Ακριβώς, δεν είναι τόσο απλά όσο τα παρουσιάζεις. Στις ΗΠΑ είναι δύο κόμματα, των οποίων η πολιτική μόνον ως προς τα εσωτερικά μπορεί να διαφέρει. Η εξωτερική πολιτική της χώρας καθορίζεται από κέντρα οργανωμένων συμφερόντων, τα οποία είναι υπεράνω προέδρου και επιτελείων. Μην ανακατεύεις την Ελλάδα στην κουβέντα, διότι συγκρίνεις ανόμοια.

@ Γ.Μ. (και όχι μόνο): Εξαιρετική ανάλυση για την Pax Americana. Ήλθε το τέλος της; Την ανάλυση κάνει ο Ελληνοκαναδός οικονομολόγος Leo Kolivakis, o οποίος, μεταξύ άλλων, παραπέμπει και στο άρθρο του Paul Craig Roberts “President Bush, Will You Please Shut Up?”, που λέει μία μεγάλη αλήθεια στο τέλος: The US is not a superpower. It is a bankrupt farce run by imbeciles who were installed by stolen elections arranged by Karl Rove and Diebold. It is a laughing stock, that ignorantly affronts and attempts to bully an enormous country equipped with tens of thousands of nuclear weapons.

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα φίλε.
Παίζει ΠΟΛΥ μεγάλο ρόλο ΠΟΙΟΣ θα βγει πρόεδρος.
Αυτό που ίσως μπορώ να συμφωνήσω, είναι ότι οι παράγοντες που θα καθορίσουν την τελική πολιτική του καθένα, είναι τόσο υπόγειοι και περίπλοκοι για το λαό (εμάς), που δε νομίζω ότι και ο καλυτερος αναλυτής μπορεί να είναι ΣΙΓΟΥΡΟΣ για το ποιός μας συμφέρει σαν Ελλάδα.

Πιστεύεις αλήθεια ότι στις ΗΠΑ το πρόσωπο που εκλέγεται σαν πρόεδρος κάνει κουμάντο; Ο τελυταίος που επιχείρησε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του ήταν ο JFK και ….

Στόχος της αντιπυραυλικής άμυνας σε Πολωνία και Τσεχία δεν είναι η άμυνα της Πολωνίας, αλλά η πυρηνική άμυνα των ίδιων των Η.Π.Α. Και γιατί αυτό; Αν γίνει (Θεός φυλάξοι) ποτέ πυρηνικός πόλεμος, το πλεονέκτημα θα το έχει αυτός που μπορεί χτυπήσει περισσότερες φορές. Η αργκώ μιλά για το “δεύτερο” χτύπημα, αλλά το δεύτερο στην πραγματικότητα μπορεί να είναι και τρίτο ή τέταρτο. Δηλαδή: Έστω ότι το πυρηνικό χτύπημα το ξεκινούν οι Η.Π.Α. Αν η Ρωσία χτυπηθεί από το “πρώτο” χτύπημα, πρέπει να έχει τη δυνατότητα απάντησης, αν θέλει να επιβιώσει σε έναν τέτοιο πόλεμο. Δηλαδή να χτυπήσει και αυτή με πυρηνικά. Για το λόγο αυτόν υπάρχουν διάσπαρτα πυρηνικά υποβρύχια, οπλισμένα με πυρηνικούς πυραύλους, ανά τον κόσμο, τα οποία μπορούν να χτυπήσουν ανά πάσα στιγμή.

Έστω τώρα ότι κάποιος από τους καταφέρνει, μέσω αντιπυραυλικής άμυνας, να αποκρούσει όλους τους πυρηνικούς πυραύλους που θα επιχειρήσου να να τον πλήξουν. Ή έστω μερικούς από αυτούς. Αυτός θα σημαίνει τρία πράγματα: Πρώτον, σε περίπτωση πραγματικής πυρηνικής σύρραξης, ότι έχει τη δυνατότητα να χτυπήσει με πυρηνικά τον άλλον, χωρίς να χτυπηθεί. Δεύτερον, η δυνατότητα αυτή ήδη και χωρίς πραγματική πυρηνική σύρραξη, καθιστά στην ουσία σχεδόν άχρηστο όλο το πυρηνικό οπλοστάσια του άλλου, διότι δεν υπάρχει δυνατότητα πραγματικής χρήσης του ή, έστω, υπάρχει μειωμένη, δεν ξέρει ο άλλος αν θα “βγει” ή δεν θα “βγει” η αντιπυραυλική άμυνα. Τρίτον, χάνει τη δυνατότητα πρωτοβουλίας πυρηνικής επίθεσης, διότι αν επιτεθεί πρώτος και δεν του “βγει” το χτύπημα, εννοείται ότι ο άλλος θα χτυπήσει κι αυτός και είναι αμφίβολο αν θα υπάρχει μετά δυνατότητα για καινούργιο χτύπημα.

Κάποια στιγμή, όταν ο πυρηνικός εξοπλισμός είχε φτάσει στο αποκορύφωμά του (τέλης δεκαετίας ‘60, αρχές ‘70), Η.Π.Α. και ΕΣΣΔ, τότε, είπαν: μπορουμε να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλον ανά πάσα στιγμή. Ας μην το κάνουμε ποτέ. Για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα το κάνουμε, θα κάνουμε την εξής συμφωνία: δεν θα αναπτύξει κανένας μας αντιπυραυλική άμυνα, ώστε να είμαστε και οι δύο ευάλωτοι ο ένας στον άλλον, να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον, ώστε να μην πατήσουμε ποτέ το κουμπί. Έτσι υπογράφηκε το 1972 (νομίζω) η συνθήκη που απαγόρευε τα αντιβαλλιστικά (αντιπυραυλικά) όπλα.

Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή, ας φανταστούμε δύο τύπους με μαχαίρια, που κάθονται απέναντι ο ένας στον άλλον και είναι έτοιμοι να πετάξουν μαχαίρια ο ένας στον άλλον. Σε αυτό το πράγμα δεν μπορείς να αμυνθείς. Αν σε πιάσει ένα μαχαίρι, καθάρισες. Αν τώρα έρθει ο ένας από τους δύο και βρει άμυνα, μια αόρατη ασπίδα, ας πούμε, που θα διώχνει τα μαχαίρια του αντιπάλου, εννοείται ότι αποκτά έτσι το απόλυτο πλεονέκτημα απέναντι στον αντίπαλο, γιατί μόνον αυτός μπορεί πια να πετάξει μαχαίρια, να πλήξει τον αντίπαλο με μαχαίρια.

Κάποια στιγμή στη δεκαετία του ‘80 βγήκε το περίφημο πρόγραμμα “πόλεμος των άστρων”, με το οποίο σχεδίαζε η Αμερική να “πιάνει” τους Σοβιετικούς πυραύλους από το διάστημα. Αυτό θα έδινε την απόλυτη πυρηνική υπεροχή στις Η.Π.Α. και γι’ αυτό υπήρχαν τόσες αντιδράσεις, μεταξύ άλλων, από όλες τις “ειρηνιστικές” οργανώσεις, που ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (πράγμα το οποίο με κάνει να πιστεύω ότι όλα εκείνα τα “ειρηνιστικά” κινήματα ήταν χρηματοδοτούμενα και υποκινούμενα από την ΕΣΣΔ). Το πρόγραμμα εκείνο τελικά δεν ευοδώθηκε γιατί αποδείχθηκε ότι δεν ήταν αποτελεσματικό τεχνικά, δεν έκανε τη δουλειά που υποσχόταν δηλαδή.

Τι γίνεται όμως με την επίγεια αντιπυραυλική άμυνα; Το 2002 η κυβέρνηση Μπους αποχώρησε από την αντιβαλλιστική συνθήκη που είχε υπογραφεί το 1972, εκδηλώνοντας έτσι τη σαφή πρόθεσή της να αποκτήσει αντιπυραυλική άμυνα, επιδιώκοντας το απόλυτο πυραυλικό πυρηνικό πλεονέκτημα έναντι της Ρωσίας. Η σκέψη ήταν ότι από τη στιγμή που οι Η.Π.Α. υπερέχουν τόσο πολύ τεχνολογικά στο συγκεκριμένο σημείο (τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους), δεν πρέπει να πάει “χαμένο” το πλεονέκτημα αυτό, αλλά να αξιοποιηθεί. Έτσι δημοσιοποιήθηκε στη συνέχεια η ιδέα της εγκατάστασης αντιπυραυλικής άμυνας σε Τσεχία και Πολωνία. Με τον τρόπο αυτόν η Αμερική “κόβει” τον ευρωπαϊκό δρόμο για τους ρωσικούς πυραύλους. Αν “κόψει” και από την Αλάσκα τον ασιατικό δρόμο, τότε δεν μένουν και πολλοί διαθέσιμοι δρόμοι στη Ρωσία για να χτυπήσει πυρηνικά τις Η.Π.Α. Από τη Βόρεια ευρωπαϊκή Ρωσία, πυρηνικά υποβρύχια (πιο ευάλωτα όμως σε ενδεχόμενη προληπτική επίθεση), από το Βόρειο Πόλο, γενικά δυσκολεύει αρκετά το πράγμα για τη Ρωσία. Δεν αποκτά δηλαδή απόλυτο πλεονέκτημα, αλλά αποκτά σχετικό πλεονέκτημα έναντι της Ρωσίας. Συν το ότι είναι πιθανό να χτυπήσει και από ευρωπαϊκό έδαφος, οπότε έτσι κι αλλιώς υπάρχει ένα χρονικό πλεονέκτημα (θυμόμαστε, όσοι θυμόμαστε, τη μεγάλη κρίση με τους πυραύλους Πέρσινγκ, 1982, που στοίχισαν την κυβέρνηση στο Χέλμουτ Σμιτ που τους εγκατέστησε στη Δυτική Γερμανία αντίθετα στη θέληση του κόμματός του).

Η Ρωσία, αν θέλει να διατηρήσει αξιόμαχο πυρηνικό οπλοστάσιο, είναι υποχρεωμένη να χτυπήσει τους πυραύλους που θα εγκατασταθούν στην Πολωνία πριν αυτοί καταστούν λειτουργικοί. Αν εγκατασταθούν και λειτουργήσουν, μετά καληνύχτα. Θα γίνει πυρηνική δύναμη δεύτερης κατηγορίας, ευάλωτη σε πυρηνική πρωτοβουλία των Η.Π.Α. Στην πραγματικότητα, οι Η.Π.Α. μπλοφάρουν εδώ, έχουμε ένα πόκερ. Αν προσέξατε, ενώ η Ρωσία είπε “θα χτυπήσουμε την Πολωνία αν εγκατασταθούν οι πύραυλοι”, η Αμερική δεν είπε “θα στηρίξουμε την Πολωνία αν χτυπηθεί από τη Ρωσία”! Γιατί δεν το είπε; Διότι τότε αυτό θα σήμαινε γενκό πόλεμο Η.Π.Α. – Ρωσίας, ίσως και πυρηνικό. Οι Η.Π.Α. θα πάνε να βάλουν εκεί το αντιπυραυλικό σύστημα και θα περιμένουν να δουν αν θα τολμήσει να τα βάλει η Ρωσία με κράτος μέλος του ΝΑΤΟ. Το δίλημμα για τη Ρωσία θα είναι είτε υποβιβασμός του διεθνούς της ρόλου, μέσω της απόκτησης πυρηνικού πλεονεκτήματος των ΗΠΑ, είτε διατήρηση με κάθε δυνατό τρόπο. Γι’ αυτό μίλησαν ακόμη και για χρησιμοποίηση πυρηνικών όπλων εναντίον της Πολωνίας. Είναι θέμα επιβίωσής τους ως πυρηνική δύναμη.

Από αυτή την άποψη, ο πόλεμος που ξεκίνησε η Γεωργία ίσως να ήταν ένα γενικότερο τεστ για να δουν αν μπορούν και πώς να προκαλέσουν τη Ρωσία. Είδαν ότι η Ρωσία αντέδρασε και λύσσαξαν. Το ερώτημα είναι: πόσο θα το τραβήξουν οι ηλίθιοι που κυβερνούν αυτή τη στιγμή στην Ουάσινγκτον; Δεν ξέρω τι θα γίνει με το Μακέιν, αλλά ίσως να είναι ανάγκη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή να εκλεγεί ο σώφρων Ομπάμα στην Προεδρία των Η.Π.Α. Τι τους πειράζει τόσο πολύ πια να διατηρηθεί η μεταπολεμική πυρηνική ισορροπία στον πλανήτη; Έλεος!

Το πρόβλημα όπως το βλέπω είναι ότι η Δύση δεν έχει ξεκαθαρίσει ποια είναι η πολιτική της προς τη Ρωσία.
Θέλει αναβίωση του Ψυχρού πολέμου; Και ναι και όχι.
Θέλει συνεννόηση με τη Ρωσία; Πάλι ίδια απάντηση.
Αυτή η θολή κατάσταση επιτρέπει στο ενεργειακό ζήτημα να δρα καταλυτικά προς την κατεύθυνση βέβαια της ρήξης.

Έτσι ενώ σωστά η Δύση επιθυμεί την εξασφάλιση εναλλακτικών διαδρόμων για τη ροή πετρελαίου και αερίου, ώστε να μην εξαρτάται η Ευρώπη αποκλειστικά από τη Ρωσία, συγχρόνως προτείνει επέκταση του ΝΑΤΟ κυριολεκτικά στα σύνορα της Ρωσίας.
Τα συμφέροντα δηλαδή των δυτικών εταιριών που διαχειρίζονται αυτούς τους αγωγούς, γίνονται αυτομάτως “συμφέροντα της Δύσης” με διακύβευμα τον έλεγχο της Κ.Ασίας και του ενεργειακού της πλούτου.
Η Ρωσία όμως, λόγω θέσεως και μόνο, έχει τον πρώτο λόγο σε αυτήν την περιοχή και δεν είναι διατεθειμένη να την παραχωρήσει εξ ολοκλήρου, διότι είναι τόσο ζωτική γι’αυτήν όσο (φαίνεται να) είναι και για τη Δύση.

Ένα άλλο πρόβλημα που περιπλέκει την κατάσταση είναι ότι την ίδια αυτή στιγμή η Δϋση βρίσκεται σε σύγκρουση και με το ριζοσπαστικό Ισλάμ.
Οι εναλλακτικές ενεργειακές οδοί από την Κασπία προς την Ευρώπη δε θα ήταν το ίδιο δυσεπίλυτο ζήτημα αν υπήρχε η διέξοδος του Ιράν που είναι και το ίδιο πλούσιο σε αέριο και πετρέλαιο.
Αλλά και το Ιράν είναι πλέον στον “άξονα του Κακού”, χωρίς προοπτικές συνεννόησης, οπότε τι μένει;
Οι αγωγοί πρέπει αναγκαστικά να περάσουν από τον ασταθή Καύκασο, δηλαδή τη Γεωργία, παρακάμπτοντας μάλιστα τη ρωσόφιλη Αρμενία.

Η Δύση δε δείχνει να κατανοεί πλήρως ότι δεν μπορεί συγχρόνως να δίνει επιτυχώς μάχες σε δύο μέτωπα: και με τη Ρωσία στα βόρεια και με το ριζοσπαστικό Ισλάμ στα νότια. Μπορεί να το κάνει μόνο σε ένα από τα δύο έχοντας όμως εξασφαλίσει τη συμμαχία στο δέυτερο, όπως το έκανε εναντίον της ΕΣΣΔ όταν συμμάχησε με τους ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

Σήμερα πλέον αφού μεγαλύτερος κίνδυνος αποδεικνύεται το Ισλάμ, και σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούν οι περισσότεροι, θα πρέπει να κάνει το αντίστροφο. Δηλαδή να έρθει σε συνεννόηση με τη Ρωσία με έναν αμοιβαία αποδεκτό διακανονισμό των σφαιρών επιρροής και των ενεργειακών πηγών και ροών στην Κ.Ασία και με αντάλλαγμα τη στήριξη της εναντίον του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Αυτό θα ήταν μια “λογική” εξέλιξη, που δυστυχώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συμβεί.
Τα σενάρια δηλαδή είτε της επανόδου σε ψυχροπολεμικά πρότυπα είτε σε πολέμους όλων έναντι όλων βάσει του δικαίου της ισχύος δεν είναι απίθανα.