ενδιαφέρουσα είδηση

http://www.greekalert.com/2008/05/blog-post_6937.html

“Πολιτική, αντιθέτως, είναι η τέχνη του ανέφικτου. Να κάνεις αυτό που δεν φαίνεται εφικτό.”

Προφανώς. Δεν ξέρω ποιος έβγαλε τον όρο ότι “πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Νομίζω ότι τον αποδίδουν στον Μπίσμαρκ -ο καθένας μπορεί να αποδίδει στον καθένα ό,τι θέλει, άμα δεν υπάρχει γραπτή μαρτυρία-, αλλά μου φαίνεται εντελώς απίθανο να είπε τέτοια ανοησία ο “Σιδηρούς Καγκελάριος”. Ίσως να παράφρασαν τα λόγια του, ως συνήθως συμβαίνει.
Διάβασε το πολύ ωραίο αυτό άρθρο του Χρύσανθου, που μου λέτε πως τον … μάλωσα κιόλας!

Χαίρω πολύ, Πατριώτη. Έτσι όπως τα λες έπρεπε να είναι. Αλλά το ζήτημα είναι ότι αυτό το απλό πράγμα οι δικοί μας ηγέτες δεν έχουν το ανάστημα να το κάνουν. Πρέπει να έχουν τη ρετσινιά του υποταγμένου στους Αμερικανούς. Εδώ μια συμφωνία για να πάρουμε φυσικό αέριο από τη Ρωσία και να το στείλουμε και Ιταλία υπογράψαμε και βγήκε το “Παρασκευή και 13″ προχθές να μας πει ότι οι Αμερικανοί θεωρούν τη σημερινή κυβέρνησή μας “την πιο αντιαμερικανική που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα”. Το πιστεύω αυτό που λέει το “Παρασκευή και 13″ (αν και είναι φύλλο που στηρίζει τυφλά Κωστάκη), διότι ακόμη και επί Ανδρέα τα λόγια δυστυχώς ήταν αντίθετα από τα έργα, ενώ τώρα ο Κωστάκης είναι πιο φιλοαμερικανός στα λόγια από ό,τι στα έργα. Όμως το ζήτημα πιο είναι; Ο “αντιαμερικανισμός” (που δεν είναι, λέμε τώρα) Κωστάκη είναι 10, ενώ θα έπρεπε να είναι 100. Και δεν μιλάμε καν για κομπλεξικό τυφλωμένο αριστερίστικο αντιαμερικανισμό που θα έπρεπε να είνα 100. Μιλάμε για απλή υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων που θα έπρεπε να είναι στο 100. Αν και οπωσδήποτε χαίρομαι που από το 0 ή το μείον φτάσαμε στο 10, όμως μέχρι το 100 έχουμε ακόμη πολύ δρόμο.

Όμως επειδή αυτή η διάθεση υπεράσπισης είναι τόσο νοθευμένη από την ελλαδική δουλοπρέπεια και κομπλεξισμό και επαρχιωτισμό και όλα τα άλλα εύστοχα που γράφηκαν, ο Κωστάκης δεν ξέρει να κάνει το αυτονόητο. Μίλησες “συμβιβαστικέ” κύριε Τσερβενκόφσκι για “μακεδονικό έθνος”; Τελείωσε, πάει η σύνθετη ονομασία, πάμε από την αρχή. Είναι πάρα πολύ απλό για ένα ευνομούμενο “φυσιολογικό” κράτος, αλλά τόσο δύσκολο για τη μπανανία μας! Δεν έχει τρόπο ο Κωστάκης να το κάνει, δεν ξέρει. Νομίζω ότι το πώς φαγώθηκε ο Παπαδόπουλος στην Κύπρο, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι, είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας. Κατά τη γνώμη μου, ο Παπαδόπουλος είναι εθνικός ήρωας περισσότερο από άλλους σε άλλες στιγμές, για το λόγο ότι τα σημερινά κοινοβουλευτικά καθεστώτα προσφέρονται πολύ λιγότερο για την ανάδειξη ηρωικών μορφών από ό,τι άλλα καθεστώτα του παρελθόντος, όπου οι ηγέτες – εθνικοί ήρωες αναδεικνύονταν εν πολλοίς μέσα από πολεμικές αντιπαραθέσεις, όπου π.χ. ο μονάρχης ήταν και ο αρχηγός του στρατού και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή σαν Αχιλλέας ή Μεγαλέξανδρος ή Ηράκλειος ή, έστω, Κολοκοτρώνης και Μακρυγιάννης, σε νεώτερες και πιο δημοκρατικές καταστάσεις. Όμως ο Τάσσος ήταν εθνικός ήρωας με όλες τις λεπτομέρειες και τις ισορροπίες που πρέπει να τηρούνται σε ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς. Με ένα ΑΚΕΛ δίπλα του που δεν είχε σθένος να τον στηρίξει και για δεύτερη θητεία. Παρόλο που ο Τάσσος του έκανε όλα τα χατήρια επί τεσσεράμιση χρόνια. Με έναν τύπο εν πολλοίς εχθρικό, με μια Ελλάδα να τον υπονομεύει, με τους Άγγλους στη ραδιουργία και με το κόμμα του τελικά να του δίνει τη χαριστική βολή στερώντας του εκείνο το κρίσιμο 8% ΔΗΚΟϊκών ψήφων που κινήθηκαν προς Χριστόφια. Αυτόν λοιπόν τον Τάσσο που αναδείχθηκε σπάνιος εθνικός ήρωας σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού, ο Κωστάκης είχε το θράσος (γιατί περί εθνικού και ιστορικού θράσους πρόκειται) να τον υπονομεύσει, για να μην του πουν οι Αμερικανοί ότι είναι “αντίθετος με τη λύση στο Κυπριακό”. Και βγήκε ξεδιάντροπα και η Ντόρα να μιλήσει για “παράθυρο ευκαιρίας” μετά την ανατροπή Τάσσου… Ε, λοιπόν, αυτό είναι και το πιο χαρακτηριστικό στη συμπεριφορά Κωστάκη. Ενώ βοήθησε όσο δεν λέγεται στην ανατροπή του Σχεδίου Ανάν, από πατριωτισμό και μόνον, αν θέλετε και από ιστορική ευθύνη, διότι νεοεκλογείς ήταν, τα πράγματα ήταν στρωμένα, Καρατζαφέρης στα δεξιά του στη Βουλή μέσα δεν υπήρχε, δεν είχε το θάρρος να το πει ποτέ δημόσια, να του πιστωθεί βρε παιδί μου πολιτικο-ιστορικά, ότι αυτός ήταν που το ανέτρεψε το σχέδιο και, ακόμη περισσότερο, κομπλεξικά τελείως, συνέβαλε στην ανατροπή εκείνου που αναδείχθηκε σε σύμβολο της αντίστασης του όλου Ελληνισμού κατά του Σχεδίου. Τι να πεις μετά…

Λένε ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Να το βράσω το εφικτό. Αν ήταν έτσι, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θα είχε παραδώσει την Πόλη κανονικά στο Μωάμεθ, αφού αυτό ήταν το “εφικτό”, θα ζούσε σε χλιδή μέχρι βαθιά γεράματα και ο Νεός Ελληνισμός δεν θα είχε ποτέ δημιουργηθεί. Ο Παλαιολόγος όμως είχε ιστορική και εθνική συνείδηση. “Το δε την Πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν εστί, ούτε άλλου των κατοικούντων εν αυτή”, είπε. Ήξερε ότι θα πλήρωνε με τη ζωή του, αλλά δεν δίστασε. Πόσα πολλά οφείλουμε σε αυτό το ένα άτομο που βρέθηκε εκείνη την ιστορική στιγμή αντάξιος της ευθύνης του! Που διέσωσε με μια κουβέντα του ένα ολόκληρο έθνος από την εξαφάνιση! Γιατί σίγουρα θα υπήρχαν και οι “σώφρονες” που θα συμβούλευαν υποταγή. Αν η πολιτική ήταν η τέχνη του εφικτού, δεν θα γινόταν ποτέ η μάχη της Λέρνης, που έσωσε όλη την Επανάσταση. Πήγε ο Άγγλος στο Μακρυγιάννη και του είπε “είναι αδύνατες οι θέσεις σας”. “Είναι αδύνατες οι θέσεις μας, αλλά είναι δυνατός ο Θεός μας και θα μας προστατέψει”, όπως και έγινε. Και νίκησαν οι Έλληνες τον Ιμπραήμ και σώθηκε η Επανάσταση. Δεν είναι λοιπόν η πολιτική η τέχνη του εφικτού. Το να υποχωρήσεις είναι πάντοτε εφικτό. Πολιτική, αντιθέτως, είναι η τέχνη του ανέφικτου. Να κάνεις αυτό που δεν φαίνεται εφικτό.

Συγκρίνει κανείς του σημερινούς πολιτικούς με τις ιστορικές μορφές του Ελληνισμού και τον πιάνει τρέλα, απόγνωση.

“έχει απεμπολήσει το “όχι Μακεδονία ή παράγωγα”.
Ακριβώς. Να που έρχεσαι τώρα στα λόγια του Γιανναρά. Αυτό είναι το ζουμί.

@ Dimitris D: “ότι η κυβέρνηση πράττει έξυπνα και επειδή δεν υπάρχει ουσιαστική Ευρωπαική προοπτική για την Τουρκία την υποστηρίζει (πολύ προχωρημένη σκεψη για τους πολιτικούς μας).”

Όχι, αυτό έχει «φορεθεί» πια. Ήταν το επιχείρημα των Σημίτη και Γιωργάκη, αλλά τα αποτελέσματα τους διέψευσαν. Αντί να ημερέψουν το θηρίο, το αποθράσυναν. Τώρα, μας επιπλήττει (και δικαίως) ο Σαρκοζί, λέγοντας ότι δεν μπορεί αυτός να παριστάνει τον «κακό» όταν η Ελλάδα, με τόσα προβλήματα, υποστηρίζει την Τουρκία. Και στο φινάλε, δεν είναι σοβαρή πολιτική αυτή. Χθες πάλι έκαναν κόσκινο το Αιγαίο και μάλιστα έκαναν και υπέρπτηση πάνω από νησί, πράξη δηλαδή καθαρά εχθρική. Αυτή η παρδαλή πολιτική μόνον αποθρασύνει, διότι εκλαμβάνεται ως αδυναμία.

Σωστός ο Θέστωρ. Η αδιαλλαξία τους είναι προς όφελός μας, διότι, συν τοις άλλοις, η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να δικαιολγηθεί στον λαό για την όποια υποχώρηση.

Πέρα από το δημοψήφισμα, ο Κωστάκης γενικότερα έχει υποσχεθεί να είναι διαλλακτικός. Έστω και αν χάραξε μια, ειλικρινή κατά πώς φαίνεται, “κόκκινη γραμμή”. Έχει δώσει πράγματα που δεν ξέρω πώς να τα πάρει πίσω. Μακάρι να τα πάρει μια μέρα, αλλά αυτή τη στιγμή ίσως να μην είναι σε θέση. Έχει απεμπολήσει το δημοψήφισμα, έχει απεμπολήσει τα συλλαλητήρια, έχει απεμπολήσει το “όχι Μακεδονία ή παράγωγα”. Να δούμε πού θα καταλήξει το πράγμα. Το βαρέλι έπιασε κάποια στιγμή πάτο, αλλά ας ελπίσουμε να μην σπάσει ο πάτος…

Θέλω με την ευκαιρία να θίξω ένα θέμα, το οποίο δεν βλέπω να αναγράφεται πουθενά και το οποίο πρέπει να επισημανθεί. Από την αρχή που δημιουργήθηκε το πρόβλημα, η «φίλη» Τουρκία αναγνώρισε τα Σκόπια ως «Δ.τ.Μ.». Εμείς πώς αντιδράσαμε; Στηρίζοντας την ευρωπαϊκή προοπτική της. Τι καταφέραμε μ’ αυτό; να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα. Ασφαλώς έχετε όλοι παρακολουθήσει από τον τύπο και την τηλεόραση την στάση της Τουρκίας, η οποία πλέον έχει ξεπεράσει κάθε όριο προκλητικότητας και αναισχυντίας. Ο Γκιούλ-εφέντης παρουσιάζεται περίπου σαν προστάτης των «αδικουμένων Μακεδόνων» και στο Βουκουρέστι και προσφάτως ακόμη εντονότερα … κι εμείς; Εμείς στηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας!!! Αν δεν είμαστε καραγκιόζηδες πρώτου βαθμού, τότε τι είμαστε;

Γι αυτό επαναλαμβάνω ότι αυτά που (ξανα)γράφει ο Χρύσανθος είναι ελάσσονος σημασίας πια. Αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια, αντί να χτυπάμε το καρφί στο κεφάλι.

ΥΓ: Όπως επισημαίνει και το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» 4/5/08, οι Σκοπιανοί λένε ότι όποιο και αν είναι το όνομα, στο οποίο θα συμφωνήσουμε –εν τέλει βλέπουν ότι δεν τους παίρνει να το παίζουν εντελώς αδιάλλακτοι-, θα τεθεί στην κρίση του λαού με δημοψήφισμα. Να μία ευκαιρία ακόμη για τον Καραμανλή να κάνει κι αυτός το ίδιο!!

Όντως η αποδοχή της “σύνθετης” πέτυχε όλα αυτά που λέει ο Χρύσανθος. Όμως δεν το σχεδίασε κανείς έτσι. Εκεί καταλήξαμε και ήταν περίπου τυχαίο το ότι βγήκε τελικά κάπως καλό το όλο σκηνικό για την Ελλάδα.

Όντως η αποδοχή της “σύνθετης” είναι καταστροφική, όπως πολύ σωστά αναλύει ο Χ. Γιανναράς. Όμως το πράγμα δεν είναι καθόλου έτσι σε επίπεδο πραγματικής διπλωματίας. Τα Σκόπια έχουν να χάσουν πολύ ουσιαστικά πράγματα από μια “πραγματική” σύνθετη “με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις”. Πρόκειται για σαφέστατη δική μας υποχώρηση που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί πράγματι να αποδειχθεί καταστροφική. Και πρόκειται για υποχώρηση από την υπεράσπιση ενός ονόματος που είναι δικό μας καταδικό μας. Αφήνουμε ένα μεγάλο μέρος του κλοπιμαίου στον κλέφτη. Όχι όμως όλο το κλοπιμαίο. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να του αφήσουμε έστω και ελάχιστα το κλοπιμαίο.

Το θέμα είναι ότι εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα, με τις συνεχείς ελληνικές υποχωρήσεις, η σύνθετη ήταν δεδομένο ότι θα γινόταν δεκτή από το “ψευδοκράτος των Αθηνών”. Έγινε δεκτή. Άρχισε η διαπραγμάτευση, αφού εμείς είχαμε καλύψει “το 50% της απόστασης”, κατά την προσφιλή έκφραση της Ντόρας, και άρχισε η συζήτηση για το άλλο 50%. Φυσικά, εκεί μας ζήτησαν να πάμε στο 90%, να μην πούμε στο 100% (άντε, 99,9%), όταν μας έλεγαν να αναγνωρίσουμε “μακεδονικό έθνος”, που ήταν όλο το ζουμί! Όταν αυτά τα είδε ο λαός, άρχισε η λαϊκή οργή να εκδηλώνεται. Να εκδηλώνεται με τρόπο εκρηκτικό! Αρχίσαμε να αδιαφορούμε για αυτή την κυβέρνηση, να θεωρούμε ότι δεν μας εκπροσωπεί. Και όχι μόνον για την κυβέρνηση, αλλά για το σύνολο της ελληνικής πολιτικής τάξης. Τα εκπληκτικά κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ ανέφεραν ότι τα πράγματα σήμερα είναι χειρότερα από τη χούντα (και δεν ήταν τυχαίος αυτός που το έλεγε!), οι δύο συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη, παρά την ιδεολογική και πολιτική καταπίεση, η έκρηξη οργής μη ελεγχόμενων κρατικών λειτουργών, όλα αυτά λειτούργησαν. Δεν θα ξεχάσω αυτό που μας ανέφεραν οι διοργανωτές της συγκέντρωσης στο Αλεξάνδρειο, ότι μέχρι τελευταία στιγμή ο κ. Άγις Κυνηγόπουλος, υπεύθυνος του “Αλεξανδρείου”, δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις να μην παραχωρήσει το Μέλαθρο. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και βουλευτές, με τη θλιβερή εξαίρεση Ψωμιάδη, που αυτο-ακυρώθηκε τόσο εύκολα, πήραν “τηλέφωνο” από τη Ρηγίλλης να μην τολμήσουν να πατήσουν στο Αλεξάνδρειο. Υπάκουσαν βέβαια, σαν καλά προβατάκια. Όμως ο κ. Κυνηγόπουλος άντεξε! Ήταν ένας μικρός ήρωας, με την κατάλληλη θέση, ανάμεσα στους πολλούς που όρθωσαν ανάστημα στην κρίσιμη αυτή στιγμή. Ο υπεύθυνος της στρατιωτικής μπάντας κατά την επίσκεψη του γ.γ. του ΝΑΤΟ έπαιξε το “Μακεδονία ξακουστή”, έναν παιάνα που είχε σχεδόν (ίσως και επισήμως…) απαγορευτεί τα τελευταία χρόνια στο στρατό! Ο κόσμος το άκουσε και φούσκωσε από περηφάνεια, ποιος ήταν αυτός που θα τολμούσε να τον τιμωρήσει;;! Γιατί, δεν πιστεύω ότι πήρε διαταγές για να παίξει το συγκεκριμένο κομμάτι.

Και την άλλη μέρα το πρωί μετά το συλλαλητήριο τα πρωινάδικα “έπαιζαν” τη μια Αλεξάνδρειο, την άλλη άγαλμα Μ. Αλεξάνδρου. Αυτιάς, Παπαδάκης, Κουίκ, Καμπουράκης το έβλεπες ότι τους είχαν μιλήσει τα συλλαλητήρια. Ανεξάρτητα από τον κομματικό χαρακτήρα που είχε το συλλαλητήριο Καρατζαφέρη, ήταν η λαϊκή ψυχή εκεί. Εκεί ο Κωστάκης, που κατά βάθος τον πονάει το Μακεδονικό, σε αντίθεση με το Μητσοτακέικο, ήταν που είπε “σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων”. Μετά ήλθε η παρέλαση της 25ης Μαρτίου, μεγαλειώδης και τόσο “μακεδονική” αυτή τη χρονιά! Να μια απόδειξη γιατί χρειάζονται οι παρελάσεις! Δεν είναι οι μιλιταριστές που παρελαύνουν, είναι τα παιδιά της Ελλάδας, εμείς οι ίδιοι! Άλλη μια διατράνωση του λαϊκού αισθήματος. Και φτάσαμε σε ένα σημείο να πάμε σε προαποφασισμένο βέτο, ένα βέτο που απέδειξε πόσο σάπια ήταν η όλη πολιτική του “ενδίδουμε στις ασφυκτικές πιέσεις”. Και η οποία θα έπρεπε τόσο φυσιολογικά να θέτει το ερώτημα στην πολιτικο-κοινωική ελίτ ότι “αν ρίχνουμε τόσο εύκολα ροχάλες στο Μπους, γιατί να μην αρνηθούμε εντελώς το “Μακεδονία” για τα Σκόπια; Το έθεσε άραγε; Ίσως υποσυνείδητα, αλλά πρέπει να εξωτερικευθεί, να γίνει συνειδητό

Το βέβαιο είναι ότι η ελληνική πολιτική σκηνή βρέθηκε πολλά βήματα μπροστά στο εθνικό αυτό θέμα: Από εκεί που ο ίδιος πρωθυπουργός, με το βασικό του σύμβουλο μάλιστα για την εξωτερική πολιτική να είναι ο ίδιος ΥπΕξ, τότε, είχε αποδεχθεί το “Δημοκρατία της Μακεδονίας – Σκόπια”, φτάσαμε σήμερα στο σημείο να απορρίπτει το ίδιο σχεδόν όνομα, έστω και με παρένθεση και όχι παύλα (Σκόπια) και όχι – Σκόπια χωρίς δεύτερη συζήτηση και να αντιπροτείνει ο πρωθυπουργός το “Δημοκρατία των Σκοπίων (Μακεδονία)”. Όχι ότι είναι αποδεκτό και αυτό το όνομα, αλλά οπωσδήποτε είναι πολλά βήματα μπροστά από εκείνην τη “βάση για διαπραγμάτευση”.

Τα βήματα αυτά δεν ήταν “τακτική υποχώρηση”, αλλά συνειδητοποίηση από την ελληνική πολιτική ελίτ ότι δεν είναι δυνατή η υποχώρηση στο θέμα του ονόματος. Ο Κωστάκης μίλησε για σύνθετη ονομασία κλπ. με τη βεβαιότητα ότι ούτε αυτό θα το δεχτούν τα Σκόπια. Από αυτή την άποψη, αν είναι ειλικρινής με τη μη απεμπόληση της Μακεδονίας, των ελληνικών δικαιωμάτων στο “Μακεδονία”, θα πρέπει κάποια στιγμή να πάει και προς την πλήρη απόρριψη της σύνθετης ονομασίας. Η αδιαλλαξία των Σκοπίων του δίδει τη βάση. Αν συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο, τότε θα πρέπει να πει “παίρνουμε πίσω ό,τι δώσαμε, ξαναπάμε πίσω στο ‘όχι Μακεδονία ή παράγωγο’ ως δική μας αφετηρία” και να τους αφήσουμε να χτυπιούνται και να μας καταγγέλουν.

Θα το κάνει αυτό ο Κωστάκης; Το βέβαιον είναι ότι, αν το κάνει, τα εγχώρια παπαγαλάκια θα πιάσουν πάλι δουλειά. Το ΚΚΕ (ο βασικός υπαίτιος που υπάρχει σήμερα Σκοπιανό – Μακεδονικό) θα καταγγείλει ότι αυτό και μόνο αυτό μίλησε για τη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό από το 1992 και ότι η χώρα κυλάει στον εθνικισμό. Ο ΣυΡιζΑ, ας μην προβλέψουμε. Το ΠαΣοΚ, ας ελπίσουμε να φανεί σώφρον (έστω και από κομματική ιδιοτέλεια) και να σπεύσει πριν από την κυβέρνηση να ζητήσει απεμπόληση της σύνθετης ονομασίας. Ήδη, η χθεσινή συνέντευξη Λοβέρδου αποτελεί μια σημαντική ελπίδα για αλλαγή στάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ας ελπίσουμε μόνον να μην πάνε προς το “Άνω” ή το “Βόρεια” Μακεδονία ως αντίβαρο προς το “Νέα” και να πάνε προς το “καθόλου” Μακεδονία.

Τα πράγματα σήμερα είναι πολύ διαφορετικά από ό,τι έξι μήνες πριν, όταν και αυτός ο Καρατζαφέρης ακόμη ετοιμαζόταν για αποδοχή σύνθετης ονομασίας. Σήμερα ξέρουμε ότι κατά βάθος κανένας δεν συμφωνεί με καμία σύνθετη ονομασία. Σήμερα ξέρουμε ότι έχουμε και τη δύναμη και το ανάστημα, ως λαός και ως έθνος, να το διεκδικήσουμε. Μένει να φανεί αν το έχουμε και ως ηγεσία. Όμως η αλλαγή κλίματος που υπάρχει σήμερα και που είναι πολύ εμφανής, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη λαϊκή οργή που συσσωρεύθηκε λόγω της μειοδοσίας και που έγινε, ευτυχώς, αντιληπτή από τον Έλληνα πρωθυπουργό. Λίγα γραμμάρια εθνικής αξιοπρέπειας δείξαμε, κατά Παπαθεμελή, και αμέσως το κλίμα άλλαξε. Θα αλλάξει κι άλλο. Εγώ λέω ότι πρωταρχικά μας βοήθησε ο καλός Θεός. Ας μας βοηθεί παντού και πάντα. Αμήν.

Ενδιαφέρουσα η χθεσινή EΠIΦYΛΛIΔA του Χ. Γιανναρά στην “Καθημερινή”.