H Εθνική Ελλάδος και το ποδόσφαιρο ως «ομαδικό άθλημα»

Η επιτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στα γήπεδα της Πορτογαλίας το 2004 ήτανε πραγματικά επική. Δεν ήτανε όμως ένα τυχαίο περιστατικό. Η ατομοκρατία που επικρατεί σε όλες τις εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής επηρεάζει αναμφίβολα και το ποδόσφαιρο. Έτσι, η ελληνική επιτυχία το 2004 ήτανε – ανεπίγνωστα για τους ποδοσφαιριστές και ίσως και για τον αρχιτέκτονα αυτής της πορείας Όττο Ρεχάγκελ – μία υπενθύμιση σε όλους ότι το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα.

Η συνταγή της επιτυχίας έχει τις ρίζες της στον Αριστοτέλη που έλεγε ότι «το όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του».Αυτή τη συνταγή την υπενθύμισε η μικρή Ελλάδα σε όλον τον κόσμο, χωρίς να διαθέτει τους αθλητές-σταρ. Ίσως μάλιστα να μην μπορούσε να το κάνει αλλιώς: αν υπήρχε ο υπερ-παίκτης, μπορεί να χανόταν ο συνεκτικός ιστός της ομάδας.

Ορισμένοι επιμένουν να αξιολογούν τις ομάδες με κριτήρια ..καλλιτεχνικού πατινάζ! Λες και οι ποδοσφαιριστές κρίνονται από τις φιγούρες που μπορούν να κάνουν με την μπάλλα κλεισμένοι σε μία γυάλα. Έτσι, υπερ-προβάλλονται 1-2 ποδοσφαιριστές και αγνοοούνται οι υπόλοιποι ως γαρνιτούρα. Ξεχνούν ότι πρόκειται για ομαδικό άθλημα.

Προσωπικά προτιμώ να δω μία αποτυχημένη ομαδική προσπάθεια με 6-7 πάσες που να αποτυγχάνει στο τέλος την επίτευξη του τέρματος, παρά την ατομική ενέργεια κάποιου υπερ-ταλαντούχου ποδοσφαιριστή, ακόμα και αν σκοράρει.

Προσέξτε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πόσες φορές οι ποδοσφαιριστές θα επιλέξουν τη μικρότερη πιθανότητα ατομικής επιτυχίας (ειδικά τα «μεγάλα ονόματα»), παρά την τελική πάσα σε συμπαίκτη που ενδεχομένως να αυξήσει την πιθανότητα επιτυχίας.

Εύχομαι καλή επιτυχία στην Εθνική Ελλάδος στα γήπεδα της Αυστρίας και Ελβετίας!

2 Responses to “H Εθνική Ελλάδος και το ποδόσφαιρο ως «ομαδικό άθλημα»”

  1. Πολὺ σωστά, Ἀνδρέα. Καὶ τώρα, τώρα ποὺ πολλοὶ μιλοῦν γιὰ «ἀποτυχίες» καὶ δὲν ξέρω τί, ἐγὼ λέγω:

    Παιδιὰ τῆς ἐθνικῆς μας, τώρα, μετὰ ἀπὸ τέσσερα χρόνια, τώρα ποὺ συνειδητοποιοῦμε ἀκόμη περισσότερο πόσο μεγάλο ἦταν αὐτὸ ποὺ κάνατε τότε, γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ σᾶς εὐχαριστοῦμε.

    Τὸ 2004 ἔχει γραφεῖ στὴν Ἱστορία, κι ἐμεῖς τὸ ζήσαμε.

  2. Πατριώτης says:

    Όλοι οι Έλληνες πιστεύω ότι ευχόταν καλή τύχη στην Εθνική μας και την εύχονται ακόμη και για το σημερινό παιχνίδι με την Ισπανία, ώστε να μην φύγει παντελώς ηττημένη. Και ασφαλώς δίκιο έχει ο Όθων που λέει ότι «ενθουσιαζόμαστε και απογοητευόμαστε πολύ εύκολα». Πάντα έτσι ήμασταν, γι αυτό χρειαζόμαστε ηγεσία, η οποία να μας «κρατά ενθουσιασμένους» (βλέπε Μεταξάς => ΟΧΙ) και όχι να μας απογοητεύει και να μας ρίχνει το ηθικό (βλέπε Σημίτης => ΙΜΙΑ).
    Όμως, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι, αν θέλουμε να έχουμε επιτυχίες, πρέπει να ανανεωνόμαστε και όχι να πηγαίνουμε στην Πίνδο με βετεράνους των Βαλκανικών Πολέμων, έτσι δεν είναι; Η προσκόλληση στους επιτυχημένους παίκτες του 2004, οι οποίοι, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι πια οι νεότεροι, έχει και ένα άλλο αρνητικό: Ρίχνει το ηθικό των νεοτέρων παικτών, οι οποίοι θα φιλοδοξούσαν να αγωνιστούν με τα χρώματα της Εθνικής μας και ιδίως σε μία διεθνή οργάνωση.
    Τους ευχαριστούμε, λοιπόν, τους τιμούμε, αλλά … τόπο στα νιάτα!!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.