Πίσω στον Ψυχρό Πόλεμο; Όχι! Πίσω στο… 1870!

Πολλή συζήτηση γίνεται τις ημέρες αυτές για το κατά πόσον επιστρέφουμε πίσω στον ψυχρό πόλεμο. Τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, όμως, και σαφώς διαφορετικά από το 1949, χρονιά κατά την οποία θεωρείται ότι ξεκίνησε ο ψυχρός πόλεμος. Η τότε διεθνής κοινωνία, εξερχόταν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Γερμανία και την Ιαπωνία ηττημένες, από τη μια, και από την άλλη, με τη Γαλλία και τη Βρετανία βαθύτατα τραυματισμένες από τον πόλεμο και ευρισκόμενες προ της επερχόμενης όσο και αναπόφευκτης κατάρρευσης των αποικιακών αυτοκρατοριών τους. Δύο δυνάμεις υπήρχαν τότε στον κόσμο, οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ. Η κάθε μία εκπροσωπούσε και από μία ιδεολογία. Σήμερα, αντιθέτως, ο κόσμος είναι πολυπολικός, ενώ καμία ουσιαστική ιδεολογική διαφορά δεν χωρίζει ΗΠΑ και Ρωσία.

Χαρακτηριστικότατες είναι οι διαφωνίες και η έλλειψη υποστήριξης των Αμερικανών για το ζήτημα της Γεωργίας μέσα στο ίδιο το ΝΑΤΟ. Ακόμη και οι παραδοσιακότεροι σύμμαχοι, οι πιστοί Βρετανοί, απέφυγαν να ταυτιστούν με τους Αμερικανούς και συνέστησαν προσοχή και σύνεση απέναντι στη νέα Ρωσία. Δεν το έκαναν αυτό βέβαια από αβροφροσύνη προς τους Ρώσους. Οι Βρετανοί είναι, όπως πάντα, ψύχραιμοι και καλοί υπολογιστές. Διαβλέπουν καταρχάς ότι, από τη στιγμή που υπάρχει σαφής απροθυμία, αν όχι αδυναμία, για άμεση στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας, το παιχνίδι της επιρροής στον Καύκασο είναι στην ουσία εξ ορισμού χαμένο υπέρ της Ρωσίας.

Μέσα στο σύνολο των πραγματικά αριστοτεχνικών χειρισμών στην κρίση, η Ρωσία των Πούτιν-Μεντβέντεφ είχε την οξύνοια να μην προκαλέσει τη Δύση με το να καταλάβει περιοχές από όπου περνά ο αγωγός Μπακού – Τσεϊχάν. Σχεδόν μπορεί κανείς να δει μια υπόγεια συμφωνία, ήταν σαν να είπαν οι Ρώσοι: Πάρτε ελεύθερα το πετρέλαιο που δεν ελέγχω, δεν με νοιάζει, αφήστε όμως όλα τα υπόλοιπα να τα πάρω εγώ. Διότι υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ότι ο αγωγός βομβαρδίστηγκε αρχικά, ανεπιτυχώς, και δεν ξαναπειράχτηκε στη συνέχεια. Είναι προφανές ότι οι Ρώσοι έκαναν στη Γεωργία τα πάντα, εκτός από αυτό που θα προκαλούσε τη Δύση να επέμβει στρατιωτικά και να ρισκάρει τις ζωές στρατιωτών της.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του in.gr που αναγνώσαμε στο παρατηρητήριο Τύπου του Αντίβαρου, ένας ακόμη “στενός” (τρόπος του λέγειν…) σύμμαχος των ΗΠΑ, “πούλησε” τους Αμερικανούς: οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν τη διέλευση νοσοκομειακού πλοίου των ΗΠΑ από τα Στενά! Παρολίγο να προκληθεί, έτσι, σοβαρή κρίση στις μεταξύ τους σχέσεις. Οι Τούρκοι, περαιτέρω, απέφυγαν επιμελώς να καταδικάσουν με οποιονδήποτε τρόπο τις ρωσικές ενέργειες.

Αν προσέξει κανείς όλα τα γεγονότα, βλέπει ότι είναι η Ρωσία που έχει δίκιο, όταν λέει ότι δεν είναι αυτή που απομονώνεται, αλλά η Αμερική: Ήδη στην Ευρώπη μπορούμε να μετρήσουμε ελάχιστους “πιστούς συμμάχους” των ΗΠΑ σε αυτή την αναμέτρηση. Οι μόνοι που πήραν σαφή θέση πλήρους συμπαράστασης της Γεωργίας και ταύτισης με τις αμερικανικές ενέργειες, ήταν η Πολωνία, και οι τρείς Βαλτικές χώρες. Χώρες, δηλαδή, που έχουν σοβαρούς ιστορικούς και γεωπολιτικούς λόγους να κατέχονται από έναν μόνιμο αντι-Ρωσισμό. Όλες, μα όλες οι άλλες χώρες αποστασιοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Ακόμη και στην Ουκρανία, που επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί από τα διεθνή ΜΜΕ ως ευρισκόμενη απόλυτα στο πλευρό των ΗΠΑ, η πρωθυπουργός Γιούλια Τιμοσένκο αρνήθηκε να συμπράξει με τις αντιρωσικές ενέργειες του προέδρου Γιουσέκνο. Οι ΗΠΑ έμειναν με τέσσερις πιστούς συμμάχους μόνον στην Ευρώπη! Και τη Μ. Βρετανία σε ρόλο σοφού Νέστορα…

Υπό τις συνθήκες αυτές, χωρίς καμία ιδεολογική διαφορά να χωρίζει αυτή τη στιγμή τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούμε επιστροφή στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Πόσο μάλλον που ο ψυχρός πόλεμος σήμαινε, ακριβώς, απουσία “θερμού”, πραγματικού δηλαδή, πολέμου. Τις μέρες αυτές ζήσαμε, όμως, έναν θερμό, έναν κανονικότατο πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας. Ήδη η Ρωσία απειλεί με επίθεση, και πυρηνική (!!) ακόμη, την Πολωνία, σε περίπτωση που εγκατασταθεί η αντιπυραυλική άμυνα στο έδαφός της. Κι όμως, η συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Πολωνίας για την εγκατάσταση του συστήματος υπογράφηκε ταχύτατα! Αγνοούν οι ΗΠΑ τις απειλές της Ρωσίας και προχωρούν στην εγκατάσταση του συστήματος. Τι θα πράξει η Ρωσία; Θα αφήσει τις απειλές της να μείνουν κούφιες λέξεις; Δύσκολο να το πιστέψει κανείς, μετά τα συμβάντα στη Γεωργία. Αντιθέτως, το πιθανότερο είναι ότι, αν πραγματικά εγκατασταθεί το σύστημα, η Ρωσία πραγματικά θα χτυπήσει την Πολωνία για να καταστρέψει την αντιπυραυλική άμυνα. Μια τέτοια ενέργεια, θα είναι απολύτως εύλογη. Ακόμη κι αν πιστέψει κανείς τον Economist που θεωρεί το αντιπυραυλικό σύστημα προβληματικό επί της ουσίας, το σύστημα έχει σε κάθε περίπτωση έναν και μόνον στόχο: να απενεργοποιήσει την πυρηνική απειλή εκ μέρους της Ρωσίας. Αν όμως η Ρωσία κινδυνεύσει να χάσει το πλεονέκτημα που της δίδει έναντι των ΗΠΑ η πυρηνική ισορροπία του τρόμου, και να γίνει έτσι πυρηνική δύναμη “βήτα κατηγορίας”, τι θα την εμποδίσει να πάρει το ρίσκο να χτυπήσει το αντιπυραυλικό σύστημα; Έχει, αντιθέτως, κάθε λόγο να το κάνει.

Πώς λοιπόν οι ΗΠΑ έρχονται τόσο εύκολα να μπουν στο παιχνίδι μιας εξαιρετικά πιθανής ρωσικής επίθεσης κατά της Πολωνίας; Υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις: α) Έχουν προετοιμάσει αντίμετρα και έχουν διασφαλίσει ότι είναι σε θέση να εξουδετερώσουν κάθε ρωσική απειλή εναντίον της Πολωνίας, κατά την εγκατάσταση του συστήματος. β) Δεν έχουν προετοιμάσει απολύτως τίποτε και πιστεύουν ότι οι Ρώσοι δεν θα τολμήσουν να επιτεθούν σε κράτος μέλος του ΝΑΤΟ (Πολωνία). Ποντάρουν δηλαδή και πάλι στη ρωσική απραξία. Το “α” είναι κάπως απίθανο να συμβαίνει. Το αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα περιλαμβάνει δυνάμεις τέτοιες, ώστε να μπορούν να διεξάγονται δύο πόλεμοι ταυτόχρονα σε διαφορετικά σημεία του κόσμου. Ήδη διεξάγονται δύο πόλεμοι, ένας στο Ιράκ και ένας στο Αφγανιστάν. Είναι δυνατόν να αντέξει έναν τρίτο και μάλιστα με την πραγματικά ισχυρή στρατιωτικά και οικονομικά Ρωσία; Μόνον αν προβεί σε μέτρα επιστράτευσης εφέδρων κλπ. Ένας πόλεμος με τη Ρωσία θα αφήσει, όμως, πολύ ευάλωτα τα ήδη προβληματικά μέτωπα με χώρες όπως το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα. Συνεπώς, η πολωνική περιπέτεια των ΗΠΑ είναι το πιο πιθανό να βασίζεται σε ένα σενάριο τύπου “β”. Ένα στοίχημα, δηλαδή, ότι η Ρωσία δεν θα κινηθεί. Η στάση των ΗΠΑ στη Γεωργία, όπου φαίνεται ότι υπήρχε ένα ανάλογο στοίχημα, πείθει ακόμη περισσότερο ότι μάλλον περί αυτού πρόκειται.

Και διερωτάται κανείς: Τίποτε δεν διδάχθηκαν οι ΗΠΑ από την αποτυχία τους να προβλέψουν τις εξελίξεις στη Γεωργία; Αν τώρα ρισκάρουν να επιτεθεί η Ρωσία το 2009, ενόψει της πρώτης εγκατάστασης των Πάτριοτ, στην Πολωνία, και το χτύπημα αυτό έχει τη μοίρα του χτυπήματος κατά της Γεωργίας, είναι δηλαδή επιτυχημένο στρατιωτικά για τους Ρώσους, αυτό θα σημάνει, πρώτον, καταρράκωση της αξιοπιστίας του ΝΑΤΟ μέχρις αυτοδιαλύσεώς του και, δεύτερον και κυριότερο, λήξη της Αμερικανικής στρατιωτικής (μέσω ΝΑΤΟ) επικυριαρχίας στην Ευρώπη, χωρίς αυτό να σημαίνει αναγκατικά έναρξη μιας αντίστοιχης ρωσικής επικυριαρχίας. Η σημερινή Ρωσία είναι φανερό ότι δεν διακατέχεται από τον κομμουνιστικό ιμπεριαλισμό που στόχευε στην κοσμοκρατορία. Έστω και έτσι, αντιλαμβάνεται κανείς τι θα σημαίνει για την Ευρώπη ένα επιτυχημένο χτύπημα των Ρώσων στην Πολωνία.

Η αμερικανική ρητορική δείχνει ότι όντως τίποτε δεν διδάχθηκαν από τη Γεωργία. Είναι θλιβερό να βλέπει κανείς την πολιτική της μεγαλύτερης δύναμης του πλανήτη να στρέφεται πρωτίστως κατά των ίδιων των καλώς νοουμένων συμφερόντων της δύναμης αυτής και να συμπαρασύρει, δευτερευόντως, άλλους λαούς σε τυχοδιωκτισμό. Το χειρότερο είναι ότι, σε αντίθεση με τον ψυχρό πόλεμο, όλα αυτά θα τα πληρώσουμε με το αίμα θερμών, πραγματικών πολέμων. Τυχόν Ρωσική επίθεση περιορισμένου βεληνεκούς στην Πολωνία θα είναι η πρώτη διακρατική πολεμική σύγκρουση στην Ευρώπη μετά το 1870 και τον τελευταίο Γαλλο-γερμανικό πόλεμο. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν πολύ διαφορετικής μορφής συγκρούσεις, ενώ ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία χαρακτηρίστηκε δικαιολογημένα “εμφύλιος”, έστω και αν ήταν μεταξύ διαφορετικών εθνοτήτων. Η δε Γεωργία βρίσκεται στις παρυφές της Ευρώπης, ώστε ο πρόσφατος “πόλεμος των 5 ημερών” να μην μπορεί να θεωρηθεί ακριβώς ευρωπαϊκός πόλεμος. Η σχεδόν αναπότρεπτη, όπως φαίνεται, ρωσική επίθεση κατά της υπό εγκατάσταση αντιπυραυλικής άμυνας στην Πολωνία, είναι καταδικασμένη να προκαλέσει είτε παγκόσμιο πόλεμο, είτε να μείνει περιορισμένη στα στενά ρωσο-πολωνικά πλαίσια. Σαφώς πιθανότερο σενάριο είναι το δεύτερο, διότι κανένας στην Ευρώπη δεν πρόκειται να συγκινηθεί για την αντιπυραυλική άμυνα της Πολωνίας τόσο, ώστε να στείλει τους στρατιώτες του να πολεμήσουν γι’ αυτούς.

Μια τέτοια εξέλιξη θα σημαίνει το τέλος της (σύντομης, αν επαληθευθεί το παραπάνω σενάριο) Pax Americana και θα μας ξαναφέρει σε έναν κόσμο όπου ο καθένας θα μπορεί να κάνει πόλεμο με τον καθένα, χωρίς παγκόσμιο μπαμπούλα. Θα είναι άραγε καλύτερος ένας τέτοιος κόσμος; Μήπως τότε αναπολούμε την Pax Americana των Μπους πατρός και Μπιλ Κλίντον; Ο χρόνος θα δείξει. Προς το παρόν, όλα τα παραπάνω είναι απλές εικασίες.

6 Responses to “Πίσω στον Ψυχρό Πόλεμο; Όχι! Πίσω στο… 1870!”

  1. amaxos says:

    καλησπέρα, αναφέρω νέος στο αντίβαρο.
    Ωραίο το αρθρο.
    Αυτό που θέλω εγώ να προσθέσω είναι ότι, η γενική εικόνα που μου δημιουργείται είναι ότι ούτε ψυχρός, ούτε θερμός πόλεμος υπάρχει στην πραγματικότητα.
    Νομίζω ότι απλά παίζονται ενεργειακά παζάρια τρισεκατομμυρίων όχι μεταξύ ρωσίας-ηπα, αλλά μεταξύ επιχειρηματικών ομίλων ρωσικών και δυτικών συμφερόντων αντίστοιχα.
    Και τέτοια παζάρια, πάντα περιλαμβάνουν άνοιγμα καμιάς μύτης και, οπωσδήποτε, εγκαθίδρυση κλίματος φόβου για παγκόσμιο ή άλλα φοβερά δεινά, ώστε να διευκολύνονται και να επισπεύδονται διπλωματικές και εθνικές πολιτικές διεργασίες (ψηφίσεις νόμων, παραχωρήσεις εθνικών δικαιωμάτων,παρατάσεις βίου διεφθαρμένων κυβερνήσεων, συμφωνίες κράτους με ομίλους, κλπ) που αλλιώς θα καθυστερούσαν ή θα προκαλούσαν μαζικές αντιδράσεις.
    Θυμηθείτε μόνο τι ξεπούλησε η Ελλάδα και πόσο γρήγορα, στους αμερικάνους και τους συμμάχους όταν όι μισοί φοβόταν τον ρώσο/κουμουνιστή, οι άλλοι μισοί τον τούρκο…και οι άλλοι μισοί τρέχαν στο πολυτεχνείο.Πολλά, ακόμα τα μαθαίνουμε…..
    Για όλα αυτά δεν έχω αποδείξεις,………από ένστινκτο τα λέω!….

  2. theo78 says:

    Οι Ρώσοι δεν είπαν ότι θα χτυπήσουν την Πολωνία, αλλά ότι με την εγκατάσταση των αμερικανικών πυραύλων καθιστά εαυτήν στόχο σε πιθανή σύρραξη με τις ΗΠΑ, που όμως αυτός είναι προφανώς και ο λόγος που μπαίνουν οι πύραυλοι εξαρχής, δηλαδή την προστασία της Πολωνίας από πιθανή επίθεση της Ρωσίας.
    Έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα δηλαδή.

    Το πρόβλημα όπως το βλέπω είναι ότι η Δύση δεν έχει ξεκαθαρίσει ποια είναι η πολιτική της προς τη Ρωσία.
    Θέλει αναβίωση του Ψυχρού πολέμου; Και ναι και όχι.
    Θέλει συνεννόηση με τη Ρωσία; Πάλι ίδια απάντηση.
    Αυτή η θολή κατάσταση επιτρέπει στο ενεργειακό ζήτημα να δρα καταλυτικά προς την κατεύθυνση βέβαια της ρήξης.

    Έτσι ενώ σωστά η Δύση επιθυμεί την εξασφάλιση εναλλακτικών διαδρόμων για τη ροή πετρελαίου και αερίου, ώστε να μην εξαρτάται η Ευρώπη αποκλειστικά από τη Ρωσία, συγχρόνως προτείνει επέκταση του ΝΑΤΟ κυριολεκτικά στα σύνορα της Ρωσίας.
    Τα συμφέροντα δηλαδή των δυτικών εταιριών που διαχειρίζονται αυτούς τους αγωγούς, γίνονται αυτομάτως “συμφέροντα της Δύσης” με διακύβευμα τον έλεγχο της Κ.Ασίας και του ενεργειακού της πλούτου.
    Η Ρωσία όμως, λόγω θέσεως και μόνο, έχει τον πρώτο λόγο σε αυτήν την περιοχή και δεν είναι διατεθειμένη να την παραχωρήσει εξ ολοκλήρου, διότι είναι τόσο ζωτική γι’αυτήν όσο (φαίνεται να) είναι και για τη Δύση.

    Ένα άλλο πρόβλημα που περιπλέκει την κατάσταση είναι ότι την ίδια αυτή στιγμή η Δϋση βρίσκεται σε σύγκρουση και με το ριζοσπαστικό Ισλάμ.
    Οι εναλλακτικές ενεργειακές οδοί από την Κασπία προς την Ευρώπη δε θα ήταν το ίδιο δυσεπίλυτο ζήτημα αν υπήρχε η διέξοδος του Ιράν που είναι και το ίδιο πλούσιο σε αέριο και πετρέλαιο.
    Αλλά και το Ιράν είναι πλέον στον “άξονα του Κακού”, χωρίς προοπτικές συνεννόησης, οπότε τι μένει;
    Οι αγωγοί πρέπει αναγκαστικά να περάσουν από τον ασταθή Καύκασο, δηλαδή τη Γεωργία, παρακάμπτοντας μάλιστα τη ρωσόφιλη Αρμενία.

    Η Δύση δε δείχνει να κατανοεί πλήρως ότι δεν μπορεί συγχρόνως να δίνει επιτυχώς μάχες σε δύο μέτωπα: και με τη Ρωσία στα βόρεια και με το ριζοσπαστικό Ισλάμ στα νότια. Μπορεί να το κάνει μόνο σε ένα από τα δύο έχοντας όμως εξασφαλίσει τη συμμαχία στο δέυτερο, όπως το έκανε εναντίον της ΕΣΣΔ όταν συμμάχησε με τους ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

    Σήμερα πλέον αφού μεγαλύτερος κίνδυνος αποδεικνύεται το Ισλάμ, και σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούν οι περισσότεροι, θα πρέπει να κάνει το αντίστροφο. Δηλαδή να έρθει σε συνεννόηση με τη Ρωσία με έναν αμοιβαία αποδεκτό διακανονισμό των σφαιρών επιρροής και των ενεργειακών πηγών και ροών στην Κ.Ασία και με αντάλλαγμα τη στήριξη της εναντίον του ισλαμικού εξτρεμισμού.

    Αυτό θα ήταν μια “λογική” εξέλιξη, που δυστυχώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συμβεί.
    Τα σενάρια δηλαδή είτε της επανόδου σε ψυχροπολεμικά πρότυπα είτε σε πολέμους όλων έναντι όλων βάσει του δικαίου της ισχύος δεν είναι απίθανα.

  3. Γιώργος Μάτσος says:

    Συμφωνώ με τον theo78 σε όλα εκτός από την αρχική τοποθέτηση για το αν η Πολωνία αποτελεί στόχο, που δείχνει ότι δεν είναι τελικά ευρέως ποιο είναι το διακύβευμα της “αντιπυραυλικής άμυνας” και γιατί η Ρωσία έχει λυσσάξει με το σχέδιο αυτό των Η.Π.Α.

    Στόχος της αντιπυραυλικής άμυνας σε Πολωνία και Τσεχία δεν είναι η άμυνα της Πολωνίας, αλλά η πυρηνική άμυνα των ίδιων των Η.Π.Α. Και γιατί αυτό; Αν γίνει (Θεός φυλάξοι) ποτέ πυρηνικός πόλεμος, το πλεονέκτημα θα το έχει αυτός που μπορεί χτυπήσει περισσότερες φορές. Η αργκώ μιλά για το “δεύτερο” χτύπημα, αλλά το δεύτερο στην πραγματικότητα μπορεί να είναι και τρίτο ή τέταρτο. Δηλαδή: Έστω ότι το πυρηνικό χτύπημα το ξεκινούν οι Η.Π.Α. Αν η Ρωσία χτυπηθεί από το “πρώτο” χτύπημα, πρέπει να έχει τη δυνατότητα απάντησης, αν θέλει να επιβιώσει σε έναν τέτοιο πόλεμο. Δηλαδή να χτυπήσει και αυτή με πυρηνικά. Για το λόγο αυτόν υπάρχουν διάσπαρτα πυρηνικά υποβρύχια, οπλισμένα με πυρηνικούς πυραύλους, ανά τον κόσμο, τα οποία μπορούν να χτυπήσουν ανά πάσα στιγμή.

    Έστω τώρα ότι κάποιος από τους καταφέρνει, μέσω αντιπυραυλικής άμυνας, να αποκρούσει όλους τους πυρηνικούς πυραύλους που θα επιχειρήσου να να τον πλήξουν. Ή έστω μερικούς από αυτούς. Αυτός θα σημαίνει τρία πράγματα: Πρώτον, σε περίπτωση πραγματικής πυρηνικής σύρραξης, ότι έχει τη δυνατότητα να χτυπήσει με πυρηνικά τον άλλον, χωρίς να χτυπηθεί. Δεύτερον, η δυνατότητα αυτή ήδη και χωρίς πραγματική πυρηνική σύρραξη, καθιστά στην ουσία σχεδόν άχρηστο όλο το πυρηνικό οπλοστάσια του άλλου, διότι δεν υπάρχει δυνατότητα πραγματικής χρήσης του ή, έστω, υπάρχει μειωμένη, δεν ξέρει ο άλλος αν θα “βγει” ή δεν θα “βγει” η αντιπυραυλική άμυνα. Τρίτον, χάνει τη δυνατότητα πρωτοβουλίας πυρηνικής επίθεσης, διότι αν επιτεθεί πρώτος και δεν του “βγει” το χτύπημα, εννοείται ότι ο άλλος θα χτυπήσει κι αυτός και είναι αμφίβολο αν θα υπάρχει μετά δυνατότητα για καινούργιο χτύπημα.

    Κάποια στιγμή, όταν ο πυρηνικός εξοπλισμός είχε φτάσει στο αποκορύφωμά του (τέλης δεκαετίας ‘60, αρχές ‘70), Η.Π.Α. και ΕΣΣΔ, τότε, είπαν: μπορουμε να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλον ανά πάσα στιγμή. Ας μην το κάνουμε ποτέ. Για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα το κάνουμε, θα κάνουμε την εξής συμφωνία: δεν θα αναπτύξει κανένας μας αντιπυραυλική άμυνα, ώστε να είμαστε και οι δύο ευάλωτοι ο ένας στον άλλον, να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον, ώστε να μην πατήσουμε ποτέ το κουμπί. Έτσι υπογράφηκε το 1972 (νομίζω) η συνθήκη που απαγόρευε τα αντιβαλλιστικά (αντιπυραυλικά) όπλα.

    Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή, ας φανταστούμε δύο τύπους με μαχαίρια, που κάθονται απέναντι ο ένας στον άλλον και είναι έτοιμοι να πετάξουν μαχαίρια ο ένας στον άλλον. Σε αυτό το πράγμα δεν μπορείς να αμυνθείς. Αν σε πιάσει ένα μαχαίρι, καθάρισες. Αν τώρα έρθει ο ένας από τους δύο και βρει άμυνα, μια αόρατη ασπίδα, ας πούμε, που θα διώχνει τα μαχαίρια του αντιπάλου, εννοείται ότι αποκτά έτσι το απόλυτο πλεονέκτημα απέναντι στον αντίπαλο, γιατί μόνον αυτός μπορεί πια να πετάξει μαχαίρια, να πλήξει τον αντίπαλο με μαχαίρια.

    Κάποια στιγμή στη δεκαετία του ‘80 βγήκε το περίφημο πρόγραμμα “πόλεμος των άστρων”, με το οποίο σχεδίαζε η Αμερική να “πιάνει” τους Σοβιετικούς πυραύλους από το διάστημα. Αυτό θα έδινε την απόλυτη πυρηνική υπεροχή στις Η.Π.Α. και γι’ αυτό υπήρχαν τόσες αντιδράσεις, μεταξύ άλλων, από όλες τις “ειρηνιστικές” οργανώσεις, που ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (πράγμα το οποίο με κάνει να πιστεύω ότι όλα εκείνα τα “ειρηνιστικά” κινήματα ήταν χρηματοδοτούμενα και υποκινούμενα από την ΕΣΣΔ). Το πρόγραμμα εκείνο τελικά δεν ευοδώθηκε γιατί αποδείχθηκε ότι δεν ήταν αποτελεσματικό τεχνικά, δεν έκανε τη δουλειά που υποσχόταν δηλαδή.

    Τι γίνεται όμως με την επίγεια αντιπυραυλική άμυνα; Το 2002 η κυβέρνηση Μπους αποχώρησε από την αντιβαλλιστική συνθήκη που είχε υπογραφεί το 1972, εκδηλώνοντας έτσι τη σαφή πρόθεσή της να αποκτήσει αντιπυραυλική άμυνα, επιδιώκοντας το απόλυτο πυραυλικό πυρηνικό πλεονέκτημα έναντι της Ρωσίας. Η σκέψη ήταν ότι από τη στιγμή που οι Η.Π.Α. υπερέχουν τόσο πολύ τεχνολογικά στο συγκεκριμένο σημείο (τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους), δεν πρέπει να πάει “χαμένο” το πλεονέκτημα αυτό, αλλά να αξιοποιηθεί. Έτσι δημοσιοποιήθηκε στη συνέχεια η ιδέα της εγκατάστασης αντιπυραυλικής άμυνας σε Τσεχία και Πολωνία. Με τον τρόπο αυτόν η Αμερική “κόβει” τον ευρωπαϊκό δρόμο για τους ρωσικούς πυραύλους. Αν “κόψει” και από την Αλάσκα τον ασιατικό δρόμο, τότε δεν μένουν και πολλοί διαθέσιμοι δρόμοι στη Ρωσία για να χτυπήσει πυρηνικά τις Η.Π.Α. Από τη Βόρεια ευρωπαϊκή Ρωσία, πυρηνικά υποβρύχια (πιο ευάλωτα όμως σε ενδεχόμενη προληπτική επίθεση), από το Βόρειο Πόλο, γενικά δυσκολεύει αρκετά το πράγμα για τη Ρωσία. Δεν αποκτά δηλαδή απόλυτο πλεονέκτημα, αλλά αποκτά σχετικό πλεονέκτημα έναντι της Ρωσίας. Συν το ότι είναι πιθανό να χτυπήσει και από ευρωπαϊκό έδαφος, οπότε έτσι κι αλλιώς υπάρχει ένα χρονικό πλεονέκτημα (θυμόμαστε, όσοι θυμόμαστε, τη μεγάλη κρίση με τους πυραύλους Πέρσινγκ, 1982, που στοίχισαν την κυβέρνηση στο Χέλμουτ Σμιτ που τους εγκατέστησε στη Δυτική Γερμανία αντίθετα στη θέληση του κόμματός του).

    Η Ρωσία, αν θέλει να διατηρήσει αξιόμαχο πυρηνικό οπλοστάσιο, είναι υποχρεωμένη να χτυπήσει τους πυραύλους που θα εγκατασταθούν στην Πολωνία πριν αυτοί καταστούν λειτουργικοί. Αν εγκατασταθούν και λειτουργήσουν, μετά καληνύχτα. Θα γίνει πυρηνική δύναμη δεύτερης κατηγορίας, ευάλωτη σε πυρηνική πρωτοβουλία των Η.Π.Α. Στην πραγματικότητα, οι Η.Π.Α. μπλοφάρουν εδώ, έχουμε ένα πόκερ. Αν προσέξατε, ενώ η Ρωσία είπε “θα χτυπήσουμε την Πολωνία αν εγκατασταθούν οι πύραυλοι”, η Αμερική δεν είπε “θα στηρίξουμε την Πολωνία αν χτυπηθεί από τη Ρωσία”! Γιατί δεν το είπε; Διότι τότε αυτό θα σήμαινε γενκό πόλεμο Η.Π.Α. – Ρωσίας, ίσως και πυρηνικό. Οι Η.Π.Α. θα πάνε να βάλουν εκεί το αντιπυραυλικό σύστημα και θα περιμένουν να δουν αν θα τολμήσει να τα βάλει η Ρωσία με κράτος μέλος του ΝΑΤΟ. Το δίλημμα για τη Ρωσία θα είναι είτε υποβιβασμός του διεθνούς της ρόλου, μέσω της απόκτησης πυρηνικού πλεονεκτήματος των ΗΠΑ, είτε διατήρηση με κάθε δυνατό τρόπο. Γι’ αυτό μίλησαν ακόμη και για χρησιμοποίηση πυρηνικών όπλων εναντίον της Πολωνίας. Είναι θέμα επιβίωσής τους ως πυρηνική δύναμη.

    Από αυτή την άποψη, ο πόλεμος που ξεκίνησε η Γεωργία ίσως να ήταν ένα γενικότερο τεστ για να δουν αν μπορούν και πώς να προκαλέσουν τη Ρωσία. Είδαν ότι η Ρωσία αντέδρασε και λύσσαξαν. Το ερώτημα είναι: πόσο θα το τραβήξουν οι ηλίθιοι που κυβερνούν αυτή τη στιγμή στην Ουάσινγκτον; Δεν ξέρω τι θα γίνει με το Μακέιν, αλλά ίσως να είναι ανάγκη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή να εκλεγεί ο σώφρων Ομπάμα στην Προεδρία των Η.Π.Α. Τι τους πειράζει τόσο πολύ πια να διατηρηθεί η μεταπολεμική πυρηνική ισορροπία στον πλανήτη; Έλεος!

  4. Πατριώτης says:

    “Δεν ξέρω τι θα γίνει με το Μακέιν, αλλά ίσως να είναι ανάγκη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή να εκλεγεί ο σώφρων Ομπάμα στην Προεδρία των Η.Π.Α”

    Πιστεύεις αλήθεια ότι στις ΗΠΑ το πρόσωπο που εκλέγεται σαν πρόεδρος κάνει κουμάντο; Ο τελυταίος που επιχείρησε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του ήταν ο JFK και ….

  5. amaxos says:

    Πατριώτη, πιστεύω ότι δεν έχεις δίκιο.Τα απλοποιείς πολύ τα πράγματα και βασίζεσαι σε μια εικόνα που δεν είναι ακριβής.
    Συγκεκριμένα :
    α)όντως ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν στέκεται όρθιος μπροστά σε ένα επιτελείο χαρτογιακάδων που κρέμονται από τα χείλη του για να ακούσουν τη λύση για τη διάσωση της ανθρωπότητας , όπως προβάλλει η γνωστή κινηματογραφο-βιομηχανία του Χόλυγουντ.
    β)Όμως, ανάλογα με το ποιός εκλέγεται πρόεδρος, καθορίζεται και το ποιά αντίστοιχα επιτελεία τεχνοκρατών θα τον περιβάλουν τα οποία αντιπροσωπεύουν και διαφορετικές “σχολές” (πχ περιστέρια-γεράκια, φιλοεβραίοι-αντιεβραίοι, κλπ).
    γ)επίσης, κάθε υποψήφιο τον υποστηρίζουν διαφορετικά συμφέροντα που συνήθως είναι αντικρουόμενα.Πχ εβραικό-ελληνικο λόμπι, ΄πετρελαικες εταιρίες, πανεπιστημια, ισπανοφωνοι, εθνικιστες, κλπ κλπ.
    δ) Όσο και αν σε ξενίζει , στις ΗΠΑ (και αλλού) ο πρόεδρος είναι..ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οι ΗΠΑ δεν είναι ελλάδα. Είναι υπερδύναμη.Αναφέρω , πριν συνεχίσω, το λόγο που έβγαλε ο κλίντον στην τελετή χρίσματος του ομπάμα στον οποίο έλεγε ότι : “….είσαι έτοιμος να ηγηθείς της υφηλίου…”.Πρόσεξέ το αυτό γιατί έχει μαγάλη σημασία. Οσο και αν τα διάφορα συμφέροντα, επηρεάζουν τις εξελίξεις, μην νομίζεις ότι οι άνθρωποι (ιδίως αυτοί που θεσμικά απολαμβάνουν τέτοια διοικητική ισχύ όσο ο πλανητάρχης) δεν παίζουν ρόλο στο αν στο πως , στο που, στο πότε και στο ποιοί θα κάνουν κάτι.
    Το ίδιο ισχύει ακόμα και εντό στο Ελλάντα φίλε.
    Ρώτα να σου πούν πόσο σημασία έχει να μπορεί ο υπουργός ανάπτυξης να μιλάει καλά αγγλικά , να είναι “γάτα” και να είναι γνώστης ,σε ένα συνέδριο της ευρωπαικής ένωσης στο οποίο η κάθε χώρα – μέλος κάπουδεσμεύεται και κάπου ωφελείται (παζάρια δηλαδή).

    Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα φίλε.
    Παίζει ΠΟΛΥ μεγάλο ρόλο ΠΟΙΟΣ θα βγει πρόεδρος.
    Αυτό που ίσως μπορώ να συμφωνήσω, είναι ότι οι παράγοντες που θα καθορίσουν την τελική πολιτική του καθένα, είναι τόσο υπόγειοι και περίπλοκοι για το λαό (εμάς), που δε νομίζω ότι και ο καλυτερος αναλυτής μπορεί να είναι ΣΙΓΟΥΡΟΣ για το ποιός μας συμφέρει σαν Ελλάδα.

  6. Πατριώτης says:

    @ amaxos: “Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα φίλε.”

    Ακριβώς, δεν είναι τόσο απλά όσο τα παρουσιάζεις. Στις ΗΠΑ είναι δύο κόμματα, των οποίων η πολιτική μόνον ως προς τα εσωτερικά μπορεί να διαφέρει. Η εξωτερική πολιτική της χώρας καθορίζεται από κέντρα οργανωμένων συμφερόντων, τα οποία είναι υπεράνω προέδρου και επιτελείων. Μην ανακατεύεις την Ελλάδα στην κουβέντα, διότι συγκρίνεις ανόμοια.

    @ Γ.Μ. (και όχι μόνο): Εξαιρετική ανάλυση για την Pax Americana. Ήλθε το τέλος της; Την ανάλυση κάνει ο Ελληνοκαναδός οικονομολόγος Leo Kolivakis, o οποίος, μεταξύ άλλων, παραπέμπει και στο άρθρο του Paul Craig Roberts “President Bush, Will You Please Shut Up?”, που λέει μία μεγάλη αλήθεια στο τέλος: The US is not a superpower. It is a bankrupt farce run by imbeciles who were installed by stolen elections arranged by Karl Rove and Diebold. It is a laughing stock, that ignorantly affronts and attempts to bully an enormous country equipped with tens of thousands of nuclear weapons.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.