Μη κρίνετε ινα μη κριθήτε, Παναγιώτατε!!!

Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος άφηνε αιχμές κατά του Μακαριστού Χριστοδούλου κατά την επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στην Κωνσταντινούπολη περί “εθνολατρικών κινήτρων” που έβλαψαν τις μέχρι τότε σχέσεις Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ελλαδικής Εκκλησίας, ίσως δεν είχε στο νου του τον επικείμενο μετά από λίγες ημέρες κυριολεκτικό διασυρμό του α) ευλογώντας την “κοσμική” προσπάθεια της Καλομοίρας στην Eurovision, β) ταυτίζοντας την “ανθρωπιστική” αντζέντα των Η.Π.Α. με τα ιδανικά της Εκκλησίας (!), ούτε γ) ότι λίγο μετά θα “έψαλλε” ποιήματα στην Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος Ντόρα Μπακογιάννη κάνοντας ένα “αθώο” λογοπαίγνιο με το μικρό της όνομα!

http://youtube.com/watch?v=uKz3CcEC9Ig

Ακολουθεί ένα ακόμη δείγμα “περίεργης εθνολατρικής” νοτροπίας , όπου ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρεται στην αναγκαιότητα των “κοσμικών” ενόπλων δυνάμεων με “γεωπολιτική σοφία” και “οξύνοια”, στην οποία δεν έφθασε ποτέ ο εκλιπών Χριστόδουλος (!):

“Λαμπρή υποδοχή

ΛΑΡΙΣΑ

Με μια λαμπρή τελετή υποδέχθηκε χθες η Λάρισα τον ηγέτη των Ορθοδόξων, Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, που επισκέπτεται την πόλη με αφορμή τον εορτασμό του πολιούχου Αγίου Αχιλλείου. Τον Πατριάρχη υποδέχθηκαν στη Λάρισα, εκ μέρους της κυβέρνησης, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Β. Μεϊμαράκης, ο υφυπουργός Εσωτερικών, Χρ. Ζώης, ο μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου, κ. Ιγνάτιος, οι αρχηγοί ΓΕΣ και ΓΕΑ, αντιστράτηγος Δημ. Βούλγαρης και αντιπτέραρχος Ι. Γιάγκου αντίστοιχα, και οι τοπικές αρχές. Το αεροπλάνο του Πατριάρχη προσγειώθηκε στην 110 Πτέρυγα Μάχης και από εκεί μετέβη στην 1η Στρατιά, όπου του επιφυλάχθηκε επίσημη υποδοχή, και τέλεσε αγιασμό στην αίθουσα τελετών για το προσωπικό και τις οικογένειες των υπηρετούντων. Ο Πατριάρχης ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Μέχρι να εκπληρωθεί η προφητεία και τα όπλα και τα μαχαίρια οι λαοί να τα κάνουν άροτρα και δρεπάνια, είναι αναγκαία η συγκρότηση και η διατήρηση στρατευμάτων για τη διατήρηση των τιμαλφών κάθε έθνους και της ισορροπίας των λαών». Το πρωί ο κ. Βαρθολομαίος συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου και με τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα Ντάνιελ Β. Σπέκχαρντ. Ο Αμερικανός πρέσβης είπε στον Οικουμενικό Πατριάρχη ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης ως σχολής επαγγελματικής κατάρτισης και συνεχίζουν να ενθαρρύνουν την Τουρκία προς την κατεύθυνση αυτή. «Θέματα θρησκευτικής ελευθερίας έχουν την προσοχή των ανωτάτων αρχών των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι συνάδελφοί μου, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αγκυρα και ο γενικός πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη, παρακολουθούν στενά όλες τις εξελίξεις που σχετίζονται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπως κάνω και εγώ», είπε ο κ. Σπέκχαρντ. *ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ-15/05/2008 http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=28371272

9 Responses to “Μη κρίνετε ινα μη κριθήτε, Παναγιώτατε!!!”

  1. Πατριώτης says:

    Εδώ δεν ντράπηκε να πει ότι μία χούφτα ταραξιών χάλασε την καλή συμβίωση Οθωμανών και Ρωμιών (αναφερόταν στην Επανάσταση του ‘21) και θα ντρεπόταν τους ορθόδοξους αδελφούς του, τους Σέρβους, που τους μακέλεψαν οι Αμερικανοί;

  2. Πρεπει, κατα τη γνωμη μου, να ειμαστε προσεκτικοι και να κανουμε αισθητη τη διακριση αναμεσα στο διακονημα και στον εκαστοτε διακονουντα.

    Εαν ο π.Ιερωνυμος πασχιζη για την τυπικη και ουσιαστικη εξομαλυνση στις σχεσεις του διακονήματός του με αυτο του Πατριαρχου, νομιζω πως καταξιωνεται το διακονημα, εκπληρωνει τον προορισμο του (και, φυσικα, τιμα τον διακονουντα).

    Τώρα, μία αρνητικη κριση για το πώς διαχειριστηκε το διακόνημά του ο μακαριστος π.Χριστοδουλος, ειναι κατανοητη. Ειναι ομως ακομψη (αν οχι απρεπης), εαν στρεφεται σε προσωπικο επιπεδο εναντιον του διακονησαντος. Δεν νομιζω, ομως, οτι προκειται εδω περι αυτου, εαν δηλ. μιλησε ο Πατριαρχης για εθνολατρεια κατα την Αρχιεπισκοπεια του συγκεκριμενου προσωπου. Η εθνολατρεια, ως γνωστον, εχει καταδικαστη ως αιρεση, ειναι ο λεγομενος εθνοφυλετισμος. Και ειδικα στην εκκλησιαστικη ταξη, ειναι σοβαροτατη μομφη. Γιατι η Εκκλησια μας αγωνιζεται εδω και 2 χιλιετηριδες, να αποφυγη την θεσμοποιηση (στους κολπους της) της οποιας αιρεσεως.

    Απ’ την αλλη, ο πατριωτισμος ειναι μια θετικη ανθρωπινη κατασταση που μπορει να προσληφθη απο την Εκκλησια και να μεταμορφωθη υπερ της και υπερ του πατριωτισμου, του πατριωτη, της πατριδος, της Οικουμενης… Διοτι εχει μια ενοποιητικη, κοινωνικη, διασταση.

    ΕΠΟΜΕΝΩΣ, οι ατυχεις ενεργειες του Πατριαρχου τις οποιες αναφερει ο Θοδωρης-Ορεστης, απλως με θλιβουν για το επιπεδο του διακονουντος στο Οικουμενικο Πατριαρχειο. Η εσφαλμενη και επιπολαια δηλωση που του αποδιδει ο Πατριωτης, με θλιβει επισης και με προβληματιζει.

    Το να μην καταλαβαινουμε, ΟΜΩΣ, εμεις εδω οτι ο Ελληνισμος ανασταινεται (γινεται Οικουμενικος) στο βαθμο που σταυρωνει τον εθνοφυλετισμο του (αρα και τις αξιωσεις του για “εθνικη εκκλησια” μεσω αναβιβασεως της αυτοκεφαλιας σε πατριαρχειο ή μεσω ενος ανταγωνισμου προς το Οικουμενικο Πατριαρχειο για τις “νεες χωρες”)… αυτο δειχνει μαλλον ανωριμοτητα (ανωριμη εκκλησιαστικη συνειδηση). Εαν καποιος διακονησας πηγε να θεσμοποιηση αυτο που επρεπε να ειχε αποταξει, αγγιζουμε τα ορια της θεσμοθετημενης αιρεσης (βαζω τον προσδιορισμο “θεσμοθετημενης”, καθοτι αιρετικοι γινομαστε ολοι κατα καιρους, αλλα παντοτε αγωνιζομαστε να επανελθουμε στην πληροτητα, στην Ορθοδοξια).

  3. Αρκετά ψύχραιμη η θέση σου εκ πρώτης όψεως. Όμως κρύβει ορισμένες αδικίες αν διαβάσει κανείς προσεκτικότερα το σχόλιό σου.

    1. Γιατί είναι “κατανοητή” η αρνητική κρίση για το πώς διαχειρίστηκε το διακόνημά του ο Χριστόδουλος;

    2. Από που συνάγονται οι “αξιώσεις” αναβίβασης της Αυτοκεφαλίας σε Πατριαρχείο;

    3. Από που προκύπτει ο υπαινιγμός σου ότι ο Χριστόδουλος “πήγε να θεσμοποιήσει” αυτό που έπρεπε να είχε αποτάξει;

    Με ποια στοιχεία τον κατηγορείς -ουσιαστικά- για “εθνοφυλετισμό”;

    Έχω την εντύπωση ότι υπάρχει γενικά μία ιδιαίτερη ευκολία (αβίαστα θα έλεγα) να κατηγορούμε τον Χριστόδουλο, μόνο και μόνο λόγω του ευρύτερου “κλίματος” των σοβαροφανών εντύπων και δημοσιογράφων που από το 2000 μέχρι την εκδημία του δε σταμάτησαν ούτε λεπτό την εργολαβία που ανέλαβαν.

    Και τελικά δεν κατάλαβα; δεχόμαστε άκριτα τα περί “εθνολατρικών κινήτρων” που απευθύνονται σαφέστατα σε έναν εκλιπόντα; είναι αυτό αποδεκτό για τον διακονούντα και το διακόνημα; είναι συμπεριφορά αυτή που συνάδει με το πρόσωπο και τον θεσμό; (αφήνω κατά μέρους τις υπερβολές για τα ιδανικά της υπερδύναμης ή της μόνιμης πια ευλογίας των τραγουδιστών μας στη Eurovision).

    Ακόμα και το πάθος ορισμένων, είτε να διαχωρίζουν τον εαυτό τους σε όλα από τον Χριστόδουλο (σε βαθμό ακατανόητης υπερβολής), είτε να υπενθυμίζουν με κάθε ευκαιρία την παλαιότερη αντιπαράθεση μαζί του (για την οποία ο ίδιος ο Χριστόδουλος υποχώρησε πρώτος και ζήτησε συγχώρεση), μιλάνε από μόνα τους.

  4. Όσοι κάματε τον κόπο να παρακολουθήσετε το παρατιθέμενο βίντεο στο youtube θα εξεπλάγητε πιο πολύ με τις απρεπέστατες κολακείες του Οικουμενικού Πατριάρχη υπέρ των Η.Π.Α.! Πραγματικά είναι να πέφτει κανείς από τα σύννεφα!

    Ουδέν Μ.Μ.Ε., όμως, πλην του Λ. Λαζόπουλου δεν ονείδισε τις δηλώσεις αυτές. Αν είχε προβεί ο Μακαριστός Χριστόδουλος σε όμοια δήλωση θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες να τον “λιθοβολήσουν” για πολλοστή φορά!

    Σημειωτέον ότι οι αιχμηρές δηλώσεις κατά Χριστόδουλου περί “εθνολατρικών κινήτων που έβλαψαν τις σχέσεις Πατριαρχείου και Ελλαδικής Εκκλησίας” εμφανίστηκαν (εκ παραδρομής;) στις ειδήσεις κάποιου μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού μία φορά, αλλά έπειτα εξαφανίστηκαν από προσώπου γης!!! Οιαδήποτε έρευνα ακόμη και στο διαδίκτυο αποβαίνει άκαρπη! Και αναρωτώμαι, αυτό έγινε για να διαφυλαχθεί η υστεροφημία του εκλιπόντος Χριστόδουλου ή μάλλον το ήθος του Οικουμενικού μας Πατριάρχη;

  5. Κύριε Σταλίδη, δυστυχώς δεν ήσαντε αρκετά σαφείς οι διατυπώσεις μου. Παρέλειψα δε να τονίσω ότι δεν γνωρίζω λεπτομέρειες (λόγω άλλων υποχρεώσεών μου) για τίποτα εξ όσων αναφέρονται στο αρχικό μήνυμα (καθώς και σε άλλα σχετικά θέματα ή δημοσιεύσεις εφημερίδων). Απλά προβληματίζομαι από αυτά που διαβάζω εδώ.

    Θα προσπαθήσω να διασαφηνίσω:

    Είναι λοιπόν αναγκαίο να κάνουμε κάποιες διακρίσεις. Δεν λέω ότι είναι εύκολες.

    Α. Πρόσωπο. Διακονών.
    1- Προσωπικές επιθέσεις, εμπάθεια. Αγωνιζόμαστε να τις αποφεύγουμε. Οφείλουμε.
    2- Ο τρόπος, που το πρόσωπο διαχειρίζεται το διακόνημά του, είναι δεκτικός (καλόπιστης) κριτικής.

    Β. Διακόνημα.
    1- Επίθεση στο διακόνημα. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος.
    2- Κριτική για την αναγκαιότητα ή λειτουργικότητα του διακονήματος. Ευκταία, νομίζω, όταν γίνεται με σοβαρότητα. Ανοίγει προοπτικές ακόμη και για θεολογικό διάλογο. Παραδείγματα: (α) Αρχιμανδριτισμός εκτός μοναστηρίων. (β) Επίσκοποι χωρίς επισκοπές (τιτουλάριοι). (γ) Έγγαμοι Επίσκοποι; (δ) ο Αρχιεπίσκοπος είναι ένας σημαντικότερος Μητροπολίτης ή κάτι άλλο; Αυτό το (δ) ερώτημα, και το γεγονός ότι χωρά πολλή συζήτηση, καθιστά επιπόλαιο κείνον τον πρωτοσέλιδο τίτλο της εφ.”Παρόν” («Πήγατε Αρχιεπίσκοπος και γυρίσατε Μητροπολίτης»)

    Γ. Άλλη διάκριση: Θρησκευτικός ή Εκκλησιαστικός ηγέτης;

    Όπως βλέπετε, οι διακρίσεις δεν είναι εύκολες. Επειδή, άλλωστε, πίσω από το διακόνημα βρίσκεται ένας διακονών, είναι ευκολώτατο να δημιουργηθούν και αθέλητες συγχύσεις, παρεξηγήσεις. Η συμβουλή μου για προσοχή απευθυνόταν (ως ευχή) προς όλους μας.

    Στα ερωτήματά σας, τώρα.
    1. Σας φαίνεται περίεργο αυτό που λέω και μετά τις διευκρινίσεις;
    2. Δεν έχω ενημέρωση επ’ αυτού και θα ήταν όντως άδικο εκ μέρους μου να διατυπώσω τέτοια κατηγορία. Έχω όμως την εντύπωσι ότι ο Πατριάρχης βρίσκεται ιεραρχικά πάνω από τον Μητροπολίτη, αλλά και τον Αρχιεπίσκοπο. Και θεολογικά ακόμα, αυτό είναι σωστό. Ο ρόλος άλλωστε των Πατριαρχείων είναι ν’ αποτελούν θεματοφύλακες της ορθόδοξης εκκλησιολογίας-θεολογίας (άρα και της ενότητας).

    Η βάση της σύγκρουσης των δύο ανδρών ποιά ήταν;;; Άσκησε κάποια κριτική στην θεολογία του Πατριάρχου ο εκλιπών π.Χριστόδουλος; Ότι δεν στέκεται θεολογικά στο ύψος της αποστολής του; Αυτό θα δικαιούτο να το κάνη με σοβαρότητα κι ένας κατώτερος κληρικός (νεαρός μέγας Αθανάσιος, Μάρκος ο Ευγενικός). Εγώ πάντως δεν κατάλαβα κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό αναρωτιέμαι μήπως ανέβασε τον εαυτό του στο ίδιο επίπεδο (=>Πατριάρχης).

    Εάν πλησιάζουμε στην διαστρέβλωση ΔΥΟ διακονημάτων, δηλαδή στην εκκλησιολογική σύγχυση, τότε ΝΑΙ, θα κρίνη ο Πατριάρχης. Και κατόπιν θα κριθή για την κρίση του.

    Περιμένω ακόμη ν’ ακούσω σοβαρή θεολογική κριτική προς τον Πατριάρχη. Λ.χ. για τις οικολογικές του αντιλήψεις όπως αυτές εκδηλώνονται στην σχετική διεθνή του δράση.

    3. Ο π.Χριστόδουλος είναι στα χέρια του Θεού τώρα.

    Να κρίνω όχι τον ίδιο αλλά κάποια πεπραγμένα του, θα εστίαζα στο παραπάνω (2) και στον εθνοφυλετισμό, δηλαδή τον κίνδυνο της αιρέσεως. Έχει αναφερθή αλλού και ο πιετισμός (ευσεβισμός), αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσε να πάη σε τόσο δύσκολο επίπεδο η θεολογική κριτική.

    Η περίπτωση του π.Άνθιμου είναι πολύ χαρακτηριστική ως προς την σύγχυση μεταξύ πατριωτισμού (που μπορεί να προσληφθή & μεταμορφωθή εκκλησιαστικά) και εθνοφυλετισμού. Δεν ταυτίζω π.Άνθιμο και π.Χριστόδουλο, όμως είδατε πού οδηγήθηκαν κάποιες επιλογές του δευτέρου (εδώ φταίει κυρίως η “τυρεύουσα” Χρυσοπηγή).

    Δεν ξεκίνησα να σχολιάζω με σκοπό να κρίνω τον π.Χριστόδουλο, αλλά για να τονίσω ότι υπάρχει κριτική και κριτική… Η κριτική που έχει σαν στόχο της την αίρεση, είναι πολύ πιο σημαντική νομίζω από τις άλλες. Επαναλαμβάνω όμως ότι και ο κρίνων κρίνεται. Πείτε μου όμως κάτι ως προς αυτό: την (καθ’ υπόθεσιν ή υπαρκτή) αίρεση. Όχι: μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε. Δεν βρίσκω νόημα σ’ αυτό.

    ———
    Ως προς τις άλλες παραγράφους του σχόλιού σας:

    - Η κριτική για θρησκευτική διαφήμιση βαρύνει και τους δύο, π.Χριστόδουλο και π.Βαρθολομαίο: συναντήσεις αμφοτέρων με Πάπα Ρώμης, ανέκδοτα ή euro2004 ο μεν, eurovision ο δε κ.ο.κ.)

    - Άλλο ένα παράδειγμα ανούσιας (ως επί το πλείστον) κριτικής είναι αυτή που ασκούσαν τα “φωταδιστικά” έντυπα στον π.Χριστόδουλο. Ως προς αυτό, η αναφορά που κάνετε είναι πολύ χρήσιμη.

    Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλοι συντασσόμαστε με αυτά, οπόταν ασκούμε κριτική στον τέως Αρχιεπίσκοπο. Κάποιοι κρίνουμε επειδή νοιαζόμαστε για τα διακονήματα (και για τους διακονούντες -είναι άλλωστε ασύλληπτη η ευθύνη που αναλαμβάνουν!).

  6. Θοδωρή μου, θυμάσαι τον χαμό που έγινε σε άλλο φόρουμ σχετικά με τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’. Στο επίκεντρο του χαμού εκείνου ήταν η κατηγορία για ενδοτισμό του εθνομάρτυρα στις επιθυμίες της οθωμανικής Πύλης (για να το πω κομψά).

    Αυτά τα πράγματα, δεν είναι έτσι απλά. Αναφέρομαι στις φιλοφρονήσεις/κολακείες/γλείψιμο (όπως θέλετε πείτε το) προς την εκάστοτε εξουσία.

    Δεν ξέρουμε τί έχει στο μυαλό του ο Πατριάρχης. Καθένας σηκώνει τον σταυρό του, όσο μπορεί. Εάν τον σηκώνη.

    Επίσης, πολύ βασική διάκριση:
    Άλλο καισαροπαπισμός (η περίπτωση μας, δηλαδή ο Καίσαρ από πάνω), και άλλο παποκαισαρισμός (όταν ο Πατριάρχης-Πάπας γίνεται ο ίδιος πολιτική εξουσία ανώτερη και από την θεσμοθετημένη πολιτική). Ο δεύτερος είναι απαράδεκτος θεολογικά.

  7. Κατ’ αρχάς θα προτιμούσα να μιλάμε στον ενικό!

    Σχετικά με την εισαγωγή σου το μόνο που έχω να προσθέσω ότι ο τίτλος του Παρόντος δεν είναι τελείως αβάσιμος. Στηρίζεται στην προσφώνηση του Αρχιεπισκόπου από τον Πατριάρχη, στην αποδοχή της, και στην αντιφώνηση.

    Περισσότερα εδώ

    Πάμε τώρα στην ουσία.

    1. Δε μου φαίνεται “περίεργο”, μου φαίνεται ατεκμηρίωτο. Κριτική μπορεί να γίνει από πάρα πολλές πλευρές και πάρα πολλοί το έκαναν. Τα “φωταδιστικά ΜΜΕ” όμως ασκούσαν “κριτική” επί παντός επιστητού. Μάζευαν από το 2000 ό,τι “εκκλησιαστικό υλικό” είχαν, και το έβγαλαν συγκεχυμένο το 2005 βομβαρδίζοντάς μας επί εξάμηνο. Αυτή ήταν η κριτική “βαράτε βιολιτζήδες”. Λες για τον Πάπα. Έχεις υπόψιν σου την άποψη Ζουράρι; που λέει ότι επρόκειτο για τη “μεγαλύτερη νίκη του Ελληνισμού από το 480πχ και μετά“; Θυμάται άραγε κανείς σήμερα ότι ο Πάπας ήρθε στην Ελλάδα μετά από πρόσκληση του Στεφανόπουλου, χωρίς να ρωτηθεί (ή να το γνωρίζει) καν ο Χριστόδουλος; Προφανώς για να τον φέρει σε δύσκολη θέση απέναντι σε μερίδα ευαίσθητων Χριστιανών σε θέματα σχέσεων Ορθοδοξίας-Καθολικισμού. Δεν δέχομαι την “ολιστική” κριτική. Πρέπει η κριτική να έχει αφετηρία.

    Υπάρχουν ορισμένοι όμως που είναι συνεπέστατοι στην κριτική τους. Η ζωή τους, οι απόψεις τους και η πολιτεία τους συνάδει με την κριτική τους, πέρα από πρόσωπα. Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι στην κατηγορία αυτή που άσκησαν πράγματι κριτική στον Χριστόδουλο, και σ’ αυτούς δεν μπορείς να πεις τίποτα. Γιατί είναι συνεπείς με τον εαυτό τους, και έχουν μία βάση, από όπου ξεκινάνε. Μπορείς να κατανοήσεις τη θέση τους.

    Όμως μία “κατανοητή αρνητική κριτική”, έτσι αόριστα δοσμένη δε με ικανοποιεί, και προς το παρόν δικαιούμαι -νομίζω- να την αποδίδω σε απομεινάρια εκείνης της γιγαντιαίας επιχείρησης των “φωταδιστών” με πλοκάμια σε όλα τα τηλεοπτικά μέσα και στις περισσότερες εφημερίδες από την Απογευματινή και την Καθημερινή μέχρι το ΔΟΛ και την Ελευθεροτυπία. Εκείνη η επιχείρηση δεν είχε στόχο μόνο το πρόσωπο, είχε και το διακόνημα. Μήπως ξεχάσαμε τα ρεπορτάζ στα δελτία ειδήσεων που ουσιαστικά χλεύαζαν την ίδια την πίστη των ανθρώπων, πχ σε θαύματα, εικόνες κοκ; Από την “πάρτα όλα” κριτική, έμειναν ψύγματα σε πολλούς ανθρώπους και αυτό πρέπει κάποτε να αποκατασταθεί.

    2. Αυτά που γράφεις εδώ δεν έχουν άμεση σχέση με την κρίση του 2004. Η βάση της σύγκρουσης ήταν οι λεγόμενες “Νέες Χώρες”. Διάβασε τα σχόλια στην αντίστοιχη ανάρτηση για το άρθρο του Παρόντος για να δεις τις διαφορετικές απόψεις με κάποιες λεπτομέριες. Για την ιστορία πάντως, ο Χριστόδουλος ήταν αυτό που έκανε πρώτος, ως όφειλε, την κίνηση καλής θέλησης και υποχώρησε πλήρως στο αίτημα του Πατριάρχη να δοθεί η λίστα με τους υποψηφίους για Μητρόπολη των Νέων Χωρών. Έτσι, η κρίση παρήλθε και οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν πλήρως. Μια όμως που το έθεσες στο αρχικό σου σχόλιο, ουδέποτε έγινε -κατά τη γνώμη μου- ουδεμία κίνηση αναβάθμισης της Αρχιεπισκοπής σε Πατριαρχείο. Δε γίνονται έτσι εύκολα αυτά τα πράγματα, ούτε και από μόνα τους. Είναι αστείο και να το συζητάμε ακόμα! Αν όμως έχεις κάποια στοιχεία να αντιπαραθέσεις, ευχαρίστως να τα δούμε.

    3. Εδώ ουσιαστικά μου δίνεις τρεισίμιση πεδία κριτικής σου (οπότε συμπληρώνουμε το σημείο 1)

    α. σχέσεις με τον Πατριάρχη. Όπως είπα και πριν, δεν ξέρω τι κριτική μπορείς να ασκήσεις σε κάτι, που μερικούς μήνες μετά, με Χριστιανικό τρόπο ο Χριστόδουλος υποχώρησε και ζήτησε και πήρε συγχώρεση από τον Πατριάρχη. Δηλαδή το θέμα έληξε για τους δυο τους και εμείς συνεχίζουμε να ασκούμε κριτική;

    β. “Εθνοφυλετισμό”, ως κίνδυνο αιρέσεως. Εδώ περιμένω περισσσότερα στοιχεία. Με ποιες πράξεις του ή με ποια λόγια συζητάς για κριτική περί “εθνοφυλετισμού”; (δε λέω ότι τον κατηγορείς, αλλά ότι το συζητάς). Θα πω μόνο το εξής. Την ώρα που οι “αντι-ρατσιστές” και “αντι-φυλετιστές” έπιναν τον καφέ τους ή ξεκουράζονταν στους καναπέδες τους (έχοντας πρώτα βγάλει τις κραυγές τους), ο “εθνο-φυλετιστής” Χριστόδουλος έδινε μέσω της Αρχιεπισκοπής, με δική του πρωτοβουλία, δεκάδες χιλιάδες συσσίτια φαγητού σε άπορους μετανάστες. Κάθε μέρα που περνούσε! Το ίδιο και για ρουχισμό, φάρμακα, ακόμα και στέγη! Αν είναι έτσι οι “εθνοφυλετιστές”, μακάρι να είχαμε κι άλλους. Επίσης, δεν ξέρω αν το γνωρίζεις, αλλά οι πραγματικοί “εθνοφυλετιστές” από τα έντυπά τους κατηγορούσαν την ίδια περίοδο τον Χριστόδουλο ότι η βοήθειά του στους μετανάστες εντείνει το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης!!

    γ. Πιετισμός. Ένα ακόμα αποκύημα της προπαγάνδας των φωταδιστών. Για πιετισμό (ευσεβισμό) κατηγορούνται οι “παρα-εκκλησιαστικές οργανώσεις”, αυτές δηλαδή που διασπούν την ενορία και φτιάχνουν δι-ενοριακούς συνδέσμους με “λαϊκούς” κύρηκες. Μιλάμε για τον Σωτήρα, τη Ζωή κοκ. Ο Χριστόδουλος ΔΕΝ ανήκε στις οργανώσεις. Η Χρυσοπηγή δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά και είναι απλώς μία μοναστική αδελφότητα 4-5 ιερέων με πνευματική σχέση μεταξύ τους. Καμία σχέση με τις οργανώσεις.

    δ. (το μισό). “Τυρεία της Χρυσοπηγής”. Αυτή είναι η κατηγορία του Γιανναρά προς τον Χριστόδουλο. Μάλιστα. Έχουμε πράγματι έναν Αρχιεπίσκοπο που εκλέχτηκε ανήκων σε μία αδελφότητα ιερέων. Συνιστά αυτό Τυρεία; Για να δούμε. Έστω ότι είναι έτσι. Εμείς σήμερα έχουμε ένα επιπλέον δεδομένο. Έφυγε ο Χριστόδουλος από τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Τι έγινε μετά; Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτό το στοιχείο, εφόσον κατηγορούμε για Τυρεία!! Η Τυρεία αφορά όλη την ομάδα, όχι μόνο τον έναν. Έχουμε λοιπόν τα εξής στην εκλογή του επόμενου

    ο ένας πήρε ουσιαστικά ενεργό μέρος στην εκλογή προτείνοντας ανοιχτά τον έναν εκ των δύο βασικών υποψηφίων. Αυτόν που έχασε τελικά
    ο άλλος κατήλθε ο ίδιος υποψήφιος και στον δεύτερο γύρο υποστήριξε τον νυν Αρχιεπίσκοπο με όλη την ομάδα του
    ένας άλλος σκεφτόταν κι αυτός να κατέλθει ο ίδιος υποψήφιος, αλλά τελευταία στιγμή δεν το έκανε. Και στήριξε και αυτός τον νυν Αρχιεπίσκοπο

    Συγγνώμη, αλλά αν αυτή η τέλεια πολυδιάσπαση είναι αποτέλεσμα συνενόησης και Τυρείας, εγώ δεν έχω να πω τίποτα άλλο.

    [Ας τα πει κάποιος και στον Γιανναρά τον ίδιο, να δούμε κατά πόσο επιμένει στην άποψή του.]

    Πάμε στα υπόλοιπα.

    Άνθιμος (που ΔΕΝ ανήκει στη Χρυσοπηγή…). Ο άνθρωπος είναι αγνός και απλά δεν έχει την ευχέρεια διπλωματικού λόγου, οπότε ενίοτε μπορεί να υποπίτει σε λεκτικές ακρότητες που υπερμεγεθύνονται από τα ΜΜΕ. Τι να κάνουμε τώρα; Δεν μπορούμε να ζυγίζουμε κάθε γράμμα του καθενός σε ζυγαριά ακριβείας. ΄

    Για την αίρεση δεν έχω τίποτα να πω. Ούτε κατηγορία να στοιχειοθετήσω, ούτε την παραμικρή υπόνοια κριτικής να ασκήσω, έναντι οιουδήποτε, ούτε τίποτα άλλο. Ούτε βέβαια νομίζω ότι κάποιος στα σοβαρά κατηγορεί άλλον για αίρεση…

    Συγγνώμη αν ήμουν λίγο τραχύς ή απότομος. Ουδέποτε σκέφθηκα να σου αποδώσω “σύνταξη” με την κριτική άλλων. Παραδέχομαι όμως -και το είπα καθαρά πιο πάνω- ότι εκτιμώ (εκ πρώτης όψεως) πως η αόριστη αυτή κριτική δεν είναι πρωτογενής, ότι έχει εκεί τις ρίζες της. Γι’ αυτό και απαντώ, ώστε να ξεκαθαρίσω όσο μπορώ ορισμένες κακές εντυπώσεις.

  8. pombale says:

    Aυτό που δεν μπορώ να καταλάβω εγώ όσο και αν σπάω το κεφάλι μου είναι πως υπάρχουν άτομα τα οποία μέμφονται τον Χριστόδουλο για την ανταλλαγή επισκέψεων με τον πάπα και το άνοιγμ στις σχέσεις με το βατικανό, και τα ίδια άτομα κάνουν τουμπέκα όταν στο αυτό θέμα ο Παναγιώτατος ξεσαλώνει, βγαίνει στα μπαλκόνια του βατικανού και φωνάζει ‘αγαπώ πολύ τον πάπα!’, και προϊσταται εν γένει μιας ολόκληρης ξέφρενα ενθουσιώδους προσπάθειας προσέγγισης του ρωμαιοκαθολικού κόσμου που έχει και ασύγκριτα μεγαλύτερα διακυβεύματα (από την αντίστοιχη που ξεκίνησε ο χριστόδουλος), είναι φοβερά πιο τολμηρή, και -κυρίως- ασύγκριτα πιο ανεξέλεγκτη.

    Και ένα σχόλιο περί Χρυσοπηγής: μα θα αφήσουμε επιτέλους την παπαρολογία καμιά φορά; Υπάρχουν και άλλα μοναστήρια που έχουν δώσει σωρία επισκόπων στην Ελλαδική Εκκλησία, και χωρίς να έχουν ηγούμενο έναν μητροπολίτη από τους πιο δυναμικούς και πετυχημένους στο ποιμαντικό του έργο εντός της Εκκλησίας, -όπως η Χρυσοπηγή τον Καλλίνικο.
    Η Χρυσοπηγή είναι μοναστική αδερφότητα, μοναστήρι. Με μόνο έργο -περαν του μοναστηριού- το εκδοτικό, -που είναι και εξαιρετικά αξιόλογο. Αυτό. Και τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα είναι υπερθετικοί που στοχεύουν -επιτυχώς, απ’ότι φαίνεται- στον εύκολο εντυπωσιασμό.

  9. Δεν ήμουν αρκετά σαφής. Επίσης, μπορεί να υπήρξα άδικος απέναντι στον εκλιπόντα πατέρα Χριστόδουλο (τώρα, αλλά και όταν ήταν μαζί μας).

    Όμως, προσπαθώ να εστιάζω στο διακύβευμα, στην αστοχία, και όχι στον αστοχήσαντα. Δύσκολα θα έλεγα ότι ο αστοχήσας είχε δόλο. Κακή προαίρεση. Ακόμα και ο π. Άνθιμος μάλλον κάνει αυτό που θεωρεί σωστό.

    ΔΥΟ ενστάσεις:
    1η) δεν έχω καλή ενημέρωση για την έντυπη κριτική (εκκλησιαστικών συντακτών) κατά του π.Χριστοδούλου. Μπορώ να την φανταστώ, αλλά δεν εμπνέομαι από αυτήν. Μόνο την κριτική του κυρίου Γιανναρά έχω παρακολουθήσει. Βάσει αυτής, λέω την δική μου άποψη. Δεν αναπαράγω δηλαδή τον Γιανναρά. Βασίζομαι στο πνεύμα του (όπως το καταλαβαίνω) και σε κάποιες αναφορές του.

    Η “φωταδιστική” κριτική, από ηλεκτρονικά ΜΜΕ και φυλλάδες, μού ήταν -τουλάχιστον- απωθητική.

    2η) οι όροι της κριτικής κατά του πατρός Ιερωνύμου από πλευράς “Παρόντος”, εμένα μου θυμίζουν αυτό που περιγράφετε για την ποιότητα της κριτικής κατά π.Χριστοδούλου από τους “φωταδιστές”. Εγώ δεν την δέχομαι για κανένα εκ των δύο. Ελπίζω πως ούτε κι εσείς. Αλήθεια, πώς σας φαίνεται η στάση του “Παρόντος” προς π.Ιερώνυμο (με τόσο λίγο καιρό αρχιεπισκοπείας);

    ΑΡΑ, γιατί να μην εστιάσουμε στο διακύβευμα, που (δυστυχέστατα) φαίνεται να ξεφεύγη από τα έντυπα ευρείας αναγνωσιμότητας; Όταν εστιάζεις στο διακύβευμα, έχει νόημα η κριτική. Αυτό εννοούσα “κατανοητό”. Λάθος λέξη, ενδεχομένως. Παρεξηγήσιμη. Ο χρόνος της κριτικής δεν ήταν τελείως ξεκάρφωτος (επίσκεψη νέου Αρχιεπισκόπου, άρα νέας αντιλήψεως, ενδεχομένως).

    ΔΕΝ ΑΡΝΟΥΜΑΙ, ότι μπορεί ο π.Βαρθολομαίος να βγάζη πικρία ή και εμπάθεια, αλλά κι εσείς λέτε ότι δεν μπορούμε να ζυγίζουμε την κάθε λέξη; Δεν είμαι μέσα στο μυαλό του. Εύχομαι να μη ρίχνη το επίπεδό του κατ’ αυτόν τον τρόπο.

    Το ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ λοιπόν:
    Εθνοφυλετισμός, είναι μία αντίληψη για την συλλογική ταυτότητα. Προωθείται στην συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας από τινας έχοντας αυτήν την αντίληψη . Όταν λέω “προωθείται”, δεν εννοώ ότι γίνεται επί τούτου. Με δόλο. Επαναλαμβάνω, μπορεί να είναι καλοπροαίρετοι. Αυτό έχουν, αυτό δίνουν. Αλλά κι εγώ οφείλω να βάζω κάποιες απαιτήσεις, τουλάχιστον απαιτήσεις για επίπεδο και ποιότητα.

    Επομένως, η με ανθρωπιά αντιμετώπιση των (λαθρο)μεταναστών δεν αποκλείει τον εθνοφυλετισμό. Ο εθνοφυλετισμός έχει να κάνη (για μας) με τη σχέση ελληνισμού και οικουμενικότητας. Έχει να κάνη με την ταυτότητά μας.

    Πεδίο δοκιμασίας της περί ταυτότητος αντιλήψεως είναι οι σχέσεις μας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, γι’ αυτό και το θέμα πάει πολύυυυ πίσω, κοντά στήν ίδρυση του ελλαδικού κράτους (1830 κάτι) και την πραξικοπηματική αυτοκεφαλία (λόγω της εθνοφυλετικής αντίληψης των τότε “φωταδιστών”, κοραϊκών και βαυαρών). ΣΚΕΦΤΗΤΕ δε, ότι ΕΜΕΙΣ δώσαμε επιχειρήματα στους Βουλγάρους για την Εξαρχεία, ότι είμαστε το ιστορικό “προηγούμενο”. Ότι μπορεί αύριο να βγή ο ψευδο-αρχιεπίσκοπος των σλαυομακεδόνων στα Σκόπια, και να επικαλήται αυτό που πρώτοι κάναμε εμείς προς δικαιολόγηση του δικού του πραξικοπήματος…

    ΤΑ ΖΟΥΜΕ δηλαδή, αυτά που θεωρώ ότι είναι το διακύβευμα. Οι σλαύοι γείτονες είναι εθνοφυλετιστές, βασίζουν τον ισχυρισμό τους για μακεδονική καταγωγή στην φυλή, στο DNA (εν μέρει ίσως και να ισχύη), και όχι βέβαια στον πολιτισμό, και δη στη γλώσσα. Αυτό είναι εθνοφυλετισμός. Μακάρι να υπήρχε κάποια ανάλυση που να συσχέτιζε ενάμισυ και πλέον αιώνα εθνικισμών με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, να εξέταζε τους βαλκανικούς εθνικισμούς εις βάρος της Ορθόδοξης και ρωμαίικης ταυτότητας.

    Ελπίζω τώρα να γίνη κάπως περισσότερο κατανοητό το πνεύμα της κριτικής μου.

    - – - – - – - – - -

    Απορίες (εάν γνωρίζετε κάτι επιπλέον, ευχαρίστως να το ακούσω):

    “Παρα-εκκλησιαστικός” σημαίνει, ετυμολογικά, παράλληλα με την εκκλησία (ή έξω). Λαϊκοί ή κληρικοί ή μοναχοί, μόνοι ή σε συνεργασία, δεν νομίζω ότι διαφοροποιεί κάτι. Μία πρέπει να είναι η αδελφότητα (η Εκκλησία). Δεν καταλαβαίνω: γιατί να χρειάζωνται αδελφότητες άλλες υφ’ οιανδήποτε ονομασία;

    - – - – - – - – - – -
    Τυρεία, υποθέτω, σημαίνει συνασπισμός (άτοπο και σαν έννοια για την Εκκλησία) προς κατάληψη επισκοπικών θρόνων από κληρικούς. Ο αρχιεπισκοπικός είναι λεπτομέρεια αφού ο αρχιεπίσκοπος εκλέγεται από επισκόπους. Προτάθηκε (κατά τον κύριο Γιανναρά) λίγες μέρες μετά την εκλογή Ιερωνύμου να γίνη το 75ο έτος ηλικιακό όριο. Από επισκόπους της Χρυσοπηγής. Εσείς πώς το ερμηνεύετε;

    Ο π.Άνθιμος δεν ανήκει στην Χρυσοπηγή; Δεν το γνώριζα. Δεν το είχα ψάξει βέβαια.

    Έστω κι έτσι. Από Αλεξανδρούπολη ορμώμενος. Συνήνεσε ο Πατριάρχης για την υποψηφιότητά του όταν εχήρευσε η μητρόπολη Θεσσαλονίκης, αυτή η τόσο σημαντική επισκοπή; Δηλαδή είναι σύμπτωσις ότι ο π.Άνθιμος ήταν στην επιτροπή (ανακρίνων και κρίνων) για ατασθαλίες π.Ιερωνύμου; Σας παρακαλώ, μη μου πήτε πάλι ότι αναπαράγω τις κατηγορίες των “φωταδιστών”… Αν πιστεύετε ότι είναι σύμπτωσις η πολύ καλή σχέση του με τον τέως Αρχιεπίσκοπο, θα το δεχτώ. Εντάξει, δεν υπάρχουν στοιχεία.

    Αρα ξαναεπιστρέφουμε στο διακύβευμα. Ανακατεύομαι λοιπόν όταν σκέφτωμαι ότι θα μπορούσε η ελλαδική εκκλησία να μεσολαβήση στην διένεξη με τους σλαύους γείτονες, αδελφούς μας πνευματικά (πολλοί το ξεχνάνε), αναιρώντας έσωθεν τον εθνοφυλετισμό τους, και όταν μετά βλέπω την πραγματικότητα των επισκόπων στους οποίους δίνεται αφειδώς λόγος. Τον π.Άνθιμο δηλαδή. Πείτε με αυστηρό ή άδικο.

    - – - – - – - – - –
    Άλλο (που εθίγη στο προηγούμενο σχόλιο από άλλον γράφοντα): εγώ δεν είπα ότι είναι κακό να συναντηθή κανείς με τον πάπα Ρώμης. Θυμάμαι καλά; Έκανε επίσκεψη ο π.Χριστόδουλος στην Ρώμη; Καλά έκανε! Το πώς στέκεσαι εκεί, είναι το θέμα. Το ίδιο ισχύει και για τον Πατριάρχη.

    - – - – - – - – - –
    Πιετισμός: νομίζω, ότι είναι η ψυχολογική απόλαυση για ατομικά επιτεύγματα ηθικής.
    Αρνητικά, νομίζω, ότι είναι το αντίθετο της σιωπηλής εργασίας…
    Είναι το αντίθετο της εν Χριστώ χαράς, που δεν προέρχεται από ατομικά επιτεύγματα, αλλά από τον αγώνα των προσωπικών σχέσεων…
    Είναι το αντίθετο του κρυφού σχολειού, του περιθωρίου, της μη-αυτοπροβολής του φιλανθρωπικού έργου.
    Στην Εκκλησία η ήρα ξεχωρίζει απ’ το στάρι κατά τον θερισμό. Ο πιετισμός προσπαθεί να ξεριζώσει την ήρα (τα πάθη ίσως) εξ αρχής, με κίνδυνο να ξεριζώση και το στάρι (τις ζωτικές δυνάμεις).
    Ο πιετισμός είναι η εισαγγελία στις ζωές των ανθρώπων.

    - – - – - – - – - – -
    Κριτική για να αποκτήσουμε κριτήρια. Συζήτηση για να ελέγξουμε τα κριτήριά μας.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.