Το Σύνδρομο της Ψυχρής Μάνας ως Πολιτιστικός Κίνδυνος

του Δημήτρη M. Ζιαμπάρα*

Πως άραγε γίνεται κάποιος Έλληνας; Είναι η ελληνική εκπαίδευση που σε κάνει Έλληνα ή τα ελληνικά γονίδια; Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι η ελληνική εκπαίδευση είναι ανθελληνική και αποκλείεται να σε κάνει Έλληνα και κάποιοι άλλοι ότι η επιστήμη απέδειξε ότι δεν υπάρχουν ελληνικά γονίδια. Σίγουρα πάντως έχουμε μια ιδιαιτερότητα που διατηρείται ανά τους αιώνες και βοηθάει να αναγνωρίσεις τον Έλληνα από μακριά σε ένα αεροδρόμιο του εξωτερικού. Είναι επίσης γεγονός ότι ο Έλληνας είναι περιζήτητος γαμπρός μιας και υπάρχουν διεθνώς πολλά μικτά ζευγάρια από Έλληνες και αλλοδαπές, ενώ ελάχιστα από αλλοδαπούς και Ελληνίδες. Το τελευταίο αυτό θέμα έχει να κάνει με την περιβόητη αυτοπεποίθηση του Έλληνα και την πολύτιμη αίσθηση ασφάλειας που αποπνέει στην σύντροφό του.

Το μυστικό της αυτοπεποίθησης του Έλληνα οφείλεται στην πολύ ιδιαίτερη σχέση με την Ελληνίδα μάνα του μέσα από την οποία κατανοεί τον εαυτό του και αποφεύγει την υπερβολική εξατομίκευση. Οι Ελληνίδες μπορεί να μην διαπρέπουν διεθνώς ως σύζυγοι, αλλά διαπρέπουν ως μάνες. Η θερμή σχέση με τα παιδιά τους συνεχίζεται μέχρι τέλους και συνήθως στα όρια της φροϋδικής ψυχοπαθολογίας, το σύνδρομο του Οιδίποδα και της Ηλέκτρας δεν αποδίδονται διεθνώς τυχαία από ελληνικούς όρους. Ακόμη και ο πατέρας στο πλαίσιο της Ελληνικής οικογένειας θεωρείται ένα ακόμη μεγάλο παιδί (ενίοτε άτακτο) για την Ελληνίδα σύζυγο που συνήθως άρχεται του οίκου και είναι ο στυλοβάτης της οικογένειας. Τελικά δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι τον Έλληνα τον κάνει το γάλα της μάνας του.

Σήμερα όμως το πρότυπο της Ελληνίδας μάνας έχει αρχίσει να απειλείται. Λείπει συνεχώς από το σπίτι ως εργαζόμενη και όταν επιστρέφει εξαντλημένη δεν έχει την ενέργεια να ανταπεξέλθει στον ρόλο της και ως εκ τούτου είναι ψυχρή. Για να αντέξει στην πίεση αναγκάζεται όλο και πιο συχνά να απαλλαχθεί από τον σύζυγο (δηλαδή ένα από τα παιδιά της!) και έτσι τα διαζύγια και οι μονογονεϊκές οικογένειες με γυναικεία πρωτοβουλία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Θυμίζει τις ινδιάνες μητέρες που αναγκάζονταν να σκοτώνουν το τρίτο παιδί στην γέννησή του, διότι όταν το ιππικό των λευκών τις κυνηγούσε οι γονείς μπορούσαν να πάρουν μόνο από ένα παιδί στην αγκαλιά και να τρέξουν. Το παιδί της διαζευγμένης μητέρας με την σειρά του διαστρέφεται ψυχολογικά διότι υποκαθίσταται στη θέση του συναισθηματικού συντρόφου καλύπτοντας πλέον αυτό τις ανάγκες της και όχι το αντίστροφο. Απόδειξη της πίεσης στην Ελληνίδα μάνα: 250.000 αμβλώσεις τον χρόνο γίνονται επισήμως στη χώρα μας, ο αριθμός μάς κατατάσσει πρώτους στην Ευρώπη και τρίτους στον κόσμο.

Η ελληνίδα μάνα απειλείται σήμερα όπως κάποτε η ινδιάνα από τους λευκούς εποίκους και αυτό αποτελεί απείρως μεγαλύτερο κίνδυνο για την πολιτιστική μας συνέχεια από την άστοχη εκπαίδευση και την απουσία πόρων στο Υπουργείο Παιδείας ή Πολιτισμού. Πρέπει η πολιτική να δώσει άμεση προτεραιότητα στην επιστροφή της Ελληνίδας μάνας στο σπίτι και στην ανατροφή των παιδιών μέσω οικονομικών κινήτρων όπως: μισθό στην νοικοκυρά ανάλογο της εργασίας της και της μόρφωσής της, άτοκα δάνεια στις νεαρές γυναίκες που αποφασίζουν να δημιουργήσουν οικογένεια στις πιο γόνιμες ηλικίες των 18 – 24. Η προσφορά στην Ελληνίδα μάνα δεν είναι κάποιο είδος κοινωνικής πολιτικής, αλλά η πολιτιστική μας επιβίωση. Από εμάς τους ίδιους κινδυνεύουμε πρώτα και ύστερα από τους γείτονές μας.

*Δικηγόρου, ΜΒΑ, DiplEng

16 Responses to “Το Σύνδρομο της Ψυχρής Μάνας ως Πολιτιστικός Κίνδυνος”

  1. theo111 says:

    Μακάρι να θεσπιστούν κίνητρα για την Ελληνίδα μάνα,αλλά το βλέπω πολύ δύσκολο.
    Σε μιά εποχή εντατικοποίησης της εργασίας,σε μιά εποχή που η οικονομική κρίση χτυπά δυνατά την πόρτα κάθε Ελληνικού νοικοκυριού,θεωρώ απίθανο το διαλυμένο Ελληνικό κράτος να κάνει μιά τέτοια κίνηση.
    Αλλά ακόμα και τα κίνητα για τις γεννήσεις είναι ελλιπέστατα και φτψχά σε σχέση με άλλες χώρες.
    Ως αποτέλεσμα έχουμε να κρατά η χώρα μας τα πρωτεία στην υπογεννητικότητα με άμεσο κίνδυνο το δημογραφικό πρόβλημα να τινάξει στον αέρα όχι μόνο το ασφαλιστικό σύστημα αλλά και την εθνική συνοχή μας.

  2. dziampar says:

    theo111, ευχαριστώ για το σχόλιο. Το δημογραφικό όντως είναι τεράστιο θέμα και πολύ απλό στην τεκμηρίωσή του, τα μαθηματικά δείχνουν με τρόπο αναμφισβήτητο το μελλοντικό τέλος μας. Το θέμα που εγώ ανακοινώ σε αυτό το άρθρο το θεωρώ πιο σοβαρό και δείχνει το τωρινό τέλος μας έστω και αν δεν παρέχω τεκμηρίωση ίδιου βαθμού αξιοπιστίας. Ακόμη και αν το δημογραφικό λυθεί η πολιτιστική ιδιαιτερότητα (της οποίας ακρογωνιαίος λίθος της ήταν η ελληνίδα μάνα) που έδειξε στον κόσμο ένα τρόπο ζωής που οδήγησε στην Φιλοσοφία, στην Δημοκρατία, στο Θέατρο, στον Αθλητισμό θα έχει χαθεί, ίσως ανεπιστρεπτή.

  3. thalassa99 says:

    Τους άνδρες τους ξεχάσατε στο πλαίσιο της οικογένειας?
    Μήπως ήρθε η δική τους ώρα να αλλάξουν λιγάκι? Γιατί να έχουν την προνομιακή θέση ενός παιδιού και να μην αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους ως ενήλικα μέλη μιας οικογένειας?
    Συμφωνώ ότι μια μητέρα πρέπει να είναι μητέρα σαφώς με όλη την έννοια της “ελληνίδας μάνας” – η οποία όμως δεν χρειάζεται να είναι Ελληνίδα εκ γενετής!!!

  4. dziampar says:

    Αγαπητή Θάλασσα99, νάσαι καλά για τον χρόνο σου να σχολιάσεις. Κάθε λαός για να διαιωνισθεί χρειάζεται μια συνέχεια γονιδιακή και πολιτιστική. Οι ξανθοί λαοί δεν κατοικούν τυχαία στον βορρά, ούτε οι μελαχρινοί στον Νότο. Ο τόπος κάθε λαού επιβάλλει στα μέλη του κάποιο φαινότυπο που κατέληξε μετά από χιλιετηρίδες εξέλιξης. Ιδανική πολιτιστική συνέχεια του Ελληνικού πολιτισμού δεν μπορεί να δώσει μια Γερμανίδα μάνα μιας και δεν έχει εθισθεί στον Ελληνικό τρόπο ζωής οπότε και δεν μπορεί να τον μεταδώσει. Μπορεί όμως να μεταδώσει κάλλιστα τον Γερμανικό πολιτισμό που ενδιαφέρει αυτούς που ζουν στην Γερμανία. Όπως δεν έχει εθιστεί στον ελληνικό τρόπο ζωής η Ελληνίδα που μεγάλωσε σε ξένο τόπο από ξένους γονείς, οπότε αποτελεί ασυνέχεια πολιτιστική για τον ελληνικό πολιτισμό.
    Όσον αφορά τον άνδρα στην οικογένεια θα επιμείνω ότι είναι σαν μικρό παιδί. Αυτό που κρατάει ενωμένη την οικογένεια δεν είναι η ανταγωνιστικότητα και λογικότητα του άνδρα, αλλά η συναισθηματική νοημοσύνη της γυναίκας. Και συγκριτικά με την γυναίκα ο δείκτης συναισθηματικής ευφυΐας του άνδρα έχω την εντύπωση ότι είναι παιδικός.

  5. aurora says:

    Αγαπητέ Δημήτρη,
    Χαίρομαι που ξανα συναντώ άποψή σας, ενώ είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και οι απαντήσεις σε όσους σας διαβάζουν.
    Θα ήθελα να συνεισφέρω στις απόψεις σας, που οπωσδήποτε με βρίσκουν σύμφωνη και επιπλέον θίγουν ένα από τα πιο σημαντικά ψυχαναλυτικά θέματα στη ζωή μας. Αυτό των “βασικών εγγραφών”στην παιδική μας ηλικία και που αφορούν τη συναισθηματική μας υγεία. Όσοι ασχολούνται με τα παιδαγωγικά και με τα ψυχολογικά θέματα, γνωρίζουν ότι η “αμυγδαλή” είναι υπεύθυνη για του τι είδους ισοροπίες θα έχουμε στη ζωή μας ως προς το συναίσθημα και τη διαχείριση των διαπροσωπικών μας σχέσεων. Αυτή η “αποθήκη” εγγραφών γεμίζει μέχρι την ηλικία των τεσσάρων περίπου χρόνων και αποτελεί τον “φρουρό” των συναισθημάτων κατά τον Goleman (1997:47). Η μητέρα, το πρώτο πρόσωπο που τροφοδοτεί το έμβρυο πρωταρχικά με συναισθήματα ενώ στη συνέχεια ΄δημιουργεί συνεχώς αναπαραστάσεις μέσω μιας “πρόσωπο με πρόσωπο ” επικοινωνίας, αποτελεί αναπόφευκτα ένα μοναδικό συναισθηματικό πυρήνα στη ζωή κάθε ανθρώπου. Με άλλα λόγια, τι είδους άνθρωποι και πόσο καλή συναισθηματική ζωή θα έχουμε, ή πόσο καλή θα είναι η αυτοεικόνα μας, εξαρτάται από την ποιότητα συναισθημάτων της μητέρας μας και από τα γεγονότα της πρώτης παιδικής μας ηλικίας. Αυτό ισχύει για όλους τους λαούς, κυρίως όμως για όσους ανήκουν στο συλλογικό μοντέλο (μη ατομοκεντρικό), όπως ο ελληνικός. Κι αυτό, γιατί η οικογένεια αποτελεί την σημαντικότερη μονάδα της κοινότητας. Στις εξαιρετικές εργασίες της Κατάκη που προέρχονται από το χώρο της συστημικής ψυχολογίας, μπορούμε να δούμε πώς η συναισθηματική ταυτότητα της μάνας καθορίζει την υπόλοιπη ζωή των παιδιών, ή πώς οι ιστορίες των οικογενειών επαναλαμβάνονται μέσα από από “μπλοκαρισμένες” μητέρες.
    Συνακόλουθα, συμφωνώ με την επικέντρωσή σας ως προς το πρόσωπο και το ρόλο της μητέρας όπως το θέτετε, αν και διαφωνώ στο μέρος της “επιστροφής της” εξολοκλήρου στο σπίτι. Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, η κοινωνική ταυτότητα αποκτιέται μέσα από ένα σύνολο κοινωνικών ρόλων, οι οποίοι τροφοδοτούν την ατομική ταυτότητα. Αυτό το γνώριζαν πολύ καλά παλαιότερα. Δεν στερούσαν από τη γυναίκα τη δυνατότητα δράσης στα κοινά, διότι λειτουργούσε στο σύνολό της η κοινότητα. Ο παππούς, η γιαγιά, η θεία και άλλα άτομα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη ζωή της οικογένειας και της ισοροπίας της…
    Η ενίσχυση της μητέρας και η προστασία της μητρότητας μέσα από θετικές διακρίσεις, αποτελούν αναγκαιότητα για τον ελληνικό πολιτισμό. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αποτελεί άλλη μία πολιτική που χάθηκε (ελπίζω όχι χωρίς επιστροφή), στα πλαίσια ενός πνιγηρού εκσυγχρονισμού που εφαρμόζεται περισσότερο από έναν και μισό αιώνα πλέον, από εμάς τους ίδιους…
    Και κάτι τελευταίο. Ποιος από εμάς δεν αναζητά το φαγητό και την περιποίηση που με αγάπη μας προσφέρει η μητέρα μας και ας είμαστε στα “ήντα”; Ποιος από εμάς δεν αποζητά το μητρικό χάδι; Ποιος δεν έχει ακούσει ότι ο ορφανός είναι αυτός που έχασε τη μανούλα του στην ελληνική παράδοση; Ποιος;
    Μάλλον οι εκσυγχρονιστές που καταφεύγουν στα ψυχοφάρμακα…. ( Θύμωσα πλέον)!!
    Χαιρετώ σας.

  6. dziampar says:

    Αγαπητή Aurora, ευχαριστώ για τα σχόλια και για τις εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας που μας κατέθεσες και φαντάζομαι ότι προέρχεσαι και από αυτόν τον χώρο. Ναι πιστεύω ότι ο κανόνας είναι ότι η γυναίκα φροντίζει τα μέλη της ευρύτερης οικογένειας, από τα μικρά μέχρι τους γέρους και ως εκ τούτου πρέπει να παραμένει σπίτι που είναι full time job και πρέπει να πληρώνετε, σε όλους τους κανόνες βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις.
    Μια ερώτηση, μόνο μέχρι την ηλικία των τεσσάρων γίνονται οι συναισθηματικές εγγραφές?

  7. aurora says:

    Αγαπητέ Δημήτρη
    Οι εγγραφές ποτέ δεν σταματούν. Υπάρχει η μνήμη για αυτό.
    Όμως, για το συγκεκριμένο όργανο του εγκεφάλου, η ηλικία των τεσσάρων περίπου χρόνων αποτελεί το όριο εγγραφής. Επίσης, η ποιότητα εγγραφών συνθέτουν τη συναισθηματική “μήτρα” για κάθε άνθρωπο..
    Αν χρειάζεστε κι άλλες πληροφορίες είμαι στη διάθεσή σας.
    Χαιρετώ σας

  8. ww0000 says:

    Τι απίστευτες ανοησίες είναι αυτές! Ινδιάνοι, Λευκοί έποικοι και πράσινα άλογα.ΕΛΕΟΣ πιά! Αυτά τα γελοία posts είναι που υπονομεύουν το ηθηκό των γυναικών όι οποίες ολοκληρώνονται και μέσα από την συνύπαρξη στην οικογένεια, επί ίσοις όροις με τα λοιπά ενήλικα μέλη της, μα και μέσα από τα προσωπικά τους επιτεύγματα στον χώρο εργασίας τους. Ανθρωποι μισοί δεν είναι επιτυχημένοι πουθενά.
    Κε Ζιαμπάρα, θα πρότεινα ως υποψήφιος πολιτικός , να ξεκολήσσετε από τον υπολογιστή σας και τη δημοσίευση αμπελοφιλοσοφιών και να ξεκινήσετε κάποιο έργο σχετικά με την κοινότητα και τους συνανθρώπους σας. Αυτό λέγεται έμπρακτη συμμετοχή και συνεισφορά. Στο τέλος της ημέρας και φέροντας την κούραση και την ολοκλήρωση που προσφέρει η εθελοντική εργασία, με μεγάλη χαρά και περηφάνεια θα δημοσιεύετε τα προσωπικά σας απτά επιτεύγματα καθώς και τις εμπειρίες σας και εγώ προσωπικά (και πολύ άλλοι σαν και εμένα) με ευχαρίστηση θα διαβάζω τι μπορέι να κάνει ένας συμπολίτης μας για να βοηθήσει την κοινότητά του ή την χώρα του και κατά πάσα πιθανότητα θα ήθελα να τον ακολουθήσω στο δρόμο του.
    Προς το παρόν … ας το αφήσουμε καλύτερα , γιατί είναι σκέτη απαογοήτευση.

  9. pd says:

    Αγαπητοί φίλοι ,
    πολύ χαίρομαι να διαβάζω απόψεις που προσπαθούν να διερευνήσουν τα βαθιά αίτια αυτού ,
    που λέμε συχνά απογοητευμένοι κι αισθανόμενοι ανήμποροι να δούμε φώς στο βάθος του τούνελ,
    “Φταίει το σύστημα ….”.
    Όλοι μας βγήκαμε απο μια μήτρα και γαλουχηθήκαμε απο μια γυναίκα . Αυτό αποτελεί μια απο τις αέναες διαδικασίες της ΖΩΗΣ και σηματοδοτεί την σημασία που έχει η ΣΧΕΣΗ στην ζωή μας .
    Δυστυχώς απο τότε που η γυναίκα πιεζόμενη από “καινά δαιμόνια” αντέλλαξε- έχασε τον παραδοσιακό ρόλο της “κλώσσας” που συσπειρώνει την οικογένεια , που εμπνέει κατανόηση, ασφάλεια , ευθυκρισία , σε παιδιά και σε σύζυγο,
    νομίζω ότι άρχισε να γκρεμίζεται η ΥΓΕΙΑ (κυρίως η ψυχική-ηθική) του ανθρώπου και κατ’επέκταση της κοινωνίας.
    Έχω την αίσθηση πως αυτό ξεκίνησε, όχι τυχαία, απο τις αγγλοσαξωνικές κοινωνίες , όπου πρωτοεμφανίστηκε η “μισθωτή εργασία”, και ακολούθησε η “παγκοσμιοποίηση”.
    Κι όταν στα πλαίσια της ολοένα μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας- παραγωγικότητας, ανεξαρτησίας, αυτονομίας, απόλαυσης καταναλωτικών αγαθών, δεν αρκούσε σε μια οικογένεια , η μισθωτή εξωεργασία του άνδρα , απαιτήθηκε και η εξωεργασία της Γυναίκας , αλλοιώνοντας έτσι την ΦΥΣΗ. (Χρησιμοποιώ τον όρο εξωεργασία για να τονίσω ότι υπήρχε αξιοσήμαντη εργασία της Γυναίκας , αλλά εντός του ΟΙΚΟΥ , όχι εξωεργασία).
    Τελειώντας θέλω να επισημάνω , ότι θεωρώ ύψιστο πρόβλημα μας σήμερα
    όχι την Α ΠΟΡΙΑ (έλλειψη πόρων- καταναλωτικής δύναμης, οικονομικό πρόβλημα) αλλά
    την Α ΝΑΙΣΘΗΣΙΑ , την μη σχέση του ανθρώπου με τον συνάθρωπο , με το περιβάλλον κ.λπ.

    Και η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος σίγουρα σχετίζεται με το ” σύνδρομο της ψυχρής μάνας ως πολιτιστικό κίνδυνο” .
    Είναι καλό να στοχεύουμε τουλάχιστον στον σωστό στόχο .Είναι απλός αλλά δύσκολοθώρητος.

    τα ξαναλέμε!

  10. dziampar says:

    Φίλε ww0000, σευχαριστώ για τον χρόνο σου να σχολιάσεις και να διαφωνίσεις. Δυστυχώς δεν έχω τον χρόνο για εθελοντισμούς διότι ζω μόνο από την δουλειά μου και δεν περισσεύει χρόνος, όπως στους περισσότερους από εμάς σήμερα που δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα. Οι προνομιούχοι του δημοσίου τομέα (όπου μάλλον ανήκεις για να δίνεις τέτοιες συμβουλές) έχουν περισσότερες τέτοιες ευκαιρίες. Επιπλέον έχω και μια μικρή επιφύλαξη για Εθελοντές/Φιλάνθρωπους/Ζωόφιλους γενικώς, διότι έχω παρατηρήσει ότι είναι περισσότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν αγνώστους και ζώα παρά φίλους και συγγενείς δίπλα τους.

  11. dziampar says:

    Αγαπητέ pd, νάσαι καλά για τον σχολιασμό σου. Η ψυχική ευαισθησία σου είναι προφανής. Συμπλήρωσες πανέμορφα τις ελλείψεις του άρθρου.

  12. ww0000 says:

    Αγαπητέ Κε Ζιαμπάρα,

    Είμαι γυναίκα, έχω δύο παιδιά,δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα, από το πρωί ,μέχρι το βράδυ, κάνω μεταπτυχιακό, τα σαββατοκύριακά προσφέρω εθελοντική εργασία στο Δήμο που μένω, όπου με συνοδεύουν και τα παιδιά μου, τα οποία είναι χαρούμενα , καλοταισμένα, διαβασμένα και καθαρά. Ολα αυτά επιτυγχάνονται διότι ο σύζυγός μου, που δεν είναι το τρίτο μου παιδί, αλλιώς δεν θα τον έπαιρνα και θα τον άφηνα στο νηπιαγωγείο να παίζει,είναι και σύντροφός μου και μαζί με σεβασμό αναπτύσουμε την οικογένειά μας, δίνοντας ελευθερίες σε όλους μας για περαιτέρω προσωπική ανάπτυξη.

    Μου κάνει εντύπωση η ευκολία με την οποία έβγαλες συμπεράσματα για το ποιόν μου, αν και σε δεύτερη ανάγνωση δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάζομαι, όταν απευθύνομαι σε πολίτες που έχουν εντοπίσει όλο το πρόβλημα της κοινωνίας μας στην εξωτερική εργασία της γυναίκας-μητέρας, ενώ ταυτόχρονα δέχονται ότι οι άντρες είναι ” μεγάλα” παιδιά.
    Αγαπητέ μου, δεν είμαι φεμινίστρια (γιατί και αυτό θα μπορούσες να το χρησιμοποιήσεις για να με ταμπελοποιήσεις και να αναιρέσεις τα σχόλιά μου). Είμαι άνθρωπος που ζω την κάθε στιγμή, ξέρω πολλούς σαν και εμένα που προσφέρουν στους συνανθρώπους τους και πολύ θα ήθελα να είχα την ευκαιρία να με διοικούν παρόμοιοι πολιτικοί.

    Αντιλαμβάνεσαι, προφανώς, ότι εάν δεν είχες την πρόθεση να πολιτευθείς , δεν επρόκειτο ποτέ να μπω σε αυτή την συζήτηση,(άλλωστε γράφονται και χειρότερα αλλού) αλλά και εγώ έχω βαρεθεί όλους αυτούς που μιλάνε με “ευαισθησία” και “πανέμορφα λόγια” , αλλά εν κατακλείδι δεν προσφέρουν τίποτα και σε κανένα ΄(ούτε συγγενή,ούτε φίλο,ούτε ζώο, ούτε και στον εαυτό τους,βέβαια) παρά μόνο ελπίζουν στην ψηφοθηρία.
    Για αυτό ίσως έχεις και επιφυλάξεις για “όλους αυτούς τους εθελοντές/ Φιλάνθρωπους /Ζωόφιλους” , γιατί αφενός μεν δεν αντιλαμβάνεσαι το είδος τους, αφετέρου δεν είναι πιθανοί ψηφοφόροι σου, δεδομένου ότι βασίζονται στα έργα και όχι στα λόγια.
    Και αυτό το είδος των υποψήφιων πολιτικών δεν το γουστάρω πια.

  13. dziampar says:

    Αγαπητή ww0000, ευχαριστώ ειλικρινά για την ανταπάντηση. Είμαι σίγουρος ότι έτσι είναι τα πράγματα στην προσωπική και στην επαγγελματική σας ζωή όπως τα λέτε, από την ενεργητικότητα και την δομή του λόγου σας φανερώνεται του λόγου το αληθές. Ίσως όμως το επίπεδό σας που σας επιτρέπει να ανταπεξέρχεστε επιτυχημένα στις δυσκολίες να μην αποτελεί και σύνηθες φαινόμενο. Και όταν παρατηρείς κοινωνικά φαινόμενα δεν μπορείς να βγάζεις συμπεράσματα από τα άκρα του φάσματος. Εύχομαι ολόψυχα ο,τι καλύτερο σε εσάς και στους ανθρώπους γύρω σας!

  14. sotiris says:

    Κανένας λόγος ἀνησυχίας: σύμφωνα μὲ τοὺς στατιστικοὺς δημογραφικοὺς πίνακες, σὲ λίγο δὲ θὰ ὑπάρχουν ἑλληνίδες μάνες (γιατί νὰ τὸ κρύψωμεν ἄλλωστε;) οὔτε ἄλλωστε ἕλληνες γιοὶ καὶ κόρες, ὁπότε ἢ θὰ γίνουμε σὰν τὶς κουνέλες καὶ θὰ γεννοβολάμε ἀβέρτα (καὶ τὸ κράτος δὲν δύναται νὰ δώσει ἐπαρκῆ κίνητρα γιὰ κάτι τέτοιο, μόνο μιὰ δυναμικὴ ἀρχὴ θὰ μποροῦσε νὰ κάνει) ἢ θὰ κάτσουμε ἀναπαυτικὰ μὲ ποπκὸρν νὰ δοῦμε τὸ τέλος, ποὺ δὲν κατάφερε νὰ ἐπιφέρει ἡ ρωμαιοκρατία, ἡ φραγκοκρατία, ἡ τουρκοκρατία, ἡ ξανα-φραγκοκρατία καὶ ἡ πασοκοκρατία ἀλλὰ τὸ καταφέραμε μόνοι μας.

  15. dziampar says:

    Κε Σωτήρη αιχμηρότατος! και η ΝΔκρατία όμως δεν νομίζω ότι έκανε κάτι για να αναιρέσει τα λάθη της ΠΑΣΟΚοκρατίας! Συμφωνείτε φαντάζομαι…

  16. yannis says:

    Δεν συμφωνώ, το πρόβλημα δεν είναι ότι η γυναίκα δουλεύει. Η ζωή σήμερα είναι πιο απαιτητική και δύσκολη και οι απαιτήσεις σε όλους είναι συνέχεια μεγάλες αυτή η πίεση έχει επηρεάσει τις οικογένειες. Επίσης πολλοί άντρες δεν έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και δεν αναλαμβάνουν μέρος των ευθυνών τους και των καθηκόντων στο νοικοκυριό με αποτέλεσμα οι γυναίκες να ζορίζονται πολύ και να “σπάνε” οπότε το διαζύγιο είναι αναπόφευκτό.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.