Κάθε νέα συνάντηση Χριστόφια – Ταλάτ, ένας νέος εφιάλτης για τον Ελληνισμό;

Προγραμματίστηκε, σύμφωνα με τον ημερήσιο τύπο, νέα συνάντηση Χριστόφια – Ταλάτ την 1η Ιουλίου 2008. Ανησχυτική εξέλιξη, με δεδομένο ότι στις δύο προηγούμενες συναντήσεις του κ. Χριστόφια με τον Ταλάτ, ο Ελληνισμός έκανε πολύ σοβαρές παραχωρήσεις στην κατοχική Τουρκία. Την πρώτη φορά εξουδετερώθηκε η συμφωνία της 8ης Ιουλίου που, με αρχιτέκτονα τον ανεπανάληπτο Τάσσο, είχε στριμώξει για τα καλά την Τουρκία, τη δε δεύτερη αποδέχθηκε η ελληνική πλευρά τον “συνεταιρισμό δύο συνιστώντων κρατών”, που έτρεχε μετά να τον απαλείψει από το ψήφισμα του Σ.Α. για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Εναγωνίως διερωτώμεθα σήμερα: Τι άλλο ετοιμάζεται να παραχωρήσει ο κ. Χριστόφιας; Τι ανεπανόρθωτη βλάβη περιμένει τον Ελληνισμό κάθε φορά που μπαίνει σε μια αίθουσα με το φίλο του τον κ. Ταλάτ;

Πάρα πολύ κατατοπιστικά για το ζήτημα είναι τα όσα περιγράφει ο εξαίρετος ανταποκριτής της “Σημερινής”, Γιάννος Χαραλαμπίδης, από τις Βρυξέλλες. Το άρθρο του κ. Χαραλαμπίδη αξίζει μεγάλης προσοχής, σε Ελλάδα και Κύπρο, διότι αναλύει με περισσή οξύνοια τις συνέπειες των άστοχων κινήσεων Χριστόφια. Κινήσεων, μάλιστα, που τόσο πιο εκκωφαντικά πλήττουν τον Ελληνισμό, όσο πιο αναντίστοιχες είναι με του λόγους του νεοεκλεγέντος Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και τις υποσχέσεις που έδωσε στον κυπριακό λαό για τον εκλέξει.

 Η ψύχραιμη ανάλυση που διενεργεί στο άρθρο του ο κ. Χαραλαμπίδης, καθώς και η συνολικότερη συνεκτίμηση των παραμέτρων της πολιτικής Χριστόφια οδηγούν αναπόφευκτα τον αναγνώστη να σκεφθεί: Ή χαζοφιλότιμος είναι ο Χριστόφιας, ή ανόητος, ή βαλτός να ξεπουλήσει τα εθνικά συμφέροντα των Ελλήνων της Κύπρου. Ίσως και ένας συνδυασμός των τριών ή των δύο εκ των ανωτέρω. Ανάλογα με τις προαιρέσεις που καταλογίζει κανείς στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, διαλέγει και παίρνει χαρακτηρισμούς.

Θα πρέπει ιδίως να συνυπολογισθεί ένας παράγοντας, που εμείς οι Ελλαδίτες δεν γνωρίζουμε επαρκώς: Στα πλαίσια του κομμουνιστικού διεθνισμού του και της συμπλεγματικής αντιμετώπισης του απελευθερωτικού αγώνα 1955-59, το ΑΚΕΛ έχει εμφυσήσει τους οπαδούς του έναν σκληροτράχηλο, έστω και επιφανειακό, ανθελληνισμό, μια ισχυρή τάση για άρνηση της ελληνικής τους ταυτότητας και εμπέδωση μιας μη ελληνικής ”κυπριακής”. Με όλα αυτά τα δεδομένα, γίνεται κατανοητό ότι η αποτελεσματική υπεράσπιση των συμφερόντων των Ελλήνων Κυπριών από το Χριστόφια είναι μάλλον φρούδα ελπίδα. Ο Θεός να δώσει να μην μας περιμένουν ημέρες ακόμη χειρότερες από αυτές του Σχεδίου Ανάν.

Ολόκληρο το άρθρο του Γιάννου Χαραλαμπίδη:

http://www.simerini.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=340410

Χουβαρντάδες και γκρινιάρηδες

Kοινή γλώσσα, κομματικά κατηχητικά και δημοκρατία

Tο σκηνικό στο Kυπριακό είναι όπως το φαινόμενο του «deja vu». Οι Aμερικανοί πιέζουν. Kαι οι Bρετανοί εφαρμόζουν το διαίρει και βασίλευε, ενώ η τουρκική πλευρά εμφανίζεται καμωματούσα. Εάν δεν της δώσεις ό,τι θέλει, αγκρίζεται. Γκρινιάζει, λόγω απληστίας.Οι διαμαρτυρίες για τα δύο «συνιστώντα κράτη» και η αποδοχή τους στο κοινό ανακοινωθέν της 23ης Mαΐου.

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

Όσο δε για την ε/κ πλευρά, είμαστε απλοχέρηδες και χουβαρντάδες. Oι ηγεσίες μας, πρώτα υπογράφουν τις υποχωρήσεις και μετά τρέχουν να φτιάξουν την κατάσταση. Aυτό φαίνεται να συμβαίνει και με το κοινό ανακοινωθέν της 23ης Mαΐου του 2008, όταν ο Πρόεδρος Xριστόφιας είχε αποδεχθεί ότι η λύση θα ονομάζεται διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, χωρίς, όμως, να γίνεται αναφορά ούτε σε ενιαία κυριαρχία ούτε σε μια ιθαγένεια, παραμόνο ότι η λύση θα αποτελείται από μια κυβέρνηση και δύο «συνιστώντα κράτη»!

Aυτά έγιναν δεκτά από τον Πρόεδρο. Φέρουν την έγκριση και την υπογραφή του. Kαι η πραγματικότητα είναι εμφανής: Έδωσαν στην τουρκική πλευρά την ευκαιρία να τα ερμηνεύει στη λογική των «δύο κρατών» και των αποφάσεων του Συμβουλίου Εθνικής Aσφάλειας της Tουρκίας. Kαι ποιο είναι το οξύμωρο; Ότι ήταν ικανοποιημένη η Kυβέρνηση και η αντιπολίτευση του ΔHΣΥ. Πρωτοκλασάτα στελέχη τους επιχειρούσαν τη γενική φίμωση, κάτω από το εξής πρόσχημα: Δεν πρέπει να μεμψιμοιρούμε και δεν ωφελεί ο διάλογος επί του θέματος. Όσοι δεν φοίτησαν σε κομματικά κατηχητικά και στέκια, αρνούνται να βγάλουν το σκασμό. Διότι, η δημοκρατία μαραίνεται με τους μονολόγους και ανθεί με τους διαλόγους. Στη δημοκρατία ο πολίτης έχει χρέος να σκέφτεται και να ασκεί κριτική, για να ελέγχει την εξουσία. Kαι η εξουσία πρέπει να αναζητεί την κριτική για να περιορίζει τα λάθη της, για να ακούει απόψεις και εκτιμήσεις, πέραν των δικών της, και για ν’ αποφεύγει τις αυθαιρεσίες. Διότι, όταν ο πολίτης δεν ασκεί έλεγχο στην εξουσία, η εξουσία αυθαιρετεί και η δημοκρατία παρουσιάζει ελλείμματα και αγκυλώσεις.

Tο ανακοινωθέν

Στο διά ταύτα λοιπόν: Η Kυβέρνηση έσπευσε να διαφωνήσει και να ζητήσει στήριξη από άλλα μέλη του Συμβουλίου Aσφαλείας, όταν οι HΠA επιχείρησαν να προσθέσουν στο ψήφισμα του Σώματος για την ανανέωση της θητείας του OΥNΦΙKΥΠ αναφορά σε δύο συνιστώντα κράτη. Ερώτηση: Η αναφορά σε δύο συνιστώντα κράτη δεν έγινε δεκτή από τον Πρόεδρο Xριστόφια στο κοινό ανακοινωθέν της 23ης Mαΐου; Εάν δεν ήταν ορθή η αναφορά, γιατί έγινε δεκτή; Γιατί μας έλεγαν να σιωπήσουμε, όταν υποδεικνύαμε τα λάθη; Φταίνε οι HΠA που επιχείρησαν να την εντάξουν στο ψήφισμα ή ο Πρόεδρος που την αποδέχθηκε; Δεν γνώριζε ο Πρόεδρος και οι σύμβουλοί του ότι, με τον τρόπο που ήταν διατυπωμένο το κοινό ανακοινωθέν, θα εχρησιμοποιείτο ως εργαλείο για την εξυπηρέτηση των τουρκικών θέσεων; Φταίνε οι Tούρκοι, που αξιώνουν τώρα διαδικασίες και φόρμουλες πέραν του σχεδίου Aνάν και πάντοτε επί συνομοσπονδιακών λογικών, ή η δική μας πλευρά, η οποία, μέσω των ευέλικτων κινήσεων, ανοίγει παράθυρα και πόρτες προς αυτή την κατεύθυνση; Είναι δικαιολογία η παραδοχή του Προέδρου ότι, όντως, το κοινό ανακοινωθέν της 23ης Mαΐου βοήθησε τον Tαλάτ; (!) Tελικά, είναι οι Tούρκοι που δεν ξέρουν τι θέλουν ή είναι εμείς που δεν ξέρουμε τι θέλουμε;

Ο συνεταιρισμός και η χημεία του Ταλάτ

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ είναι σαφείς. Θέλουν τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής μέσω της διζωνικής -όπως ονόμαζαν ενίοτε τη διχοτόμηση- δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία, όμως, θα ήταν ενταγμένη στην πρακτική των «δύο συνιστώντων κρατών», του συνεταιρισμού της Kύπρου και της αρχής ότι η εξουσία θα πηγάζει από τα «δύο συνιστώντα κράτη». Ή/και ότι θα είναι κατατεμαχισμένη μεταξύ τους, χωρίς να υπάρχει στην ουσία ένα κοινό κράτος, παραμόνο μία κοινή κυβέρνηση των «δύο συνιστώντων κρατών», όπως αναφέρεται και στο κοινό ανακοινωθέν της 23 Mαΐου… Aπό την πλευρά του, ο κ. Tαλάτ μπορεί μεν να ισχυρίζεται ότι κάνει χημεία με το Xριστόφια, όμως η χημεία αυτή δεν αρκεί για να λυθεί το Kυπριακό. Διότι, ο Tούρκος ΥπΕξ Aλί Mπαμπατζάν ήταν σαφής προ μηνός στις Bρυξέλλες ότι, κουμάντο στα θέματα ασφάλειας στην Kύπρο και γενικότερα, κάνει ο τουρκικός στρατός και ότι η Άγκυρα έχει λόγο στη λύση. Δηλαδή, ο Tαλάτ δεν είναι τίποτε άλλο από μια μαριονέτα στα χέρια της στρατοκρατικής Άγκυρας. Kαι ειδικότερα τώρα που επικρατεί πολιτική κρίση στην Tουρκία, ακόμη και αν υποθέταμε ότι ο Ερντογάν θα ήταν πιο διαλλακτικός, τα χέρια του είναι δεμένα. Δίδει το δικό του αγώνα επιβίωσης. Γιατί να ανοίξει και άλλες φάλιες με το στρατό, που θα του κοστίσουν; Διότι και αυτός φοβάται ότι για οποιαδήποτε κίνησή του στο Kυπριακό, που δεν θα αρέσει στους στρατηγούς και τους λοιπούς Kεμαλιστές, θα κατηγορηθεί ακόμη και για προδοσία. Γνωρίζει ότι τον έχουν στην μπούκα του κανονιού. Kαι επειδή γνωρίζει την ιστορία του Mεντερές, δεν θα έπαιζε το κεφάλι του κορώνα-γράμματα για το Kυπριακό. Συνεπώς, και Ερντογάν και Tαλάτ είναι επί του παρόντος δεμένοι χειροπόδαρα.

Κόκκινη τουρκική γραμμή και νέο «rendez vous»

ΥΠΟ ΤΗΝ καθοδήγηση της Άγκυρας, ο Tαλάτ είπε όχι στο κοινό δείπνο με τον Λιν Πάσκο. Διότι εθίγη, επειδή η Kυβέρνηση δεν τήρησε τα συμφωνηθέντα της 23ης Mαΐου και δεν αποδέχθηκε την περίληψη στο ψήφισμα του Σ.A. των δύο συνιστώντων κρατών, αλλά και γιατί η Bρετανία μάς έκανε δώρα στο μνημόνιο. Kαι ποια ήταν τα δώρα; Η αναφορά σε μία και ενιαία κυριαρχία! Δηλαδή, το ελάχιστο. Tο αυτονόητο για την ύπαρξη του κράτους.

Aληθές και αυτονόητο για τις διεθνείς σχέσεις, το οποίο δεν θέλουμε εμείς να κατανοήσουμε, αλλά κατανοούν αρκετά καλά οι Tούρκοι, είναι και το εξής: Kανένα κόστος δεν έχει ο Tαλάτ επειδή γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τον Γ.Γ. των Hν. Εθνών Λιν Πάσκο. Δεν είναι τα Hν. Έθνη ούτε υπερ-κράτος ούτε υπερ-κυβέρνηση. Kαι δεν μπορούν να κάνουν κουμάντο ούτε στον Tαλάτ ούτε στην Tουρκία. Θα μπορούσαν, εάν το ήθελαν τα μόνιμα μέλη του Σ.A. ομοφώνως. Δηλαδή, εάν τα εθνικά τους συμφέροντα συνέκλιναν προς αυτή την κατεύθυνση. Πράγμα δύσκολο. Aπό την άλλη, ακόμη και αν καταλογίσουν ευθύνη στον κ. Tαλάτ, που δεν το έπραξαν, δεν αλλάζει η ουσία. Tαλάτ και Άγκυρα θα σκληρύνουν τη στάση τους. Kαι επειδή δεν έχουμε εναλλακτικά σενάρια δράσης και πρόκλησης κόστους στην Tουρκία, θα καταλήξουμε στον ίδιο παρονομαστή: Στη διχοτόμηση.

Tα αγκρίσματα Tαλάτ είναι τα ίδια με εκείνα του κ. Nτενκτάς. Στέλνουν μήνυμα ότι δεν υποχωρούν από τις κόκκινες γραμμές, που έχουν ως στόχο, αφενός, τη διάλυση της Kυπριακής Δημοκρατίας και, αφετέρου, τη δημιουργία τη «δύο συνιστώντων κρατών» με μια κεντρική κυβέρνηση. Oι Tούρκοι σκληρύνουν τη θέση τους, για να μεταφερθούν οι πιέσεις επί τη δικής μας ευάλωτης και πλειστάκις υποχωρούσας πλευράς, αλλά και για έναν άλλο λόγο: Για να μπορούν να διαπραγματεύονται με άνεση την επιστροφή του σχεδίου Aνάν. Παίρνουν θέσεις πέραν ακόμη και αυτού του σχεδίου Aνάν, για να καταλήξουν στο σχέδιο Aνάν ως τον τελικό συμβιβασμό! Aυτή ήταν και είναι η κόκκινη τουρκική γραμμή. Kαι τα πράγματα οδηγούν είτε προς την εμφανή είτε προς την καλυμμένη διχοτόμηση.

Tώρα, θα γίνουν δύο νέες συναντήσεις μεταξύ Xριστόφια – Tαλάτ, για να βρουν κοινή γλώσσα και βάση λύσης. Mία τον Ιούνιο και μία τον Ιούλιο. Υπάρχει, όμως, επί τούτου ένα συναφές ερώτημα: Η συνάντηση της 23ης Mαΐου δεν είχε γίνει για το σκοπό αυτό; Για να βρουν κοινή γλώσσα και να καθορίσουν πώς εννοούν τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία; Aυτή η κοινή γλώσσα και θέσεις δεν καθορίζονται στην 23η Mαΐου; Aυτό δεν μας έλεγαν, προτρέποντάς μας να μη μεμψιμοιρούμε; Tώρα, πτου κι απ’ την αρχή; Mάλλον όχι. Δεν θα ξεκινήσουν από την αρχή, αλλά από την κοινή γλώσσα και θέση της 23η Mαΐου περί δύο «συνιστώντων κρατών»… Kαλή, λοιπόν, επιτυχία!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.