To τίμημα της υποκρισίας

H αποβολή της Ελλάδος από τους μηχανισμούς εφαρμογής του Πρωτοκόλλου του Κύοτο για τον έλεγχο και περιορισμό των εκπομπών αερίων ρύπων αντιμετωπίσθηκε από τον ελληνικό Τύπο και την πολιτική ηγεσία ως διαπόμπευση της χώρας μας. «Χαστούκι», «ρεζίλι», «εξευτελισμός» ήταν οι λέξεις που κυριαρχούσαν στους τίτλους των μεγαλύτερων ΜΜΕ. Η Ελλάδα φαίνεται εκτεθειμένη στα μάτια της παγκόσμιας κοινότητας, όπως διασύρεται στα μάτια του χωριού ένας συγχωριανός με προκλητικά επιζήμια και αναξιόπιστη συμπεριφορά.

Η ευαισθησία για τις οδυνηρές συνέπειες φυσικά δεν απουσιάζει. Πλην όμως, οι διατυπώσεις δεν στερούνται σημασίας. Και στην περίπτωση αυτή,όπου η Ελλάδα, μόνη από 141 χώρες, ανεπτυγμένες δημοκρατίες, αναπτυσσόμενα ημιδημοκρατικά καθεστώτα, τριτοκοσμικές δικτατορίες, αποβάλλεται με την κατηγορία της ελλείψεως ελεγκτικών μηχανισμών από μία διεθνή συνθήκη, η ορολογία διασυρμού φανερώνει μία ενδιαφέρουσα πτυχή της συλλογικής μας ψυχής: το «ελληνικό φιλότιμο» εξακολουθεί να θίγεται,όχι τόσο γιατί οι ίδιοι στερούμε από εμάς και τα παιδιά μας το μέλλον (όχι ένα καλό μέλλον,οποιοδήποτε μέλλον), αλλά κυρίως γιατί συνελήφθημεν να το διαπράττουμε και εκτεθήκαμε -όχι στα μάτια των παιδιών μας,αλλά στους ξένους.

Θα είχε ενδιαφέρουν μία ενδοσκόπηση για να διαπιστώσουμε τι μας χαρίζει αυτήν την παγκόσμια πρωτοτυπία; Πιθανόν, εφόσον η διάγνωση είναι το πρώτο βήμα της θεραπείας. Κατά πρώτον, υπάρχουν ακόμη ορισμένες χώρες που δεν έχουν υπογράψει το σχετικό πρωτόκολλο. Δεν αναγνωρίζουν ότι υπάρχει πρόβλημα ή κάτι επίμεμπτο στον τρόπο ανάπτυξής τους και δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο. Υπάρχουν πολύ περισσότερες που προσχωρούν στο πρωτόκολλο, αναγνωρίζουν το πρόβλημα, και προσπαθούν, ενθουσιωδώς ή απρόθυμα, να το επιλύσουν. Μόνοι οι Έλληνες, καίτοι προσχωρήσαντες στο διεθνές Πρωτόκολλο, αρνούνται πεισματικά να δημιουργήσουν ελεγκτικούς μηχανισμούς, που θα καταγράφουν τη σημειούμενη πρόοδο. Ο λόγος προφανής: Δεν θέλουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα,γιατί θα μας αναγκάσει να λάβουμε μέτρα επώδυνα για τα συμφέροντα ισχυρών μελών της κοινωνίας μας με επιρροή στην σταδιοδρομία των πολιτικών ταγών μας,επώδυνα ίσως και για το κοινωνικό σύνολο στην καθολικότητα του. «Ίσως το φως θα ‘ναι μια νέα τυρρανία. Ποιός ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.»

Αν δεν επιθυμούσαμε να αναλάβουμε τόσο επώδυνες δεσμεύσεις,γιατί προσχωρήσαμε στο Κυότο; Ασφαλώς η Ελλάδα δεν επιθυμεί να υστερήσει σε οικολογική ευαισθησία στα μάτια του παγκόσμιου χωριού. Θα αποδειχθεί επομένως πολύ γενναιόδωρη στις υποσχέσεις, δεδομένου ότι οι τελευταίες (θεωρεί ότι) είναι αδάπανες. Εθισμένη στη ρητορεία της κενολογίας που επικρατεί στο εσωτερικό και αναπαράγει επιτυχώς, προσώρας, το κρατούν σύστημα, η εθνική αντιπροσωπεία θα υπολάβει εσφαλμένως ότι η προσχώρηση σε μία διεθνή συνθήκη ομοιάζει με τα «κατά συνθήκην ψεύδη» που αφειδώς μοιράζονται στις κοσμικές περιστάσεις.

Και η Κλιματική Καταστροφή; Πώς θα αντιμετωπιστεί; Άγνωστο-αλλά τελικά ποιος ενδιαφέρεται; Ας ασχοληθούν οι «κουτόφραγκοι»! Ίσως η πικρή αλήθεια να καταστεί πιο εύπεπτη με έναν ανώδυνο ευφημισμό: «κλιματική αλλαγή». Είναι και αυτή μια κάποια λύσις.Το ελληνικό σύστημα εξουσίας (υπερκομματικό και υπέρπολιτικό μεν,όχι όμως απρόσωπο) ουδέν σχέδιο έχει εκπονήσει και καμιά διάθεση δεν έχει να ασχοληθεί με το θέμα. Εν προκειμένω, δεν εμφανίζεται ανακόλουθο προς το λαϊκό αίσθημα. Οι Έλληνες καταγράφουν ρεκόρ οικολογικής ευαισθητοποίησης στις δημοσκοπήσεις και ομολογούν ρεκόρ αδράνειας στην πράξη. Δηλώνουν ελάχιστα ενημερωμένοι για το ζήτημα-αναμενόμενα, αφού η τηλεοπτική οχλαγωγία που επιλέγουν για την πληροφόρησή τους δεν προσφέρεται για τη διαφώτισή τους. Και παρά την ευαισθησία τους για τα δεινά του πλανήτη,εγκληματούν συστηματικά σε βάρος του τοπικού περιβάλλοντος με χαρακτηριστική ομογνωμία -από τον αρμόδιο υπουργό και νομάρχη, από τον ισχυρό βιομήχανο μέχρι τον απλό πολίτη που «θέλει να αφήσει ένα (αυθαίρετο) σπίτι στα παιδιά του».

Εκείνο που οπωσδήποτε δεν θα αφήσει στα παιδιά του,είναι μια ζωή άξια του ονόματός της. Οι προαναγγελόμενες από επιστήμονες μέρες μίας θεσσαλικής ερήμου, μίας μεγάλης Πείνας, μίας μεγάλης Δίψας δεν ανήκουν στο μέλλον, αλλά αρχίζουν ήδη να πραγματοποιούνται. «Έως πότε πενθήσει η γη και πας ο χόρτος του αγρού ξηρανθήσεται από κακίας των κατοικούντων εν αυτή; Ηφανίσθησαν κτήνη και πετεινά ότι είπαν: ουκ όψεται ο Θεός οδούς ημών.» Θα μπορούσε να είναι επιστημονική πρόβλεψη, είναι όμως μία προφητεία του Ιερεμία που αναγιγνώσκεται στις ασφυκτικά γεμάτες εκκλησίες τη Μ. Εβδομάδα. Άγνωστο πόσοι την ακούν,άλλωστε και εκεί μετρά πολύ το ανθρωπάρεσκο «θεαθήναι».

 

 

* O Αλέξανδρος Ντάσκας είναι τελειόφοιτος φοιτητής της Νομικής Αθηνών και ρεπόρτερ/δημοσιογράφος του περιοδικού “Πολιτικά και Κοινωνικά Θέματα”.

Tags: ,

4 Responses to “To τίμημα της υποκρισίας”

  1. Dimitris D says:

    Συμφωνώ (στα πιο πολλα σημεία) με την τοποθέτηση του Αλέξανδρου ως προς τη συμπεριφορά της Ελληνικής κοινωνίας και του Έλληνα.
    Νομίζω ότι όμως υπάρχει μια σχετική παραπλήροφόρηση σε σχέση με την προαναφερθέίσα απόφαση (http://unfccc.int/files/kyoto_protocol/compliance/background/application/pdf/informal_information_note_on_recent_and_current_cases_.pdf).
    Καταρχήν, δεν “πετάξαν” την Ελλάδα εκτός του πρωτοκόλλου του Κυότο – το πρωτόκολλο αυτό είναι συμφωνία μεταξύ κρατών για το περιορισμό των ρύπων – δεν είναι υποχρεωμένη η οποιαδήποτε χώρα να το τηρήσει και δεν έχει καμιά συνέπεια.
    Η Ελλάδα αποφάσισε να το τηρήσει – εθελουσίως – και για να επωφεληθεί απο το κανονισμο που αφορά τον έλεγχο και περιορισμό των εκπομπών αερίων ρύπων (θα μπει σε πράξη μετά το 2012) πρέπει να αναπτύξει/εγκαταστήσει σύστημα καταγραφής τους – αυτό το συστημα δεν έχει αναπτυχθεί σωστά (η και καθόλου) και έχουμε διαστήμα 3 μηνών να αποδείξουμε ότι μπορούμε να το έχουμε/αναπτύξουμε. Αν το καταφέρουμε θα μπορούμε (μετά το 2012) να εμπορευόμαστε διοξείδιο του άνθρακα (σημαντικό για την ανάπτυξη της χώρας).
    Συμφωνώ ότι δεν είναι και η καλύτερη διαφήμιση για την Ελλάδα αλλά δεν είναι και τραγική η αναφορά της έρευνας (και ο Καναδάς είναι σε έρευνα για παρόμοια θέματα χωρίς να έχει βγει απόφαση ακόμη, η ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν το πρωτόκολλο).
    Ας ελπίσουμε να αφυπνήσει την πολιτική ηγεσία του τόπου!

  2. Αρχίζω από ένα σημείο που έθεσε ο Δημήτρης D. Όχι, δεν είναι η Αμερική και ο Καναδάς πιο “τραγικές” περιπτώσεις από μας. Εμείς είμαστε η κατεξοχήν τραγική, η χειρότερη και η περίπτωση για ροχάλα. Τα πράγματα στο σημειολογικό επίπεδο είναι χειρότερα από όσο εμφανίζονται στην Ελλάδα (δηλαδή στα ΜΜΕ της Ελλάδας) επειδή εμάς μας ενδιαφέρει μονο η εκάστοτε μικροπολιτική διάσταση της ειδησεογραφίας. Aρα, μας νοιάζει ποιος το ανακοίνωσε πρώτος, ποιον κάρφωσε έμμεσα, τι αντιπαράθεση έχουν οι δυο τους, σε ποιο υπουργείο στοχεύει ο καθένας, ποια εκλογική πελατεία εξυπηρετεί, ποιος εκ της αντιπολίτευσης πέταξε τα ωραιότερα καρφιά κατά της κυβέρνησης, ποιος ωφελείται στα γκάλοπ από αυτή τη “γκάφα” (γιατί σαν γκάφα την αντιμετωπίζουμε) κλπ. Δηλαδή, κοινώς, ασχολούμαστε ακόμη μια φορα με σαχλαμάρες και με επουσιώδη ζητήματα για το θεαθήναι και μονο.

    Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, ναι, δεν έχουν υπογράψει το πρωτόκολλο. Αυτό είναι πολιτική τους απόφαση. θα το κάνουν αργά ή γρήγορα. θα είναι και πάλι πολιτική τους απόφαση.

    Στην Ελλάδα κανείς δεν ενδιαφέρεται επί της ουσίας κανενός θέματος, αλλα μονο για τις εντυπώσεις. Όλοι (πολιτική, τύπος, πολίτες) νοιαζόμαστε για την επίδραση της ειδησεογραφίας στην επομενη δημοσκόπηση και τα μικροπολιτικά. Έχουμε παραδώσει τις ουσιώδεις πολιτικές αποφάσεις μας στις Βρυξέλλες. Έτσι, στην Ελλάδα δεν υπήρξε πολιτική απόφαση για την αποδοχή του Kyoto. Υπήρξε μονο το σύρσιμο μας επειδή μας το “επιβάλλει” η ΕΕ. Έτσι τα βλέπουμε όλα τα θέματα. Μονο όσα επηρεάζουν την εικόνα των κομματων στις δημοσκοπήσεις, “αξίζουν” της προσοχής μας.

    Όταν λοιπόν και εμάς μας νοιάζει το αν αυτό το θέμα είναι διαφήμιση ή δυσφήμιση της Ελλάδας “στους ξένους”, ουσιαστικά αποφεύγουμε κι εμείς να θέσουμε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων

    Η Ελλάδα λοιπόν, ασχολούμενη με τα επουσιώδη, ξέχασε ότι ανέβαλε κάποιες ελάχιστες υποχρεώσεις. Το Kyoto μιλάει για μειώσεις ρύπων με βάση συγκεκριμένα σημεία αναφοράς και με βάση προσδοκίες, διαφορετικές για κάθε χωρα. Απόλυτη προϋπόθεση για να γίνει αυτό, είναι να μετρούνται οι ρύποι. Αν δε μετράς τις εκπομπές σου, πως να συγκρίνεις με βάση το σημείο αναφοράς; Πως να συγκρίνεις με βάση τις προσδοκίες μείωσης (είσαι σε καλο δρόμο); Πως να σου καθοριστούν οι στόχοι της χρονιας , ώστε να εμπορευτείς το πλεόνασμα ή το έλλειμμα;

    Ουσιαστικά η Ελλάδα αποπέμφθηκε από το Emissions Trading Scheme, κάτι που είναι πρωτοποριακό για την Ευρώπη, και σας διαβεβαιώ ετοιμάζεται να ακολουθήσει και η Αμερική.

    Δεν μπόρεσε λοιπόν να εκπληρώσει ούτε αυτές τις ελάχιστες υποχρεώσεις της η Ελλάδα. Δε με ενδιαφέρει να απαγγείλω κατηγοριες και ευθύνες στον έναν ή τον άλλον, για τον λόγο ότι το ζήτημα είναι ευρύτατο, μας αφορά όλους και έχουμε όλοι μερίδιο s’ αυτό.
    Είναι σαν να λέμε ότι συμφωνούμε όλοι οι κάτοικοι ενός οικισμού να ζυγίσουμε τα σκουπίδια μας ώστε να βελτιστοποιήσουμε την αποκομιδή τους, και ερχόμαστε σήμερα να “μας πιάσουν” ότι εμείς δεν έχουμε καν ζυγαριά στο σπίτι μας!

    Έτσι είναι τα πράγματα.

    Γιατί; Γιατί ενδεχομένως εμείς παίζουμε όλη μέρα τάβλι, και είμαστε πολύ απασχολημένοι να αγοράσουμε ζυγαριά. Αυτός είναι ο λόγος, και όχι ότι δεν θέλουμε να πάρουμε μέτρα.
    Στο ίδιο πνεύμα, δείτε και το αρχικό μου σχόλιο την πρώτη μέρα που ανακοινώθηκε (ή “διέρρευσε”) η είδηση

    Η πολιτική ηγεσία είναι αδρανής. Δεν αφυπνίζεται μόνη της παρά μόνο αν κινδυνεύει να απολέσει την εξουσία της. Aρα πρέπει να στραφούμε στον εαυτό μας και να αφυπνιστούμε εμείς.

  3. Dimitris D says:

    Ανδρέα – συμφωνώ με τα γραφομένα σου.
    Δεν ήθελα να αφήσω να εννοηθεί ότι υπαρχουν και χειρότεροι από εμάς (στο κάτω κάτω της γραφής δε με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι – εμένα η Ελλάδα με πονάει) – απλά νομίζω ότι υπάρχει κάποια σύγχιση και πολλοί νομίζουν ότι μας πετάξαν εκτός καποιου διεθνούς οργανισμού (είμαι σίγουρος ότι πολλοί δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι το πρωτόκολλο επειδή δεν ενδιαφέρονται – ακριβώς για τους λόγους που αναφερεις άνωθεν).
    Θέλω απλά για όλους εμάς που βλέπουμε τα κακώς κείμενα στην Ελλάδα να μην υποβαθμίζουμε (εξευτελιζουμε) τον Έλληνα σε σχέση με τους υπόλοιπους –
    και να για να είμαι ξεκάθαρος

    να βλεπουμε τα άσχημα μας, να τα εντοπίζουμε, να τα φωνάζουμε και να προσπαθούμε να τα διορθώσουμε

    αλλά δε πρέπει να καμιά περίπτωση να μας συγκρίνουμε, εύκολα και άκριτα, με άλλους και να βγάζουμε συμπεράσματα (εκτός αν ο εκάστοτε γράφων έχει προσωπική άποψη για συγκεκριμένες χώρες και καταστάσεις)

    Εγώ, πχ δε μπορώ να πω – κοίτα το χάλι μας για το περιβαλλον – ο Γερμανός όμως κύριος, δε ρίχνει όυτε σκουπιδάκι κάτω (επειδή έτσι άκουσα) – έχω όμως δει πως είναι τα πράγματα στη Γερμανία? ξερω αν αυτοί εκεί κ***βαράνε σαν εμάς? η βγάζω έυκολα συμπεράσματα (σαν Έλληνας που είμαι – και είναι ενα χαρακτηριστικό μου αυτό)

    Συνεχίστε την καλή δουλειά για να ξεμπροστιάσουμε τα ασχημα και να βελτιώσουμε την κοινωνία μας
    και παραφράζοντας ελαφρώς τον Καραγάτση

    “Να θυμάζετε όσους και όσο θέλετε, αλλά να θαυμάζετε και το λαό μας”

  4. Παραθέτω το έγγραφο, με το οποίο διαπιστώνεται η παραβίαση της συνθήκης του Κυότο από την Ελλάδα:

    http://unfccc.int/files/kyoto_protocol/compliance/enforcement_branch/application/pdf/cc-2007-1-8_greece_eb_final_decision.pdf

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.