, από πατριωτισμό και μόνον, αν θέλετε και από ιστορική ευθύνη, διότι νεοεκλογείς ήταν, τα πράγματα ήταν στρωμένα, Καρατζαφέρης στα δεξιά του στη Βουλή μέσα δεν υπήρχε, δεν είχε το θάρρος να το πει ποτέ δημόσια, να του πιστωθεί βρε παιδί μου πολιτικο-ιστορικά, ότι αυτός ήταν που το ανέτρεψε το σχέδιο και, ακόμη περισσότερο, κομπλεξικά τελείως, συνέβαλε στην ανατροπή εκείνου που αναδείχθηκε σε σύμβολο της αντίστασης του όλου Ελληνισμού κατά του Σχεδίου. Τι να πεις μετά…

    Λένε ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Να το βράσω το εφικτό. Αν ήταν έτσι, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θα είχε παραδώσει την Πόλη κανονικά στο Μωάμεθ, αφού αυτό ήταν το “εφικτό”, θα ζούσε σε χλιδή μέχρι βαθιά γεράματα και ο Νεός Ελληνισμός δεν θα είχε ποτέ δημιουργηθεί. Ο Παλαιολόγος όμως είχε ιστορική και εθνική συνείδηση. “Το δε την Πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν εστί, ούτε άλλου των κατοικούντων εν αυτή”, είπε. Ήξερε ότι θα πλήρωνε με τη ζωή του, αλλά δεν δίστασε. Πόσα πολλά οφείλουμε σε αυτό το ένα άτομο που βρέθηκε εκείνη την ιστορική στιγμή αντάξιος της ευθύνης του! Που διέσωσε με μια κουβέντα του ένα ολόκληρο έθνος από την εξαφάνιση! Γιατί σίγουρα θα υπήρχαν και οι “σώφρονες” που θα συμβούλευαν υποταγή. Αν η πολιτική ήταν η τέχνη του εφικτού, δεν θα γινόταν ποτέ η μάχη της Λέρνης, που έσωσε όλη την Επανάσταση. Πήγε ο Άγγλος στο Μακρυγιάννη και του είπε “είναι αδύνατες οι θέσεις σας”. “Είναι αδύνατες οι θέσεις μας, αλλά είναι δυνατός ο Θεός μας και θα μας προστατέψει”, όπως και έγινε. Και νίκησαν οι Έλληνες τον Ιμπραήμ και σώθηκε η Επανάσταση. Δεν είναι λοιπόν η πολιτική η τέχνη του εφικτού. Το να υποχωρήσεις είναι πάντοτε εφικτό. Πολιτική, αντιθέτως, είναι η τέχνη του ανέφικτου. Να κάνεις αυτό που δεν φαίνεται εφικτό.

    Συγκρίνει κανείς του σημερινούς πολιτικούς με τις ιστορικές μορφές του Ελληνισμού και τον πιάνει τρέλα, απόγνωση.

  9. Πατριώτης says:

    Συμφωνώ μ’ αυτά που γράφεις.
    “Καταρχάς να διορθώσω, ήθελα να γράψω “δεν ξέρει πώς να τα πάρει πίσω” και έγραψα δεν ξέρω πώς να τα πάρει πίσω.” Άνευ σημασίας το λάθος. Εγώ επισημαίνω ότι υπάρχει τρόπος να τα πάρει πίσω. Βλέπεις, στον Καραμανλή ανφέρομαι, ούτως ει άλλως.

    “Πολιτική, αντιθέτως, είναι η τέχνη του ανέφικτου. Να κάνεις αυτό που δεν φαίνεται εφικτό.”

    Προφανώς. Δεν ξέρω ποιος έβγαλε τον όρο ότι “πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Νομίζω ότι τον αποδίδουν στον Μπίσμαρκ -ο καθένας μπορεί να αποδίδει στον καθένα ό,τι θέλει, άμα δεν υπάρχει γραπτή μαρτυρία-, αλλά μου φαίνεται εντελώς απίθανο να είπε τέτοια ανοησία ο “Σιδηρούς Καγκελάριος”. Ίσως να παράφρασαν τα λόγια του, ως συνήθως συμβαίνει.
    Διάβασε το πολύ ωραίο αυτό άρθρο του Χρύσανθου, που μου λέτε πως τον … μάλωσα κιόλας! :-)

  10. Dimitris D says:

    Γιώργο – πολύ ωραία η τοποθέτηση σου – τα λες πολύ ωραία – μακάρι να διαβάζουν το blog και πολιτικοί μας!!

    ενδιαφέρουσα είδηση

    http://www.greekalert.com/2008/05/blog-post_6937.html

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.