Η Γενιά των 4,5 € ο καφές

Για να καταλάβουμε την νέα γενιά και να γεφυρώσουμε έστω και στιγμιαία το χάσμα των γενεών, θα μας διαφώτιζε να ξεκινήσουμε από το όνομα που δίνει στον εαυτό της μια νεανική οργάνωση η G700. Το G προέρχεται από το Generation και το 700 από τον ευτελή μισθό των 700 € που πολλοί πολυσπουδαγμένοι νέοι πληρώνονται σήμερα.

Γιατί όμως έχει τόσο μεγάλη σημασία ένας ευτελής μισθός σε ένα νέο αυτής της γενιάς που διαθέτει διαμέρισμα, αυτοκίνητο, βγαίνει δυο φορές την εβδομάδα και μπορεί να πληρώνει 4,5 € τον καφέ; Όσο και να στηρίζονται στον συσσωρευμένο πλούτο των προηγούμενων γενεών, δεν παύουν να αισθάνονται μειονεκτικά για την ελάχιστη πια συμβολή τους στον κοινωνικό πλούτο. Άρα το 700 δεν σημαίνει έλλειψη υλικών αγαθών, αλλά αυτοσεβασμού. Η σύγκριση με τις προηγούμενες γενεές είναι που τους τσακίζει ηθικά, η μειωμένη δυνατότητά τους να γράψουν και αυτοί ιστορία. Η ανησυχία τους δικαιολογημένη, κάθε κοινωνία παράγει ευκολότερα τα βασικά αγαθά και δυσκολότερα κάθε τι παραπάνω.

Κριτήριο επιτυχίας όμως ενός ανθρώπου ή μιας γενιάς δεν είναι μόνο η άμεσα αντιληπτή καταναλωτική ευχέρεια. Αυτή είναι μια μονολιθική οπτική. Το βασικό κοινωνικό πρόβλημα σήμερα έχει μετατεθεί από το βιοτικό επίπεδο, δηλαδή τα υλικά αγαθά, στην ποιότητα ζωής όπως αυτή φαίνεται από τους δείκτες των αυτοκτονιών, των διαζυγίων, των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, της εγκληματικότητας κτλ. Στους σημερινούς νέους πέφτει το ιστορικό βάρος να ανακαλύψουν πως και να επαναφέρουν την ελληνική κοινωνία στον τρόπο ζωής που ιστορικά αποδείχθηκε να προσφέρει στα μέλη της ψυχική πληρότητα. Αυτή είναι που λείπει από τους ανθρώπους σήμερα, ειδικά οι νέοι βιώνουν αυτή την έλλειψη στην σκληρότερη μορφή της όπως ανάγλυφα δείχνουν οι σπασμένες βιτρίνες στο κέντρο της Αθήνας.

 

Δημήτρης Ζιαμπάρας

Δικηγόρος, ΜΒΑ, DiplEng

Υποψήφιος Ευρωβουλευτής

Κόμματος Δημοκρατικών

9 Responses to “Η Γενιά των 4,5 € ο καφές”

  1. simosdim says:

    Τα γραφόμενά σου πάντα είναι μια ευχάριστη έκπληξη

  2. NP says:

    Αγαπητέ Δημήτρη,
    θα κάνω λίγες αποσπασματικές παρατηρήσεις στο κείμενό σου και δεν θα μπώ στην ουσία:

    1) Τα 700 ΕΥΡΩ δεν είναι συνεισφορά στον κοινωνικό πλούτο. Είναι η αμοιβή που παίρνουν αυτοί οι νέοι εργαζόμενοι για μια συνεσφορά αγνώστου αξίας. Το πιθανότερο είναι ότι συνεισφέρουν πολλαπλάσια αξία και απλώς τους εκμεταλλεύονται.

    2) Ενώ συμφωνώ ότι αυτοκτονίες, αντικαταθλιπτικά φάρμακα και εγκληματικότητα είναι αρνητικοί δείκτες σχετικοί με το βιωτικό επίπεδο, δεν θα κατέτασα στην ίδια κατηγορία τα διαζύγια. Είναι υγειές φαινόμενο το να επαναπροσδιορίζεις τη ζωή σου, απελευθερωμένος απο τα δεσμά της παράδοσης και των θρησκευτικών – κοινωνικών προκαταλήψεων. Το επόμενο βήμα είναι να μην παντρευόμαστε καθόλου, και να ζούμε όπως κατα περίοδο θέλουμε.

    3) Το να ζείς απο τον συσσωρευμένο πλούτο των προηγούμενων, συνοδεύεται απο μια εξάρτηση που σιγουρα είναι ενοχλητική

    Ελπίζω ότι αυτή η γενιά θα δημιουργήσει σπάζοντας εστιασμένα σε ό,τι την πνίγει στα επόμενα Δεκεμβριανά…

  3. sotiris says:

    Πρῶτον, ἐδῶ στὴν Γερμανία ὁ καπουτσίνος κάνει 1,60-2,50. Τὰ ἴδια ὀντολογικὰ προβλήματα ἔχει ὅλος ὁ παγκοσμιοποιημένος πολιτισμός, ὁπότε διερωτῶμαι μήπως ὑπάρχουν πιὸ συγκεκριμένες αἰτίες γιὰ τὴν ἔξαρση τοῦ φαινομένου G700 στὴν Ellada Ltd.

    Ὡς γενικώτερο πρόβλημα τῆς “φουρνιᾶς” μας, συμφωνῶ καὶ ἐπαυξάνω.

    Ὅμως ὅσον ἀφορᾶ τὴ “γενιὰ τῶν 700 εὐρώ”, ὄχι τὴν ὀργάνωση G700 ἀλλὰ τὸ φαινόμενο, νομίζω ὅτι τὰ πράγματα εἶναι πολὺ πιὸ πεζά.

    -Πόσοι φιλόλογοι (τυγχάνω) παίρνουν πτυχίο ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ; Ποιὲς εἶναι στὴν καλύτερη περίπτωση οἱ ἀνάγκες τὶς χῶρας σὲ φιλολόγους;

    -Πόσοι νομικάριοι παίρνουν πτυχίο ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ; Ποιὲς εἶναι στὴν καλύτερη περίπτωση οἱ ἀνάγκες τὶς χῶρας σὲ πτυχιούχους νομικῆς σχολῆς;

    -καὶ λοιπὲς σχολές, καὶ λοιπὲς σχολές….

    +σ’ αὐτὸ βάλτε καὶ τὴν ποιότητα τῶν ἐν λόγῳ σπουδῶν στὰ θλιβερά μας συνδικαλοπανεπιστήμια: σὲ περιβάλλον ἀξιοκρατίας (δηλαδή, στὸ ἐξωτερικὸ ἢ σὲ ἑταιρίες ποὺ νοιάζονται πιὸ πολὺ γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητα (=χρῆμα) καὶ λιγώτερο γιὰ τὸν μπατζανάκη, καὶ ἐφ’ ὅσον αὐτὴ εἶναι ἡ δουλειά τους καλὰ κάνουν) ποιὲς οἱ πιθανότητες νὰ δουλέψουν οἱ ἀπόφοιτοι ὡς πτυχιούχοι τῶν σχολῶν τους;

    Ὁ πτυχιοῦχος νομικῆς μὲ μεταπτυχιακό, πάει νὰ δουλέψει στὰ Goody’s??? (Ἂν καὶ κατὰ τὴ γνώμη μου θά’πρεπε, ἀντὶ νὰ περιμένει ἀπὸ τὸ κράτος νὰ τὸν κάνει δικηγόρο. Δὲν τὴν ἤξερες τὴν ὑπερπροσφορὰ καὶ τὸν κορεσμό, ἀδερφέ, πρὶν συμπληρώσεις τὸ μηχανογραφικό;)

    Προτίθεμαι νὰ σπουδάσω φιλοσοφία. Γνωρίζω ὅτι ἡ ἐπαγγελματική μου ἀποκατάσταση πιθανώτατα θὰ εἶναι νὰ γυρνάω μπιφτέκια. Ἂν οἱ προτεραιότητές μου μοῦ τὸ ἐπιβάλλουν νὰ μὴν ἀποδεχθῶ τέτοια μοίρα, δὲ θὰ σπούδαζα φιλοσοφία, ἀλλὰ κάτι ἐπαγγελματικὰ ἀποκαταστήσιμο. Εἰδάλλως κάνω τὴ μωρὰ παρθένα.

    Ὀντολογικὰ προβλήματα καὶ κενὰ ὑπάρχουν, καὶ ἡ ἐπίλυσή τους ἐπείγει ἂν θέλουμε ἑλληνικὸ κράτος καὶ στὸν 22ο αἰῶνα. Τὸ ζήτημα εἶναι πὼς τὸ τεθειμένο ἐδῶ πρόβλημα ὀφείλεται ἁπλῶς καὶ μόνο στὴν ψηφοθηρία κάποιων ποὺ φρόντισαν νὰ μπαίνουμε τὸ 90% τῶν ἀποφοίτων λυκείου στὰ πανεπιστήμια. Ἡ Γερμανία εἶναι ἀντιδημοκρατική, ὅπου μπαίνει τὸ 35%;;;

    Τὸ παιδί μου; Γιατρὸς ἢ δικηγόρος! Ἀφοῦ μοῦ τὸ ἐπιτρέπει καὶ ἡ κυβέρνηση!

    (Γνωρίζω ὅτι τὸ κράτος ἔχει τρομερὴ εὐθύνη γιὰ τὴν μὴ ἀποκατάσταση τῶν πτυχιούχων, ὅπως ἐνδελεχῶς ἐπισημαίνουν οἱ Γ700. Ὅμως νομίζω πὼς ἡ πλευρὰ τοῦ προβλήματος “σὰν πολλοὶ δὲν εἴμαστε;;;” εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν διόλου εὐκαταφρόνητη. Ἡ ἔλλειψη πρόνοιας γιὰ ἀξιοκρατία, ἀποκατάσταση καὶ ἀσφάλιση ἕπεται.)

  4. sotiris says:

    Νομίζω ὅτι ἔχει ἄμεση σχέση:

    Ὤ! Καὶ κάτι ἀκόμα. Ὅταν δύο “ὡραῖοι” διασταυρώνουν τὰ ξίφη τους γιὰ τὰ ὄντως σημαντικά, μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τῆς Καθημερινῆς. Ἔτσι, αὐθόρμητα. Ἀνταπαντήσεις Γιανναρᾶ καὶ Τσοῦκα, γιὰ τὸ κατὰ πόσον ὀφείλονται στὸ ὀντολογικὸ κενὸ πεζὰ προβλήματα ὅπως οἱ μίζες καὶ ἡ ἔλλειψη ἀξιοκρατίας.

    «Νόημα» και για κοινωνίες μετανεωτερικές
    Tοῦ Xρήστου Γιανναρᾶ
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_29/07/2007_236031

    Ἀπάντηση Χαρίδημου Τσοῦκα:
    Οι μίζες και το οντολογικό κενό
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_12/08/2007_237528

    Κολασμένα εὔστοχη ἀνταπάντηση Γιανναρᾶ:
    Με τους αιρετικούς στην πρωτοπορία
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_26/08/2007_238908

  5. adounas says:

    Aγαπητέ Δημήτρη,
    θα προσπαθήσω να διερευνήσω μαζί σου το θέμα “Γενιά των 4,5€ ο καφές”, επισημαίνοντας τα εξής:
    α. “…που διαθέτει διαμέρισμα, αυτοκίνητο, βγαίνει δυο φορές την εβδομάδα και μπορεί να πληρώνει 4,5 € τον καφέ;” Στο εργασιακό μου περιβάλλον περιστοιχίζομαι καθημερινά από αρκετούς “πολυσπουδαγμένους” νέους G700. Κανένας δεν διαθέτει δικό του διαμέρισμα και αυτοκίνητο -πώς θα μπορούσε εξάλλου;- και η πλειοψηφία αυτών διαμένει στην δωρεάν θαλπωρή του πατρικού και “τη βγάζει ζάχαρη” (πόσοι από εμάς μπορούμε να έχουμε στη διάθεση μας κάθε μήνα 700 ευρώ για προσωπικά μας έξοδα και μόνο;), ενώ η “τολμηρή” μειοψηφία, διαμένει σε ενοίκια της τάξης του μισού βασικού μισθού τους (300-400 ευρώ), κάποιοι από αυτούς αποπληρώνουν κάποιο δάνειο, π.χ. για μηχανάκι (100-150 ευρώ το μήνα), οπότε τους απομένουν κάπου 200 ευρώ για τους καφέδες τους (44 καφέδες το μήνα, μια χαρά! Για όλα τα άλλα… έχει ο Θεός!) Καταλαβαίνεις πως τόσο οι μεν, όσο και οι δε, προσπαθούν με αυτά τα 700 να ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ.
    Οπότε, για ποιούς νέους μιλάμε; Αν αναφερόμαστε σε εκείνους τους λίγους που αμοίβονται μεν με 700 ευρώ, αλλά οι γονείς τους έχουν τη δυνατότητα να τους αγοράσουν σπίτι και αυτοκίνητο, και ίσως να τους “ενισχύουν” και το εισόδημα με κάποια χαρτζιλίκι, ε, τότε μιλάμε για προνομιούχους νέους! Άσε που, αυτοί οι καλοί γονείς έχουν συνήθως και “άκρες”, και βολεύουν κάποια στιγμή τα “πολυσπουδαγμένα” καμάρια τους σε κάποια καλύτερη -και πιο καλοπλρωμένη- δουλίτσα, για να μην πάει στράφι το Deree και το MBA…
    β. “Όσο και να στηρίζονται στον συσσωρευμένο πλούτο των προηγούμενων γενεών, δεν παύουν να αισθάνονται μειονεκτικά για την ελάχιστη πια συμβολή τους στον κοινωνικό πλούτο”. Πότε οι νέοι συνέβαλλαν -στην πλειψηφία τους- στον κοινωνικό πλούτο; Ποιά επoχή; Σε ποιά χώρα; Να σού θυμίσω Δημήτρη, ότι στα μέσα της δεκαετίας του 80, όταν η δική μας γενιά εντάχθηκε στο εργατικό δυναμικό αυτής της χώρας, ξεκινήσαμε με έναν βασικό μισθό της τάξης των 30.000 δραχμών. Τότε, το 1986, το σπίτι που νοίκιαζα στα Εξάρχεια στοίχιζε 10.000 δραχμές, δηλαδή το ένα τρίτο του μισθού μου. Και μου περίσσευαν τόσα χρήματα, που είχα τη δυνατότητα να ψωνίζω, να διασκεδάζω, να κερνάω, να δανείζω, ακόμη και να αποταμιεύω… (όχι βέβαια να αγοράσω σπίτι η αυτοκίνητο, αλλά τότε, ποσώς με ενδιέφερε κάτι τέτοιο…).
    Δεν θυμάμαι όμως να είχα συμβάλλει στον “κοινωνικό πλούτο”, κι ούτε θα με έριχνε ψυχολογικά αυτή η ιδέα -δεν θυμάμαι καν αν με είχε απασχολήσει…
    γ. “Άρα το 700 δεν σημαίνει έλλειψη υλικών αγαθών, αλλά αυτοσεβασμού”. Με το σημερινό κόστος διαβίωσης, πιστεύω ότι τα 700 ευρώ σημαίνουν ΚΑΤΑΡΧΗΝ “έλλειψη υλικών αγαθών” που έχουν ως επακόλουθο την “έλλειψη αυτοσεβασμού”.
    δ. “Η σύγκριση με τις προηγούμενες γενεές είναι που τους τσακίζει ηθικά, η μειωμένη δυνατότητά τους να γράψουν και αυτοί ιστορία”. Οk, είδαμε κι αυτούς που “έγραψαν ιστορία” στο Πολυτεχνείο, και σήμερα εξουσιάζουν… Δεν νομίζω ότι εκεί είναι που χολαίνουν οι νέοι… Όχι το παρελθόν, το ΜΕΛΛΟΝ είναι που τους “τσακίζει ηθικά”…
    ε. “Στους σημερινούς νέους πέφτει το ιστορικό βάρος να ανακαλύψουν πως και να επαναφέρουν την ελληνική κοινωνία στον τρόπο ζωής που ιστορικά αποδείχθηκε να προσφέρει στα μέλη της ψυχική πληρότητα…” Για να “επαναφέρεις” κάτι, πρέπει να γνωρίζεις την αρχική θέση, να έχεις ένα σημείο αναφοράς. Είχε ποτέ της η ελληνική κοινωνία κάποιον τρόπο ζωής που ιστορικά αποδείχθηκε ότι προσέφερε στα μέλη της ψυχική πληρότητα; Μήπως μιλάμε για άλλη χώρα;
    στ. “…ειδικά οι νέοι βιώνουν αυτή την έλλειψη στην σκληρότερη μορφή της όπως ανάγλυφα δείχνουν οι σπασμένες βιτρίνες στο κέντρο της Αθήνας”. Και τον Μάη του 68, τα σπασμένα πεζοδρόμια του Παρισιού έγιναν σημείο αναφοράς (dessous les pavés c’est la plage), όχι όμως να μας μείνει μόνο η βία των νέων. Ας θυμόμαστε και τη βία του κράτους, στην οποία απαντούν μόνο οι νέοι με σθένος…
    Και για να ολοκληρώσω: πιστεύω ότι “Για να καταλάβουμε την νέα γενιά και να γεφυρώσουμε έστω και στιγμιαία το χάσμα των γενεών…” αυτό που οφείλουμε να κάνουμε όλοι εμείς που έχουμε αφήσει αρκετά πίσω τα νεανικά μας χρόνια, είναι να τα επαναφέρουμε στη μνήμη μας, να θυμόμαστε τί και πώς σκεφτόμασταν εμείς τότε, ποιά ήταν τα ιδανικά μας, οι φόβοι μας, οι απορίες, οι έγνοιες και οι επιθυμίες μας… Μπορεί οι εποχές και οι συνθήκες να έχουν αλλάξει, μπορεί ο νέος σήμερα να μην ονειρεύεται με Χατζιδάκι, αλλά με Moby, το όνειρο όμως παραμένει το ίδιο… Το χάσμα δεν προκύπτει από την αντίδραση των νέων, αλλά από την αμνησία των μεγάλων. Γι’ αυτό, κάθε φορά που με ρωτούν κάτι οι κόρες μου, προσπαθώ να θυμηθώ τί απάντηση περίμενα εγώ στην ηλικία τους…

    Η -παιδική σου- φίλη

    Άντζελα Δούνα

  6. aurora says:

    Αγαπητέ Δημήτρη

    Πάντα επίκαιρος και “πολυπρισματικός”.
    Νομίζω ότι το πρόβλημα στο οποίο αναφέρεσαι αφορά όλη την Ευρώπη και ακουμπά την κρίση της ύστερης Νεωτερικότητας και της κατάληξης / αποθέωσης του ατομοκεντρισμού. Ο πολιτισμός μας – ελληνικός-στις κρίσεις έχει όπλα της την κοινότητα και τις σχέσεις των ανθρώπων. Οι οικογένειες εξακολουθούν να στηρίζουν τα παιδιά τους παρέχοντας ότι μπορούν..Από την άλλη, τα ίδια θετικά χαρακτηριστικά έχουν γίνει και αρνητικά…πελατειακό, διαφθορά, διαπλοκή, βόλεμα. Όλα δείχνουν πως πρέπει να δούμε κατάματα την αλήθεια και να αποκυρήξουμε τον κακό μας εαυτό που τόσα χρόνια πριόνισε αξίες, πόρους, αξιοπρέπεια…χωρίς την υποστροφή όμως και τον κίνδυνο μιας νέας χούντας !!! (αλήθεια το ακούς που το ψιθυρίζουν;)
    Έχεις δίκιο να λες ότι οι νέοι μας φέρουν το βάρος για την επιστροφή στην ποιοτική ζωή. Θα ήταν άδικο όμως και υπερβολικό να μην παίξουμε και μεις τους ρόλους μας καλύτερα και να μην αναθεωρήσουμε πολλές από τις συνήθεις πρακτικές μας…ΑΥΤΟΡΥΘΜΙΣΗ τη λένε την πρακτική…

    Υ.Γ. Ο Κοντογιώργης μόλις έβγαλε σχετικό βιβλίο με τίτλο”12/2008″…

  7. drimare says:

    Χαίρομαι να σε διαβάζω Δημήτρη και να …σε ξαναδιαβάζω, γιατί, ανεξάρτητα απο το εάν συμφωνώ ή διαφωνώ με τους προβληματισμούς και τα σχόλια σου, προεκτείνεις γόνιμα τη σκέψη μου.
    Πόσα ‘πρόσωπα’ έχει η νέα γενιά και ποιές οι ευθύνες/υποχρεώσεις της κάθε γενιάς ;
    Ίδιας ηλικίας παιδιά, πετάνε μολότοφ, σπάνε περιουσίες, διαβάζουν, συζητούν, βρίζουν, μιλάνε ευγενικά, αδιαφορούν για τη πολιτική, δεν γνωρίζουν ιστορία και περιγελούν τους πάντες και τα πάντα, νέοι πηγαίνουν σε μουσεία, θέατρα, υπάρχουν χαρτηζιλίκια για να εξυπηρετούν ποιές ανάγκες ..;;
    Πόσοι γονείς ασχολούνται με τα παιδιά τους ; ποιό είναι το εκπαιδευτικό σύστημα ;
    και ποιό αξιοκρατικό πλαίσιο υπάρχει ; ποιά ηθική και ποιές αξίες ποιάς γενιάς σε ποιούς νέους ; Μόνο ερωτήματα μου γεννιούνται για το αύριο που είναι κιόλας χθές.

  8. andred45 says:

    Τι να πει και η γεννια του 40 και του 50 των 700 δραχμων.
    Το μεγαλο ζητημα της νεολαιας σημερα ειναι οτι χρησιμοποιει σκαλα για να κρεμασει το
    καλαθι της,οχι οπου φθανει το χερι σου κρεμα το καλαθι σου.
    Οταν ζεις με δανεικα καποια μερα θα βρεθεις σε αδιεξοδο με ολες τις συνεπειες που ακολουθουν.

  9. babisss says:

    Αγαπητέ κ. Ζιαμπάρα θα διαφωνήσω στο ένα σκέλος και θα συμφωνήσω υπό προϋποθέσεις στο άλλο χωρίς να σημαίνει ότι σε περιπτώσεις δεν έχετε δίκιο, και εξηγούμαι:

    Δυστυχώς, το δεδομένο σας ότι η νέα γενιά έχει τη δυνανότητα να καταναλώνει υλικά αγαθά μοιάζει αυθαίρετη και δεν προέρχεται κατόπιν συντεταγμένης έρευνας. Με 700 ευρώ το μήνα, δεν μπορεί κάποιος να αποκτήσει υψηλό βιοτικό επίπεδο. Από τη δική μου πλευρά είναι πολύ εύκολο με τον ίδιο τρόπο, να σας δηλώσω ότι όσα παιδιά γνωρίζω, (μακριά από τα βόρεια προάστια βέβαια), δεν είναι σε θέση να πίνουν με 4.5 ευρώ καφέ ή να αγοράζουν συνεχώς ρούχα ή να νοικιάζουν ένα καινούριο μικρό διαμέρισμα. Ζούν χωρίς υποστήριξη, με τα απολύτως απαραίτητα, αναζητώντας συνεχώς μια άλλη εργασία, αγοράζουν ελάχιστες φορές τον χρόνο ελάχιστα ρούχα και διαμένουν σε σε παλαιά διαμερίσματα για τα οποία μάλιστα καλούνται να πληρώσουν 300-35 ευρώ.

    Αυτό που πιθανώς να υπονοείτε είναι η οικογενειακή οργάνωση της ζωής, η οποία βοηθά σήμερα τους νέους να καταναλώνουν κάτι παραπάνω από όσα θα τους επέτρεπε το μικρό εισόδημά τους. Ωστόσο, πιστέψτε με, επειδή λόγω ειδικότητας εκτιμώ περίπου 100 περιπτώσεις στρατιωτών την εβδομάδα και διατηρώ αρχείο, από τις κλινικές συνεντεύξεις προκύπτουν οικονομικά αίτια αγχώδους συμπεριφοράς που οφείλονται στην οικογενειακή αδυναμία και όχι την ατομική. Αυτό βέβαια, δεν σήμαινει ότι έχετε απόλυτα άδικο. Όντως, μερικοί νέοι που έχουν μόλις 700 ευρώ εισόδημα από τη δουλειά τους το μήνα, υποστηρίζονται από δεύτερους και τρίτους συγγενείς και τελικά πίνουν καφέ με 4,5 ευρώ. Αλλά σκεφτείτε ότι δεν βρίσκουν εύκολα και πιο φτηνό καφέ…

    Τώρα, σε ότι αφορά την ποιότητα ζωής, χρειάζομαι τη βοήθειά σας για να καταλάβω πώς την αντιλαμβάνεστε για να τη διαχωρίζετε από το βιοτικό επίπεδο και να την συνδέετε με την ψυχοπαθολογία ή την αντικοινωνική συμπεριφρά. Η κατάθλιψη, η εγκληματικότητα και οι αυτοκτονίες είναι τρία διαφορετικά πράγματα τα οποία δεν συνδέονται αυτόματα. Μπορεί να έχουμε βιολογικούς/κληρονομικούς παράγοντες, μπορεί να είναι στρεσογόνοι παράγοντες από το περιβάλλον του ατόμου, μπορεί φυσικά να πάρουσιάζει κάποια ψυχοπαθολογία. Δεν αυτοκτόνησε ή δεν σκότωσε κανείς επειδή απλά δεν έχει καλή ποιότητα ζωής, τον συνόδευε πάντα μία ψυχοπαθολογία η οποία εκφράστηκε με πρόχειρες αναγωγές της αυτοκαταστροφικής ή επιθετικής διάθεσης και παρόρμησης.
    .

    Μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου των Δημοκρατικών (εκτός οργανωμένης δράσεως λόγω στράτευσης)

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.